Ο Mustafa Kemal Paşa (Θεσσαλονίκη 1881; - Κωνσταντινούπολη 10/11/1938) και η ιστορική του διαδρομή, 88 χρόνια, μετά.
Στον Μουσταφά Κεμάλ και στην ιστορική του διαδρομή, γίνεται αναφορά, στο παρόν δημοσίευμα, όπως και στο παραπάνω βίντεο.
Εννοείται ότι η συνεισφορά του, στην συγκρότηση της σύγχρονης τουρκικής κοινωνίας είναι πρωτεύουσα, καίρια και καθοριστική. Δίχως τον Μουσταφά Κεμάλ, η σημερινή Τουρκία θα ήταν, εντελώς, διαφορετική και αυτό που έχει σημασία είναι ότι θα ήταν διαφορετική, κυρίως, η συγκρότηση της τουρκικής κοινωνίας, γεγονός το οποίο έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία, από την συγκρότηση του τουρκικού κράτους.
Γεννήθηκε στην οθωμανική Θεσσαλονίκη, χωρίς να γνωρίζουμε την ακριβή ημερομηνία και το έτος της γέννησής του, καθώς, υπολογίζεται ότι γεννήθηκε το 1880, ή το 1881 και δεν έζησε πολύ, καθώς πέθανε, περίπου, 57 χρονών, στις 10 Νοεμβρίου 1938, εξαιτίας του γεγονότος ότι υπέφερε, από χρόνια κίρρωση του ήπατος, εξαιτίας του γεγονότος ότι έκανε κατάχρηση, στο αλκοόλ, γεγονός το οποίο, βέβαια, είναι κάτι που είναι αξιοσημείωτο, έχοντας έναν κύκλο ζωής, ο οποίος, εξαιτίας της χρόνιας ασθένειάς του, με βάση τα δεδομένα εκείνης της εποχής, τελικά υπήρξε, χρονικά, μεγαλύτερος του αναμενόμενου.
Όντας μικρός, καθώς έχασε τον πατέρα του Αλί Ριζα, σε μικρή ηλικία - μόλις, επτά ετών - μεγάλωσε, με την μητέρα του, την δυναμική Ζουμπεϊντέ χανούμ, που τον πήρε και πήγαν στο σπίτι της αδελφής της, στον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης. Η αλήθεια είναι ότι, όντας ανήσυχο πνεύμα, στα νεανικά του χρόνια, έζησε έναν “άσωτο” βίο και γι’ αυτόν το λόγο, η οικογένεια, εκείνη την εποχή, αποφάσισε τον στείλει, στην στρατιωτική σχολή, προκειμένου να στριμωχτεί και να αποκτήσει ένα σίγουρο και σταθερό επάγγελμα, προκειμένου να ζήσει.
Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι, ως στρατιωτικός, είχε μια εξαίρετη σταδιοδρομία και αποδείχτηκε ότι ήταν μια τεράστια ηγετική φυσιογνωμία και άριστος κάτοχος της γνώσεις, περί τα στρατιωτικά. Υπηρέτησε, σε πολλές περιοχές της, τότε, Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δείχνοντας τα ηγετικά του προσόντα και τις στρατιωτικές του ικανότητες, αλλά, παγκοσμίως, γνωστός, έγινε κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, όταν οι Νεότουρκοι, που διοικούσαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, επέλεξαν το λάθος στρατόπεδο, δηλαδή την ένταξη του οθωμανικού κράτους στην συμμαχία των κεντρικών ευρωπαϊκών δυνάμεων, ήτοι την Γερμανία και την Αυστροουγγαρία, οι οποίες ηττήθηκαν, το 1918, από τις δυνάμεις της Αντάτ, με αποτέλεσμα η την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Οι τεράστιες στρατιωτικές του ικανότητες, επιδείχθηκαν, στην μάχη της Καλλίπολης, όπου συνέτριψε το βρετανικό εκστρατευτικό σώμα, το οποίο πετσόκοψε, κυριολεκτικά, ενώ, με την ήττα του οθωμανικού κράτους, με το τέλος του δεύτερου του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και την συνθήκη του Μούδρου, που σήμανε ουσιαστικά την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Μουσταφά Κεμάλ και οι, περί αυτών, αυτό, το οποίο κοίταξαν, ήταν το διασώσουν ό,τι ήταν δυνατόν να διασωθεί, από τα ερείπια της καταρρέουσας αυτοκρατορίας και το κατάφεραν.
