Νοέμβριος 2026. Τα πριν, τα νυν και τα μετά : Πού πάμε, ως κοινωνία; H παρηγορητική απάντηση είναι : Πουθενά. Όμως, η ψυχρή και ψύχραιμη απάντηση είναι : Από το κακό, στο χειρότερο.

 

Με το ερώτημα, πού πάμε, ως κοινωνία, ασχολούμαι, σ το παρόν δημοσίευμα, όπως και στο, παραπάνω, βίντεο, καθώς αυτό το ερώτημα βρίσκεται, σε όλες τις συζητήσεις, που κάνω και στις ερωτήσεις, που μου μου απευθύνονται, από παλαιούς γνωστούς, αλλά και από. εντελώς, πρόσφατα, γνωστούς μου ανθρώπους, καθώς είναι σαφές, σε όλους, ότι υπάρχει πρόβλημα, το οποίο, μάλιστα, όλοι αναγνωρίζουν ότι είναι μεγάλο. 

Η πρώτη απάντηση, που δίνω και η οποία είναι πρόχειρη, είναι ότι, ως κοινωνία, δεν πάμε πουθενά. Όμως, η αλήθεια είναι ότι αυτή την απάντηση την δίνω, όπως δίνουν οι γιατροί, ως παρηγορητική και όχι θεραπευτική αγωγή, σε ασθενείς, οι οποίοι πάσχουν, από βαριά ανίατα νοσήματα και πρόκειται σύντομα να καταλήξουν, φεύγοντας από την ζωή. Δηλαδή είναι μια απάντηση η οποία έχει παρηγορητικό χαρακτήρα προκειμένου οι ερωτώντες να άρα ανακουφιστούν. 

Όμως, η πραγματικότητα δεν είναι ότι η κοινωνία μας δεν πάει, πουθενά. Το να μην πήγαινε πουθενά, δηλαδή το να έμενε στάσιμη, θα ήταν και αυτό κάτι. Τουλάχιστον, η στασιμότητα δεν εμπεριέχει την οπισθοδρόμηση και ως προς αυτό, η στασιμότητα, τουλάχιστον, συντηρεί την παρούσα κατάσταση, σε αυτή την ισορροπία, όσο άβολη και και κακή και αν είναι αυτή, για την μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας μας.

Δυστυχώς, η αλήθεια είναι ότι η ελληνική κοινωνία οπισθοδρομεί, εδώ και δεκαετίες. Δηλαδή πηγαίνει, από το κακό στο χειρότερο. Αυτή είναι η ψυχρή και ψύχραιμη απάντηση, που, τελικά, ισχύει και την οποία δίνω, όταν η συζήτηση διαρκεί και δεν έχει ένα προς έναν πρόχειρο χαρακτήρα. 

Το γιατί πάμε, ως κοινωνία, από το κακό, στο χειρότερο, το έχω περιγράψει, πολλές φορές και το κάνω και εδώ, για μία, ακόμη, φορά, διότι είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε το, πού βρισκόμαστε και το ποιές είναι οι προοπτικές, που υπάρχουν, για την κοινωνία μας, εντός των δεδομένων ασφυκτικών πλαισίων, στα οποία κινείται, μέσα, από τις στρατηγικές επιλογές, τις οποίες ακολουθεί οικονομική και η πολιτική ολιγαρχία του τόπου η οποίες έχουν οδηγήσει σε ένα υφιστάμενο τακτικό και στρατηγικό αδιέξοδο. 

Αυτές οι οι στρατηγικές επιλογές που έχουν γίνει, ήδη, από την αρχή της μεταπολίτευσης με την ένταξη της ελληνικής οικονομίας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα - που, από την 1η Νοεμβρίου 1993, μετονομάστηκε, σε Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς, ποτέ να γίνει και να λειτουργήσει, ως κάτι τέτοιο, δηλαδή, ως ένα ομοσπονδιακό κρατικό σχήμα, με κεντρική κυβέρνηση -, την 1η Ιανουαρίου 1981, γεγονός, το οποίο, τότε, ταρακούνησε την ελληνική οικονομία, με το να καταστήσει προβληματική την συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής βιομηχανίας και της ελληνικής παραγωγής η οποίες έχασαν την, προηγουμένως, υφιστάμενη προστασία, απέναντι, στον ενδοευρωπαϊκό ανταγωνισμό, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί εκείνη μακρά αλυσίδα των αποκαλούμενων προβληματικών επιχειρήσεων που ένταξε, στον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ), ο Γεράσιμος Αρσένης, ως υπουργόςΕεθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου. 

