1917 - 1949 - 1991 - 2026 : Από την Μόσχα, στο γνήσιο τέκνο της, στο Πεκίνο. Γιατί ο κινεζικός κομμουνισμός πέτυχε, ενώ η ΕΣΣΔ απέτυχε;

 

Αφού, πριν τρεις ημέρες, είδαμε την γέννηση και την πορεία της ρωσικής επανάστασης του 1917, καθώς και το ό,τι αυτή πέτυχε, αλλά και γιατί απέτυχε, ως προλεταριακή επανάσταση, δηλαδή να εγκαθιδρύσει την κυριαρχία των αγροτικών και των αγροτικών συμβουλίων, ερχόμαστε, τώρα, στο σημερινό δημοσίευμα, όπως και στο παραπάνω, βίντεο, να δούμε το γνήσιο τέκνο της ρωσικής επανάστασης του 1917 το οποίο είναι η λεγόμενη κινεζική επανάσταση, με τον νικηφόρο, για το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας, εμφύλιο πόλεμο στην αχανή επικράτεια της πολυάνθρωπης Κίνας, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την επίσημη ανακήρυξη της της λεγόμενης Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, την 1 Οκτωβρίου 1949, από τον γενικό γραμματέα του ΚΚΚ Μάο Τσετούνγκ και την πορεία της μονοκομματικής εξουσίας του κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, υπό την ηγεσία του Μάο του και των διαδόχων του και να εξετάσουμε τον λόγο για τον οποίο η ρωσική επανάσταση απέτυχε και ως ένα εξουσιαστικό καθεστώς, που πήρε την μορφή του γραφειοκρατικού κρατικού καπιταλισμού, με την βλακώδη απόφαση της σοβιετικής γραφειοκρατίας να αυτοδιαλύσει, άνευ λόγου και αντικειμενικής αιτίας, την Σοβιετική Ένωση, το 1991, ενώ το γνήσιο τέκνο της, η κινεζική κομματική και κρατική γραφειοκρατία, όπως και το κινέζικο κομμουνιστικό κράτος, κατάφεραν, όχι, μόνο, να επιβιώσουν, αλλά και να μετατρέψουν την κομμουνιστική Κίνα, δηλαδή, εν λήγοις, μια οικονομία κεντρικού σχεδιασμού, στα πλαίσια της ανατολικής μορφής του σύγχρονου γραφειοκρατικού κρατικού καπιταλισμού και να την οδηγήσουν, στο να είναι, σήμερα, η πρώτη οικονομική δύναμη, στον πλανήτη, η οποία οδηγείται, στο να μετατραπεί και μια παγκόσμια στρατιωτική υπερδύναμη.

Για να έχουμε μια πλήρη εικόνα του τί συνέβη, στην κομμουνιστική Κίνα, μετά την επικράτηση των κομμουνιστών, μετά από έναν πολυετή εμφύλιο πόλεμο, των κομμουνιστών και την ήττα των εθνικιστών του Κουόμινταγκ και του στρατηγού Τσανγκ Κάισεκ, τον Οκτώβριο του 1949 είναι απαραίτητο να δούμε την εξέλιξη του κινεζικού ακαθάριστου εθνικού προϊόντος (ΑΕΠ), μετρούμενο, σε μονάδες ισοδυναμίας των αγοραστικών δυνάμεων, όπου φαίνονται και οι αποτυχίες και οι επιτυχίες του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, στην 77ετή διακυβέρνηση της χώρας.

Ετήσια Εξέλιξη ΑΕΠ (PPP) και Ρυθμού Ανάπτυξης Κίνας (1950 - 2026).

Έτος ΑΕΠ (PPP) (σε δισ. ) Ρυθμός Ανάπτυξης.

2026  44.550,0 4,5%.       1987   851,1   11,7%.

2025 42.192,0    5,0%.     1986   751,4     8,9%.

2024 35.150,0   5,0%·      1985    683,6  13,5%.

2023 32.900,0   5,4%.      1984.  585,0  15,2%.

2022 30.300,0   3,1%.       1983.  496,8  10,8%.

2021 27.420,0    8,6%.       1982   441,4    9,0%.

2020 24.170,0    2,3%.       1981   396,6     5,1%.