Αν και μέχρι, το Μάιο του 1919, έμεινε, στις τάξεις των υπολειμμάτων του οθωμανικού στρατού και υπήρξε μάρτυρας κατηγορίας, σε δίκη, κατά της ηγεσίας των Νεοτούρκων, για τις πράξεις γενοκτονίας των μη μουσουλμανικών πληθυσμών της Αυτοκρατορίας - στην οποία συμμετείχε -, κυρίως, στην Μικρά Ασία, τελικά, εγκατέλειψε τον οθωμανικό στρατό, αμέσως μόλις αποβιβάστηκε ο ελληνικός στρατός, στην Σμύρνη, με εντολή των συμμάχων της Αντάτ και την κατοχή της ευρύτερης περιφέρειας της Σμύρνης, αλλά και τον σχεδιασμό αποικιοποίησης, όχι, μόνο της ευρύτερης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και της Μικράς Ασίας, ο Μουσταφά Κεμάλ πήγε, στην Τραπεζούντα και την Σεβάστεια, όπου οργάνωσε το αντιστασιακό κίνημα, κατά των Δυτικών αποικιοκρατών και κατά των Ελλήνων, που ήσαν οι μόνοι, που είχαν ιστορική παρουσία και ιστορική κληρονομιά, στην περιοχή και το ελληνικό κράτος διεκδικούσε την ένταξη, σε αυτό, του μικρασιατικού ελληνισμού της Ιωνίας, ενώ οι άλλοι (οι Βρετανοί οι Γάλλοι και οι Ιταλοί), δεν είχαν καμμία αξιοσημείωτη παρουσία, στην Μικρά Ασία στα εδάφη της οποίας υπήρχαν συμπαγείς τουρκικοί πληθυσμοί, οι οποίοι υπάγονταν, σε καθεστώς αποικιοποίησης, κατά του οποίου οργανώθηκε η τουρκική αντίσταση και ο αγώνας της τουρκικής ανεξαρτησίας.
Το γεγονός ότι είναι ότι αυτός ο αγώνας υπήρξε επιτυχής και ολοκληρώθηκε, με την συντριπτική ήττα του ελληνικού στρατού, στο τέλος του καλοκαιριού του 1922, την πυρπόληση από τις δυνάμεις του Μουσταφά Κεμάλ, της Σμύρνης και την εξόντωση και τον εκτοπισμό του μικρασιατικού ελληνισμού αλλά και των Αρμενίων όπως και των Εβραίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γεγονότα, τα οποία υπήρξαν ένας συνδυασμός γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης, καθώς ως μια ευρύτερη εθνοκάθαρση, τελείωσε όλη αυτή η τραγική εξέλιξη, με την ανταλλαγή των πληθυσμών, που επιβλήθηκε, με την συνθήκη της Λωζάνης και αποτελεί ένα πρωτοφανές ιστορικό γεγονός, το οποίο κατέστησε συνυπεύθυνους, σε αυτή την διαδικασία της γενοκτονίας, που ολοκληρώθηκε, με, μια εκτεταμένη, εκατέρωθεν, εθνοκάθαρση, περίπου δύο 2.000.000 ανθρώπων και την θανάτωση άλλων 2.000.000, με δράστες, επίσης, την ελληνική πολιτική τάξη, με επικεφαλής τον Ελευθέριο Βενιζέλο και φυσικά, το ελληνικό κράτος και - το κυριότερο - τα κράτη των μεγάλων δυνάμεων της εποχής, που συμμετείχαν και διαμόρφωσαν αυτήν την πρωτοφανή ιστορική εξέλιξη, που ξεκίνησε, από την εποχή των Νεοτούρκων και ολοκληρώθηκε, από τον Μουσταφά Κεμάλ πασά και τις πολιτικές ηγεσίες της Βρετανίας της Γαλλίας της Ιταλίας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και όλων των κρατών που συμμετείχαν, στην διαμόρφωση και την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης, το 1923.
