23-24/1/2026. Άρχισαν, στο Αμπού Ντάμπι, χωρίς ουσιαστική εξέλιξη, διαβουλεύσεις, που χαρακτηρίζονται, ως διαπραγματεύσεις, ανάμεσα, σε μεσαίου επιπέδου αντιπροσωπείες, μεταξύ Ρωσίας, ΗΠΑ, Ουκρανίας, που θα τραβήξουν, σε μάκρος, με αντικείμενο τις συνθήκες ασφαλείας και όχι το εδαφικό.

 

Με τις, μεσαίου, επιπέδου, διαβουλεύσεις, στην πρωτεύουσα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Αμπού Ντάμπι, ανάμεσα, σε ρωσικές, αμερικανικές και ουκρανικές αντιπροσωπείες, για το ουκρανικό ζήτημα, ασχολούμαι, στο, παραπάνω, βίντεο, που γύρισα, χθες, Σάββατο 24/1/2026, όπως και στο σημερινό άρθρο.

Οι διαβουλεύσεις αυτές, που ονομάζονται, πρόωρα, ως διαπραγματεύσεις, παρά την αισιοδοξία, που όλες οι πλευρές εξέπεμψαν, κράτησαν δύο ημέρες, προκειμένου, όπως ειπώθηκε, να ενημερωθούν οι ηγεσίες των συμμετεχόντων κρατών, για τα όσα έγιναν, μέχρι χθες και θα συνεχιστούν, εντός της εβδομάδας, που ξεκίνησε, σήμερα, χωρίς πλήρη αναφορά, σε συγκεκριμένη ημέρα, ενώ, στο συγκεκριμένο αντικείμενο αυτών των διήμερων διαβουλεύσεων, αναφέρθηκε, μόνον, η Μόσχα, καθώς η ουκρανική πλευρά και οι ΗΠΑ, μίλησαν, γενικόλογα και έτσι κατέστη γνωστό ότι το θέμα των συζητήσεων αυτών ήταν ο καθορισμός της ευρύτερης ασφάλειας, προφανώς, γύρω από τα πεδία των πολεμικών μετώπων, κάτι που καθιστά σαφές ότι η όλη διαπραγματευτική διαδικασία παραμένει εκκρεμής, θα είναι μακράς διαρκείας - εάν δεν διακοπεί - και φυσικά, στα πολλαπλά πεδία του μετώπου, ο πόλεμος θα διεξαχθεί, χωρίς σταματημό, όπως και στα μετόπισθεν.

Είναι επίσης σαφές ότι η ουκρανική πλευρά βρίσκεται, σε τραγική θέση, από την οποία είναι απίθανο να βγει, εκτός εάν την βγάλει, από αυτή την θέση, η Μόσχα, διαπράττοντας τις απίθανες στρατηγικές βλακείες, που έχει διαπράξει πολλές φορές και στο κοντινό, αλλά και στο απώτατο παρελθόν, σε πλείστες περιπτώσεις, ξεκινώντας, από την αυτοδιάλυση της “Σοβιετικής Ένωσης”, το 1991, έως την βλακώδη πώληση, στο απώτερο, στο μακρινό παρελθόν, της Αλάσκας, το 1867, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, έναντι πινακίου φακής, διότι η τότε ηγεσία της τσαρικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας θεωρούσε ότι η Αλάσκα, που αποτελούσε μέρος της ρωσικής επικρατείας, ήταν, απλώς, ένα μεγάλο κομμάτι πάγου, το οποίο επιβάρυνε, οικονομικά, το ρωσικό κράτος, κάτι, που υποτίθεται ότι ήταν ανώφελο και έπρεπε να σταματήσει. Έτσι, αυτό το υποτιθέμενο βαρίδι βγήκε , προς πώληση και πουλήθηκε, στις ΗΠΑ, αφού η Ουάσινγκτων ενδιαφέρθηκε και πλήρωσε ένα μικρό ποσόν, για τα δεδομένα της έκτασης, που αγόρασε, καθώς και την στρατηγική θέση της Αλάσκας, στον αρκτικό κύκλο, που μετέτρεψε τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, σε μία σημαντική αρκτική δύναμη.

Αυτές τις στρατηγικές βλακείες (που είναι, απλώς και, μόνον, ενδεικτικές, αφού ακολούθησαν η εγκατάλειψη της Αυστρίας, που είχε καταληφθεί, από τον Κόκκινο Στρατό, το 1945, στους Δυτικούς, όπως και της Φιλανδίας, που και αυτή βρισκόταν, υπό την κατοχή του Κόκκινου Στρατού και φυσικά, η διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, η εγκατάλειψη των κρατών του “υπαρκτού σοσιαλισμού”, στην ανατολική Ευρώπη και η επανένωση της Γερμανίας, στην περίοδο 1989 - 1990) που οδήγησαν, στην απώλεια, από την Ρωσία και την “Ε.Σ.Σ.Δ.”, κρίσιμων στρατηγικών θέσεων, στον πλανήτη, με αποκορύφωμα την γεωπολιτική καταστροφή, που προέκυψε, με την, επίσης, αναίτια και βλακώδη αυτοδιάλυση της “Σοβιετικής Ένωσης”.

