1800 π.Χ. Η χτένα, με την αλφαβητική γραφή των Χαναναίων. 8ος αιώνας π.Χ. - 2ος αιώνας μ.Χ. Αστυπάλαια. Το μεγαλύτερο νεκροταφείο βρεφών. 2ος αιώνας π.Χ. Η στήλη της Ροζέτας. 79 π.Χ. Οι αποτεφρωμένοι, στην Πομπηία. 1ος αιώνας μ.Χ. Ο αποξυόμενος της Εφέσου. 1871. Η Μαρία Πανταζή, στην Κομμούνα του Παρισιού. 1873-1882. Αριζονα. Οι γηγενείς Αμερικανοί (Ινδιάνοι). 1900. Αθήνα. Το παναθηναϊκό στάδιο. 1902-1975. Τραπεζούντα. 1940-1941. Η απόκρυψη των αρχαίων. 31-1-1941. Η κηδεία του Ιωάννη Μεταξά. 1950-2026. Οι Χρήστος Δακτυλίδης, Μάρθα Καραγιάννη, Ανδρέας Μπάρκουλης, Νόνικα Γαληνέα, Αλέκος Αλεξανδράκης Νικήτας Πλατής, Χάρρυ Κλυν. 1960 (αρχές δεκαετίας). Οι στρατάρχες Σεμιόν Μπουντιόνι, Βασίλι Τσουϊκώφ και Κλιμέντ Βοροσίλωφ. 2001. Γιώργος Βογιατζής και Madonna. 2026. Η Ρωσία και ο νέος πολυπολικός κόσμος. 21 πίνακες του Salvador Dali, 83 άλλοι πίνακες και 217 φωτογραφίες (241).
Όστρακο (θραύσμα αγγείου), που χρησιμοποιήθηκε, ως ψηφοδέλτιο, στην πολιτική διαδικασία του εξοστρακισμού και εκτίθεται, σήμερα, στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, στην Αθήνα. Πρόκειται, για ένα θραύσμα κεραμικού αγγείου (όστρακο), πάνω, στο οποίο είναι χαραγμένο το όνομα ενός προσώπου. Το όνομα, που αναγράφεται, στο θραύσμα, είναι «ΜΕΝΩΝ», από τον δήμο Γαργηττού. Στην αρχαία Αθήνα, οι πολίτες χρησιμοποιούσαν τέτοια θραύσματα αγγείων, για να ψηφίσουν, υπέρ της εξορίας ενός πολιτικού, ή δημόσιου προσώπου, το οποίο θεωρούσαν απειλή, για την δημοκρατία της πόλης-κράτους (διαδικασία γνωστή, ως εξοστρακισμός). Το αντικείμενο αποτελεί μέρος της συλλογής «Η Καθημερινή Ζωή, στην Ελληνική Αρχαιότητα» του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, στην Αθήνα.
Οικία των Βέττι – υπνοδωμάτιο δούλων, ή οίκος ανοχής;
Η εκτενής Οικία των Βέττι, που βρίσκεται, στην εύπορη συνοικία της Πομπηίας, ανήκε, στον Aulus Vettius Restitutus και τον Aulus Vettius Conviva (ονόματα, που υποδηλώνουν απελεύθερους). Πρόκειται, για, πρώην, δούλους, που απέκτησαν πλούτη εμπορευόμενοι κρασί. Παλαιότερα, επικρατούσε η άποψη ότι οι δύο άνδρες ήσαν αδέλφια, ωστόσο αυτό θεωρείται απίθανο. Είναι πιθανότερο να ήταν επιχειρηματικοί εταίροι, ή εραστές.
Πρόκειται, για μια ασυνήθιστη οικία, η οποία κοσμείται, από πλήθος παραστάσεων, που σχετίζονται, με την γονιμότητα και την σεξουαλικότητα, ενώ στερείται ορισμένων χώρων, που θα αναμένονταν, σε ένα σπίτι τέτοιου μεγέθους. Ορισμένοι ερευνητές υποθέτουν ότι ο χώρος χρησίμευε, για την διεξαγωγή θρησκευτικών τελετών.
Η φωτογραφία απεικονίζει αυτό, που, εκ πρώτης όψεως, μοιάζει, με ένα λιτό υπνοδωμάτιο (cubiculum) δούλου, το οποίο βρίσκεται, ακριβώς, δίπλα, στην κουζίνα. Ωστόσο, σε κάθε τοίχο, υπάρχει μια περίοπτη τοιχογραφία, που εικονίζει ένα ζευγάρι κατά τη διάρκεια ερωτικής πράξης – στην συγκεκριμένη περίπτωση, μια γυμνή γυναίκα βρίσκεται, από πάνω, από έναν γυμνό άνδρα, που είναι ξαπλωμένος. Τέτοιου είδους παραστάσεις συναντώνται, συνήθως, είτε, στους οίκους ανοχής της Πομπηίας, είτε, σε, ειδικά, διαμορφωμένους χώρους, για ερωτικές συνευρέσεις, εντός των πολυτελέστερων κατοικιών. Η περίπτωση αυτή φαίνεται να εμπίπτει, στην δεύτερη κατηγορία : ένας χώρος, όπου μια ιερόδουλη (η οποία, ενδεχομένως, ήταν μία, από τις δούλες του σπιτιού) εξυπηρετούσε επισκέπτες. Πρόκειται, για μια έντονη αντίθεση, σε σχέση, με τους εντυπωσιακούς, διακοσμημένους, με τοιχογραφίες, κοινόχρηστους χώρους, που βρίσκονται, μόλις, λίγα βήματα, πιο πέρα.
Όταν κατορθώθηκε η αποκρυπτογράφηση της στήλης της Ροζέτα... όλα τα μυστικά της αρχαίας Αιγύπτου παραδόθηκαν αμαχητί...
Πρόκειται, για πέτρινη πλάκα, από γρανοδιορίτη, που προέρχεται, από τον ναό του Πτολεμαίου Ε’ του Επιφανούς και χρονολογείται, από τον 2ο π.Χ. αιώνα. Φέρει εγχάρακτη επιγραφή, σε δύο γλώσσες, Αιγυπτιακή και Ελληνική, και τρία συστήματα γραφής, ιερογλυφική, δημώδη Αιγυπτιακή και Ελληνική.
Η πολύ μεγάλη σημασία της έγκειται, στο γεγονός ότι έγινε το κλειδί, για την αποκρυπτογράφηση των Αιγυπτιακών ιερογλυφικών, ένας διακαής πόθος των αρχαιολόγων, για εκατοντάδες χρόνια.
Ανακαλύφθηκε, το 1799 και αμέσως, οι πιό έγκριτοι αρχαιολόγοι του κόσμου, συνέβαλαν, για την αποκρυπτογράφηση της. Όταν κατορθώθηκε, τίποτα, πιά, δεν ήταν κρυφό, για τον πολιτισμό της Αιγύπτου.
Περιέχει ένα διάταγμα - ψήφισμα, που εκδόθηκε, το 196 π.Χ., από μια σύνοδο ιερέων, προς τιμή του Φαραώ Πτολεμαίου Ε’ του Επιφανούς, όταν ήταν 13 ετών. Το κείμενο της εξυμνεί, για τις ευεργεσίες του, προς τους ναούς, την μείωση, ή την διαγραφή φόρων, την χορήγηση δώρων, στον στρατό και την καταστολή ταραχών. Ορίζει, επίσης, ότι οι ιερείς θα τιμούν τον βασιλιά, σε όλους τους ναούς της Αιγύπτου, στήνοντας αγάλματα του, δίπλα, στους θεούς.
Βρίσκεται, στο βρετανικό μουσείο.
Ρωμαϊκό σκυρόδεμα : το αρχαίο υλικό. που επιδιορθώνει τις ρωγμές του.
