1913. Το λιμάνι της Φωκαίας.1916. Χαρτονόμισμα ενός οθωμανικού πιάστρου.1916. Βερολίνο. Ο Wilhelm Liebknecht. 1920. Λέρος. 1921. Θησείο. 1921. Οι Γάλλοι παραδίδουν το Καστελλόριζο, στους Ιταλούς. 1929. Ο Ηλεκτρικός εκτροχιασμένος. Φεβρουάριος 1934. Αθήνα, με θερμοκρασία -10,4°C, 1937-139. Το γιδοφάγωμα. 1941. Ανατολικό μέτωπο. Ο Γιάκοβ Τζουγκασβίλλι αιχμαλωτίζεται, από τους Γερμανούς. 11-1-1944. Οι Σύμμαχοι βομβαρδίζουν τον Πειραιά, με 5.500 νεκρούς. 1941-1943. Το τραγικό τέλος του Γιακόβ Τζουγκασβίλλι. 22-6-1945. Ο Χέρμαν Χέρμαν Γκαίρινγκ κρατούμενος. 1990. Ο Μοχάμεντ Αλί, στο Ιράκ. 1998. Monica Lewinsky και Βill Clinton και μετέπειτα. (207).
1913. Νέα Φώκαια. Το λιμάνι.
1916. Κωνσταντινούπολη. Οθωμανικό χαρτονόμισμα του ενός πιάστρου.
11/1/1916. Βερολίνο. Ο Karl Liebknecht είναι ο μοναδικός βουλευτής του γερμανικού Ράιχσταγκ, που προσπαθεί να καταγγείλει την εξόντωση των Αρμενίων, ως μέλος της σοσιαλδημοκρατικής παράταξης, αργότερα, ιδρυτής του γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Ζητά να ενημερωθεί το Σώμα, για την εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων Αρμενίων, από τους Τούρκους, ερώτηση, που προκαλεί την άμεση διακοπή της συνεδρίασης.
Ο Karl Liebknecht ήταν Γερμανός πολιτικός και δικηγόρος. Συνιδρυτής με τη Rosa Luxemburg, της Ένωσης Σπάρτακος (Spartakusbund, στα γερμανικά), της αριστερής ριζοσπαστικής πολιτικής οργάνωσης, που μετεξελίχθηκε, στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας. Είναι γνωστός, για την αντίθεσή του, στην συμμετοχή της Γερμανίας, στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον ρόλο του στην εξέγερση των , τον Ιανουάριο 1919.
Ο Karl Liebknecht γεννήθηκε, στην Λειψία, στις 13 Αυγούστου 1871. Ήταν γιος του Wilhelm Liebknecht, ιδρυτικού μέλους του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος της Γερμανίας (από το 1891 Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας) και της δεύτερης συζύγου του Natalie Rech. Με την οικονομική βοήθεια του κόμματος, σπούδασε νομικά και πολιτική οικονομία, στα Πανεπιστήμια Λειψίας και Βερολίνου. Την διετία 1893 - 1894, υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία και το 1900, άνοιξε δικηγορικό γραφείο, στο Βερολίνο, μαζί με τον αδελφό του Theodore. Την ίδια χρονιά, έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και παντρεύτηκε την Γιούλια Παραντίς, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά.
Ως δικηγόρος, ο Karl Liebknecht υπερασπιζόταν συχνά αριστερούς πολίτες, που κατηγορούνταν για σοσιαλιστική προπαγάνδα και δεν έχανε την ευκαιρία να περνά πολιτικά μηνύματα, καταγγέλλοντας το στρατοκρατικό καθεστώς που κυβερνούσε τη Γερμανία. Το 1907 έγινε πρόεδρος της νεολαίας της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, θέση που διατήρησε έως το 1910.
Το 1907, έγραψε το βιβλίο “Μιλιταρισμός και Αντιμιλιταρισμός” (“Militarismus und Antimilitarismus”), που θεωρήθηκε ανατρεπτικό, από τις αρχές. Ο Karl Liebknecht συνελήφθη και καταδικάστηκε, σε φυλάκιση 18 μηνών. Τον επόμενο χρόνο, εξελέγη βουλευτής, στο τοπικό κοινοβούλιο της Πρωσίας, παρότι βρισκόταν, στην φυλακή. Το 1912, εξελέγη βουλευτής, στην γερμανική βουλή, με την σημαία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, του οποίου υπήρξε σημαίνον στέλεχος της αριστερής πτέρυγας. Ήταν ο κύριος εκφραστής της εσωκομματικής αντιπολίτευσης και αντίθετος, με την αυξανόμενη τάση, μέσα στο κόμμα, για αναθεώρηση των μαρξικών θεωριών.
