4-1-2026. Παρά τα όσα λέει ο Donald Trump, το καθεστώς της Βενεζουέλας παραμένει, στην εξουσία και το Πεκίνο συσκέπτεται, προκειμένου να αποφασίσει τί (πότε και πώς) πρόκειται να πράξει. Η Ταϊβάν είναι προφανές ότι πρέπει να ανησυχεί.
Όπως έχω γράψει και χθες, αυτό, που έχει σημασία, στην επίθεση των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, στην Βενεζουέλα, είναι η αντοχή του καθεστώτος των τσαβιστών του συλληφθέντος, με απαγωγή, προέδρου του βενεζουελανού κράτους Nicolas Maduro, και κυρίως, του λαού αυτής της λατινοαμερικάνικης χώρας, σε αυτήν την επίθεση, διότι η επιτυχής αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση, που απέδωσε, την αιχμαλωσία του Nicolas Maduro, ήταν, εξ αρχής, προφανές ότι έπρεπε να συνοδεύεται, από την πτώση, ή την παράδοση του καθεστώτος, έστω και με την παθητική ανοχή του πληθυσμού της χώρας, για την πτώση, ή την παράδοση του καθεστώτος.
Μέχρι τώρα - αν και βέβαια, οι εξελίξεις, στην χώρα αυτή, είναι σαφές ότι δεν έχουν ολοκληρωθεί -, τίποτε, από όλα αυτά δεν έχουν πραγματοποιηθεί, πέραν από την σύλληψη και την απαγωγή του προέδρου Nicolas Maduro, που, ήδη, μεταφέρθηκε, στην Νέα Υόρκη, όπου φυλακίστηκε, εν αναμονή της δίκης, που πρόκειται να ακολουθήσει, άγνωστο πότε.
Όπως είπε, η Delcy Eloína Rodríguez Gómez, σε αυτό το βιντεοσκοπημένο, πλην όμως, μόνον, ηχητικό μήνυμά της, από άγνωστη τοποθεσία «η Βενεζουέλα δεν θα γίνει, ποτέ, αποικία κανενός έθνους». Πρόσθεσε ότι η Βενεζουέλα είναι ανοικτή, σε μια σχέση σεβασμού, με την κυβέρνηση Trump, αλλά, μόνο, εντός του πλαισίου του διεθνούς δικαίου και του δικαίου της Βενεζουέλας και απαίτησε την απελευθέρωση του Nicolas Maduro και της συζύγου του, λέγοντας ότι ο απαχθείς πρόεδρος είναι ο μοναδικός πρόεδρος της Βενεζουέλας.
Το κυριότερο πρόβλημα, που αντιμετωπίζει, τώρα, η κυβέρνηση της Ουάσινγκτων, είναι ότι οι εξελίξεις, προς την ανατροπή του καθεστώτος, στην Βενεζουέλα, φαίνεται ότι δεν υπήρξαν ταχείες επειδή, προφανώς, δεν υπήρξε η κατάλληλη προετοιμασία, για τον συντονισμό, με την υπαρκτή πολιτική αντιπολίτευση της χώρας αυτής, γεγονός, που σημαίνει ότι, πιθανότατα, θα απαιτηθεί χρόνος, τον οποίο δεν διαθέτει, όχι, τόσο, στο εσωτερικό των ΗΠΑ (αλλά και εκεί, εφόσον δεν τελειώσει αυτή η “εκκρεμότητα”, όσο το δυνατόν, συντομότερα), αλλά, κυρίως, στο εξωτερικό, καθώς η παράταση του αμερικανικού αεροναυτικού αποκλεισμού, στην χώρα αυτή, όχι, μόνο θα φέρει αντιδράσεις, από τους ενδιαφερόμενους άλλους ανταγωνιστές, οι οποίοι θα έχουν τον χρόνο να προβούν, σε ψύχραιμους σχεδιασμούς αντίδρασης, όχι, απλώς, σε άλλα πεδία του παγκοσμίου χάρτη, αλλά και στην ίδια την περιοχή του νότιου Ατλαντικού, όπου εξελίσσεται η αμερικανική επιθετικότητα, η οποία θα πρέπει να παραταθεί, προκειμένου να επιτύχει την παράδοση του καθεστώτος των τσαβιστών, γεγονός, που δεν θα είναι, καθόλου, εύκολο να πραγματοποιηθεί, με δεδομένη την μεγάλη υποστήριξη της ένοπλης λαϊκής πολιτοφυλακής, στην Βενεζουέλα, η οποία έχει ευρεία λαϊκή βάση, έστω και αν οι τσαβιστές μειοψηφούν, αλλά, όμως, αποτελούν ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, το οποίο κατέχει το βενεζουελανό κράτος και ασκεί, εμπράκτως, την εξουσία.