Πώς γίνεται αρχαίες ρωμαϊκές λιμενικές κατασκευές να επιβιώνουν, επί, περίπου, δύο χιλιετίες, εκτεθειμένες, στο θαλασσινό νερό, ενώ ορισμένα σύγχρονα έργα χρειάζονται εκτεταμένες επισκευές, μέσα, σε λίγες δεκαετίες; Και πώς εξακολουθεί να στέκεται ο επιβλητικός θόλος του Πανθέου, στην Ρώμη, κατασκευασμένος, από σκυρόδεμα, χωρίς χαλύβδινο οπλισμό; Η απάντηση βρίσκεται, εν μέρει, σε μια ιδιότητα, που οι επιστήμονες προσπαθούν, σήμερα, να αξιοποιήσουν : την ικανότητα ορισμένων ρωμαϊκών μειγμάτων σκυροδέματος να σφραγίζουν μικρές ρωγμές.
Για πολλά χρόνια, οι μικροί λευκοί κόκκοι, που διακρίνονται, μέσα, στο αρχαίο υλικό αντιμετωπίζονταν, συχνά, ως ατέλειες. Αυτά τα μικρά κομμάτια ασβέστη, συνήθως, μεγέθους λίγων χιλιοστών, θεωρούνταν κατάλοιπα ανεπαρκούς ανάμειξης, ή κακής ποιότητας πρώτων υλών. Μια μελέτη, που δημοσιεύθηκε, το 2023, στο επιστημονικό περιοδικό Science Advances έδωσε μια διαφορετική εξήγηση : οι κόκκοι μπορούσαν να λειτουργούν, ως εσωτερικές δεξαμενές ασβεστίου, συμβάλλοντας, στην αυτοΐαση του υλικού.
Η ερευνητική ομάδα, με επιστήμονες, από το MIT, το Harvard και συνεργαζόμενους φορείς στην Ιταλία και την Ελβετία, εξέτασε δείγματα, από την αρχαία πόλη Privernum της Ιταλίας. Χρησιμοποιώντας προηγμένες μεθόδους μικροσκοπίας, φασματοσκοπίας και χημικής χαρτογράφησης, εντόπισε στοιχεία, που υποστηρίζουν την χρήση μιας τεχνικής γνωστής, ως «θερμή ανάμειξη».
Στην τεχνική αυτή, ο άσβεστος ασβέστης —δηλαδή, το οξείδιο του ασβεστίου— προστίθεται, στο μείγμα, μαζί με, ήδη, σβησμένο ασβέστη. Όταν έρχεται, σε επαφή με το νερό, αντιδρά, απελευθερώνοντας έντονη θερμότητα. Η διαδικασία επηρεάζει την χημεία και την μικροδομή του κονιάματος και επιτρέπει να παραμένουν, μέσα του, κομματάκια πλούσια, σε ασβέστιο. Όταν σχηματιστεί μια μικρή ρωγμή, που διασχίζει τέτοια εγκλείσματα, το νερό, που εισχωρεί, μπορεί να κινητοποιήσει το διαθέσιμο ασβέστιο. Στην συνέχεια, οι πρόσθετες αντιδράσεις, μετά, μπορούν να γεμίσουν μέρος του ανοίγματος. Το νερό, υπό αυτές τις συνθήκες, ενεργοποιεί έναν μηχανισμό επιδιόρθωσης.
Οι ερευνητές δοκίμασαν αυτή την ιδέα, σε σύγχρονα εργαστηριακά δείγματα, εμπνευσμένα, από την ρωμαϊκή τεχνική. Δημιούργησαν, σκόπιμα, ρωγμές και άφησαν νερό να περάσει, μέσα τους. Στα κατάλληλα δείγματα, οι ρωγμές σφραγίστηκαν, μέσα, σε, περίπου, δύο εβδομάδες και η ροή σταμάτησε. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι κάθε ρωγμή, σε κάθε αρχαίο κτίσμα, κλείνει, αυτομάτως, σε δεκατέσσερις ημέρες.
Στα ρωμαϊκά λιμενικά έργα, έχει εντοπιστεί και ένας πρόσθετος μηχανισμός μακροχρόνιας ανθεκτικότητας. Έρευνες, σε αρχαίους προβλήτες και κυματοθραύστες, έδειξαν ότι η αλληλεπίδραση του θαλασσινού νερού, με τα ηφαιστειακά συστατικά, μπορούσε να ευνοεί τον σχηματισμό ορυκτών, όπως ο αργιλούχος τομπερμορίτης και ο φιλλιψίτης. Η ανάπτυξή τους, μέσα στους πόρους, ενίσχυε την συνδετική δομή του υλικού. Η αντοχή του ρωμαϊκού σκυροδέματος, συνεπώς, προκύπτει, από περισσότερες, από μία διεργασίες.
Η αξία αυτών των ανακαλύψεων βρίσκεται, στις δυνατότητες, που ανοίγουν, για το μέλλον : σκυροδέματα, με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, λιγότερες επισκευές και μικρότερη ανάγκη αντικατάστασης. Οι μικροί λευκοί κόκκοι, που, κάποτε, θεωρούνταν κατασκευαστικά ελαττώματα, αποδεικνύονται πολύτιμα στοιχεία, για τον σχεδιασμό ανθεκτικότερων υλικών.
Δημήτρης Αθηναίος
Ποιοί ήσαν οι άνθρωποι, δίπλα, στην σκάλα;
Μια σκάλα, δύο ενήλικες και δύο μικρά παιδιά. Στην Οικία του Χρυσού Βραχιολιού, στην Πομπηία, τα κατάλοιπα τεσσάρων ανθρώπων, που χάθηκαν, στην έκρηξη του Βεζούβιου, το 79 μ.Χ., έγιναν η αφετηρία μιας συγκινητικής αφήγησης : μια οικογένεια, που προσπάθησε να σωθεί, μαζί.
Τα ανασκαφικά δεδομένα είναι πιο συγκεκριμένα. Δύο ενήλικες και ένα παιδί, περίπου, πέντε, έως έξι ετών, βρέθηκαν, στην βάση της σκάλας, που οδηγούσε, προς τον κήπο. Ένα δεύτερο, μικρότερο παιδί εντοπίστηκε, λίγα μέτρα, μακρύτερα. Έχει προταθεί ότι οι τρεις αναζήτησαν καταφύγιο, στο κλιμακοστάσιο και σκοτώθηκαν, όταν η σκάλα κατέρρευσε.
Ένας από τους ενήλικες, φορούσε ένα εντυπωσιακό χρυσό βραχιόλι και βρέθηκε, σε στενή επαφή, με το μεγαλύτερο παιδί. Το κόσμημα, μαζί, με την θέση των σωμάτων, οδήγησε, στην αναγνώριση μιας μητέρας, με το παιδί της. Ο δεύτερος ενήλικας θεωρήθηκε ο πατέρας. Έτσι, γύρω, από τα ευρήματα, σχηματίστηκε μια ιστορία, που, επί δεκαετίες, φαινόταν αυτονόητη.
Το 2024, όμως, η ανάλυση αρχαίου DNA έδειξε ότι ο ενήλικας, με το βραχιόλι, ήταν, βιολογικά, άνδρας. Ανάμεσα, σε εκείνον και στα δύο παιδιά, δεν ανιχνεύτηκε συγγένεια, έως και τρίτου βαθμού, ούτε, μεταξύ των παιδιών. Για τον άλλο ενήλικα, τα γενετικά δεδομένα ήσαν περιορισμένα και δεν επέτρεπαν αντίστοιχο πλήρη έλεγχο συγγένειας.
Παραμένει άγνωστο ποιά σχέση συνέδεε αυτούς τους ανθρώπους. Η απουσία βιολογικής συγγένειας δεν αποκλείει την φροντίδα, την συμβίωση, ή έναν στενό κοινωνικό δεσμό. Το DNA μπορεί να ελέγξει ορισμένες υποθέσεις μας· δεν μπορεί να ανακτήσει μια συνομιλία, μια υπόσχεση, ή τον λόγο, για τον οποίο κάποιος έμεινε, κοντά, σε ένα παιδί.
Χρειάζεται προσοχή και απέναντι, στις εικόνες των θυμάτων. Τα γνωστά εκμαγεία δημιουργήθηκαν, με γύψο, μέσα, στα κενά, που άφησαν τα σώματα, στα ηφαιστειακά υλικά, μετά την αποσύνθεσή τους. Επιπλέον, ορισμένα έχουν μετακινηθεί, ή αποκατασταθεί, οπότε η σημερινή παρουσίασή τους δεν αποδίδει, πάντοτε, απαράλλακτα, την θέση της εύρεσης.