2019 23.360,0    6,1%.       1980   302,0    7,9%.

2018 21.660,0    6,8%.       1979 ~260,0   7,6%.

2017 19.790,0    6,9%.       1978 ~210,0   11,7%.

2016 18.120,0    6,8%.       1977 ~185,0    7,6%.

2015 17.880,0    7,0%.       1976 ~170,0   -1,6%.

2014 16.620,0   7,5%.       1975 ~168,0     8,7%.

2013 15.110,0    7,8%.        1974 ~151,0      2,3%.

2012 13.770,0   7,9%.        1973 ~144,0     7,8%.

2011 12.380,0   9,5%.       1972 ~131,0      3,8%.

2010 12.290,0  10,6%.     1971 ~124,0       7,1%.

2009 10.970,0   9,5%.     1970 ~113,0     19,3%.

2008 9.940,0    9,6%.    1969 ~93,0       16,9%.

2007 8.950,0  14,2%.      1968 ~78,0      -4,1%.

2006 7.630,0   12,7%.     1967 ~81,0       -5,8%.

2005 6.550,0   11,4%.     1966 ~85,0       10,7%.

2004 5.700,0    10,1%.    1965 ~76,0       17,0%.

2003 5.040,0    10,1%.     1964 ~64,0     18,2%.

2002 4.480,0      9,2%.    1963 ~53,0      10,2%.

2001 4.030,0       8,3%.    1962 ~48,0     -5,6%.

2000 3.660,0       8,6%.    1961 ~51,0    -27,3%.

1999 3.310,0        7,8%.    1960 ~69,0      -1,4%.

1998 3.040,0        7,9%.    1959 ~70,0       9,0%.

1997 2.790,0        9,3%.    1958 ~64,0      21,3%.

1996 2.520,0       10,0%·   1957 ~52,0        5,1%.

1995 2.240,0        11,0%.   1956 ~49,0     15,0%.

1994 1.960,0        13,1%.  1955 ~42,0        6,8%.

1993 1.700,0        13,9%.  1954 ~39,0        4,2%.

1992 1.460,0        14,3%.  1953 ~37,0      15,6%.

1991 1.250,0         10,2%.  1952 ~31,0      19,7%.

1990 1.110,0           3,9%.  1951 ~26,0      18,7%.

1989 1.030,0          4,2%.  1950 ~22,0  ~10,0%.

1988 950,0           11,2%.    

Τα στοιχεία, για το 2026, αποτελούν τις επίσημες τρέχουσες εκτιμήσεις/προβλέψεις του ΔΝΤ. Οι τιμές της περιόδου 1950-1979 είναι προσεγγιστικές, σε σταθερές διεθνείς τιμές αναγωγής.

Αυτό που συνέβη, είναι ότι η έναρξη της πορείας της κομμουνιστικής Κίνα ξεκίνησε, στραβά. 

Δεν τίθεται θέμα, όσον αφορά την εγκαθίδρυση της προλεταριακής εξουσίας, στην χώρα, εξαιτίας του γεγονότος ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας, ευθύς εξαρχής, εφάρμοσε το οργανωτικό σχέδιο της λενινιστικής και της σταλινικής εποχής, δηλαδή της διαμόρφωσης μιας γραφειοκρατικής καπιταλιστικής εξουσίας, υπό την μορφή του κομμουνισμού, ως γνήσιο τέκνο των αποτελεσμάτων, που προέκυψαν με την επικράτηση των Μπολσεβίκων, στην ρωσική επανάσταση του 1917. 