Ο Karl Liebknecht αντιτάχθηκε, στην συμμετοχή της Γερμανίας, στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά για να μην προκαλέσει εσωκομματικό πρόβλημα, απείχε, από την ψηφοφορία, για τις πολεμικές πιστώσεις, στις 4 Αυγούστου 1914. Τον Οκτώβριο του 1914, παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την ιστορικό τέχνης Σοφίε Ρις. Η πρώτη του σύζυγος είχε πεθάνει, το 1911. Στις 2 Δεκεμβρίου 1914, ήταν το μοναδικό μέλος της Βουλής, που καταψήφισε τις, επιπλέον, πολεμικές πιστώσεις. Ήταν δεινός επικριτής της ηγεσίας του κόμματος, υπό τον Karl Kautsky και της απόφασής του να υποστηρίξει την συμμετοχή της Γερμανίας, στον πόλεμο.
Στα τέλη του 1914, ίδρυσε μαζί με τους Ρόζα Λούξεμπουργκ, Λέο Γιόγκιχες, Πάουλ Λέβι, Ερνεστ Μέγερ, Φραντς Μέρινγκ και Κλάρα Τσέτκιν, την Ένωση Σπάρτακος (Spartakusbund), η οποία, σύντομα, κηρύχθηκε παράνομη. Ο Karl Liebknecht συνελήφθη και στάλθηκε, στο Ανατολικό Μέτωπο, παρά την ασυλία, που είχε, ως βουλευτής. Αρνήθηκε να πολεμήσει και χρησιμοποιήθηκε, σε βοηθητική υπηρεσία. Επανήλθε στην Γερμανία, το 1915, λόγω της χειροτέρευσης της υγείας του.
Την ίδια χρονιά μίλησε ανοιχτά, για τη μετατροπή του εθνικού πολέμου, σε ταξικό πόλεμο και την Πρωτομαγιά του 1916 συνελήφθη, εκ νέου, κατά την διάρκεια αντιπολεμικής διαδήλωσης, στο Βερολίνο. Καταδικάσθηκε, σε δυόμιση χρόνια φυλάκισης, για εσχάτη προδοσία και αργότερα, η ποινή του αυξήθηκε, σε φυλάκιση 4 ετών και ενός μηνός. Την ίδια χρονιά, διαγράφηκε, από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Τον Οκτώβριο του 1918 και ενώ η Γερμανία βρισκόταν, σε επαναστατικό αναβρασμό, του δόθηκε αμνηστία, από την κυβέρνηση του πρίγκηπα Μαξ της Βάδης.
Στις 9 Νοεμβρίου 1918, την ημέρα της εκθρόνισης του Κάιζερ Γουλιέλμου Β', ο Karl Liebknecht ανακήρυξε, από το μπαλκόνι του Δημαρχείου του Βερολίνου, την Ελεύθερη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Γερμανίας, στο πρότυπο της Σοβιετικής Ένωσης, δύο ώρες, μετά την ανακήρυξη της Γερμανικής Δημοκρατίας, από τον σοσιαλδημοκράτη Φίλιπ Σάιντεμαν. Δύο ημέρες, αργότερα, έληξε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, με την συνθηκολόγηση της Γερμανίας.
Την 1η Ιανουαρίου 1919 αποτέλεσε, ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας (KPD) και μαζί, με τους Λούξεμπουργκ, Γιόγκιχες και Τσέτκιν κατηύθυνε την εξέγερση των Σπαρτακιστών (5 - 15 Ιανουαρίου 1919), για την εγκαθίδρυση κομμουνιστικού καθεστώτος, στην Γερμανία, παρότι, αρχικά, ήταν αντίθετος αυτός και η Rosa Luxemburg στην εξέγερση. Στις 15 Ιανουαρίου 1919, πυροβολήθηκε και φονεύθηκε, από μέλη των ακροδεξιών παραστρατιωτικών οργανώσεων Freikorps (Ελεύθερα Σώματα), τα οποία είχε επιστρατεύσει ο σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος Φρίντριχ Έμπερτ, για να καταστείλουν την εξέγερση των Σπαρτακιστών. Την ίδια τύχη είχε και η συναγωνίστριά του Rosa Luxemburg.
