17-1-2026. Υπάρχει μια νέα Γιάλτα; Όχι. Η κατάσταση παραμένει ρευστοποιημένη και εξαιρετικά, επικίνδυνη. (Ο Ορέσνικ είναι δήλωση προθέσεως και προειδοποίηση, για πυρηνικά πλήγματα, στην Ευρώπη και όχι, μόνον, εκεί). Περιορισμένες συμφωνίες υπάρχουν, στην παρούσα φάση, ως σκελετοί οικοδόμησης επικοινωνίας, ανάμεσα, στις υπερδυνάμεις. Aλλά, έως, εκεί.

Είναι διαδεδομένη η αντίληψη ότι οι υπερδυνάμεις - οι ΗΠΑ και η Ρωσία -, στην Αλάσκα, έθεσαν την βάση, για μια νέα Γιάλτα, όπως είχε συμβεί, τον Φεβρουάριο του 1945, ξαναμοιράζοντας τον πλανήτη και (άγνωστο πώς) ότι, στην υποτιθέμενη συμφωνία, συμμετέχει και η Κίνα.

Φυσικά, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Υπό μια έννοια, θα ήταν ευχάριστο να έχει προκύψει, ως γεγονός, διότι μια τέτοια εξέλιξη θα σημάνει και μια σταθερή παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων (προφανώς, με σκαμπανεβάσματα), σε μεγάλο βάθος χρόνου, στο μέλλον, αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ πιο πεζή και δυσάρεστη.

Όπως, αναφέρω και στο, παραπάνω, βίντεο, που γύρισα, χθες, Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2026, η παγκόσμια κατάσταση παραμένει να είναι, εξαιρετικά, ρευστοποιημένη, πλησιάζοντας, στο σημείο βρασμού, αφού η χρήση του πυραύλου Ορέσνικ, στα πεδία των μαχών, την Ουκρανία, εκ μέρους της Μόσχας, είναι μια σαφέστατη δήλωση προθέσεως και άμεση προειδοποίηση ότι ένα πυρηνικό πλήγμα, εάν χρειασθεί - και με αυτή την πράξη αυτή, η Μόσχα θεωρεί ότι αυτή η αναγκαιότητα δεν είναι, καθόλου, θεωρητική, αλλά πλησιάζει, στο να είναι και πρακτική - είναι επικείμενο.

Αυτή η επίδειξη προθέσεως και βουλήσεως, εννοείται ότι δεν αφορά την Ουκρανία, αφορά το ΝΑΤΟ, όχι, μόνον, στην ευρωπαϊκή, αλλά, στην ευρωατλαντική του διάσταση και κυρίως, την Ουάσινγκτων, κάτι, που διατυπώνεται ανοικτά και δημόσια, από τον στενό κύκλο του Κρεμλίνου, που εκφράζεται, από τον Σεργκέι Καραγκάνωφ, ο οποίος, σε συνέντευξή του, στον γνωστό Tacker Carlson, υπήρξε σαφής και κατηγορηματικός, στην συγκεκριμένη ρωσική απειλή, την οποία έθεσε, ευθέως και χωρίς περιστροφές.

Φαίνεται ότι αυτή η απειλή, που ήταν, εκ των προτέρων, σαφής, στην Ουάσινγκτων, έπαιξε τον ρόλο της, όσον αφορά την επαπειλούμενη αμερικανική αεροναυτική επίθεση, στο Ιράν, αφού ο Βλαντίμιρ Πούτιν ανέλαβε την πρωτοβουλία μιας μεσολάβησης, ανάμεσα, στον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου και τον Ιρανό πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν και την Ουάσινγκτων η εξέλιξη της οποίας πρωτοβουλίας θα φανεί, άμεσα, στην πορεία του χρόνου, καθώς οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις δεν είναι, ακόμη, έτοιμες, για να πραγματοποιήσουν την ειδική στρατιωτική επιχείρηση, που σχεδιάζει ο Donald Trump, αφού, ανάμεσα, στα άλλα, η ιρανική κυβέρνηση έχει απενεργοποιήσει το διαστημικό ηλεκτρονικό σύστημα Starling του Elon Mask και έτσι, δεν έχει επιτραπεί η επαναφορά της διαδικτυακής πληροφόρησης, εντός της επικράτειας της χώρας, που έχει επιβάλει το ιρανικό καθεστώς.

Με δεδομένο, επίσης, το γεγονός ότι ο ρωσοουκρανικός πόλεμος συνεχίζεται και ο Αμερικανός Πρόεδρος Donald Trump δηλώνει, κατηγορηματικά, ότι η ευθύνη, για την συνέχιση του πολέμου, ανήκει, στον Βολοντιμίρ Ζελένσκι και όχι στον Βλαντιμίρ Πούτιν, φαίνεται πως η χρήση του πυραύλου Ορέσνικ, στο Λβωφ, στην δυτική Ουκρανία, έχει παίξει τον ρόλο της, παρά το γεγονός ότι ο Αμερικανός υπουργός Πολέμου Pete Hesgeth, δήλωσε, απροσχημάτιστα, ότι οι ΗΠΑ είναι έτοιμε να πολεμήσουν, με την Κίνα, η οποία, προ ημερών, είχε δηλώσει, δια του υπουργείου Εξωτερικών, στο Πεκίνο, ότι θα παράσχει, αμέριστη βοήθεια, στο Ιράν, η οποία πρόκειται να είναι και στρατιωτική.

Ως εκ τούτου, αυτό, που πρέπει να καταστεί σαφές, είναι ότι η κατάσταση, στον πλανήτη μας, παραμένει να ρευστοποιείται, έτι περαιτέρω και είναι, απολύτως, επικίνδυνη, διότι βρισκόμαστε ένα βήμα, πριν από την χρήση πυρηνικών όπλων, εάν η αμερικανική ηγεσία δεν συνετισθεί.

Ως εκ τούτου, η συνάντηση των Donald Trump και Βλαντιμίρ Πούτιν, τον περασμένο Αύγουστο, στην Αλάσκα, είχε τον χαρακτήρα μιας πρώτης αποκατάστασης των διαύλων επικοινωνίας των δύο υπερδυνάμεων και τον σκελετό μιας, κατ’ αρχήν, συμφωνίας, στο ουκρανικό ζήτημα, που και αυτή, όμως, παραμένει να είναι, στα σκαριά και όχι μια οριστικοποιημένη υπόθεση.

Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα, στις σχέσεις των τριών υπερδυνάμεων, αφού και η ηγεσία του Πεκίνου αντιλαμβάνεται τις εχθρικές ενέργειες της Ουάσινγκτων και φυσικά, πρόκειται να υποστηρίξει τα συμφέροντά της, με όποιον τρόπο κρίνει ότι προσιδιάζει, στις περιστάσεις.

Ως εκ τούτου, αυτό, που καθίσταται απαραίτητο είναι η διάλυση των αυταπατών, όσον την παγκόσμια γεωπολιτική κρίση, αλλά και ως προς τους άμεσους κινδύνους, που υφίστανται, για την παγκόσμια ανθρώπινη κοινωνία, αλλά και για το πλανητικό οικοσύστημα.