Η “λύση” αυτή ήταν μια ευκαιριακή και προσωρινή λύση, η οποία, βέβαια, δεν απέτρεψε την αργή, αλλά συνεχόμενη πορεία προς την καταστροφή της ελληνικής βιομηχανίας, παρά τα μέτρα, που πάρθηκαν, για την ισοσκέλιση των απωλειών , από τον ενδοευρωπαϊκό οικονομικό ανταγωνισμό, δηλαδή τα λεγόμενα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, τα οποία, στην πορεία του χρόνου επεκτάθηκαν και μονιμοποιήθηκαν, αλλά δεν απέτρεψαν το κλείσιμο των ελληνικών βιομηχανικών επιχειρήσεων, αλλά και το βαρύ πλήγμα, στην ελληνική αγροτική παραγωγή και έτσι, ουσιαστικά, είχαν και έχουν έναν παρηγορητικό χαρακτήρα και απλώς, επέκτειναν, χρονικά, το πρόβλημα, για να έρθει, πολύ αργότερα, την 1 Ιανουαρίου 2002, η ένταξη της ελληνικής οικονομίας, στην ευρωζώνη, με την κατάργηση του εθνικού νομίσματος (της δραχμής) και την αντικατάσταση του, από το πολυεθνικό ευρώ, το οποίο, όμως, όσον αφορά την έκδοση και την κυκλοφορία του, οι σχετικές αποφάσεις δεν λαμβάνονται, από τις ελληνικές κρατικές αρχές, αλλά από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), στην Φρανκφούρτη, η οποία, μάλιστα, ενσωμάτωσε και την λεγόμενη, πλέον, παραπλανητικά, “Τράπεζα της Ελλάδος”, στον μηχανισμό της ΕΚΤ, καθιστώντας την υποκατάστημά της και υπόλογη, στην κεντρική διοίκηση της ΕΚΤ.

Από εκεί και πέρα, η χρεωκοπία της ελληνικής οικονομίας και του ελληνικού Δημοσίου ήταν κάτι το οποίο ήταν δεδομένο και απλώς, άργησε να εκδηλωθεί, επειδή με την ένταξη της Ελλάδας, στην ευρωζώνη το πρόβλημα του τεράστιου ελληνικού δημόσιου και ιδιωτικού χρέους κουκουλώθηκε, καθώς η ελληνική οικονομία, ήδη, είχε χρεοκοπήσει, από την ημέρα της ένταξης της χώρας, στην ευρωζώνη, εξαιτίας του γεγονότος ότι το, πραγματικά, τεράστιο αυτό χρέος, από δραχμικό, που ήταν, στην μεγάλη του πλειοψηφία, μετατράπηκε, σε ένα χρέος, εκφρασμένο, στο ευρώ, δηλαδή, σε ένα, ουσιαστικά, ξένο νόμισμα, με το οποίο διεξάγονται οι ελληνικές εσωτερικές και εξωτερικές οικονομικές συναλλαγές, με καθεστώς ελεύθερης διακίνησης των κεφαλαίων, γεγονός, το οποίο κατέστησε το ελληνικό χρέος, μη δυνάμενο να εξυπηρετηθεί, εξαιτίας του γεγονότος ότι το ελληνικό κράτος δεν έχει, πλέον, την δυνατότητα να χρησιμοποιήσει το προνόμιο της νομισματοκοπής, προκειμένου να καλύψει τις δανειακές και τις λοιπές ανάγκες του ανάγκες, όπως συνέβαινε, στην εποχή, που νόμισμα της χώρας ήταν η δραχμή της οποίας η έκδοση και η κυκλοφορία της οποίας εξαρτάτο, από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Η ελληνική κρατική και οικονομική χρεωκοπία, στην συνέχεια, έφερε την υπαγωγή της ελληνικής κοινωνίας, πλέον, στο καθεστώς των Μνημονίων, τα οποία, κυριολεκτικά, διέλυσαν την ελληνική οικονομία και συρρίκνωσαν, δραματικά, τα πραγματικά εισοδήματα της μεγίστης πλειοψηφίας των Ελλήνων. 