Αυτοί οι άνθρωποι είχαν ονόματα, συνήθειες και σχέσεις, που μας διαφεύγουν. Η απώλειά τους παραμένει συγκλονιστική, ακόμη και όταν αφήσουμε, στην άκρη την έτοιμη ιστορία της τελευταίας αγκαλιάς. Ο σεβασμός, προς την ζωή, που έζησαν, περιλαμβάνει και αυτή την δύσκολη παραδοχή : γνωρίζουμε ένα μέρος της ιστορίας τους και οφείλουμε να αφήνουμε χώρο, για όσα δεν γνωρίζουμε.
Από.. Χριστίνα Παπαδάκη..
Ο Αποξυόμενος της Εφέσου.
Ελληνιστικό χάλκινο άγαλμα αθλητή, το οποίο απεικονίζει έναν αθλητή να χρησιμοποιεί στλεγγίδα, για να απομακρύνει το λάδι, τον ιδρώτα και την σκόνη, από το σώμα του, μετά την άσκηση.
Ανακαλύφθηκε, το 1896, από Αυστριακούς αρχαιολόγους, στην νοτιοδυτική γωνία της παλαίστρας, στο Γυμνάσιο του Λιμένος, στην Έφεσο.
Βρέθηκε σπασμένο, σε 234 θραύσματα, μαζί με την βάση του. Αρχικά, μόνο, το κεφάλι και οι ώμοι διατηρούνταν, σε, αρκετά, καλή κατάσταση, ώστε να καταστεί δυνατή η αναγνώριση της μορφής.
Απεικονίζει έναν γυμνό νεαρό αθλητή, μετά την προπόνηση. Αντί να ξύνει απευθείας τον ιδρώτα και το λάδι, από το δέρμα του, με την στλεγγίδα (ένα κυρτό εργαλείο απόξεσης), εικονίζεται να καθαρίζει την ίδια τη στλεγγίδα, περνώντας τον αντίχειρα, ή τα δάχτυλα του αριστερού του χεριού, πάνω από την λεπίδα της.
Θεωρείται, ευρέως, έργο καλλιτέχνη, που ανήκε στην φημισμένη σχολή γλυπτικής της Εφέσου. Πρόκειται, για χάλκινο χυτό έργο (1ος αι. μ.Χ.), βασισμένο, σε ελληνικό πρότυπο της ύστερης κλασικής, ή πρώιμης ελληνιστικής περιόδου (4ος αι. π.Χ.) — πρότυπο, που, συχνά, συνδέεται, με το ύφος του Λυσίππου, ή την ευρύτερη σχολή του Πολυκλείτου.
Αποκαταστάθηκε, μεταξύ 1897 και 1898, από τον Wilhelm Sturm, ο οποίος χρησιμοποίησε, ως σημείο αναφοράς, για την σύνθεση, τον «Αποξυόμενο», που φυλάσσεται, στην Πινακοθήκη Ουφίτσι, στην Φλωρεντία.
Παρουσιάζει μεγάλη ομοιότητα, ως προς τον εικονογραφικό τύπο και την διαμόρφωση του λαιμού (σε σχήμα V), με τον καλοδιατηρημένο «Αποξυόμενο της Κροατίας», ο οποίος βρέθηκε, κοντά, στο νησί Λόσινι (Lošinj), το 1996.
Εκτίθεται, μόνιμα, στο Μουσείο Εφέσου, στην Βιέννη, καθώς δωρήθηκε, από τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, στον Αυστριακό Αυτοκράτορα.
1873. Αριζόνα, ΗΠΑ. Σπάνιες φωτογραφίες των γηγενών Αμερικανών (Ινδιάνων).
1882. Αριζόνα, ΗΠΑ. Ζεύγος γηγενών Αμερικανών (Ινδιάνων).
30/11/1902. Τραπεζούντα.
1916. Τραπεζούντα.
1892. Η περιοχή του Πόντου.
10/4/1902. Τραπεζούντα.
1910. Τραπεζούντα. Η πλατεία, με το κτίριο του τηλεγραφείου και του ταχυδρομείου.
1946. Τραπεζούντα.
1915 - 1916. Η Καβάλα.
Το 1917, η Βρετανία πρόσφερε άσυλο, στον Τσάρο Νικόλαο Β' και την Αλεξάνδρα, αλλά, στην συνέχεια, απέσυρε την προσφορά, μέσα, σε φόβους, για λαϊκές αντιδράσεις. Το 1918, οι Ρομανόφ εκτελέστηκαν. Το 1921, η Βασίλισσα Μαίρη αγόρασε την διάσημη Τιάρα του Βλαντιμίρ, από τη Μεγάλη Δούκισσα Έλενα Βλαντιμίροβνα.
#Romanovs #BritishRoyalFamily #HiddenHistory #RussianRevolution #HistoryFacts — στην πόλη Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο.
ΚΗΦΙΣΙΑ 1941: ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ, ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ ΜΟΛΙΣ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ «ΟΧΙ» (ακολουθεί σεντόνι με βασικές γνώσεις: διαβάζεται εύκολα!)
Από LoveKifissia
Σπάνιες φωτογραφίες μας ταξιδεύουν 85 χρόνια, πίσω, σε μια, από τις πιο δραματικές στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
29 Ιανουαρίου 1941. Ξημερώματα, στην Κηφισιά.
Στο σπίτι του, στην γωνία των οδών Στρατηγού Δαγκλή και Κεφαλληνίας, ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς αφήνει την τελευταία του πνοή, στις 6:20 το πρωί.
Είναι το ίδιο σπίτι όπου, μόλις, τρεις μήνες νωρίτερα, είχε υποδεχθεί τον Ιταλό πρέσβη Εμανουέλε Γκράτσι και είχε απορρίψει το τελεσίγραφο του Μουσολίνι.
Το σπίτι, όπου ειπώθηκε το ιστορικό «ΟΧΙ», γίνεται, τώρα, το σπίτι, όπου κλείνει ένα άλλο κεφάλαιο της ελληνικής ιστορίας.
Και όλα αυτά, ενώ η Ελλάδα βρίσκεται, σε ενεργό πόλεμο...(Δεν ήταν, ακόμη, σε Κατοχή. Οι Γερμανοί επιτέθηκαν, αργότερα).
Ο ελληνικός στρατός εξακολουθεί να μάχεται, στα βουνά της Β.Ηπείρου. Οι Ιταλοί έχουν αποκρουστεί, η ελληνική αντεπίθεση έχει σημειώσει σημαντικές επιτυχίες, αλλά η απειλή μιας γερμανικής εισβολής πλησιάζει.
31 Ιανουαρίου 1941 : Η τελευταία διαδρομή.
Δύο ημέρες, αργότερα, πραγματοποιείται η κηδεία του Μεταξά.
Η σορός μεταφέρεται, από την Κηφισιά, στην Αθήνα. Πλήθη κόσμου συγκεντρώνονται, κατά μήκος της διαδρομής, ενώ οι δρόμοι γεμίζουν, από στρατιωτικά αγήματα και πολίτες, που παρακολουθούν την νεκρώσιμη πομπή.
Η νεκρώσιμη ακολουθία τελείται, στην Μητρόπολη Αθηνών και ακολουθεί η ταφή, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Οι φωτογραφίες της εποχής αποτυπώνουν το μέγεθος της τελετής. Άνθρωποι, κάθε ηλικίας, στέκονται, στις άκρες των δρόμων, ενώ οι εφημερίδες κυκλοφορούν, με πρωτοσέλιδα αφιερωμένα, στον θάνατο του πρωθυπουργού.
ΣΥΝΟΨH : ΜΕΡΙΚΕΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ (LoveKifissia timeline)
15 Αυγούστου 1940 : Τορπιλισμός της «Έλλης», στην Τήνο, από ιταλικό υποβρύχιο.
28 Οκτωβρίου 1940 : Το ιστορικό «ΟΧΙ» του Μεταξά, στο σπίτι της Κηφισιάς. Αρχίζει η ιταλική εισβολή.