Ιούνιος 1920. Λέρος. Οι Ιταλοί του γιορτάζουν την εθνική τους, επέτειο στην Αγία Μαρίνα. Μια, από τις πιο σπάνιες καρτ ποστάλ της Λέρου (συλλογή Θ.Θ).
Πλήθος κόσμου έχει συγκεντρωθεί, στην προκυμαία της Αγίας Μαρίνας, στην οποία έχουν δέσει διάφορα ατμοκίνητα σκάφη. Πρόκειται, για τον εορτασμό της εθνικής επετείου των Ιταλών (που εορταζόταν, τότε, την πρώτη Κυριακή του Ιουνίου, σε ανάμνηση της παραχώρησης του πρώτου ιταλικού συντάγματος, από τον βασιλιά της Σαρδηνίας Κάρολο Αλβέρτο, την 4η Μαρτίου 1848). Σε πρώτο πλάνο, βλέπουμε, πάνω σε πλεούμενα Ιταλούς αξιωματικούς, με τις οικογένειες τους. Αριστερά, διακρίνεται ο πλινθόκτιστος φάρος της Αγίας Μαρίνας, ενώ, στο βάθος, το μονώροφο, ακόμη, τελωνείο (Regia Dogana).
Μάρτιος 1921. Αθήνα, Θησείο. Υπαίθριο ζυθεστιατόριο, πίσω από τον σημερινό ναό της Αγίας Μαρίνας. Θαμώνες απολαμβάνουν την λιακάδα, έχοντας την ωραιότερη θέα. Διακρίνονται οι επιγραφές: ΖΥΘΟΣ, ΦΑΓΗΤΑ, ΓΛΥΚΙΣΜΑΤΑ, ΠΑΓΩΤΑ.
Το Καστελόριζο παραδόθηκε, από τους Γάλλους, στους Ιταλούς το 1921 μετά την κατάληψή του από τους Γάλλους, το 1915, κατά τον Α' παγκόσμιο πόλεμο, ως μέρος της ευρύτερης διαχείρισης των Δωδεκανήσων, από τις δυνάμεις της Entente, με τους Ιταλούς να πληρώνουν ένα σημαντικό τίμημα και να μετονομάζουν το νησί σε Castelrosso, σηματοδοτώντας την αρχή της προσωρινής ιταλικής Κατοχής και διακυβέρνησης, μέχρι την ενσωμάσωση του, στην Ελλάδα, το 1948.
1929. Αθήνα. Ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος εκτροχιασμένος.
1937 - 1939. Η σφαγή των κοπαδιών και η πείνα, που ακολούθησε. Το λεγόμενο γιδομαζωμα του Μεταξά, όταν η κυβέρνηση, λίγο πριν τον Β παγκόσμιο πόλεμο, έσφαξε όλα τα γίδια της Ελλάδας.
Μια πολύ περίεργη απόφαση πήρε η κυβέρνηση Μεταξά την τριετία 1937 - 1939, με το αιτιολογικό ότι τα κοπάδια των αιγών κατέστρεφαν τα ελληνικά δάση. Έτσι, βγήκε διάταγμα, για την ολική σφαγή αυτών. Από την απόφαση αυτή, την μεγαλύτερη ζημιά έπαθε η Ευρυτανία, που, τότε, η οικονομία της βασιζόταν, μόνο, στην κτηνοτροφία. Μόνο, στην Ευρυτανία, σφαγιάστηκαν 100 χιλιάδες ζώα.
Η επίσημη δικαιολογία ήταν ότι έπρεπε να ανασάνουν τα βουνά, από την υπερβόσκηση. Ανεπίσημα, οι φήμες λένε ότι η Γερμανία χρειάζονταν δέρματα, για τα υποδήματα του στρατού της.
Ας δούμε τα στοιχεία, για το έγκλημα εκείνου του καιρού, που, εκτός της οικονομικής ζημιάς, λίγα χρόνια, αργότερα, συνέβαλε, στον λιμό της Κατοχής, κατά τον οποίο έχασαν την ζωή τους, από πείνα, τουλάχιστον, 250 χιλιάδες άνθρωποι, στην Ελλάδα.
(Οποιαδήποτε ομοιότητα, με την σημερινή κατάσταση είναι, εντελώς, τυχαία).