Ο σημαντικότερος ανταγωνιστής των ΗΠΑ, στον πλανήτη - πέραν της Ρωσίας - είναι η Κίνα, η ηγεσία της οποίας συσκέπτεται και σχεδιάζει την αντίδραση, στις ενέργειες της κυβέρνησης του Donald Trump, καθώς αυτό, που καθίσταται σαφές, δεν είναι, μόνον, η απομάκρυνσή της, από την Βενεζουέλα, με την οποία το Πεκίνο διατηρεί στενές οικονομικές σχέσεις, αλλά η πλήρης αποκοπή της, από την λατινική Αμερική, με την υλοποίηση του σχεδιασμού των ΗΠΑ, για την υπαγωγή ολόκληρης της αμερικανικής ηπείρου, στην σφαίρα επιρροής της Ουάσινγκτων, όπως, επίσης και σε άλλα κρίσιμα πεδία, στον πλανήτη, πχ, στην Περσία, η οποία, σύμφωνα, με τα ζωτικά συμφέροντα του Πεκίνου δεν πρόκειται να αφεθεί, στα χέρια του Ισραήλ και των ΗΠΑ, με την ψυχρή λογική, που λέει ότι η Περσία θα παραμείνει, στην κινεζική σφαίρα επιρροής, και με οποιονδήποτε τρόπο, δεν θα επιτραπεί στις ΗΠΑ, να εντάξει, το Ιράν, στην δική τους σφαίρα επιρροής, έστω και αν ουδείς επιβιώσει.
Επίσης, αυτό σημαίνει ότι η Ταϊπέι, στην Κινεζική Θάλασσα και η ηγεσία της, πρέπει, από εδώ και πέρα, να έχουν πολύ μεγάλες, έντονες και σοβαρές ανησυχίες, για την ύπαρξη της Ταϊβάν, ως κράτους, έστω και υπό το παρόν καθεστώς, σε ένα χρονικό διάστημα, που αν και δεν μπορεί να προσδιοριστεί, φαίνεται ότι έχει αρχίσει η διαδικασία, για την, προφανώς, ένοπλη, ενσωμάτωσή της, στην επικράτεια του ηπειρωτικού κινεζικού κράτους. Η ηγεσία του Πεκίνου πρέπει να μετρήσει, πολύ καλά τον υπάρχοντα - σε διάφορα σενάρια - σχεδιασμό και τις δυνατότητες υλοποίησης μιας εισβολής, στην Ταϊβάν.
Έτσι, έχουν μέχρι τώρα τα πράγματα, όσον αφορά τις εξελίξεις, στην Βενεζουέλα, που καθίστανται δυσχερείς, ενώ και η κατάσταση, σε πλανητικό επίπεδο, είναι σαφές ότι θα καταστούν, πολύ επικίνδυνες.
Απλώς, τελειώνοντας, εδώ, θα επισημάνω, για μία ακόμη φορά ότι οι τσεκιστές του Κρεμλίνου πρέπει να είναι ευτυχείς, με τα συμβαίνοντα, στην τρέχουσα συγκυρία.
Σχόλια