Το πρόβλημα τίθεται σε, καθαρά, κομματικό και κρατικό γραφειοκρατικό εξουσιαστικό επίπεδο και αφορά το γεγονός ότι ο Ιωσήφ Στάλιν δεν προχώρησε, στην ένταξη, στις τάξεις του ΚΚΣΕ και της Σοβιετικής Ένωσης, του κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος και του κινεζικού κομμουνιστικού κράτους, επειδή το γεγονός της τεράστιας πολυάνθρωπιας  της κινεζικής κοινωνίας, οδηγούσε στην πλήρη ανατροπή των εξουσιαστικών ισορροπιών εντός του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, το οποίο, εάν το κινέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα ενσωματωνόταν, στις τάξεις του ΚΚΣΕ, θα είχε, ως αποτέλεσμα, την, περίπου, απόλυτη επικράτηση της νεοπαγούς κινεζικής κομματικής γραφειοκρατίας, σε όλα τα όργανα του αναμορφωμένου και διευρυμένου Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και των περιορισμό, σε δεύτερο ρόλο, της, ήδη, τφισταμενης σοβιετικής γραφειοκρατίας, κάτι, που, φυσικά, τα μέλη αυτής της σοβιετικής γραφειοκρατίας, σε καμία περίπτωση, δεν θέλησαν να συμβεί, διότι, ουσιαστικά, θα σήμαινε την απώλεια της εξουσίας και εντός του ΚΚΣΕ και στο σοβιετικό ομοσπονδιακό κράτος, εάν η κομμουνιστική Κίνα εισήρχετο, στις τάξεις της Σοβιετικής Ένωσης και το κινέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα ενσωματωνόταν, στο ΚΚΣΕ.

Το πρόβλημα είχε και άλλες σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις, καθώς, μέσα στα πλαίσια του κεντρικού σχεδιασμού της αναμορφωμένης και διευρυμένης Σοβιετικής Ένωσης θα γινόταν μια τεράστια ανακατανομή του παραγόμενου κοινωνικού προϊόντος και επίσης, μια τεράστια ανακατανομή στην κατεύθυνση των επενδύσεων, γεγονός που σήμαινε ότι το βάρος της οικονομικής ανάπτυξης, πλέον, και ο προσανατολισμός των επενδύσεων θα στρεφόταν, προς την ενσωματωμένη, στην Σοβιετική Ένωση, Κίνα προκειμένου να μεγεθυνθεί το κινέζικο ακαθάριστο εθνικό προϊόν (ΑΕΠ). 

Φυσικά, ούτε και αυτό μπορούσε να γίνει αποδεκτό, από την υφιστάμενη σοβιετική γραφειοκρατία και για τον λόγο αυτόν, ο Ιωσήφ Στάλιν και ηγεσία του ΚΚΣΕ επέλεξαν τον μην ενσωματώσουν τις χώρες του “υπαρκτού σοσιαλισμού”, που δημιουργήθηκαν, στον ανατολικοευρωπαϊκό χώρο και φυσικά, και την Κίνα, στην Σοβιετική Ένωση, προτιμώντας την λύση των ανεξάρτητων κρατών, προκειμένου να μην ανατραπεί και ο συσχετισμός δυνάμεων, μέσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης, όπως, επίσης, και στην ίδια την Σοβιετική Ένωση. 

Αυτό αποτέλεσε, ήδη, εξαρχής, ένα πλήγμα, για την λεγόμενη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και αποτέλεσε την βάση, για την σύγκρουση, ανάμεσα, στο κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα και το ΚΚΣΕ, όπως, επίσης και ανάμεσα, στην Κίνα και την Σοβιετική Ένωση, μετά το θάνατο του Στάλιν και εξαιτίας των πολιτικών, που ακολουθούσε η σοβιετική γραφειοκρατία, υπό την ηγεσία του Νικήτα Χρουστσώφ και των, μετέπειτα, ηγετών της Σοβιετικής Ένωσης.

Η κρίση, ξέσπασε το 1960 - 1961, καθώς η Κίνα αντιμετώπισε, ένα μεγάλο πρόβλημα στην ανάπτυξή της, εξαιτίας του γεγονότος, κατά πρώτο λόγο, των κακών σοδειών, στην ύπαιθρο, αλλά και του γεγονότος ότι η οικονομική βοήθεια της Σοβιετικής Ένωσης, προς την Κίνα, ήταν πολύ κατώτερη των επιδιωκόμενων, από την πλευρά της κινεζικής κομμουνιστικής γραφειοκρατίας.

