Κάσος. Η ρηματική διακοίνωση του γαλλικού κράτους, στο τουρκικό κράτος, με την γνωστοποίηση των συντεταγμένων της πόντισης του ηλεκτρικού καλωδίου, που θα συνδέσει Ελλάδα - Κύπρο - Ισραήλ, αναγνωρίζει τουρκικά κυριαρχικά δικαιώματα, στο Αιγαίο και μάλιστα, σε περιοχή, όπου ισχύει η νομοθετημένη ρύθμιση των ΑΟΖ Ελλάδας και Αιγύπτου, αποτελεί κλασική περίπτωση διάπραξης του βαρύτατου ποινικού αδικήματος της εσχάτης προδοσίας (134 Π.Κ.) του πρωθυπουργού, του αρμόδιου υπουργού Εξωτερικών και όσων διαπραγματεύθηκαν αυτήν την ενέργεια.

 

Με την ρηματική διακοίνωση του γαλλικού κράτους, ασχολείται το παρόν δημοσίευμα, όπως και το, παραπάνω, βίντεο, καθώς για αυτήν, προφανώς, υπήρξε συνεννόηση, ανάμεσα, στην ελληνική και την γαλλική κυβέρνηση, και φυσικά, έχει υπάρξει συμφωνία, μεταξύ τους, για την αποστολή της και φυσικά, ως προς το συγκεκριμένο περιεχόμενο της διατυπωσής της, καθώς και για την επίδοσή της, εκ μέρους της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, από την πλευρά του γαλλικού κράτους, προς την τουρκική κυβέρνηση, προκειμένου να ποτιστεί το καλώδιο της ηλεκτρικής σύνδεσης, ανάμεσα, στην Ελλάδα, στην Κύπρο και στο Ισραήλ.

Το τί συνέβη, στα προηγούμενα εικοσιτετράωρα, όσον αφορά την επίτευξη της πόντισης του ηλεκτρικού καλωδίου, στον χώρο του Αιγαίου και συγκεκριμένα, στην Κάσο, έχει αρχίσει να μαθεύεται, με το σταγονόμετρο και τελικά, θα γίνει γνωστό, παράρτημα την λεγόμενη “ρήτρα εμπιστευτικότητας”, που λέγεται ότι ζήτησε η ελληνική κυβέρνηση, από την κυβέρνηση της Γαλλίας, να υπάρξει, γεγονός, που σημαίνει ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ζήτησε, από τον πρόεδρο του γαλλικού κράτους Enmanuel Macron, να μην δοθεί, στην δημοσιότητα - προς το παρόν, τουλάχιστον - το περιεχόμενο του κειμένου της γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης, προς την κυβέρνηση” της Άγκυρας.

Ο, παραπάνω, χάρτης, όπως και ο αρχικός, δείχνουν, ο, μεν, αρχικός τις οριοθετήσεις, που έχουν προκύψει, από τις συμφωνίες, μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, όπως, επίσης και μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου (το 2020), για τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες (ΑΟΖ) των τριών χωρών, με διακρατικές συμφωνίες, ενώ ο δεύτερος χάρτης περιέχει και την οριοθέτηση των οικονομικών ζωνών Τουρκίας και Λιβύης, οποίες, όμως, δεν έχουν παρακείμενες, ή αντικείμενες ακτές, κάτι, που είναι απαραίτητο, προκειμένου να υφίστανται εφαπτόμενες αποκλειστικές οικονομικές ζώνες (ΑΟΖ), ανάμεσα, σε αυτά τα δύο κράτη.