Όπως είπαμε, ο παλαιός μελετητής του Μιχαήλ Μπακούνιν, ο Μουσταφά Κεμάλ πέτυχε τον στόχο του να συμμαζέψει ό,τι μπορούσε να συμμαζευτεί, από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διασώζοντας την σημερινή Τουρκία και διαμορφώνοντας την σύγχρονη τουρκική κοινωνία, της οποίας είναι ο ιδρυτής, όντας ένας, εξαιρετικά, προωθημένος πολιτικός και κοινωνικός μεταρρυθμιστής, ο οποίος ξεπέρασε τα όρια του απλού ρεφορμιστή και έδωσε, έτσι, μια έντονη επαναστατική χροιά, στο κοινωνικό πολιτικό περιεχόμενο των βαθύτατων κοινωνικών αλλαγών, που δημιούργησαν την σύγχρονη τουρκική κοινωνία τουρκική κοινωνία, μεε δεδομένο το γεγονός ότι είχε να αντιμετωπίσει την βαριά ισλαμική παράδοση και την ισλαμική κληρονομιά, που άφησε, πίσω της, η καταρρεύσασα Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Πραγματικά, μπορούμε να πούμε ότι, με πολλαπλές κλωτσιές και αλλεπάλληλα σοκ, στην συγκροτούμενη σύγχρονη τουρκική κοινωνία, εφάρμοσε τον ριζοσπαστικό του - στα όρια του σεκταρισμού - κοινωνικό του σχεδιασμό, δημιουργώντας, εκ του μηδενός, τους θεσμούς της σύγχρονης τουρκικής κοινωνίας, εισάγοντας τις θεμελιακές βάσεις, όχι, απλώς, του δυτικού πολιτισμού, μέσα σε μια μουσουλμανική κοινωνία, αλλά, κυριολεκτικά, το πνεύμα της αναγέννησης της ευρωπαϊκής Δύσης και επίσης - το κυριότερο όλων -, τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, ξεκινώντας από τον πλήρη διαχωρισμό του κράτους από την ισλαμική πίστη, καθιστώντας το, αυστηρά, κοσμικό και μεταφέροντας όλους τους δυτικούς θεσμούς, στην δόμηση του τουρκικού κράτους και όσο το δυνατόν βαθύτερα, στην τουρκική κοινωνία, με την πλήρη ισότητα των γυναικών και των αντρών ανδρών εντάσσοντας στον γυναικείο πληθυσμό μέσα στα πλαίσια μιας κοινωνίας, με έντονη ισλαμική παράδοση, με την ένταξη των γυναικών, στην παραγωγή και ευρύτερα, στην οικονομική δραστηριότητα όπως επίσης και στην, πολιτική και στην κοινωνία, μέσα από την είσοδο τους στην, παιδεία και στην μόρφωση, αφήνοντας, στην άκρη και καταπολεμώντας τις παραδόσεις τις οποίες προσπάθησε να ξεριζώσει και σε έναν σημαντικό βαθμό, τα κατάφερε, αν και η αλήθεια είναι ότι βρήκε σημαντική αντίσταση, στην αντιμετώπιση της οποίας υπήρξε αμείλικτος.
Αυτό που μένει είναι ότι τελικά αυτό που έχει δικαιώσει, ιστορικό, το έργο του Μουσταφά Κεμάλ είναι η κοινωνική πραγματικότητα της σημερινής Τουρκίας όπως και η τεράστια οικονομική άνοδος της χώρας, που δεν πραγματοποιήθηκαν, τόσο εύκολα και η αλήθεια είναι ότι υπήρξε και μια πολύ σημαντική χρονική καθυστέρηση, διότι οι αντιστάσεις της τουρκικής κοινωνίας, που σε ένα μεγάλο βαθμό ήταν - και είναι -, στην παράδοση πίστη, στην ισλαμική παράδοση.