Πέρα από τις κρίσεις, που ακολούθησαν, στο εσωτερικό της Κίνας και είχαν να κάνουν με την λυσσαλέα ενδοκομματική αντιπαράθεση, ανάμεσα στους λεγόμενους μεταρρυθμιστές και όσους εξακολουθούσαν να ακολουθούν την μαοϊκή γραμμή, με αποτέλεσμα την έκρηξη της λεγόμενης “πολιτιστικής επανάστασης” καθώς ο Μάο Τσετούνγκ είχε χάσει την πλειοψηφία, στα ηγετικά όργανα του κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος και στράφηκε, στην βάση του κόμματος και ιδιαίτερα, στην κινέζικη νεολαία, προκειμένου να υπερφαλαγγίσει του εσωκομματικούς του αντιπάλους, γεγονός το οποίο οδήγησε σε μια σημαντική ανατάραξη των κοινωνικών και οικονομικών δεδομένων, στην πορεία του κινεζικού ΑΕΠ και της κινεζικής κοινωνίας, υπήρξε και μια άλλη, πολύ σημαντική εξέλιξη, για την κινεζική κοινωνία και οικονομία και αυτή ήταν η επικράτηση  του Ντενγκ Ξιαοπίνγκ, μετά τον θάνατο του Μάο και το άνοιγμα, που έκανε, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, το οποίο οδήγησε, στην επάνοδο πολύ υψηλών ρυθμών ανάπτυξης του κινεζικού ΑΕΠ, ενώ, ακραία, σημαντικό και μάλιστα, πολύ περισσότερο, από όλα τα υπόλοιπα, ήταν το γεγονός της βλακώδους απόφασης της αμερικανικής πολιτικής και οικονομικής ηγεσίας να εντάξει την κομμουνιστική Κίνα του κεντρικού κρατικού σχεδιασμού, στην διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, μετά την αυτοδιάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το 1991. 

Αυτή η στρατηγική απόφαση των κρατών της Δύσης, με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, οδήγησε, σε μια τεράστια οικονομική ανάπτυξη, στην Κίνα, καθώς ενσωμάτωσε, πάντοτε, στα πλαίσια του, σταλινικής προέλευσης, κεντρικού οικονομικού σχεδιασμού, που διατήρησε ηγεσία του ΚΚΚ, γεγονός το οποίο επέτρεψε, στην Κίνα, να προχωρήσει σε απίστευτες οικονομικές επιτυχίες, που συνοδεύτηκαν, από την απόκτηση της απαραίτητης τεχνογνωσίας και του τεράστιου εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού, που επέτρεψε, στην Κίνα να έχει, πλέον, την δική της ανεξάρτητη εφαρμοζόμενη τεχνογνωσία, ώστε να καταστεί, πλέον, η πρώτη παγκόσμια οικονομική υπερδύναμη με ένα ΑΕΠ της τάξεως των 44,550 τρισεκατομμυρίων δολαρίων μετρούμενο, σε μονάδες ισοδυναμίας των αγοραστικών δυνάμεων (Parchase Power Parity, PPP) και να εξελίσσεται, σε μια αναπτυσσόμενη στρατιωτική υπερδύναμη.

 

Προηγουμένως, βέβαια, ξεπέρασε το πρόβλημα, που αντιμετώπισε, το 1989, η παλαιά φρουρά του ΚΚΚ, υπό τον Ντενγκ Ξιαοπίνγκ, στην πολιτική κρίση που προέκυψε, με την αντιπαράθεση των εκφραστών της γκορμπατσωφικής γραμμής, την οποία υποστήριζε ο τότε γενικός γραμματέας του κόμματος Ζαο Ζιγιάνγκ και την παλαιά την σκληρή γραμμή της παλαιάς φρουράς της επαναστατικής περιόδου του κόμματος, με την καταστολή του φοιτητικού κινήματος, στην πλατεία Τιέν Ανμεν του Πεκίνου και διατήρησαν το Κομμουνιστικό Κόμμα, στην ηγεσία της Κίνας, με αποτέλεσμα η λεγόμενη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας να επιτύχει, εκεί, που απέτυχε η Σοβιετική Ένωση. 

Αυτά προκύπτουν, με λίγα λόγια, από την ψυχρή και αντικειμενική εξέταση της πορείας της αυτοαποκαλούμενης Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και του κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Εννοείται ότι είναι απαραίτητο οι αναγνώστες να παρακολουθήσουν και το αρχικό βίντεο της παρούσας δημοσίευσης, το οποίο είναι, εξαιρετικά, κατατοπιστικό.