Νοέμβριος–Δεκέμβριος 1940 : Ο ελληνικός στρατός αποκρούει τους Ιταλούς και προελαύνει, στην Αλβανία.
29 Ιανουαρίου 1941 : Πεθαίνει ο Μεταξάς, στην Κηφισιά. Τον διαδέχεται ο Αλέξανδρος Κορυζής.
9 Μαρτίου 1941 : Ξεκινά η μεγάλη ιταλική Εαρινή Επίθεση. Οι ελληνικές δυνάμεις αποκρούουν τις επιθέσεις, ιδιαίτερα, στο Ύψωμα 731.
6 Απριλίου 1941 : Το δεύτερο «ΟΧΙ», από τον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή. Οι Γερμανοί εισβάλλουν, στην Ελλάδα. Αρχίζει η Μάχη των Οχυρών της Γραμμής Μεταξά.
9 Απριλίου 1941 : Οι Γερμανοί καταλαμβάνουν την Θεσσαλονίκη, έχοντας παρακάμψει τις ελληνικές οχυρώσεις, μέσω Γιουγκοσλαβίας.
18 Απριλίου 1941 : Ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Κορυζής αυτοκτονεί, ενώ η Ελλάδα βρίσκεται, μπροστά, στην στρατιωτική κατάρρευση.
27 Απριλίου 1941 : Οι γερμανικές δυνάμεις εισέρχονται, στην Αθήνα.
Μέσα, σε τρεις μήνες, η Ελλάδα έχει χάσει δύο εν ενεργεία πρωθυπουργούς και βρίσκεται, πλέον, υπό γερμανική Κατοχή.
Πίσω, από τα μεγάλα γεγονότα, υπάρχουν, πάντα και οι μικρές γεωγραφίες της καθημερινότητας : ένα σπίτι, ένας δρόμος, μια γειτονιά, άνθρωποι, που στάθηκαν, στο πεζοδρόμιο και παρακολούθησαν την Ιστορία να περνά, μπροστά τους.
Και αυτή την φορά, η Ιστορία πέρασε, κυριολεκτικά, από την Κηφισιά.
Στις φωτογραφίες : Στιγμιότυπα, από την νεκρώσιμη πομπή και την κηδεία του Ιωάννη Μεταξά, καθώς και πρωτοσέλιδα εφημερίδων του Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου 1941.
LoveKifissia
Σκέπασαν τήν Ελλάδα με χώμα, γιά να μήν τήν κλέψουν !!!
Η μυστική επιχείρηση που έκρυψε τους αρχαίους θησαυρούς από τους Ναζί
Όταν οι Γερμανοί μπήκαν στήν Αθήνα τόν Απρίλιο του 1941, περίμεναν να βρουν ένα από τα σημαντικότερα μουσεία της Ευρώπης γεμάτο με τα αριστουργήματα του ελληνικού πολιτισμού.
Αντί γι’ αυτό, βρήκαν άδειες αίθουσες. Τα αγάλματα είχαν εξαφανιστεί. Όχι όμως επειδή είχαν κλαπεί. Είχαν θαφτεί. Ήδη από τον Νοέμβριο του 1940, λίγο μετά την έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, η Αρχαιολογική Υπηρεσία είχε αρχίσει να εφαρμόζει σχέδιο προστασίας των αρχαιοτήτων από βομβαρδισμούς και λεηλασίες. Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο οργανώθηκε μια τεράστια επιχείρηση, στην οποία συμμετείχαν αρχαιολόγοι, φύλακες, τεχνίτες, εργάτες, μηχανικοί και εθελοντές.
Για μήνες, οι άνθρωποι του Μουσείου ξερίζωναν ουσιαστικά το ίδιο τους το Μουσείο.
Άνοιγαν βαθιά ορύγματα κάτω από τα δάπεδα των αιθουσών. Τα μεγάλα μαρμάρινα αγάλματα τοποθετούνταν προσεκτικά μέσα σε αυτά, σε οριζόντια θέση, προστατεύονταν με κατάλληλα υλικά και στη συνέχεια τα ορύγματα σφραγίζονταν. Τα χάλκινα και πήλινα έργα τυλίγονταν με πισσόχαρτο ή κερόχαρτο και τοποθετούνταν σε ασφαλή κιβώτια. Ανάμεσα στα έργα που προστατεύθηκαν βρίσκονταν μερικά από τα σημαντικότερα αριστουργήματα της ελληνικής αρχαιότητας, όπως ο Κούρος του Σουνίου και ο Ποσειδώνας/Δίας του Αρτεμισίου. Άλλα μεταφέρθηκαν σε φυσικά κρησφύγετα, υπόγειους χώρους και άλλες ασφαλείς τοποθεσίες της Αθήνας.
Πίσω από αυτή την τιτάνια προσπάθεια βρισκόταν μια ομάδα ανθρώπων που εργάστηκε με εξαιρετική πειθαρχία. Ο γλύπτης Ανδρέας Παναγιωτάκης είχε την ευθύνη του συνεργείου των εργατών και, σύμφωνα με τη μαρτυρία της Σέμνης Καρούζου, έδινε τις οδηγίες ακόμη και κατά την κάθοδο των τεράστιων μαρμάρινων γλυπτών στους λάκκους. Τον Απρίλιο του 1941, όταν τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την Αθήνα, οι Γερμανοί αξιωματικοί επισκέφθηκαν το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Βρήκαν ένα μουσείο σχεδόν άδειο. Οι επίμονες ερωτήσεις τους για την τύχη των αρχαιοτήτων έπαιρναν την ίδια απάντηση:
«Τα αρχαία είναι θαμμένα στη γη» Η Αρχαιολογική Υπηρεσία αρνήθηκε να αποκαλύψει τις κρύπτες, παρά τις πιέσεις των κατακτητών. Η αντίσταση αυτή συνέβαλε αποφασιστικά στο να παραμείνουν προστατευμένα τα σημαντικότερα έργα των συλλογών. Και εδώ η ιστορία αποκτά ακόμη μία διάσταση. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, αρχαιολόγοι που συνδέονταν με το ΕΑΜ Αρχαιολόγων, μεταξύ των οποίων ο Χρήστος Καρούζος, ο Μαρίνος Καλλιγάς και ο Γιάννης Μηλιάδης, εργάστηκαν παράλληλα για την καταγραφή των καταστροφών και των λεηλασιών της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Η προσπάθεια αυτή οδήγησε στην έκθεση «Ζημίαι των αρχαιοτήτων εκ του πολέμου και των στρατών κατοχής», που εκδόθηκε το 1946 από το Υπουργείο Παιδείας.
Έτσι, η διάσωση των αρχαιοτήτων δεν ήταν απλώς μια ιστορία συντήρησης. Ήταν μια πράξη προστασίας της ιστορικής μνήμης. Την ώρα που η χώρα βρισκόταν υπό κατοχή, κάποιοι άνθρωποι έσκαβαν σιωπηλά κάτω από τα μουσεία και έκρυβαν μέσα στη γη ό,τι δεν έπρεπε να χαθεί. Και όταν οι κατακτητές έψαχναν τα αγάλματα, δεν τα έβρισκαν. Γιατί εκείνη την εποχή, η ίδια η ελληνική γη έγινε το τελευταίο καταφύγιο του ελληνικού πολιτισμ Τα αγάλματα σώθηκαν. Η μνήμη έμεινε ζωντανή. Και η Ελλάδα δεν άφησε την Ιστορία της να γίνει λάφυρο. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο από τήν επιχείρηση απόκρυψης τών αρχαιοτήτων, 1940–1941.
+Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΑΚΤΥΛΙΔΗΣ (ή ΔΑΧΤΥΛΙΔΗΣ) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ.
Έφυγε, από την ζωή, στις 9 Νοεμβρίου 2026, σε ηλικία 94 ετών. Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή ο πρόεδρος του ΣΕΗ, Σπύρος Μπιμπίλας, με ανάρτησή του, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Γεννήθηκε, στην Σπάρτη. Σπούδασε υποκριτική, στην περίφημη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν», από την οποία αποφοίτησε, το 1959. Στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, πραγματοποίησε και τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα.