Από το 1937 - 1939, στην Ευρυτανία, εξοντώθηκαν 90-100 χιλιάδες γίδια (χωρικά και νομαδικά). Ο κλονισμός, που έπαθε η οικονομία της Ευρυτανίας, από την εξόντωση των γιδιών, ήταν τεράστιος. Το Κράτος, αδιαφορώντας, για την ζωή των ορεινών πληθυσμών που, βασικά, ζούσαν, από την γιδοτροφία, αφαίρεσε, από την λαϊκή οικονομία της Ευρυτανίας, ετήσιο ακαθάριστο εισόδημα 27 - 30 εκατομμύρια. δραχμές (σε τιμές 1939), χωρίς αυτό να αντικατασταθεί, με τίποτε. Η απαγόρευση της αιγοβοσκής ήταν το πιο μεγάλο κτύπημα, για την χωρική οικονομία της Ευρυτανίας, που, σχεδόν, μοναδική πηγή χρηματικού εισοδήματος είχε τα γίδια. Βίαια και απότομα, αφαιρέθηκε το χρηματικό εισόδημα, με το οποίο η χωρική οικογένεια αγόραζε το ψωμί, που της έλειπε. Λιγόστεψε το γάλα, το βούτυρο, το κρέας και χειροτέρευσαν οι συνθήκες διατροφής του πληθυσμού.
Ακολούθησε η πείνα της κατοχής 1940-1945.
Συνέπειες και Συνθήκες.
Τεράστιες Απώλειες : Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν, από λιμό και πείνα, ιδιαίτερα, στην Αθήνα και τον Πειραιά (τουλάχιστον, 40.000 νεκροί, μόνο, στις πόλεις), με τον αριθμό των θανάτων να τετραπλασιάζεται και εξαπλασιάζεται, κατά τις χειρότερες περιόδους.
Διατροφική Αθλιότητα : Ο κόσμος έτρωγε τα πάντα : σκαντζόχοιρους, μουλάρια, χελώνες, ενώ η μπομπότα (αλεύρι καλαμποκιού) και το κουκουτσάλευρο έγιναν η «καθημερινότητα» της πείνας.
Κοινωνική Κατάρρευση : Το ένστικτο της επιβίωσης κυριάρχησε, με σκοπιμότητες και παρατυπίες, στην διανομή συσσιτίων, για την διασφάλιση μεριδίων, για συγγενείς.
Μαύρη Αγορά : Δημιουργήθηκε μια ανηλεής μαύρη αγορά, όπου οι τιμές εκτοξεύτηκαν, καθιστώντας τα βασικά είδη διατροφής απρόσιτα, για την πλειοψηφία.
Πηγή
melissocosmos
#ΖωήΣτοΧωριό #κτηνοτροφία #αυτονομία #natmankatanglonubians
1941. Ο γιος του Ιωσήφ Στάλιν, Γιακόβ Τζουγκασβίλλι συλλαμβάνεται, από τους Γερμανούς. Θα δολοφονηθεί, στις 14/4/1943, σε γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ο πατέρας του αρνήθηκε την ανταλλαγή του, με τον Γερμανό στρατάρχη von Paulus, που παραδόθηκε, στον Κόκκινο Στρατό, δίνοντας τέλος, στην μάχη του Στάλινγκραντ.
11/1/1944. Πειραιάς. Τότε, διαπράχθηκε ένα έγκλημα πολέμου με με 5500 νεκρούς, το οποίο η Ιστορία "φρόντισε" να ξεχαστεί.
Την Ιστορία λένε πως την γράφουν οι νικητές. Αυτοί φυσικά, παραλείπουν την καταγραφή όσων εγκλημάτων έχουν διαπράξει. Όταν, λοιπόν, μιλούμε, για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αναφερόμαστε, κυρίως, στα όσα φρικτά και αποτρόπαια έκαναν οι Ναζί.
Για παράδειγμα, στο σχολείο μαθαίνουμε για το μεγάλο βομβαρδισμό του Πειραιά, από τους Γερμανούς το 1941. Ποτέ, όμως, δεν μας είπε κανείς, για τον μεγάλο βομβαρδισμό, που κατέστρεψε, ολοσχερώς, όλη την περιοχή, το 1944. Ένα βομβαρδισμό, που δεν τον έκαναν οι δυνάμεις του άξονα, αλλά οι «σύμμαχοι» Αμερικανοί και Άγγλοι.