Αυτό, που καθίσταται σαφές, είναι ότι, με την ρηματική διακοίνωση του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών, προς το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, είναι ότι η Άγκυρα αμφισβητεί την μερική οριοθέτηση, που έχει πραγματοποιηθεί, από το 2020, των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών (ΑΟΖ) Ελλάδας και Αιγύπτου, οι οποίες, ως χώρες, έχουν αντικείμενες ακτές και ως εκ τούτου και αποκλειστικές οικονομικές ζώνες (ΑΟΖ), που έπρεπε να οριοθετηθούν και οριοθετήθηκαν, ενώ παράλληλα, εξακολουθεί η Άγκυρα να θεωρεί, ως ισχύον, το τουρκολιβυκό μνημόνιο, με το οποίο υποτίθεται ότι ρυθμίζονται οι αποκλειστικές οικονομικές ζώνες (ΑΟΖ) των δύο αυτών χωρών, οι οποίες όμως δεν έχουν αντικείμενες, ή παρακείμενες ακτές, καθώς, μεταξύ της Τουρκίας και της Λιβύης, υφίστανται τα ελληνικά νησιά τα οποία κατοικούνται, από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων και φυσικά, με βάση το διεθνές δίκαιο της θάλασσας του 1982  καθώς τα νησιά, που διατηρούν βιώσιμη οικονομική ζωή, έχουν υφαλοκρηπίδα και αποκλειστική οικονομική ζώνη, το κάθε ένα από αυτά.

Αποτέλεσμα αυτής της διεθνούς νομικής συμφωνίας είναι ότι το τουρκικό κράτος δεν δικαιούται να απαιτεί την ύπαρξη υφαλοκρηπίδας και οικονομικών αποκλειστικών οικονομικών (ΑΟΖ), ανάμεσα, στις χώρες της Τουρκίας και της Λιβύης. 

Αυτό συμβαίνει, βέβαια, πολύ περισσότερο, εξ αιτίας του γεγονότος ότι η ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία του 2020 για την μερική ρύθμιση των ορίων των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών της Ελλάδας και της Αιγύπτου, στην περιοχή της Κάσου, που είναι και η επίμαχη, λόγω του γεγονότος ότι, εκεί πρόκειται να ξεκινήσουν οι εργασίες, για να ποντισθεί το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας Κύπρου και Ισραήλ, οι υπάρχουσες αποκλειστικές οικονομικές ζώνες (ΑΟΖ) της Ελλάδας και της Αιγύπτου έχουν ρυθμισθεί και ως εκ τούτου, η Άγκυρα δεν δικαιούται να έχει απαιτήσεις, για δική της αποκλειστική οικονομική ζώνη και συναφή τούρκικα κυριαρχικά δικαιώματα. 

Εννοείται, βέβαια, ότι όλα αυτά η κυβέρνηση της Άγκυρας τα γράφει, στα παλαιότερα των υποδημάτων της και για τον λόγο αυτόν, με την επίδειξη της προβολής της ισχύος της, έχει απαιτήσει να ενημερώνεται, για ό,τι γίνεται, στο Αιγαίο και κατ’ επέκταση, στην νοτιοανατολική Μεσόγειο, κάτι, που θα το βρούμε, στο εγγύς μέλλον, μπροστά μας, προκειμένου να επιτρέπει την διενέργεια των υποθαλάσσιων έργων, που πραγματοποιεί η ελληνική πλευρά. 

Στα πλαίσια αυτά, εντάσσεται και η απαίτηση της γραπτής ενημέρωσης του τουρκικού κράτους, που ζήτησε και έλαβε, από το γαλλικό κράτος, το οποίο ήλθε να προστατεύσει τα συμφέροντα της γαλλικής πολυεθνικής εταιρείας, στην οποία το ελληνικό κράτος πούλησε την ελληνική εταιρεία, το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών ανήκε, στην ΑΔΜΗΕ, καθώς αυτή η εταιρεία είχε εμποδιστεί, το 2024, από την Άγκυρα (η οποία, τότε, έστειλε φρεγάτες του τουρκικού πολεμικού ναυτικού), να ποντίσει το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης, ανάμεσα, στην Ελλάδα, στην Κύπρο και στο Ισραήλ και με αυτήν την ενέργεια της πώλησης της εταιρείας του καλωδίου στην γαλλική πολυεθνική εταιρεία Nexans, που ανέλαβε  να κατασκευάσει το υποβρύχιο καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης (Great Sea Interconnector - GSI), η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη θέλησε να κάνει μια τρίπλα, προκειμένου να εμπλέξει το γαλλικό κράτος και προφανώς, με συμφωνία των δύο πλευρών, δηλαδή της Αθήνας και του Παρισιού, αφού η τουρκική πλευρά απαίτησε ρηματική διακοίνωση - και όχι την απλή προφορική ενημέρωση, που έγινε, από την ιταλική πρεσβεία, στην Άγκυρα -, από το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών, για τις εργασίες, τον χρόνο διάρκειας και τις συντεταγμένες του έργου της πόντισης του καλωδίου, με αποτέλεσμα το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών να αποδεχτεί την αποστολή ρηματικής διακοίνωσης, στην τουρκική πλευρά, με το περιεχόμενο της οποίας ρηματικής διακοίνωσης, ικανοποίησε τις τουρκικές απαιτήσεις, αναφέροντας, μεν, σύμφωνα με πληροφορίες ότι το γαλλικό κράτος δεν εμπλέκεται σε ζητήματα , που αφορούν τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών της περιοχής και ότι στέλνει αυτή την ρηματική διακοίνωση, στην Άγκυρα, εκ μέρους του ελληνικού κράτους. 

