Τα αιματηρά Νοεμβριανά του 1916, ο ναυτικός αποκλεισμός και η εισβολή του στρατού της Αντάντ, στην Αθήνα, μέσα στα πλαίσια του βαθύτατου εθνικού / λαϊκού διχασμού και της προδοτικής πολιτικής του Ελευθερίου Βενιζέλου και του βασιλιά Κωνσταντίνου A’.
Με τα αιματηρά Νοεμβριανά του 1916 ασχολείται το παρόν δημοσίευμα, όπως και το, παραπάνω, βίντεο. Αυτή περίοδος, που είναι πολύ σημαντική, στην ελληνική Ιστορία, έχει παραμεληθεί, από τους πολιτικούς αναλυτές, τον κατεστημένο πολιτικό κόσμο και τους ιστορικούς, επειδή είναι μια υπόθεση, η οποία είναι άβολη, για την εγχώρια πνευματική και πολιτική ελίτ και για το ιστορικό αφήγημα, που έχει επιβληθεί, ως κυρίαρχο, στην ελληνική κοινωνία, με την, εκ των υστέρων, μερική ιστορική δικαίωση του Ελευθέριου Βενιζέλου και την πολιτική ήττα του βασιλιά Κωνσταντίνου Α’.
Άλλωστε ο εθνικός διχασμός, που δεν ήταν, απλώς, εθνικός διχασμός, αλλά ήταν, συνάμα και ένας βαθύτατος λαϊκός διχασμός είναι, πραγματικά, μια άβολη υπόθεση, διότι θυμίζει οικεία κακά τα οποία η σύγχρονη ιστοριογραφία, η δημοσιολογία και ο πολιτικός κόσμος θέλουν να εξαφανίσουν. Αυτό, όμως, δεν αποτελεί μία ιστορική στάση, η οποία πρέπει να είναι αποδεκτή, απλώς και μόνον, επειδή υποτίθεται ότι έτσι πρέπει να γίνει, για “παιδαγωγικούς λόγους”, όπως κάποιες φορές αναφέρεται, ως αιτιολόγηση της αποσιώπησης της περιόδου αυτής, διότι ναι. μεν, η πολιτική και ακόμη και η ιστορική - αν και με πάμπολλες επιφυλάξεις- ιστορική δικαίωση του Ελευθέριου Βενιζέλου και της βενιζελικής παράταξης αποτελεί ένα γεγονός, έστω και μερικώς, επειδή ο Κρητικός πολιτικός είχε μια σωστή πολιτική ανάλυση, που άλλωστε, κρίθηκε, από τις πραγματικές ιστορικές εξελίξεις, για την κατάληξη του ευρωπαϊκού πολέμου του 20ου αιώνα, γεγονός, το οποίο αιτιολόγησε την τοποθέτησή του, για το πώς θα έπρεπε η Ελλάδα, να σταθεί, μέσα στα πλαίσια του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, εκείνης της εποχής, ο οποίος εξελίχθηκε, στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όμως, στα πλαίσια της ιστορικής ανάλυσης, η πολιτική δικαίωση δεν έχει να κάνει με την Ιστορία, ως επιστήμη, η οποία ασχολείται, με τα γεγονότα. έτσι όπως, αυτά συνέβησαν.
Τα Νοεμβριανά του 1916, δηλαδή ο ναυτικός αποκλεισμός και η απόβαση των γαλλικών, των βρετανικών και των ιταλικών στρατιωτικών μονάδων της Αντάντ, στον Πειραιά και στην Αθήνα και οι πολεμικές συγκρούσεις, που εξελίχθηκαν, στο διασπασμένο, από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ελληνικό κράτος, λόγω της αντίστασης του υπάρχοντος, στο κράτος των Αθηνών, που επεκτεινόταν, στα εδάφη της “παλιάς Ελλάδας”, ελληνικού στρατού και της πλειοψηφίας του ελληνικού πληθυσμού, δηλαδή των φιλοβασιλικών επιστράτων, με την προσωρινή νίκη των Ελλήνων, ήταν προϊόν της κορύφωσης της πολιτικής σύγκρουσης των βασιλικών και των βενιζελικών, για την στάση της Ελλάδας, στον πόλεμο αυτόν των μεγάλων δυνάμεων, με τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο να τάσσεται, υπέρ της εισόδου της Ελλάδας, στον πόλεμο, στο πλευρό των Αγγλογάλλων της Αντάντ και τον βασιλιά Κωνσταντίνο Α’ να επιλέξει την ευνοϊκή, για την Γερμανία και τις λοιπές Κεντρικές Δυνάμεις (Αυστροουγγαρία, Οθωμανική Αυτοκρατορία και αργότερα, Βουλγαρία) ουδετερότητα, επειδή αντιλαμβανόταν ότι δεν μπορούσε να ταχθεί, στο πλευρό της Γερμανίας, καθώς αυτή ήταν μια τεράστια ναυτική δύναμη.