Στις 11 Ιανουαρίου 1944, το λιμάνι του Πειραιά συνέχιζε να δουλεύει, κάτω, από την μπότα του κατακτητή. Το μεγάλο λιμάνι είχε γίνει αρκετές φορές στόχος αεροπορικών επιθέσεων, κατά την διάρκεια του πολέμου. Αυτό, που θα γινόταν, όμως, εκείνη την ημέρα δεν το περίμενε κανείς.
Το πρωϊνό εκείνο, από την αεροπορική βάση της Φότζια της Ιταλίας, απογειώνεται ένα σμήνος αμερικανικών βομβαρδιστικών Β17, με κατεύθυνση την Ελλάδα. Στόχος; Το λιμάνι του Πειραιά και οι εγκαταστάσεις των Γερμανών. Στις 12.35 το μεσημέρι, η αποστολή βρίσκεται, πάνω, από τον στόχο.
Ο βομβαρδισμός κράτησε 1 ώρα και 8 λεπτά. Στις 13.43, τα αμερικανικά αεροσκάφη (όσα είχαν απομείνει) επιστρέφουν, στην βάση τους. Το θέμα είναι, όμως, τί άφησαν, πίσω τους. Μια πόλη, εντελώς, κατεστραμμένη. Οι περισσότερες βόμβες είχαν πέσει, στο κέντρο του Πειραιά και σε κατοικημένες περιοχές.
Οι απώλειες, για την πόλη, είναι τεράστιες και πλησιάζουν, στα επίπεδα της ολοκληρωτικής καταστροφής. Διαμελισμένα πτώματα κείτονταν, στους δρόμους. Σπίτια, κτίρια, μνημεία κατεστραμμένα. Αρχικές πηγές μιλούν, για 700 νεκρούς, μετά, για 1000, τελικά, είναι 5500 Έλληνες, που έχασαν την ζωή τους. Οι απώλειες των Γερμανών; 8 στρατιώτες! Ούτε μια στρατιωτική εγκατάσταση των Ναζί, δεν καταστράφηκε.
Οι Αμερικανοί απέδωσαν την αποτυχία της επιχείρησης, στην συννεφιά και στον παγετό, που προκάλεσε την σύγκρουση, στον αέρα, 6 αεροπλάνων τους, με αποτέλεσμα να ριχτούν οι βόμβες, βιαστικά. Όσο για τους νεκρούς; «Παράπλευρες απώλειες στρατιωτικής επιχείρησης».
Η ημέρα, όμως, δεν είχε τελειώσει, ακόμη. Σειρά πήρε η αγγλική αεροπορία, αυτή την φορά. Αεροσκάφη της RAF βομβάρδισαν τον Πειραιά, άλλες 2 φορές, στις 7 το απόγευμα και στις 10 το βράδυ. Ελάχιστοι γερμανικοί στόχοι επλήγησαν. Ό,τι είχε μείνει όρθιο, όμως, από την πόλη καταστράφηκε.
Εδώ, πρέπει να σημειωθεί πως καμία γερμανική πόλη, κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, δεν βομβαρδίστηκε, από τις συμμαχικές δυνάμεις, τρεις φορές, μέσα, σε μια ημέρα. Αυτό το θλιβερό προνόμιο το είχε, μόνο, ο Πειραιάς. Άσχετα, εάν η Ιστορία "φρόντισε" να το ξεχάσει!
(Κείμενο από τον Θάνο Κοφινά).
ΠΗΓΗ Η ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ ΜΟΥ (τρεις φωτογραφίες).
Μάιος 1945. Ρόδος. Βρετανικό πλοίο αποβιβάζει στρατό, προερχόμενο, από την Σύμη, μετά την, άνευ όρων, παράδοση των Γερμανών, σε φωτογραφίες του Trevor Hawkins.
1947. Ρόδος. Στην παλιά πόλη. (Φωτογραφία του Schuyler Jones, από τα αρχεία του Μουσείου Pitt Rivers του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης).
1956. Νέα Ιωνία. Ο Σταθμός του Ηλεκτρικού, στα Πευκάκια.
