30-1-2026. Το σύμφωνο αμυντικής και οικονομικής συνεργασίας Κίνας-Ρωσίας-Ιράν φαίνεται ότι αλλάζει, πιθανότατα, όλες τις παγκόσμιες ισορροπίες και φυσικά, οι ΗΠΑ (και η Δύση) βρίσκονται, σε inconvenient (άβολη) θέση. [Ας είμαστε, σε εγρήγορση και υπομονή, για να το δούμε].

Καθώς οι ημέρες περνούν και ο αμερικανικός στόλος πλησιάζει, ολοένα και πιο κοντά, στο Ιράν, γεγονός, που σημαίνει ότι η επίθεση των ΗΠΑ είναι, άμεσα, επικείμενη, η τελευταία ενημέρωση, σχετικά, με τις τρέχουσες εξελίξεις, είναι ότι ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί, κατά την διάρκεια συνέντευξης Τύπου, στην Κωνσταντινούπολη, με τον ομόλογό του, Χακάν Φιντάν, δήλωσε ότι η Τεχεράνη δεν πρόκειται να προχωρήσει, σε διαπραγματεύσεις «υπό τη σκιά αμερικανικών απειλών» και ότι σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να διαπραγματευτεί τις βαλλιστικές της δυνατότητες, ενώ, προειδοποίησε, λέγοντας ότι μια νέα επίθεση των ΗΠΑ θα μπορούσε να εξελιχθεί, σε έναν γενικευμένο περιφερειακό πόλεμο. 

Αλλά αυτό, που είναι, πολύ περισσότερο σημαντικό, αφορά το ότι ο επικεφαλής του Συμβουλίου ΕΘνικής Ασφαλείας του Ιράν Αλί Λαριτζανί, χθες (30/1/2026) πήγε, στην Μόσχα και είχε συνάντηση, με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, η οποία, προφανώς, σχετίζεται, με το σύμφωνο αμυντικής συνεργασίας, που υπέγραψαν, προχθές (29/1/2026), το Ιράν, η Κίνα και η Ρωσία, κάτι, που ανατρέπει, άρδην, τα δεδομένα, στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά και όσον αφορά τις παγκόσμιες ισορροπίες, καθώς, στην θάλασσα του Περσικού Κόλπου κατευθύνονται, εκτός, από τα αμερικανικά πολεμικά πλοία, με επικεφαλής το αεροπλανοφόρο «Abraham Lincoln», ρωσικά και κινεζικά πολεμικά πλοία, που μαζί με το ιρανικό ναυτικό, προσπαθούν να ισορροπήσουν την τεταμένη κατάσταση, που διαμορφώνεται, στο συγκεκριμένο πεδίο.

Οι εξελίξεις αυτές έρχονται, ενώ η απάντηση της αποστολής του Ιράν, στον ΟΗΕ όσον αφορά  τις νέες απειλές του προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump, που ζήτησε διάλογο, για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, είναι ότι η Τεχεράνη θα αμυνθεί, σθεναρά, σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης, με τον Αμερικανό πρόεδρο να έχει δηλωσει ότι οποιαδήποτε μελλοντική αμερικανική επίθεση θα είναι «πολύ χειρότερη», από αυτήν, που έγινε τον Ιούνιο του 2025, ενώ το περσικό πολεμικό ναυτικό θα πραγματοποιήσει στρατιωτικές ασκήσεις, με την Κίνα και τη Ρωσία, στη θάλασσα του Ομάν και στον Ινδικό Ωκεανό, τις επόμενες ημέρες. 

Αλλά η δραματική γεωπολιτική εξέλιξη, που αποκτά παγκόσμιες διαστάσεις, είναι ότι το απόγευμα της 29ης Ιανουαρίου 2026, το Ιράν, η Κίνα και η Ρωσία υπέγραψαν, επίσημα, ένα συστηματικό - όπως φαίνεται - στρατηγικό σύμφωνο, σηματοδοτώντας μία από τις πιο σημαντικές αλλαγές, στις διεθνείς σχέσεις. καθώς το πλήρες κείμενο του συμφώνου δίνεται, σταδιακά, στην δημοσιότητα, από τις τρεις κυβερνήσεις, τα κρατικά μέσα ενημέρωσης στην Τεχεράνη, το Πεκίνο και την Μόσχα αναφέρονται, στην υπογραφή αυτού του συμφώνου αμυντικής και οικονομικής συνεργασίας, την οποία περιγράφουν  ως ακρογωνιαίο λίθο, για μια νέα πολυπολική τάξη, στον πλανήτη, όπως, δειλά και περιορισμένα, αναφέρουν και λίγα δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. 