Η σύγκρουση των αντιμαχόμενων μερών ξεκίνησε τον Φεβρουάριο, με το παλαιό ιουλιανό ημερολόγιο, δηλαδή τον Μάρτιο, με το νέο γρηγοριανό ημερολόγιο, του 1915, όταν και ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α’ απέρριψε την πρόταση του Ελευθέριου Βενιζέλου, για την συμμετοχή της Ελλάδας, στην στρατιωτική απόβαση της Αντάντ, στην Καλλίπολη, στα Δαρδανέλλια, όπως του υπέδειξε ο Ιωάννης Μεταξάς και το στρατιωτικό επιτελείο, με αποτέλεσμα την παραίτηση του Ελευθέριου Βενιζέλου, από την πρωθυπουργία, στις 21 Φεβρουαρίου (6 Μαρτίου) 1915 και την αντικατάστασή του, από τον φιλοβασιλικό πρωθυπουργό Δημήτριο Γούναρη.
Όμως, στις βουλευτικές εκλογές της 31ης Μαΐου (13 Ιουνίου) 1915, το Κόμμα των Φιλελευθέρων έλαβε, εκ νέου, την πλειοψηφία και σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση, υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που παραιτήθηκε και πάλι, στις 23 Σεπτεμβρίου (9 Οκτωβρίου) 1915 παραιτήθηκε, ενώ, προηγουμένως, είχε προτείνει, στην Αντάντ να καταλάβει την Θεσσαλονίκη, προκειμένου να διασπάσει το ελληνικό κράτος (και να σχηματίσει νέα δική του κυβέρνηση, στα εδάφη της “νέας Ελλάδας”), κάτι, που συνέβη, λίγες ημέρες πριν την παραίτησή του, από την κυβέρνηση των Αθηνών, με την αποβίβαση, στην Θεσσαλονίκη, των γαλλικών στρατευμάτων και στην συνέχεια των βρετανικών, με τον Ελευθέριο Βενιζέλο ως πρωθυπουργό της κυβέρνησης των Αθηνών να επιδίδει, για το θεαθήναι, διάβημα διαμαρτυρίας, στο γαλλικό υπουργείο εξωτερικών και αργότερα, να μεταβεί, στην Θεσσαλονίκη, όπου σχημάτισε κυβέρνηση “εθνικής σωτηρίας”, σχηματίζοντας μια τριανδρία, με τον ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη και τον στρατηγό Παναγιώτη Δαγκλή.
Αλλά ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν εγκατέλειψε, αμέσως, την Αθήνα. Στις βουλευτικές εκλογές, που πραγματοποιήθηκαν, στις 6 (19) Δεκεμβρίου 1915, μέσα, στο κλίμα του διχασμού και του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, το Κόμμα των Φιλελευθέρων απείχε, ενώ, αργότερα, τον Μάιο του 1916, ο βουλγαρικός στρατός κατέλαβε την στρατιωτική θέση του Ρούπελ, που, τότε, δεν είχε κτισθεί το ομώνυμο οχυρό, χωρίς καμμία αντίσταση και την με εντολή της παράδοσης να έχει δώσει ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α’, μέσω του, τότε, πρωθυπουργού Στέφανου Σκουλούδη, στον Ιωάννη Μεταξά, για να ακολουθήσει, μετά από μερικές ημέρες, η κήρυξη του επίσημου ναυτικού αποκλεισμού της “παλαιάς Ελλάδας”, από την Βρετανία και την Γαλλία, οι οποίες κατέλαβαν την Κέρκυρα και άλλα ελληνικά νησιά.