Συνεργάστηκε, στενά, με το Εθνικό Θέατρο, καθώς και με πολλά σχήματα του ελεύθερου θεάτρου, υπηρετώντας, με συνέπεια, το κλασικό και το σύγχρονο ρεπερτόριο.
Άφησε το στίγμα του, στην χρυσή εποχή του ελληνικού σινεμά.
Η κινηματογραφική του πορεία ξεκίνησε, το 1960 και περιλαμβάνει, συνολικά, 22 ταινίες. Ξεχώρισε, ιδιαίτερα, για την συνεργασία του, με την Φίνος Φιλμ, στην οποία συμμετείχε, σε 12 παραγωγές, από το 1966 έως το 1973, ερμηνεύοντας, κυρίως, χαρακτηριστικούς ρόλους, σε δραματικές, κοινωνικές και αστυνομικές ταινίες :
• «2.000 Ναύτες και ένα Κορίτσι» (1960) : Η πρώτη του εμφάνιση, στην μεγάλη οθόνη, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου.
• «Χιονάτη και τα 7 Γεροντοπαλίκαρα» (1960) : Συμμετοχή, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ιάκωβου Καμπανέλλη.
• «Κοινωνία Ώρα Μηδέν» (1966) : Η ταινία που σηματοδότησε την αρχή της συνεργασίας του με τη Φίνος Φιλμ, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου.
• Δραματικές & Κοινωνικές Ταινίες : Συμμετείχε, σε γνωστές παραγωγές της εποχής, όπως «Κοντσέρτο για Πολυβόλα», «Οι Σφαίρες Δεν Γυρίζουν Πίσω», «Αγάπη και Αίμα», «Πεθαίνω Κάθε Ξημέρωμα», «Εν Ονόματι του Νόμου», «Εσχάτη Προδοσία», «Η Κόρη του Ήλιου», «Με Φόβο και Πάθος» και «Θέμα Συνειδήσεως».
• «Θερμοκήπιο» (1985) : Η τελευταία του εμφάνιση, στον κινηματογράφο.
Μετά την αποφοίτησή του, από την Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν, το 1959, υπηρέτησε το θέατρο. για περισσότερες, από τρεις δεκαετίες.
Ξεκίνησε, στην σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, ενώ, στην συνέχεια, εργάστηκε, για πολλά χρόνια, στο ελεύθερο θέατρο.
Συμμετείχε, σε σπουδαίες παραστάσεις, όπως το «Ένας Μήνας στην Εξοχή» του Ιβάν Τουργκένιεφ (με τον θίασο Αλεξανδράκη – Γεωργούλη), το «Αρμένικο Φεγγάρι» του Νίκου Φώσκολου (σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ποταμίτη) και η «Ειρήνη» του Αριστοφάνη (σε σκηνοθεσία Πέλου Κατσέλη).
• Θητεία, στο Εθνικό Θέατρο (1982–1993): Για μια ενδεκαετία, υπήρξε βασικό στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου, λαμβάνοντας μέρος, σε 15 μεγάλες παραγωγές. Μεταξύ αυτών, ξεχώρισαν οι ερμηνείες του, στα έργα «Οθέλλος» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, «Ο Βασιλικός» του Αντώνη Ματέση και «Αρσενικό και Παλιά Δαντέλα».
Έγινε επίσης, ιδιαίτερα, αγαπητός, στο ευρύ κοινό, μέσα από την συμμετοχή του, σε ιστορικές σειρές της ΕΡΤ, όπως ο θρυλικός «Άγνωστος Πόλεμος» (όπου υποδύθηκε τον λοχαγό Κρέστα), καθώς και στα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά», «Οι Αξιόπιστοι» και «Ταύρος με Τοξότη».
Το ανήσυχο πνεύμα του τον οδήγησε και στην λογοτεχνία. Το 2011, σε ηλικία 79 ετών, εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα :
• Τίτλος: «Γλυκιά – ξινή ζωή, αβάστακτη…».
• Εκδόσεις : Εκδόσεις Άγκυρα.
Μέσα, από τις σελίδες του, ο Χρήστος Δακτυλίδης ξεδίπλωσε τις σκέψεις του, για την ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις, αποδεικνύοντας ότι η καλλιτεχνική δημιουργία δεν έχει ηλικιακά όρια.
Ακόμα και σήμερα δεν ξέρω, γιατί φέρανε τη μητέρα μου να με γεννήσει, σε μια κλινική της οδού Μέρλιν, στην Αθήνα, ενώ κατοικούσαμε, στον Πειραιά.
Γεννήθηκα 6 Νοεμβρίου 1939. Έζησα και μεγάλωσα, στο Κερατσίνι.
Από τη Δόμνα Τσιρίδου και τον Χαρίλαο Καραγιάννη. Ήρθαν, από τη Ρωσία, μέσα, από την ταλαιπωρία της προσφυγιάς.Ήταν δύο υπέροχα πλάσματα γεμάτα καλοσύνη.
Ήμουνα μοναχοπαίδι,
το πιο τυχερό παιδί του κόσμου,
γιατί, από τους γονείς μου, βρήκα
μεγάλη αγάπη, που με συντροφεύει,
ακόμη και σήμερα,
μέσα, από τις αναμνήσεις, που μου
υπενθυμίζουν ότι οι πραγματικές αξίες
δεν πεθαίνουν, ποτέ.
Ο πατέρας μου ήταν αυτοκινητιστής.
Δηλαδή έγινε.
Όταν τελείωσε τη Λεόντειο
πέθανε ο πατέρας του
και την κοπάνησε ο δικηγόρος τους,
με πολλά χρήματα και χρυσαφικά.
Ευτυχώς
του έμειναν μερικά χρυσαφικά
και αγόρασε ένα λεωφορείο.
Το οποίο και δούλευε.
Η μαμά μου, η γιαγιά μου
και δύο αδέρφια, ήρθαν, από τη
Ρωσία, μέσω Τουρκίας, μ' ένα μπόγο.
Τους έδωσε μια παράγκα η Κυβέρνηση,
γεμάτη τρύπες, που έπεφτε η βροχή, μέσα.
Η μαμά και ο μπαμπάς
είχανε καλλιτεχνική φλέβα.
Δεν ξέρω, από πού.
Εφτά ετών, μ' έστειλε, στη δασκάλα μου
την κυρία Γλύκα, να μάθω πιάνο.
Η μαμά, με είχε δει Μπαχάουερ.
Δεν ήθελα να γίνω πιανίστρια.
''Καλέ, αυτό το κοριτσάκι
είναι γεννημένο, για χορεύτρια'',
λέγανε, στη μαμά μου
όσοι, με έβλεπαν να χορεύω.
Και χόρευα, πάντα,
ακόμα και όταν περπατούσα.
Οχτώ ετών έπεισα τη μαμά μου
να με πάει να μάθω χορό.
Χορό και ξερό ψωμί.
Πήγα, στη σχολή Μοριάνωφ.
Μετά, από ένα χρόνο, έμαθα ότι, στη
Λυρική Σκηνή, κάνουν παιδικό μπαλέτο,
για να έχουν φυτώριο δικό τους.
Έδωσα εξετάσεις
και να 'μαι, στο παιδικό μπαλέτο
της Λυρικής Σκηνής.
Σε τρία χρόνια, η διεύθυνση
της Λυρικής άλλαξε γνώμη.
Σταμάτησε το παιδικό μπαλέτο.
Αλλά η δασκάλα μας η Λουκία
είχε όραμα, κουράγιο, πείσμα και
μας πηγαίνει όλους, στο Εθνικό Ωδείο,
για να συνεχίσουμε τις σπουδές μας,
χωρίς να παίρνει χρήματα, από κανέναν.
Έμεινα, στη Σχολή, μέχρι τα δεκαέξι μου.
Γυμνάσιο πήγα στου Κατρανίδη,
στο Κερατσίνι.
Ένα σχολείο, που μάθαινες γράμματα.
Του Κατρανίδη είχε όλα τα καλά,
και θεατρικές παραστάσεις,
με το σκηνοθέτη Θάνο Τράγκα
(γνωστή Δραματική Σχολή Τράγκα).
Σε μια παράσταση, που έκανε,
με είδε ο σκηνοθέτης Ορέστης Λάσκος
και μου έκανε πρόταση, για ένα ρολάκι.