Το σύμφωνο αυτό έρχεται, αφού, προηγουμένως, το Ιράν και η Ρωσία, τον Ιανουάριο του 2025, έχουν συνάψει μια 20ετή Συνθήκη Στρατηγικής Συνεργασίας, που επιδιώκει να εμβαθύνει τους οικονομικούς, πολιτικούς και αμυντικούς δεσμούς των δύο κρατών και να αμβλύνει τις επιπτώσεις των δυτικών κυρώσεων. (Αυτό το γεγονός περιγράφω και αναλύω, στο αρχικό βίντεο του παρόντος δημοσιεύματος και βέβαια, αυτό το βίντεο, που γύρισα, χθες, είναι, εξαιρετικά, χρήσιμο να παρακολουθήσουν οι αναγνώστες).

Εν τω μεταξύ, το Ιράν και η Κίνα έχουν συνάψει μια συμφωνία συνεργασίας 25 ετών, από το 2021, με στόχο την επέκταση του εμπορίου, των υποδομών και της ενεργειακής ολοκλήρωσης. Αυτό που κάνει την νέο σύμφωνο , σημαντικά, διαφορετικό και άξιο προσοχής, είναι ότι συνδυάζει, ευθέως, τα τρία κράτη, σε ένα συντονισμένο πλαίσιο, ευθυγραμμίζοντας την Ρωσία και την Κίνα, με το Ιράν, σε ζητήματα που κυμαίνονται από την πυρηνική κυριαρχία και την οικονομική συνεργασία, μέχρι τον στρατιωτικό συντονισμό και την διπλωματική στρατηγική. 

Η Τεχεράνη περίγραφει αυτό το νέο σύμφωνο, ως κοινή δέσμευση για «αμοιβαίο σεβασμό, κυριαρχία, καθώς και ένα διεθνές σύστημα, βασισμένο, σε κανόνες, που απορρίπτουν τον μονομερή εξαναγκασμό», επαναλαμβάνοντας παρεμφερείς δηλώσεις, από το Πεκίνο και τη Μόσχα.

Βέβαια, αυτή η συμφωνία δεν αποτελεί - τουλάχιστον, από τα, έως τώρα δημοσιευμένα κείμενα, που την αφορούν - μια επίσημη συνθήκη αμοιβαίας άμυνας, παρόμοια με το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ, αλλά, αντ' αυτού, το νέο σύμφωνο φαίνεται να συνδέει τρεις μεγάλες δυνάμεις, σε έναν ευρύτερο γεωπολιτικό συνασπισμό, που ορίζεται, από την κοινή αντίθεση, απέναντι, στην  στρατιωτική κυριαρχία της Δύσης και τον οικονομικό εξαναγκασμό. 

Όπως φαίνεται, μέχρι στιγμής, η νέα συμφωνία αποτελεί μια ενιαία στάση, κατά της επαναφοράς των κυρώσεων, εις βάρος του Ιράν, που συνδέονται, με το πυρηνικό του πρόγραμμα και η Τεχεράνη, το Πεκίνο και η Μόσχα έχουν, προηγουμένως, εκδώσει ανακοινώσεις, που απορρίπτουν τις ευρωπαϊκές προσπάθειες να προκαλέσουν απότομες κυρώσεις και έχουν δηλώσει ότι έχουν λάβει τέλος οι εκτιμήσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, για την πυρηνική συμφωνία. Ετσι, το νέο τριμερές σύμφωνο αφορά μια συγκεκριμένη στρατηγική αφήγηση συγκεκριμένους αμυντικούς και οικονομικούς μηχανισμούς. 