Στην συνέχεια, ο πόλεμος, στην Ουκρανία, από το 2022 και μετά, δημιούργησε ένα τεράστιο ενεργειακό πρόβλημα, στις χώρες της νατοϊκής Ευρώπης, εξαιτίας του γεγονότος ότι επιβλήθηκαν βαρύτατες και εκτεταμένες κυρώσεις, στην ρωσική οικονομία, οι οποίες λειτούργησαν, κυριολεκτικά, ως λαιμητόμος, για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, λόγω της θηριώδους αύξησης του κόστους της ενέργειας, που κατέστησε το ευρώ ένα νόμισμα, το οποίο, αν και σκληρό, εμφάνισε και έντονα πληθωριστικά φαινόμενα, τα οποία ανέβασαν το κόστος ζωής, για τους πολίτες των κρατών της ψευδεπίγραφης Ευρωπαϊκής Ένωσης και κυρίως, της ευρωζώνης, καθώς αυτό το κόστος, μεταφέρθηκε, στις τσέπες των καταναλωτών και όχι των μεγάλων ολιγοπωλιακών γραφειοκρατικών πολυεθνικών και λοιπόν επιχειρήσεων, οι οποίες ως ζωτικοί χρηματοδότες των ευρωπαϊκών πολιτικών ελίτ, επέβαλαν να ακολουθηθεί η ασκούμενη πολιτική της μη αντισταθμιστικής αύξησης - σε σχέση με τον, διαρκώς, αυξανόμενο πληθωρισμό - των εισοδημάτων της συντριπτικής πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών κοινωνιών, ιδίως στην ευρωζώνη, προκειμένου να διατηρήσουν τα κέρδη, που αποκομίζουν, από την πολιτική των εναρμονισμένων τιμών, την οποία ακολουθούν, η οποία εφαρμοσμένη πολιτική τιμών αυξάνει το κόστος των αγαθών και των υπηρεσιών, προς τους καταναλωτές, προκειμένου η γραφειοκρατία των επιχειρήσεων αυτών να διατηρήσει τα, εκάστοτε, επίπεδα της μεγιστοποίησης των ολιγοπωλιακών κερδών τους, μέσω των εναρμονισμένων τιμών και εξισορροπήσεων του κόστους, στην ελεγχόμενη, από αυτές τις επιχειρήσεις, αγορά.

Αλλά η συνεχής αύξηση του πληθωρισμού έχει και άλλη αιτία, η οποία αφορά την χρηματοδότηση από τις νατοϊκές ευρωπαϊκές χώρες, του ουκρανικού καθεστώτος του Κίεβου, προκειμένου να συνεχίσει να αντιστέκεται στην ρωσική εισβολή, γεγονός, το οποίο έχει οδηγήσει τις ευρωπαϊκές χώρες να έχουν χορηγήσει, στο υφιστάμενο ουκρανικό κράτος  πάνω από 350 δισεκατομμύρια ευρώ, μέχρι τώρα· ένα ποσό, το οποίο, διαρκώς, αυξάνεται και προφανώς, ενισχύει τις πληθωριστικές τάσεις, στις ευρωπαϊκές οικονομίες, οι κοινωνίες των οποίων καλούνται να πληρώσουν το βαρύτατο κόστος του πολέμου αυτού και το βαρύτατο κόστος των επιπτώσεών του. 

Και εδώ, φαίνεται, βέβαια, η απύθμενη υποκρισία των ευρωπαϊκών ελίτ, οι οποίες, για μερικά δισεκατομμύρια ευρώ, έπνιξαν, κυριολεκτικά, την ελληνική οικονομία, από το 2010, οδηγώντας την, στην στην χρεωκοπία, ενώ, τώρα, στην περίπτωση της Ουκρανίας, η οποία δεν είναι, καν, μέλος της αυτοαποκαλούμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά η χρηματοδότησή της είναι αφειδής, χωρίς σταματιμό και χωρίς κανένα ισοζύγιο κόστους, καθώς είναι δεδομένο ότι όλα τα ποσά που χορηγήθηκαν και που πρόκειται να συνεχίσουν να χορηγούνται, στο ουκρανικό καθεστώς, ουδέποτε να ουδέποτε πρόκειται να επιστραφούν. 

Όλα αυτά, μαζί, καθιστούν πραγματικότητα την απάντηση που δίνω, σε όλους, με τους οποίους, συζητώ, με κάποια χρονική έκταση, την πορεία της ελληνικής κοινωνίας, στο παρόν και στο επελαύνον μέλλον. 

Δεν είναι, λοιπόν, ότι η ελληνική κοινωνία δεν πάει πουθενά. Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται, στην αντίστοιχη κατάσταση, με την τεράστια σεισμικότητα, του ελλαδικού γεωλογικού χώρου και δυστυχώς, πηγαίνει από το κακό, στο χειρότερο. 

Και αυτή την αλήθεια πρέπει να την αντιμετωπίσουμε όλοι, διότι η κατάσταση πρόκειται να χειροτερεύει, όσο ο χρόνος κυλάει, καθώς δεν αλλάζουν τα δεδομένα.