Αυτές οι αυτοκαταστροφικές τάσεις της ρωσικής ολιγαρχίας αποτελούν την έσχατη ελπίδα του καθεστώτος του Κιέβου, όσον αφορά την επιβίωση του, μέσα, από αυτήν την διαπραγματευτική διαδικασία, που ξεκίνησε, προχθές και που πρόκειται να είναι μακρά και επίπονη και η οποία πραγματοποιείται, μέσα στις χειρότερες δυνατές συνθήκες, για το σημερινό ουκρανικό καθεστώς, που προέκυψε, από το πραξικόπημα της πλατείας Μαϊντάν του Κιέβου, τον Φεβρουάριο του 2015 και για το ουκρανικό κράτος, έτσι όπως έχουν αυτά, σήμερα.

Προφανώς, σήμερα, οι συνθήκες είναι, εντελώς, διαφορετικές από το παρελθόν και η πείρα, που έχει αποκτήσει η συμμορία των τσεκιστών, που διοικεί, σήμερα, το Κρεμλίνο, συνηγορεί, στο ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν και η υπόλοιπη ρωσική ηγεσία, στην Μόσχα, δεν θα επιδείξουν καμία αφέλεια, στην διαχείριση της παρούσας κατάστασης, αλλά και αυτό δεν μπορεί να προσυπογραφεί, εκ μέρους μου, χωρίς καμμία επιφύλαξη.

Το τί πρόκειται να επακολουθήσει είναι κάτι, το οποίο θα το δούμε, μέσα στην πορεία του χρόνου, που πρόκειται να διαρρεύσει και ο οποίος θα είναι και μεγάλος και φυσικά, η όλη διαδικασία θα έχει πολλά σκαμπανεβάσματα.

Όμως ο αντικειμενικός στόχος όσων διοικούν το Κρεμλίνο, σήμερα, αν δεν είναι άλλος από την δορυφοροποίηση της μεταπολεμικής Ουκρανίας - εφόσον αυτή υπάρξει - και την αγκίστρωση του όποιου ουκρανικού κράτους, μετά τον πόλεμο, στο ρωσικό άρμα, κάτι, που προϋποθέτει όχι, απλώς, την απομάκρυνση του Βολοντιμίρ Ζελένσκι, από την προεδρία της Ουκρανίας, αλλά την πλήρη ανατροπή του σημερινού ουκρανικού καθεστώτος και της δυτικοφίλης οικονομικής ολιγαρχίας.

Το πώς - όπως και το εάν - θα πραγματοποιηθούν όλα αυτά, είναι μια επίπονη διαδικασία, καθώς ο πόλεμος, στο τεράστιο μέτωπο του ρωσοουκρανικού πολέμου θα συνεχίζονται οι μάχες, έως ότου υπάρξει (εάν υπάρξει) κάποια οριστική κατάληξη, καθώς, τώρα, μετά τον διήμερο πρώτο γύρο των διερευνητικών επαφών, προς το παρόν, η αρχική αποτυχία προκύπτει, εκ του αποτελέσματος και η συνέχεια, που πρόκειται να ακολουθήσει παραμένει εκκρεμής.

Στο σημείο αυτό, σταματώ το παρόν δημοσίευμα, καθώς είναι πρόωρο, στο να καταλήξω, σε κάποιο συγκεκριμένο συμπέρασμα, επί της δυσχερούς αυτής υποθέσεως.

Καθίσταται, λοιπόν, βέβαιο ότι το ουκρανικό κράτος οδηγείται, στην υπογραφή μιας συνθηκολόγησης, με μόνες εναλλακτικές επιλογές, την, ακόμη μεγαλύτερη εδαφική του συρρίκνωση, ή την καταστροφή του· εκτός εάν το περισώσει η παραδοσιακή ρωσική βλακεία.

Απλώς, υπενθυμίζω, εδώ, στο αναγνωστικό κοινό, το αρχικό βίντεο, στο σημερινό άρθρο, το οποίο είναι απαραίτητο οι αναγνώστες να το παρακολουθήσουν.

Και φυσικά, στην πορεία του χρόνου, πρόκειται να επανέλθω, στο επίμαχο θέμα, καθώς πρόκειται, ούτως, ή άλλως, να προκύψουν σημαντικές εξελίξεις.