Φυσικά, δεν αποτελεί τυχαιότητα η υπογραφή αυτού του νέου συμφώνου, η οποία συμπίπτει, με την επιθετικότητα των ΗΠΑ και του Ισραήλ, κατά του υβριδικού θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν, η οποία οφείλεται και αποδεικνύει το γεγονός ότι ο θεαματικός αμερικανικός βομβαρδισμός, πέρυσι τον Ιούνιο, των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν υπήρξε ανεπιτυχής, παρά την, περί του αντιθέτου, καυχησιολογία του προέδρου Donald Trump, ενώ, όπως προκύπτει, η Μόσχα και το Πεκίνο επιτρέπουν, στην Τεχεράνη, να αναπτύξει το πυρηνικό της πρόγραμμα, με τον, όντως, υφιστάμενο κίνδυνο της δημιουργίας ατομικών όπλων, από το περσικό καθεστώς, παρουσιάζοντας ένα ενιαίο μέτωπο, διά του οποίου η Μόσχα και το Πεκίνο στοχεύουν να αναγκάσουν την Ουάσινγκτων να βρεθεί, σε μια θέση περιορισμού και όχι κυριαρχίας, αφού η Τεχεράνη στηρίζεται, τώρα, στην προστασία δύο μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, κάτι, που θα βοηθήσει την, έστω και μικρή και μερική, περιφερειακή αποκατάσταση των βαρύτατων απωλειών της Τεχεράνης, σε περιοχές της Μέσης Ανατολής, όπως το Ιράκ, η Συρία και ο Περσικός Κόλπος και θα περιπλέξει τις συμβατικές στρατηγικές αποτροπής, που ασκούνται, από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της, στον Περσικό Κόλπο. 

Αν και όχι επίσημη συμμαχία, επιπέδου ΝΑΤΟ, το νέο τριμερές σύμφωνο Ιράν - Ρωσίας - Κίνας ενισχύει την στρατιωτική συνεργασία μεταξύ τους, ενώ, όπως προαναφέρω, η Κίνα και η Ρωσία έχουν πραγματοποιήσει και πρόκειται  να πραγματοποιήσουν, εκ νέου, τακτικές κοινές ναυτικές ασκήσεις, στα ύδατα του Ινδικού Ωκεανού και του Περσικού Κόλπου,  στις οποίες συμμετείχε και το Ιράν, σηματοδοτώντας την διαλειτουργικότητα και τα κοινά συμφέροντα ασφαλείας, ενώ το νέο σύμφωνο οδηγεί, σε ένα πιο συντονισμένο αμυντικό σχεδιασμό, την ανταλλαγή πληροφοριών, ακόμη και αν δεν αποτελεί δεσμευτική συνθήκη, που υποχρεώνει, σε άμεση στρατιωτική επέμβαση. 

Για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, αυτό το τριμερές σύμφωνο - του οποίου το περιεχόμενο παραμένει ασαφές - πεεριοριζει την ανάληψη κινδύνων, σε πολλά επίπεδα, αφού οποιαδήποτε δυτική πολεμική κλιμάκωση, με το Ιράν, διακινδυνεύει ευρύτερες στρατηγικές απαντήσεις, που αφορούν το Πεκίνο και την Μόσχα, αυξάνοντας τον κίνδυνο, για συγκρούσεις, περιορίζοντας την αποτελεσματικότητα των μονομερών απειλών.

Για δεκαετίες, οι ΗΠΑ και η Δύση κυριαρχούσαν στην αρχιτεκτονική της παγκόσμιας διακυβέρνησης, από τα εμπορικά καθεστώτα μέχρι τα συμβόλαια ασφαλείας, όμως, τώρα, μια δομημένη ευθυγράμμιση του Ιράν, της Κίνας και της Ρωσίας σηματοδοτεί έναν εναλλακτικό άξονα, που απαξιώνει την αμερικανική και την δυτική ηγεμονία, όχι μέσω ιδεολογικού ανταγωνισμού, αλλά μέσω πραγματιστικών ισορροπιών ισχύος. 

Το, εάν το νέο τριμερές σύμφωνο Ρωσίας - Κίνας - Περσίας εξελίσσεται, σε μια βαθύτερη αμυντική συμφωνία, ή παραμένει, ως διπλωματικό και στρατηγικό πλαίσιο, είναι κάτι, που πρέπει να περιμένουμε να το δούμε και αυτό θα καταστεί σαφές, στην επαπειλούμενη επίθεση των ΗΠΑ, κατά του Ιράν. 

Αυτό, που αποτελεί επίδικο διακύβευμα, είναι ότι το κέντρο του κόσμου μετατοπίζεται, προς μια αντιπαράθεση Ανατολής και Δύσης, αλλά και προς μια πολύ περισσότερο, αμφισβητούμενη, πολυπολική παγκόσμια τάξη, η οποία βρίσκεται, εν εξελίξει και δημιουργεί τεράστιες και επικίνδυνες αβεβαιότητες και πλείστους κινδύνους.

Για να δούμε, λοιπόν, πώς θα κυλήσουν τα γεγονότα.