1961. Μια φαινομενικά απλή ερωτική σκηνή, μεταξύ του Δημήτρη Χορν και της Υβόν Σανσόν, στο αριστούργημά μας "Μια ζωή την έχουμε". Σε μία ερημική παραλία, που, τελικά, μόνον, ερημική δεν ήταν. Εκτός πλάνου και σε απόσταση αναπνοής ένα ολόκληρο τεχνικό επιτελείο, σε πλήρη δραστηριότητα, με επικεφαλής τον σπουδαίο σκηνοθέτη Γιώργο Τζαβέλλα (τέρμα δεξιά, καθιστός, κάτω, από την σκιά της βάρκας), για να μπορέσει να βγει, όσο το δυνατόν καλύτερο αποτέλεσμα. Τίποτε, τότε, όσον αφορά την Φίνος Φιλμ, δεν γινόταν, τυχαία και αρπακολλατζίδικα. Ακριβώς, για αυτό, αποτελεί, σήμερα και θα αποτελεί και στο μακρινό μέλλον, με τεράστια διαφορά, το πρώτο και βασικότατο σημείο αναφοράς εκείνης της ένδοξης και ανεπανάληπτης, κινηματογραφικά, εποχής.
1974. Αθήνα, Πλάκα. Στην οδό Θεωρίας, κάτω, από τα τείχη της Ακρόπολης, οι γνωστοί καλλιτέχνες του πενταγράμμου. Το σχήμα, που υπήρχε τον χειμώνα του 1974 - 1975 και τραγουδούσαν, στην μπουάτ «Θεμέλιο», στην οδό Κυδαθηναίων 37.
Από αριστερά, ο Αντώνης Βαρδής, η Χάρις Αλεξίου, η Άννα Βίσση, ο Γιώργος Νταλάρας και ο Πάνος Λαμπρόπουλος.
Via: Το Παλιατζιδικο των Αναμνήσεων.
1981. Ναύπλιο. Η πόλη χιονισμένη.
1981. Χανιά. Το περίπτερο του Ρηγάκη, στην πλατεία Δικαστηρίων.
1990. Ο Muhammad Ali πήγε, στο Ιράκ, εναντίον του προέδρου George Herbert Βush και διαπραγματεύτηκε, με τον Σαντάμ Χουσεΐν, την απελευθέρωση 15 Αμερικανών ομήρων, που κρατούνταν, σε ιρακινές φυλακές.
Οι περισσότεροι άνθρωποι θυμούνται τον Muhammad Ali, για τα νοκ άουτ, για την κίνηση των ποδιών, για την ποίηση μέσα στο ρινγκ του μποξ, αλλά αυτή η ιστορία αποδεικνύει ότι οι μεγαλύτερες νίκες του, έγιναν, πολύ πιο πέρα από αυτά.
Το 1990, ο κόσμος ήταν, στα άκρα, καθώς το Ιράκ κινήθηκε, προς τον πόλεμο. Αμερικανοί πολίτες παγιδεύτηκαν και χρησιμοποιήθηκαν, ως «ανθρώπινες ασπίδες”, τρομοκρατημένοι, αβοήθητοι και αβέβαιοι, αν θα επέστρεφαν, ποτέ, στα σπίτια τους.
Και μετά, ο Muhammad Ali έκανε κάτι, σχεδόν, απίστευτο. Αγόρασε ένα αεροπορικό εισιτήριο, για Βαγδάτη, όχι, ως πολιτικός, όχι, ως διπλωμάτης, όχι, ως άνθρωπος, που υποστηρίζεται, από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. πήγε, ως άνθρωπος, που πίστευε ότι η φωνή του έχει, ακόμη, σημασία.
Μέχρι, τότε, ο Muhammad Ali δεν ήταν, πλέον, ο πρωταθλητής της “γρήγορης αστραπής”, που είδε, κάποτε, ο κόσμος. Πάλευε, ήδη, με την νόσο του Πάρκινσον. Η ομιλία ήταν δύσκολη. τα ταξίδια ήσαν, εξουθενωτικά, ο Λευκός Οίκος αποδοκίμασε, ανοικτά, το ταξίδι του. Οι κριτικοί τον χλεύασαν, στην τηλεόραση, αλλά αυτός δεν έκανε πίσω, πήγε, στο Ιράκ, έτσι κι αλλιώς.
Πέρασε ημέρες επισκέπτεται νοσοκομεία, σχολεία, αξιωματούχους και πολίτες. Προσευχήθηκε, με τις οικογένειες, αγκάλιαζε ξένους, είπε, στους δημοσιογράφους, ξανά και ξανά :
"Ήλθα εδώ, για ειρήνη” και μετά, έγινε, ακόμη, πιο δύσκολο. Ξέμεινε, από τα φάρμακα, που χρειαζόταν, για να διαχειρισθεί τα συμπτώματα του Πάρκινσον. Οι γιατροί τον προέτρεψαν να φύγει, για την δική του ασφάλεια. Αρνήθηκε. Είπε ότι δεν θα πήγαινε σπίτι, χωρίς τους ομήρους.