Δεν πίστευα, στ' αυτιά μου.
Έκανα δοκιμαστικό στη Φίνος Φιλμ.
Και να 'μαι, στην ταινία “Η Άγνωστος”
να παίζω, με την Κυβέλη, τον Παππά,
τον Κωνσταντάρα, τον Αλεξανδράκη,
που ήμουν τρελή και παλαβή, μαζί του,
όπως όλες, εκείνη την εποχή.
Είχα δει όλες τις ταινίες
και όλες τις παραστάσεις του.
Του είχα πάρει και αυτόγραφο.
Οι μαγικές στιγμές
του Κινηματογράφου
βάλανε το νερό, στο αυλάκι.
Δεν έκανα, πίσω, με τίποτα.
Το σχολείο είχε δυο τάξεις ακόμα,
αλλά κατάλαβα ότι έπρεπε να είμαι,
στην Αθήνα, για να τα προλαβαίνω.
Οι δύο συγκοινωνίες Κερατσίνι-Αθήνα
Και μου τρώγανε πολλές ώρες.
Συζητήσαμε, με τους γονείς μου
και αποφασίσαμε
να μείνουμε, μόνιμα, στην Αθήνα.
Έτσι, πια, απομακρύνομαι
από τα νεανικά μου φιλαράκια.
Σχολείο, μπαλέτο και κάποιες
προτάσεις, για εμφανίσεις.
Ο Δημήτρης Ιβάνωφ,
συμμαθητής μου, στη σχολή,
μου πρότεινε να δουλέψουμε, για
15 μέρες, σ' ένα κέντρο, στην Κυψέλη.
Στο ''Σε λα πεν'', στο κέντρο, που χόρευα,
με είδε ο θεατρικός συγγραφέας
Ναπολέων Ελευθερίου.
Μου έκανε πρόταση, για το θέατρο
(εσύ, το Καλοκαίρι δεν έχεις σχολείο.
Δεν έρχεσαι να παίξεις, σε μια ωραία
επιθεώρηση, στο Θέατρο Περοκέ;)
Ε, δεν ήθελε και πολύ, να με πείσει.
Το θεατρικό μου ''ντεμπούτο''
έγινε, στο Θέατρο Περοκέ, με την
επιθεώρηση ''Ελέφαντες και Ψύλλοι''.
Στην παράσταση έλεγα, μόνο, μία λέξη :
''Γιατί;''
Ήμουν δεκαεπτά ετών,
όλος ο κόσμος ήταν δικός μου,
νούμερο δεν είχα, δεν χόρευα,
αλλά έλεγα, μέσα μου :
''Κάποια μέρα,
θα έχω νούμερο δικό μου και
θα σας δείξω εγώ, τί μπορώ να κάνω.''
Άδεια ασκήσεως επαγγέλματος
δεν είχα.
Δίνω εξετάσεις, στην επιτροπή
εξαιρετικών ταλέντων.
Η επιτροπή μού έδωσε την άδεια.
Ηθοποιός, πια και με τη βούλα.
Μια καινούρια περίοδος
αρχίζει, για μένα...
Μάρθα Καραγιάννη.
Απόσπασμα από το βιβλίο :
Ο ΕΡΩΤΑΣ, ΜΩΡΟ ΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΓΛΕΝΤΙ.
Εμείς όταν βγήκαμε, Βουγιουκλάκη, Καρέζη, εγώ, Κακκαβάς, υπήρχε ένας''καθωσπρέπει'' Κινηματογράφος,κάποιες ταινίες που, δε λέω, είχανε τη δική τους πνοή, αλλά που τραβιόντουσαν λίγο προς τον '΄καθωσπρεπισμό''.
Δηλαδή ο νέος έπρεπε να φοράει τη γραβάτα του, και φτωχός να ήταν,έπρεπε να φαίνεται καλοφτιαγμένος.
Όταν ξεκίνησε η δική μας ιστορία
και ξεπεταχτήκαμε εμείς,
ξεκίνησε από τη μάντρα
του πατέρα Καρατζόπουλου, των
Καρατζοπουλαίων κι ενός θείου τους.
Αυτοί μαζί με τον Μεραβίδη,
μαζί με τον γερο-Δαδήρα,
ο οποίος είχε ήδη στείλει το γιο του
να σπουδάσει στο εξωτερικό,
με τον Κώστα Καραγιάννη
να σπουδάζει κι αυτός έξω,
όλοι αυτοί σκεφτόντουσαν ότι,
όταν επιστρέψουν τα παιδιά, με τις
γνώσεις που θα είχανε από τη Γαλλία,
έπρεπε να φτιάξουν κάτι
να τους δώσουν, να ξεκινήσουν.
Ήταν ο σκηνοθέτης
Δημήτρης Αθανασόπουλος,
ο Γιάννης Δαλιανίδης, που άρχιζε τότε
να γράφει σενάρια ως Νταλ ακόμα,
και ξεκινήσανε με το σκεπτικό ότι
όπως υπήρχαν οι σταρ έξω,
να κατασκευάσουν είδωλα κι εδώ.
Για τον κόσμο.
Δοκιμάζανε μερικά παιδιά
που βλέπανε, απ' το θέατρο βέβαια,
πως κάτι μπορούνε να κάνουν.
Έγινε λοιπόν το πρώτο ζευγάρι,
που ήταν η Αλίκη κι εγώ.
Και παίξαμε στα φιλμς ''Μαρία
Πενταγιώτισσα'', ''Η Μουσίτσα'',
μέχρι άλλα, πολλά και διάφορα.
Και ο σκηνοθέτης Ανδρέας Λαμπρινός,
τον θυμάμαι τώρα, που είχαμε κάνει
μαζί με την Αλίκη την ταινία
''Διακοπές στην Αίγινα''.
Και αυτός μαζί μας, στην ιστορία μέσα.
Από κει και πέρα συνέβη το εξής :
Όταν παιζόντουσαν αυτές οι ταινίες
στη συνοικία ή στην επαρχία,
ο απέναντι Κινηματογράφος
που έπαιζε ξένη ταινία,
δεν έκοβε ούτε ένα εισιτήριο.
Κι έπρεπε να δημιουργηθεί
και δεύτερο ζευγάρι,
της Τζένης Καρέζη
με τον Κώστα Κακκαβά.
Μετά ξεκίνησε ο Παπαμιχαήλ,
μετά ξεκίνησε ο Κούρκουλος,
η Κάκια Αναλυτή, η Ξένια
Καλογεροπούλου και οι άλλοι.
Όλα αυτά είχαν το αποτέλεσμα,
με τη δημοσιότητα που πήραν
και με την αποδοχή από τον κόσμο,
να υπάρξει μια αναρχία στο επάγγελμα.
Το 1955 που πρωτοβγήκα στο Θέατρο
υπήρχαν οι μεγάλες δυναστείες,
οι οικογένειες των θεατρανθρώπων.
Κοτοπούλη, Μυράτ, Κυβέλη,
ο Μουσούρης, η κυρία Κατερίνα,
Λαμπέτη - Παππάς - Χορν.
Ήταν δύσκολο να ''εισχωρήσεις''
σ' εκείνες τις δουλειές.
Ξαφνικά, λοιπόν,
αρχίσανε οι ''πιτσιρικάδες''
να κάνουν το δικό τους θίασο.
Άρχισαν και οι μεγάλοι ηθοποιοί,
και του Εθνικού Θεάτρου,
να έρχονται να κάνουν τον ''πατέρα''
στην ταινία, σε ένα ρολάκι.
Είχαμε αναστάτωση.
Τότε, για να κάνεις ένα όνομα
στον Κινηματογράφο,
η ταινία έπρεπε να κάνει έναν κύκλο.
Και ο κύκλος ήτανε μεγάλος.
Και ο κύκλος δε γινόταν
από τη μια μέρα στην άλλη.
Ενώ τώρα
πατάς ένα κουμπί και τελείωσε.
Σήμερα ο κύκλος είναι στιγμιαίος πια.
Ο Κινηματογράφος ο τότε,
τάραξε το κατεστημένο του Θεάτρου.
Τώρα όμως η τηλεόραση είναι σαρωτική.