Με τον τρόπο αυτόν, όμως, αναγνωρίζεται το δικαίωμα της τουρκικής πλευράς να ενημερώνεται και ως εκ τούτου, δηλαδή, εκ των πραγμάτων, προβάλλει τον ισχυρισμό αφενός, μεν, ότι έδωσε άδεια, στο γαλλικό πλοίο, να πραγματοποιήσει τις εργασίες της πόντισης του καλωδίου, αφού η ρηματική διακοίνωση ικανοποίησε τις τουρκικές απαιτήσεις, σε αυτό το σημείο, κάτι που, φυσικά, πρόκειται να το δούμε, όταν το κείμενο αυτής της ρηματικής διακοίνωσης δοθεί στην δημοσιότητα. 

Έτσι, η Άγκυρα απέκτησε το δικαίωμα να λαμβάνει γνώση, για όσα γίνονται, στην περιοχή του Αιγαίου, γεγονός, που σημαίνει ότι της αναγνωρίζονται έστω και δια της τεθλασμένης, έστω και σε καθεστώς αμφισβήτησης, κυριαρχικά δικαιώματα, στην θαλάσσια αυτή περιοχή, πέραν των έξι ναυτικών μιλίων των χωρικών υδάτων των ελληνικών νησιών, καθώς η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και οι προηγούμενες από αυτήν, δεν έχουν ανακηρύξει, στην περιοχή του Αιγαίου, ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ), εφ όλης της ύλης, πλην της μερικής οριοθέτησης των ορίων των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών, ανάμεσα, στην Ελλάδα και στην Αίγυπτο, η οποία οριοθέτηση φθάνει, μέχρι τα μέσα, δυτικά της Ρόδου, ενώ, ως προς το υπόλοιπο τμήμα, το Κάιρο δεν θέλησε να εμπλακεί στο πρόβλημα, που υπάρχει, ανάμεσα στην ελληνική και στην τουρκική πλευρά, για το κομμάτι εκείνο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης που φθάνει, μέχρι το Καστελόριζο. 

Με δεδομένο το γεγονός ότι η ελληνική έχει πραγματοποιήσει την οριοθέτηση των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών, ανάμεσα, στην Ελλάδα και στην Αίγυπτο και στον χώρο του Αιγαίου και στον χώρο της ανατολικής Μεσογείου, η συγκεκριμένη πράξη της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, να αποδεχθεί την αποστολή ρηματικής διακοίνωσης του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών, προς την Άγκυρα, είναι σαφές ότι παραβιάζει την ελληνική νομοθεσία, που διέπει, ενεργώς, την ρυθμιση των αποκλειστικών ζωνών Ελλάδας και Αιγύπτου, αποτελεί πράξη εθνικής προδοσίας, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 134 του Ποινικού Κώδικα. 

Αυτό σημαίνει ότι, στην επόμενη βουλή, που θα προκύψει, από τις προσεχείς βουλευτικές εκλογές, όταν ο πρωθυπουργός αποφασίσει να τις διεξαγάγει, εντός των προσεχών μηνών (και τώρα, έχει αρχίσει μια φιλολογία, προφανώς, κατευθυνόμενη από το Μέγαρο Μαξίμου, ότι οι βουλευτικές εκλογές θα διεξαχθούν, τον Ιούνιο του 2027 -, θα πρέπει η επόμενη κυβέρνηση να συστήσει προανακριτική επιτροπή, προκειμένου να διερευνηθούν οι πράξεις των αρμοδίων οργάνων της σημερινής κυβέρνησης και επειδή η διάπραξη του ποινικού αδικήματος της εσχάτης προδοσίας, όσον αφορά την πόντισή του καλωδίου, στην Κάσο, τελικά, η προανακριτική επιτροπή θα πρέπει να στείλει την υπόθεση, στο ειδικό δικαστήριο του νόμου, περί ευθύνης υπουργών, προκειμένου να κριθούν τα αρμόδια φυσικά πρόσωπα της σημερινής κυβέρνησης, για την πράξη τους αυτή. 