Φυσικά, ο ναυτικός και εν γένει, ο εμπορικός αποκλεισμός προκάλεσε τεράστια έλλειψη τροφίμων, με αποτέλεσμα το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων από την πείνα και την εξάπλωση μολυσματικών ασθενειών, καθώς εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν αντιβιοτικά.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος τάχθηκε, χωρίς περιστροφές, υπερ της στρατιωτικής επίθεσης της Αντάντ και μάλιστα, σε τηλεγράφημά του, προς τον πρωθυπουργό της Γαλλίας Αριστίντ Μπριάν, έγραφε ότι «αι Προστάτιδες Δυνάμεις ενήργησαν, ως γονείς, εν τη πληρότητι των δικαιωμάτων των».
Στην συνέχεια, η Αντάντ, με διακοίνωσή της, στην βασιλική κυβέρνηση απαίτησε την αποστράτευση του ελληνικού στρατού, την παραίτηση της κυβέρνησης, τη διάλυση της βουλής και την προκήρυξη νέων βουλευτικών εκλογών, όπως,,επίσης και την απόλυση στελεχών των Σωμάτων Ασφαλείας, για να ακολουθήσει, στις 17 (30) Αυγούστου 1916, με την καθοδήγηση του Ελευθέριου Βενιζέλου, ένα στρατιωτικό πραξικόπημα στη Θεσσαλονίκη, του “Κινήματος της Εθνικής Αμύνης”, ενώ ο Ελευθέριος Βενιζέλος μετέβη, στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τα Χανιά, όπου στις 13 (26) Σεπτεμβρίου 1916 διενήργησε ένοπλο συλλαλητήριο και διακήρυξε την συγκρότηση “Προσωρινής Κυβέρνησης”, υπό τον ίδιο, ως πρωθυπουργό, η οποία είχε σκοπό να “επιδιώξη την σωτηρίαν του Εθνους, παρά το πλευρόν των Συμμάχων Δυνάμεων”, με την κυβέρνηση αυτή να εγκατασταθεί, στην Θεσσαλονίκη, στις 26 Σεπτεμβρίου )5 Οκτωβρίου) 1916.
Τα Νοεμβριανά του 1916, που ακολούθησαν, από εκεί και πέρα, υπήρξαν φυσικό παρεπόμενο αυτού του κλίματος της, εκατέρωθεν, προδοσίας και του βαθύτατου εθνικού και λαϊκού διχασμού, που επικράτησε.
Ο αθηναϊκός λαός και οι υπάρχουσες ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις, υποχρέωσαν τους επιτιθέμενους στρατιωτικούς σχηματισμούς, που αποβίβασε η Αντάτ, στον Πειραιά, να απομακρυνθούν, αλλά η νίκη υπήρξε αυτή υπήρξε προσωρινή, καθώς, τελικά, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α’, μπροστά, στην ουσιαστική ανθρωπιστική καταστροφή, που εξελισσόταν, παραιτήθηκε, υπέρ του γιου Αλέξανδρου και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, επέστρεψε, στην Αθήνα και στην επανενωμένη Ελλάδα και ανέλαβε την πρωθυπουργία, στις 14 (27) Ιουνίου 1917, μέχρι τις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, τις οποίες και έχασε, απρόσμενα.
Το τί επακολούθησε είναι γνωστό. Αυτό, που έχει, όμως, ύψιστη σημασία, είναι τα γεγονότα, που περιγράφηκαν και τα οποία περιγράφηκαν, έτσι, όπως, ακριβώς, έγιναν, χωρίς εκπτώσεις.
Αλλά πέραν της ανάγνωσης του κειμένου του παρόντος δημοσιεύματος, είναι απαραίτητη και η παρακολούθηση του αρχικού βίντεο, όπου περιγράφονται, εκτενώς, τα γεγονότα εκείνης της εποχής.






Σχόλια