Τελικά, εξασφάλισε μια συνάντηση, με τον ίδιο τον Σαντάμ Χουσεΐν. Ο κόσμος παρακολουθούσε, υποθέτοντας ότι θα αποτύχει. Προηγούμενες προσπάθειες διπλωματών δεν είχαν πάει, πουθενά, αλλά ο Muhammad Ali δεν απειλούσε, δεν πόζαρε. Απλά, μίλησε, από καρδιάς και κάπως, ο Σαντάμ Χουσεΐν συμφώνησε και απελευθέρωσε και τους 15 Αμερικανούς ομήρους, απευθείας, υπό την επιμέλεια του Muhammad Ali.
Στις 2 Δεκεμβρίου 1990, ο Muhammad Ali επιβιβάστηκε, σε μια πτήση, για την τις ΗΠΑ, με τους 15 ομήρους να κάθονται, με ασφάλεια δίπλα του. Ήσαν ελεύθεροι, ζωντανοί και πήγαιναν σπίτι, στις οικογένειές τους. Εβδομάδες, αργότερα, άρχισε ο πόλεμος του Κόλπου.
Ο Muhammad Ali είχε φθάσει, πάνω, στην ώρα.
Η κυβέρνηση, που του άσκησε κριτική, ξαφνικά, σώπασε. Τα μέσα ενημέρωσης, που τον χλεύαζαν, τώρα, ξαναέβαλαν το βίντεο, με τον ίδιο να περπατάει, αργά, αλλά περήφανα, δίπλα, στους άνδρες, που είχε σώσει και παρόλα αυτά, ο Muhammad Ali, ποτέ δεν ζήτησε πίστωση. Ούτε έκανε ομιλίες. Ούτε παρέλαση νίκης.
Γι' αυτό, ο κόσμος εξακολουθεί να τον αποκαλεί "τον καλύτερο”. Όχι, μόνο, επειδή κέρδισε αγώνες, αλλά επειδή, όταν δεν είχε, πια, δύναμη, στις γροθιές του, χρησιμοποίησε την δύναμη της καρδιάς του. Ρίσκαρε την υγεία του, την φήμη του, την ασφάλειά του.
Ο Muhammad Ali ήταν κάτι, παραπάνω, από πρωταθλητής, στο ρινγκ. Ήταν ταν πρωταθλητής της ανθρωπότητας και αυτή είναι μια κληρονομιά, που καμία ζώνη τίτλου δεν θα μπορούσε, ποτέ, να έχει.
Πηγή : [Weird , Wonder and Amazing Things](https://www.facebook.com/groups/1660866237657971).
1998. Ουάσινγκτων, ΗΠΑ. Το 1998, μια νεαρή γυναίκα 24 ετών έγινε, άθελά της, το πιο διάσημο πρόσωπο στην Αμερική.
Ο λόγος; Από τους χειρότερους,που μπορεί κανείς να φανταστεί.
Την έλεγαν Μόνικα Λεβίνσκι.
Δύο χρόνια, πριν, ήταν, απλώς, μια 22χρονη ασκούμενη, στον Λευκό Οίκο.
Εκείνος, σχεδόν 50, ήταν ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Όταν η ιστορία βγήκε, στο φως, συνέβη κάτι πρωτοφανές.
Σε μια εποχή, που τα social media δεν υπήρχαν, ακόμη, η Μόνικα έγινε μία, από τις πρώτες παγκόσμιες περιπτώσεις δημόσιου διαδικτυακού λιθοβολισμού.
Τα τηλεοπτικά κανάλια την γελοιοποιούσαν, κάθε βράδυ.
Οι εφημερίδες ανέλυαν, κάθε εκατοστό του σώματός της, τα ρούχα της, τον τρόπο, που μιλούσε.
Άνθρωποι, που δεν την είχαν γνωρίσει, ποτέ, ένιωθαν ότι είχαν το δικαίωμα να την κρίνουν.
Η καριέρα του προέδρου; Επιβίωσε.
Η φήμη του; Αποκαταστάθηκε.
Έγραψε βιβλία, έδωσε διαλέξεις, τιμήθηκε.
Η Μόνικα, όχι.
Δεν μπορούσε να βρει δουλειά.
Το να βγει, στον δρόμο, σήμαινε να την κυνηγούν οι φωτογράφοι.
Το να υπάρχει σήμαινε να είναι ένα ζωντανό ανέκδοτο.