Εμένα όταν άρχισε να μου γίνεται
συνείδησις ότι δε μπορούσα να κάνω
τινάγματα στη θεατρική μου δουλειά
λόγω του Κινηματογράφου,
αντέδρασα.
Γιατί ξεκίνησα το '55 παίζοντας
τη ''Διαθήκη'' του Σασά Γκυτρί,
έπαιξα ''Σιμούν'' τού Ανρί Λένορμαν,
έπαιξα ''Οθέλλο'', έπαιξα ''Μακμπέθ'',
έπαιξα ''Ντούο Σεμπαστιάνι''.
Στον Κινηματογράφο έκανα
το λάθος, πρέπει να το παραδεχτώ,
ταύτιζα τις ταινίες με το Θέατρο.
Ξεκίνησε έτσι στο Θέατρο η ελαφρά
κωμωδία, ξεκίνησε το Μπουλβάρ.
Λίγο ξέφυγα σαν ηθοποιός από
αυτά που είχα ταχθεί στο Θέατρο.
Έκανα την προσπάθεια
να περάσω σε κάτι άλλο,
να κάνω
τον ''Τετραγωνισμό του Κύκλου'' τού
Βαλεντίν Κατάεφ, με τον Αλέξη Σολομό,
να κάνω το ''Ένα σταφύλι στον Ήλιο''
της Λορενς Χάνσμπερυ.
Ο κόσμος ναι, μεν, ερχότανε,
αλλά δεν το 'φχαριστιότανε.
Ήθελε να δει πάλι τον νέο, τον έτσι,
που παίρνει το κορίτσι,
τον ωραίο...
Ανδρέας Μπάρκουλης
Πηγές:
Εφημερίδα
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (1987).
Απόσπασμα από συνέντευξη,
στον Σωτήτη Κακίση. (1987).
Απόσπασμα, από το βιβλίο :
ΟΙ ΑΠέΝΑΝΤΙ.
Αυτή η επιχρωματισμένη φωτογραφία δείχνει τους στρατάρχες Σεμιόν Μπουντιόνι (αριστερά), Βασίλι Τσουϊκώφ και Κλιμέντ Βοροσίλωφ (δεξιά), στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ενώ οι μεγαλύτεροι, σε ηλικία, προσανατολισμένοι, στο ιππικό στρατάρχες (ο Μπουντιόνι και ο Βοροσίλωφ) αποδείχθηκαν, καταστροφικά, ακατάλληλοι, για τον σύγχρονο μηχανοκίνητο πόλεμο, η νεότερη γενιά (ο Τσουϊκόφ) διέπρεψε, στις βίαιες πραγματικότητες του αστικού πολέμου. Ο Μπουντιόνι ήταν ένας θρυλικός ήρωας του Κόκκινου Ιππικού, στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο και στενός σύμμαχος του Ιωσήφ Στάλιν, γεγονός, που του εξασφάλισε, αρχικά ανώτατες, διοικήσεις, τις οποίες δεν ήταν σε θέση να διαχειριστεί. Στην αρχή της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, ο Μπουντιόνι απέτυχε, πλήρως, να κατανοήσει τις σύγχρονες γερμανικές τακτικές του κεραυνοβόλου πολέμου (blitzkrieg) και των τεθωρακισμένων. Σύμφωνα, με τα λόγια ενός, από τους αξιωματικούς του, ήταν «Ένας άντρας, με τεράστιο μουστάκι και πολύ, λίγο μυαλό». Όπως και ο Μπουντιόνι, ο Βοροσίλωφ ήταν ήρωας του Εμφυλίου Πολέμου και σφοδρός πιστός του Στάλιν. Η πολιτική του αξιοπιστία ξεπερνούσε, κατά πολύ, την στρατιωτική του ικανότητα. Αναγνωρίζοντας την έλλειψη στρατιωτικής του οξύνοιας, ο Στάλιν τον απομάκρυνε, από τις πρώτες γραμμές. Πέρασε το υπόλοιπο του πολέμου, υπηρετώντας, στην Κρατική Επιτροπή Άμυνας (GKO) και ως πολιτικός εκπρόσωπος, παρευρισκόμενος, αργότερα, στην Διάσκεψη της Τεχεράνης, το 1943. Ένας έμπειρος, πραγματιστής και οξύθυμος τακτικός, ο Τσουϊκώφ απέκτησε ιστορική φήμη, ως διοικητής της 62ης στρατιάς, κατά την διάρκεια της Μάχης του Στάλινγκραντ. Μετά το Στάλινγκραντ, η στρατιά του μετονομάστηκε, σε 8η Στρατιά Φρουράς. Τους οδήγησε, μέσα από την Ουκρανία, την Πολωνία και τελικά, μέσα, στην Γερμανία.
1960 (δεκαετία). Ρώμη. Καβάλα, στην Vespa.
Ήταν Καλοκαίρι του 1969. Οι πρόβες γίνονταν, στο θέατρο ''Ρεξ''.
Ο Αλέκος ήταν ο πρώτος, που ερχόταν και ο τελευταίος που έφευγε. Δεν είχαμε ανταλλάξει, ποτέ, κουβέντα, εκτός από καλημέρα.
Ήταν πολύ ωραίος. Ένιωθα μεγάλη έλξη, αλλά, ποτέ, δεν φανταζόμουν πως μια μέρα -σύντομα- θα ήμασταν ζευγάρι.
Δεν φανταζόμουν καν ότι του άρεσα.Την πρώτη φορά, που μου μίλησε, στην πρόβα, μου είπε : ''Καλοκαίρι με την Μόνιμα'.
Του είπα : ''Μόνο, που εμένα, με λένε Νόνικα.''
Και μου απάντησε : ''Το ξέρω''.
Μιλούσαμε...
Άρχισα να αισθάνομαι ότι ο άνθρωπος αυτός, που τόσα είχε περάσει, στο διάστημα της δικτατορίας, που οι οικονομικές του υποχρεώσεις τον έπνιγαν, ήταν δικαιολογημένο να ήταντόσο κουρασμένος, από την ζωή, να μη θέλει να ακούσει, για μελλοντικά θεατρικά σχέδια, παρόλο, που ήταν τόσο νέος, ακόμα και τόσο ωραίος άντρας.
Άρχισα να καταλαβαίνω πως θεωρούσε τον εαυτό του ''παρελθόν''.
Ένα βράδυ, μετά την παράσταση, του είπα πως δεν είχα αυτοκίνητο-παρόλο που είχα- κι έτσι, με πήγε εκείνος, στην Γλυφάδα.
Στη διαδρομή έτρεμα, από το τρακ.Όταν βγήκε, από το αυτοκίνητο, για να με καληνυχτίσει, του είπα (πώς το τόλμησα, ούτε ξέρω):
''Φίλησέ με''.
Εκείνος μου είπε : ''Ασ' το καλύτερα'' και τα επόμενο που θυμάμαι είναι ότι βρεθήκαμε, κάτω, από ένα δέντρο.
Θεέ μου τί ευτυχία!..
Αλλά η ευτυχία, σε οδηγεί, κατευθείαν, στο ''αύριο''. ''Τί θα γίνει αύριο''.
Κι εγώ πήρα την απόφαση να συμπεριφερθώ, σαν να μην υπάρχει αύριο.
Άρχισα να βλέπω τον Αλέκο να ξαναγεννιέται.
Βγαίναμε, κάθε βράδυ, περπατάγαμε, στην θάλασσα, είχε όρεξη, για τα πάντα, ξανάβρισκε τον εαυτό του, την ζωή, τον έρωτα, το γέλιο, το Θέατρο.
Αλέκο μου, χρυσέ μου, σ' ευχαριστώ, με όλη τη δύναμή μου
για την ακεραιότητα, για το ολοκληρωτικό δόσιμό σου,
για τον μοναδικό ανδρισμό σου, για την τιμή, που ένιωσα,
ως γυναίκα, δίπλα σου, μια στάση ζωής που συνεχίστηκε
και μετά τον χωρισμό μας.
Δεν είναι τυχαίο, που είσαι ο ζωντανός Μύθος.