Έτσι έχουν, με λίγα λόγια, τα δεδομένα καθώς - νωρίτερα, ή αργότερα - θα γίνει γνωστό το περιεχόμενο της ρηματικής διακοίνωσης του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών, προς την Άγκυρα και ο ρόλος, που έπαιξε η ελληνική κυβέρνηση, για την έκδοση αυτής της ρηματικής διακοίνωσης, καθώς οι διακοινώσεις αυτές, από ένα κράτος (την Γαλλία, στην συγκεκριμένη περίπτωση), το οποίο δεν έχει καμία αρμοδιότητα να προβαίνει σε τέτοιου είδους διπλωματικές ενέργειες, σε περιοχές, στις οποίες δεν υφίσταται παράκτια θαλάσσια παρουσία του κράτους αυτού, όσον αφορά τα κυριαρχικά δικαιώματα, δεν μπορούν, εκ των πραγμάτων, να γίνονται, παρά, μόνον, με την συγκατάθεση του, αντιστοίχως, ενδιαφερόμενου κράτους· δηλαδή, στην συγκεκριμένη περίπτωση, του ελληνικού κράτους.

Πρόκειται οποιοσδήποτε, από τον κατεστημένο πολιτικό κόσμο, να πράξει κάτι τέτοιο; 

Δεν νομίζω. Πολύ περισσότερο, αν δούμε, διαχρονικά, τα χάλια, στα οποία οδήγησε, την ελληνική οικονομία και την ελληνική κοινωνία η εγχώρια πολιτικοοικονομική ολιγαρχία.

Ιδού, όσον αφορά την εξέλιξη του ελληνικού και του τουρκικού Ακαθάριστου εθνικού προϊόντος (ΑΕΠ) από το 1980 έως το 2025:

Ετήσια Καταγραφή ΔΝΤ (1980 – 2025)

Σε δισεκατομμύρια δολάρια ($) σε όρους PPP (Current International Dollars):

Έτος	Ελλάδα	Τουρκία		Έτος	Ελλάδα	Τουρκία
1980	$84,3	$162,1		2003	$257,5	$817,0
1981	$89,1	$178,5		2004	$278,3	$912,2
1982	$93,7	$193,4		2005	$293,4	$1.018,4
1983	$96,6	$207,6		2006	$318,1	$1.134,2
1984	$102,5	$227,1		2007	$336,0	$1.218,8
1985	$107,7	$244,1		2008	$341,1	$1.255,5
1986	$110,3	$267,0		2009	$330,4	$1.201,3
1987	$110,6	$299,6		2010	$311,5	$1.281,1
1988	$119,1	$317,4		2011	$285,1	$1.443,4
1989	$127,4	$332,1		2012	$268,5	$1.524,2
1990	$135,1	$378,2		2013	$267,1	$1.667,5
1991	$144,3	$394,4		2014	$273,2	$1.779,5
1992	$149,4	$427,3		2015	$275,5	$1.908,3
1993	$151,1	$469,8		2016	$278,4	$1.996,2
1994	$157,1	$453,5		2017	$287,4	$2.176,9
1995	$164,7	$495,2		2018	$299,1	$2.292,8
1996	$172,5	$538,0		2019	$310,6	$2.348,3
1997	$183,1	$588,9		2020	$285,1	$2.417,6
1998	$192,5	$614,4		2021	$321,2	$2.673,3
1999	$201,4	$603,5		2022	$365,8	$3.011,9
2000	$213,2	$652,8		2023	$416,1	$3.364,5
2001	$225,5	$628,8		2024	$443,3	$3.571,2
2002	$239,0	$679,2		2025	$471,3	$3.794,1