Έτσι, το κοινωνικό έργο του Μουσταφά Κεμάλ, σε σχέση, με την συγκρότηση της σύγχρονης τουρκικής κοινωνίας, δεν μπορεί να κριθεί, απλά και μόνο, μέσα στα πλαίσια της δικής του ιστορικής παρουσίας, όπως και να επόμενων αρκετών δεκαετιών, μετά τον θάνατό του διότι η ένταση της πραγματικής ιστορικής του προσφοράς, στην τουρκική κοινωνία, άρχισε να αποδίδει καρπούς, και ωρίμασε, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και κυρίως μετά την δεκαετία του 1980, καθώς, έως τότε, η τουρκική κοινωνία είχε υπάρξει, ως τριτοκοσμική κοινωνία, κάτι που ανατράπηκε, τελικά, με την ξέφρενη οικονομική και βιομηχανική και οικονομική της ανάπτυξη, καθώς άρχισε να φαίνονται, έμπρακτα, οι κεμαλικές μεταρρυθμίσεις, γεγονός το οποίο υπήρξε, ως αποτέλεσμα μιας σύμφυσης και όχι πάντα εύκολης κοινωνικοπολιτικής, ιδεολογικής και θρησκευτικής ισορροπίας, ανάμεσα, στους υπερασπιστές του κοσμικού κράτους του Μουσταφά Κεμάλ και των “εξημερωμένων” κοινωνικών και πολιτικών ισλαμιστών, έτσι όπως εκφράστηκε, κυρίως, από την δεκαετία του 2000 και μετά, πέραν τις όποιων πολύ σημαντικών επιβιώσεων του παρελθόντος, που, όμως, εντάχθηκαν, μέσα στα πλαίσια της σύγχρονης κοινωνίας τουρκικής κοινωνίας
Αυτή είναι, μακροπρόθεσμα, μετά, από όχι λίγες, αλλά πολλές, δεκαετίες, του κεμαλισμού και του Μουσταφά Κεμάλ. Μπορεί, προς το παρόν, ο πολιτικός κεμαλισμός να έχει ηττηθεί, από το ισλαμικό κίνημα, που εκφράζει ο τωρινός πρόεδρος του τουρκικού κράτους Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αλλά αυτή, ως πολιτική ήττα, είναι, τελικά, επιφανειακή και μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε, ως επιδερμική, καθώς η πλειοψηφία των σύγχρονων μουσουλμάνων, στην Τουρκία, έχουν ενταχθεί να έχει ενταχθεί, μέσα στο δυτικό πλαίσιο της δυτικόστροφης επιρροής, σε πρακτικό επίπεδο, πάντα, βέβαια, με τις σημαντικές επιβιώσεις του παρελθόντος.
Αυτός είναι ο Μουστά Κεμάλ πασάς και το έργο του, που είναι η ολοκλήρωση της τουρκικής εθνογένεσης.
Κλείνοντας, ανάμεσα, σε όλα αυτά, θεωρώ ότι χρειάζεται μια αναφορά, σε παλαιά άρθρα μου, σε αυτό, εδώ το μπλογκ, που αφορούν τον Μουσταφά Κεμάλ και την τουρκική κοινωνία, της οποίας είναι, ο συνιδρυτής, αλλά όχι ο “πατέρας”, o “γενάρχης” των Τούρκων, όπως, επίσημα (και αποκλειστικά!), τον ονόμασε το τουρκικό κράτος, το 1934. Οι Τούρκοι υπήρχαν πολύ πριν του ανθρώπου αυτού, που οδήγησε, στην συγκρότηση της σύγχρονης τουρκικής κοινωνίας.
Ενδεικτικά, παραθέτω τα εξής δημοσιεύματα :
Αυτά τα άρθρα, πραγματικά, αξίζει να διαβαστούν. Όπως, επίσης, αξίζει και η παρακολούθηση του αρχικού βίντεο, στο σημερινό δημοσίευμα, που είναι αφιερωμένο στον Μουσταφά Κεμάλ πασά.




Σχόλια