Γιατί όχι, στο κράτος. Σκέψεις, γύρω, από τον φιλοσοφικό, νομικό και πραγματικό ορισμό και τον ρόλο του κράτους, ως, δύναμης/ισχύος και βίας, στην σύγχρονη εποχή του “προοδευτικού” αναχρονισμού και της ταχείας “εκσυγχρονισμένης” οπισθοδρόμησης, με τους τεράστιους κίνδυνους, που πηγάζουν, από την ύπαρξη των κρατών, για την ανθρώπινη κοινωνία. (Aνασκόπηση και προοπτικές).

 

Όλοι οι όλεθροι, που συνέβησαν, στο κοντινό και στο απώτατο παρελθόν και συμβαίνουν, στην σύγχρονη εποχή, με τους ακατάπαυστους πολέμους, ήσαν, είναι και θα εξακολουθήσουν να είναι, στο μέλλον, έχουν, ως βασική αιτία και προέλευση την ύπαρξη των κρατών, σε όλη την ιστορική περίοδο των ανθρωπίνων κοινωνιών και χωρίς προσχήματα, επιχειρώ και, στο παραπάνω, βίντεο, που γύρισα, χθες, 7 Ιανουαρίου 2026 και το οποίο είναι απαραίτητο να παρακολουθήσει το αναγνωστικό κοινό, για να έχει μια σαφή εικόνα της αναπτυσσόμενης επιχειρηματολογίας, που παραθέτω, γύρω, από το κρίσιμο αυτό ζήτημα.

Οι άμεσοι κίνδυνοι, που πηγάζουν, από τα σύγχρονα κράτη, είναι, κατ’ αρχήν,  οι περιφερειακές συγκρούσεις, στον πλανήτη, αλλά και η διεξαγωγή του άτυπου Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, που λαμβάνει χώρα, στον κόσμο μας, με τις πιθανότητες να μετατραπεί, σε έναν ανοικτό και επίσημο εκτεταμένο και γενικευμένο παγκόσμιο πόλεμο, ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης των στενών και των ευρύτερων συμφερόντων των διαφόρων ολιγαρχιών, που ελέγχουν τα κράτη, με ιδιαίτερη έμφαση, στις ελίτ των υπερδυνάμεων και των μεγάλων κρατών, αλλά και από το γεγονός ότι οι τελικές αποφάσεις, που λαμβάνονται, από τα κυβερνητικά και κρατικά επιτελεία των υπερδυνάμεων και των μεγάλων δυνάμεων, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, που, αυτοτελώς, προσδιορίζονται, από αυτά τα κυβερνητικά επιτελεία.

Έτσι, μέσα στον αναδυθέντα και διαρκώς, αναδυόμενο σύγχρονο πολυπολικό συσχετισμό των υπερδυνάμεων και των λοιπών μεγάλων δυνάμεων, που έχει οδηγήσει, στην επικρατούσα ρευστότητα, που κύριο χαρακτηριστικό της είναι η διαμορφωμένη και διογκούμενη αβεβαιότητα, όσον αφορά τις σχέσεις των κρατών - δηλαδή των συγκεκριμένων κυβερνητικών επιτελείων -, που λαμβάνουν τις οριστικές και τις τελικές αποφάσεις, χωρίς την ύπαρξη των απαιτούμενων ασφαλιστικών κινδύνων, με αποτέλεσμα η απίστευτη στρατιωτική καταστροφικότητα, που έχει συνολικοποιηθεί, στα πολεμικά οπλοστάσια των υπερδυνάμεων και των μεγάλων δυνάμεων, όπως και όλων των κρατών, που υπάρχουν, ήδη, να χρησιμοποιείται και να κλιμακώνεται ολοένα και περισσότερο, με τον κίνδυνο να ολοκληρώσει την πλήρη εμφάνισή της.

Εδώ, που έχουν φθάσει τα υφιστάμενα δεδομένα, σε πλανητικό επίπεδο, οι κίνδυνοι, για την εμφάνιση και την επίσημη παρουσία του γενικευμένου πολέμου, στον πλανήτη, παρά το ότι αυτός ο γενικευμένος πόλεμος πρόκειται να είναι ολέθριος, με την θανάτωση εκατοντάδων εκατομμυρίων - και δισεκατομμυρίων -, ανθρώπων και την σάρωση των υποδομών στην γη, δεν είναι θεωρητικοί, αλλά είναι, σαφέστατα, υπαρκτοί.

Η ύπαρξη των κρατών αποτελεί τον κύριο παράγοντα, όσον αφορά αυτόν τον θανάσιμο, για την ανθρωπότητα, κίνδυνο, όπως, επίσης, τα κράτη είναι η αιτία, για τις σφοδρές περιφερειακές και βαίνουσες, προς συνολικοποίηση, πολεμικές συγκρούσεις, που, επί του παρόντος, συγκροτούν την διεξαγωγή ενός διάσπαρτου, ανεπίσημου και άτυπου, αλλά, στην πράξη, υπαρκτού παγκόσμιου πολέμου και φυσικά, δεν μπορούμε να βασιστούμε, στην ύπαρξη και στην χρήση ενός ύστατου ορθολογισμού, από τις κυβερνητικές/κρατικές ελίτ των υπερδυνάμεων, οι οποίες λαμβάνουν τις αποφάσεις.

Υπ’ αυτήν την έννοια, η τεράστια τεχνολογική πρόοδος, ο λεγόμενος προοδευτικός εκσυγχρονισμός της εποχής μας, που ξεκίνησε, με την Αναγέννηση, τον Διαφωτισμό και την καπιταλιστική ανάπτυξη, στην πραγματικότητα, αποτελεί έναν “προοδευτικό” αναχρονισμό και μια πραγματική οπισθοδρόμηση, όσον αφορά το status των ανθρώπινων κοινωνιών και έτσι πρέπει να δούμε την ροή των εξελίξεων, που υπήρξαν, έως τώρα και µε ελλοχεύοντα τον, ανά πάσα στιγμή, θανάσιμο κίνδυνο της απλής καταστροφής των ανθρώπινων κοινωνιών, ως προϊόν των μη ορθολογικών αποφάσεων, που λαμβάνονται, σε κυβερνητικό/κρατικό επίπεδο, με σωρευμένη όλη αυτήν την απίστευτη καταστροφικότητα των πολεμικών οπλοστασίων των υπερδυνάμεων, καθιστώντας επίκαιρη την παλαιά διαπίστωση του Λέοντα Τολστόι, που προσδιορίζει, ορθότατα, ότι “η πιο καλοοργανωμένη κυβέρνηση είναι χειρότερη, από την χειρότερη συμμορία ληστών”.

Κατόπιν όλων αυτών καθίσταται αναγκαίο, για το αναγνωστικό κοινό, να παρακολουθήσει το αρχικό βίντεο, στην παρούσα δημοσίευση, το οποίο είναι πλήρως επεξεργασμένο και επεξηγηματικό, όχι προτείνοντας λύσεις, αλλά θέτοντας τους αναγκαίους, ουσιώδεις και πραγματικούς προβληματισμούς, που αφορούν την ύπαρξη των κρατών και την κατάργησή τους, με έναρξη την αντιμετώπιση και την απόκρουση των υπαρκτών θανάσιμων κινδύνων, που αφορούν την παγκόσμια κοινότητα, με τον μετασχηματισμό του πλανήτη, σε ένα τεράστιο χωριό.

Κάθε τι περισσότερο καθίσταται περιττό…