Έπεσε, σε βαθιά κατάθλιψη.
Οι σκέψεις έγιναν σκοτεινές.
Η μητέρα της δεν την άφηνε, ποτέ, μόνη, φοβούμενη το χειρότερο.
Στα 24 της, η Μόνικα Λεβίνσκι ήθελε να εξαφανιστεί.
Και για λίγο, τα κατάφερε.
Μετακόμισε, στο Λονδίνο.
Εξαφανίστηκε, από τα μέσα.
Αρνήθηκε προτάσεις εκατομμυρίων, για να «πουλήσει» την ιστορία της.
Διάλεξε την σιωπή.
Και την γνώση.
Γράφτηκε, στο London School of Economics.
Πήρε πτυχίο ψυχολογίας.
Μελέτησε την ντροπή.
Προσπάθησε να καταλάβει αυτό που, λίγο έλειψε να της διαλύσει τη ζωή.
Για χρόνια, τίποτα. Καμία συνέντευξη. Καμία εμφάνιση.
Ώσπου, το 2010, ένα αγόρι 18 ετών αυτοκτόνησε, μετά από διαδικτυακή ταπείνωση.
Η Μόνικα διάβασε την είδηση.
Και κατάλαβε ότι εκείνη είχε επιβιώσει, από κάτι, που εκείνος δεν άντεξε.
Και τότε, αποφάσισε ότι ο πόνος της έπρεπε να χρησιμεύσει, σε κάτι.
Το 2014 μίλησε, ξανά. Αλλά, με τους δικούς της όρους.
Έγραψε ένα άρθρο, στο Vanity Fair. Την δική της φωνή. Όχι, εκείνη των σκανδαλοθηρικών τίτλων.
Αυτή την φορά, ο κόσμος άρχισε να ακούει.
Το 2015 ανέβηκε, στην σκηνή του TED.
Η ομιλία της είχε τίτλο : «Το τίμημα της ντροπής».
Αυτοχαρακτηρίστηκε «ασθενής μηδέν» της διαδικτυακής ταπείνωσης.
Ζήτησε ενσυναίσθηση. Συμπόνια. Ανθρωπιά.
Το βίντεο έχει προβληθεί, πάνω από 20 εκατομμύρια φορές.
Είναι, ανάμεσα, στα πιο δημοφιλή TED Talks όλων των εποχών.
Σήμερα, η Μόνικα Λεβίνσκι είναι μία, από τις πιο δυνατές φωνές, ενάντια, στο cyberbullying.
Μιλάει, σε σχολεία.
Στηρίζει όσους δέχονται διαδικτυακό μίσος.
Παράγει περιεχόμενο, για να αφηγηθεί, επιτέλους, την δική της εκδοχή της ιστορίας.
Ήταν 22 ετών, όταν ο κόσμος αποφάσισε ποια ήταν.
Της πήρε 25 χρόνια, για να αποδείξει ότι έκανε λάθος.
Όχι, σβήνοντας το παρελθόν.
Όχι, φωνάζοντας.
Αλλά μετατρέποντας, τον πόνο, σε δύναμη.
Την ντροπή, σε νόημα.
Ο κόσμος ήθελε η ιστορία της να τελειώσει εκεί.
Εκείνη την ξαναέγραψε.
Σήμερα η Μόνικα είναι 52 ετών.
Είναι ακόμα εδώ.
Και συνεχίζει να μιλά, για όσους ζουν σήμερα αυτό που έζησε εκείνη τότε.
Γιατί η ντροπή δεν είναι το τέλος.
Μπορεί να είναι η αρχή.
Και η Μόνικα Λεβίνσκι μας το δίδαξε, με το κεφάλι ψηλά.
2/5/2010. Τρίπολη. Στον σιδηροδρομικό σταθμό.
2025. Νόμισμα μισού δολαρίου ΗΠΑ.
12/1/2026. Σημερινή ανάρτηση του Donald Trump. (Χωρίς σχόλια)…
1975. "Ρομάντσο". Σκίτσο του Κ. Βλάχου.
1976. "Ρομάντσο". Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
5/1/2026. Σκίτσο του Αποστόλου Παπαδημήτριου.
10/1/2026. Σκίτσο του Βασίλη Παπαγεωργίου.
11/1/2026. Σκίτσο του Βασίλη Παπαγεωργίου.
11/1/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
12/1/2026. Σκίτσο του Ιάκωβου Βάη.
12/1/2026. Σκίτσο του Πιν.
Σχόλια