Ο άνθρωπος, ως φυσικό αυτόματο υπερσύστημα, που εμπεριέχει τον προγραμματισμό του και την ανυπαρξία της ελευθερίας βουλήσεως και σκέψης, που υφίσταται τον, εντός ορίων, γενετικό προγραμματικό περιορισμό της. (Ο άνθρωπος, ως φυσικό matrix, ο Πλάτωνας και οι δεσμώτες του σκοτεινού σπηλαίου, στην “Πολιτεία”).

 

Με τον άνθρωπο, ως φυσικό αυτόματο, ασχολούμαι, στο, παραπάνω, βίντεο, που τράβηξα, χθες, Δευτέρα 12/1/2026, όπως και στο παρόν κείμενο, σε σχέση με την ανυπαρξία της ελευθερίας της βούλησης και της σκέψης, που κινείται, εντός σαφών προγραμματικών ορίων, από τον ανθρώπινο γενετικό κώδικα, ο οποίος προσδιορίζει, όσα παρατηρούμε, στον εσωτερικό και στον εξωτερικό κόσμο, που και οι δύο αυτές εκφράσεις του κόσμου αυτού αποτελούν προγραμματικές κατασκευές του φυσικού αυτόματου συστήματος (ορθότερα : υπερσυστήματος), που λειτουργεί, ως φυσικό matrix, στις πολλαπλές ποικιλομορφίες των ανθρώπινων εκδοχών του, υπολογίζοντας ότι από την εμφάνιση των, με ανθρώπινη διάσταση, φυσικών αυτόματων, στην εξελικτική διαδικασία των φυσικών αυτόματων συστημάτων και υπερσυστημάτων, υπολογίζεται ότι έχουν υπάρξει και έχουν παύσει να υφίστανται, άνω των 100 δισεκατομμυρίων ανθρώπινων φυσικών αυτόματων.

Έτσι, τα ανθρώπινα φυσικά αυτόματα δεν αποτελούν τεχνικές κατασκευές κάποιου άλλου (ή κάποιων άλλων), στον οποίο (ή, στους οποίους), αποδίδεται θεϊκή διάσταση, αλλά αποτελούν προϊόντα της φυσικής εξελικτικής διαδικασίας δυσμέτρητων και ποικιλόμορφων φυσικών αυτόματων συστημάτων και υπερσυστημάτων, που όλα αυτά αποτελούνται από αμέτρητα φυσικά matrix, τα οποία εμπεριέχουν και λειτουργούν, με διαφορετικό γενετικό προγραμματισμό, δια του οποίου γίνεται αντιληπτός ο εξωτερικός και ο εσωτερικός κόσμος του κάθε ενός φυσικού αυτόματου συστήματος και υπερσυστήματος (του κάθε ενός και είδους φυσικού matrix), εντός των ορίων, που είναι, προγραμματικά, δυνατό και εφόσον το κάθε φυσικό αυτόματο δυνηθεί και επιτύχει να λειτουργήσει, φθάνοντας, στα ακραία όρια του φυσικού προγράμματος, που εμπεριέχεται, στο DNA του κάθε φυσικού αυτόματου υπερσυστήματος.

Εντός αυτών των φυσικών προδιαγραφών, δηλαδή των φυσικών γενετικών προγραμματικών ορίων κινείται η ανυπαρξία της ελευθερίας της βούλησης και της σκέψης, που αποτελούν και αυτές οι δύο διαστάσεις της έννοιας της ελευθερίας τον μέγιστο φιλοσοφικό και υπαρξιακό προβληματισμό, σε κάθε ανθρώπινη κοινωνία και σε κάθε άνθρωπο όλα αυτά τα δυσμέτρητα χρόνια, από την εμφάνιση των ανθρώπινων ειδών (που είναι, υπολογιστικά, προσεγγιζόμενα, αφού οι σύγχρονοι άνθρωποι θεωρείται ότι εμφανίστηκαν στην Αφρική , πριν, περίπου, 195.000 χρόνια πριν, με τον τελευταίο κοινό πρόγονο όλων των σύγχρονων ανθρώπων να προέκυψε, από την φυσική εξελικτική διαδικασία, πριν από, περίπου 200.000 χρόνια).

Ποιός είναι ο λόγος, για τον οποίο υπάρχει αυτό το κείμενο, όπως και το αρχικό βίντεο, στο παρόν άρθρο;  

Ο λόγος αφορά τον, εξ αντικειμένου, γρίφο του φιλοσοφικού ερωτήματος, όσον αφορά την ελευθερία και ιδιαίτερα, τις μορφές της έκφρασης της ανθρώπινης ελευθερίας, στο επίπεδο της βούλησης και της σκέψης, που ταλανίζει τους ανθρώπους και τις ανθρώπινες κοινότητες, έτσι όπως εκφράζεται αυτή η δεσμευμένη ελευθερία, που προσδιορίζεται, από τον ποικιλόμορφο υφιστάμενο γενετικό προσδιορισμό των ανθρώπων, ως φυσικών αυτόματων.

Τελικά, όλη αυτή η (μελαγχολική) προσέγγιση, προσομοιάζει, με την πλατωνική αντίληψη, που εκφράζεται, στην “Πολιτεία” του Πλάτωνα, στο απόσπασμα του σκοτεινού σπηλαίου, με τις σκιές, εντός του οποίου ευρίσκονται οι δεσμώτες άνθρωποι των οποίων η σκέψη, η βούληση και η κοσμοαντίληψη είναι δεσμευμένη και περιορισμένη.

Αυτή είναι η πραγματικότητα, εντός της οποίας είμαστε και κινούμαστε, εντός των προγραμματισμένων, από το DNA του καθενός και της καθεμιάς, εξ ημών.

Βέβαια, ο Πλάτωνας συνεχίζει την περιγραφή του, στο συγκεκριμένο απόσπασμα της “Πολιτείας”, αναφέροντας ότι καθίσταται ελεύθερος, όποιος, από τους δεσμώτες του σκοτεινού σπηλαίου, καταφέρει να σπάσει τα δεσμά του και να ψηλαφήσει τον δρόμο, προς τον φωτεινό κόσμο, που αποτελεί την πραγματική ελευθερία, στην βούληση και στην σκέψη, κατά τον αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο.

Στα καθ’ ημάς, αυτό, που προκύπτει από την εξέταση των φυσικών ανθρωπίνων αυτόματων είναι ότι το σπάσιμο των δεσμών, που προκύπτουν, από τα όρια του γενετικού προγράμματός τους, όσον αφορά φυσικά ανθρώπινα αυτόματα υπερσυστήματα, δεν είναι εφικτό (επί του παρόντος και εντός του απροσδιόριστου, σε βάθος, σε εκτίμηση και σε έκταση μέλλοντος).

Αλλά και πάλι δεν είναι η μελαγχολία αυτή, που πρέπει να κυριαρχήσει, στα επίπεδα της νόησής μας. Και αυτό, διότι μένει το να μπορέσουμε να προσεγγίσουμε τα ακραία όρια του δεδομένου γενετικού προγραμματισμού μας, γνωρίζοντας ότι αυτή η δυνατότητα, αν και δεν είναι η ίδια, σε όλους, είναι, όμως, προσεγγίσιμη, καθώς υφίσταται πολλά περιθώρια, για την προσέγγιση των ορίων αυτού του δεδομένου φυσικού προγράμματος.

Και αυτή η προσπάθεια, για την εκμετάλλευση αυτής δυνατότητας παραμένει να είναι, εξαιρετικά, σημαντική.