Δεν υπάρχει άλλος άντρας - απ' όσο είμαι, σε θέση να κρίνω
από αυτά, που βλέπω, γύρω μου -, με τις δικές σου αρετές,
με τη μοναδική σου ομορφιά, ευαισθησία, αγωγή, ταλέντο, ευγένεια και ήθος.
Αχ, αυτός ο χρόνος και η φθορά του!..Αχ, αυτό το θέατρο, με την αναγκαστική καθημερινότητά του!..Αχ, αυτές οι ευθύνες, που είναι μέρος αναπόφευκτο της επιτυχίας και της διάρκειας, που τσακίζουν τα νεύρα μας, τον οργανισμό μας, το κουράγιο μας...
Κι ας μην κρυβόμαστε, πίσω απ' το δάχτυλό μας, η συμβίωση -η συνήθεια- είναι η χειρότερη αρρώστια.
Νόνικα Γαληνέα (ΠΡΟΣΩΠΑ)
8 Νοεμβρίου, το 2005, έφυγε, από τη ζωή ο Αλέκος Αλεξανδράκης.
Αποσπάσματα από το βιβλίο :
ΝΟΝΙΚΑ ΓΑΛΗΝΕΑ : ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ.
Φτάνοντας, πρώτη φορά, στο Ντιτρόιτ, μου έγινε πρόταση να δουλέψω, σε μια αίθουσα χωρητικότητας χιλίων, περίπου, ατόμων και πήγα, για να εμφανιστώ, Σάββατο, σ' ελληνικό κοινό.
Εκείνο το βράδυ ήτανε καταπληκτικό, αλλά την, ακριβώς, επόμενη μέρα, Κυριακή, που πήγα να εμφανιστώ, το μαγαζί ήτανε, πάλι, ασφυκτικά, γεμάτο, αλλά δεν υπήρχε κανένας Έλληνας.
Βλέπεις, οι ομογενείς του Ντιτρόιτ βγαίνουνε τα Σάββατα και τις υπόλοιπες μέρες το μαγαζί ήτανε στέκι των Αμερικάνων.
Τ' αγγλικά μου, όλα κι όλα, ήταν αυτά, που είχα μάθει, στη ΧΑΝ Καλαμαριάς...
Μην ξεχνάς ότι δούλευα, με μονολόγους. Έκανα δυο-τρεις μονολόγους, γύρω, στα δώδεκα λεπτά, τον καθένα, τη βραδιά.
Κι εκεί άρχισε το μεγάλο μου πρόβλημα. Να βγαίνεις, σε μια αίθουσα, με χίλια άτομα και να μην καταλαβαίνει κανένας τί λες!...
Επειδή επέμενε ο καταστηματάρχης να μείνω, αναγκάστηκα, τις πρώτες μέρες, να επιστρατεύσω όλες τις μιμικές ικανότητες, που διέθετα, για να μπορέσω να διασωθώ, παρουσιάζοντας διάφορα νούμερα παντομίμας, χωρίς λόγια.
Ταυτόχρονα, δε, προσπαθούσα, με τη βοήθεια του γιου του καταστηματάρχη, που ήτανε, τότε, φοιτητής, στη Νομική, ορισμένα, από τα, ήδη, γνωστά κείμενά μου, να τα κάνω στ' αγγλικά.
Με μεγάλη μου έκπληξη, είδα τους Αμερικάνους να δέχονται, με πολύ καλό τρόπο, αυτόν τον ''τύπο''.
Τους άρεσε πολύ. Περισσότερο η προσπάθεια, η οποία δεν καταλάβαιναν ότι ήταν φυσική προσπάθεια, να βρω την κατάλληλη λέξη, το κατάλληλο ρήμα κ.ο.κ.
Έτσι γεννήθηκε αυτός ο ''τύπος'', ο οποίος, αργότερα, εξελίχθηκε κι έγινε ο Ζορμπάς, έγινε ο Jimmy the Bartender και πιο γενικά ο τύπος του Ρωμιού εμιγκρέ, που θέλει να ενσωματωθεί, στο αμερικάνικο στοιχείο.
Αυτός ο τύπος, λοιπόν, μου έδωσε την ευκαιρία να φύγω, από τα ελληνικά λεγόμενα μαγαζιά, γιατί χάρη, σε αυτόν, ενδιαφέρθηκαν, για μένα, καλλιτεχνικά πρακτορεία και με προώθησαν.
Παράλληλα, άρχισα να διαβάζω αγγλικά. Επειδή, όμως, συνέχιζα να λειτουργώ, με την ίδια ιδεολογία, δεν μπορούσα να προσαρμοστώ, στα λεγόμενα εμπορικά προγράμματα.
Γιατί και σαν μειονότητα, αν το πάρεις, οι Έλληνες καλλιτέχνες είχαν τη δυνατότητα, ή να παραμείνουν, στο ελληνικό γκέτο, ή να κινηθούν, στο προοδευτικό περιθώριο.
Εγώ είχα την τύχη να δουλέψω, στο Σικάγο, σε μικρά μαγαζιά, σε κλαμπάκια, την καλή εποχή, που, σε αυτά, υπήρχε ένα πολιτικοποιημένο περιθώριο, στη Rough Street του Σικάγο.
Γνώρισα διάφορους ανθρώπους, δούλεψα, με τον Γούντι Άλεν, που δεν ήταν, ακόμη, μεγάλη φίρμα, με το κουαρτέτο του Gene Krupa, με την τραγουδίστρια Eli Kazan, και άλλους.
Είχαμε, τότε, μεγάλη επιτυχία και άρχισα να προχωρώ, μέσα, σ' αυτό το κύκλωμα. Έτσι, συνέχισα να δουλεύω, ενώ, παράλληλα, εμφανιζόμουν και σε ελληνικά μαγαζιά, μέχρι το 1974, που γύρισα, στην Ελλάδα...
Βασίλης Τριανταφυλλίδης (ΠΡΟΣΩΠΑ)
(Χάρρυ Κλυνν)...
Πηγή : Περιοδικό ΜΟΥΣΙΚΗ. Απόσπασμα, από συνέντευξη, στον Γιώργο Π. Τσάμπρα (1984).
ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΗΤΑ ΠΛΑΤΗ...
Αν και ο ελληνικός κινηματογράφος –και κατ’ επέκταση το ευρύ κοινό- τον ανακάλυψε, όταν εκείνος είχε φτάσει, ήδη, 46 ετών, ο… έρωτας υπήρξε κεραυνοβόλος. Όπως, άλλωστε, συχνά, συνέβαινε, στον Νικήτα Πλατή και με τις γυναίκες, σε όλη την διάρκεια της ενδιαφέρουσας (το λιγότερο) ζωής του.
Πρόκειται για ακόμη μία περίπτωση ηθοποιού, που δεν χρειάστηκε να γραφτούν, πάνω του, ταινίες και σπουδαίοι, αβανταδόρικοι ρόλοι, για να μεγαλουργήσει. Λίγες ατάκες και καλές, ειπωμένες, με το δικό του μοναδικό στυλ, για τον Νικήτα Πλατή, ήσαν αρκετές προκειμένου να σου μείνει αξέχαστος, μέσα, από τις ερμηνείες του. Κι ενώ είναι αλήθεια πως, κρίνοντας, ψυχρά, από το παρουσιαστικό του, ίσως, να μην το περιμένεις, ο Πλατής είχε και πολλά άλλα ταλέντα, μεταξύ των οποίων και εκείνο του γυναικοκατακτητή, σε μια εποχή, βέβαια, που, συνήθως, οι νόμιμες σύζυγοι, αρκούνταν στο να κάνουν τα στραβά μάτια, ή να ανέχονται το φλερτ και τα… τσιλιμπουρδίσματα!
Στις πλατιές μάζες έγινε γνωστός καθώς διένυε την 5η δεκαετία της ζωής, έχοντας προλάβει, πάντως, να διαγράψει, νωρίτερα, σημαντική πορεία, στο θεατρικό σανίδι. Όχι, μόνον, ως ηθοποιός, αλλά και ως συγγραφέας, αφού, συνολικά, σε όλη την διάρκεια της ενεργού παρουσίας του, υπέγραψε 5 ολοκληρωμένα θεατρικά έργα και περισσότερα, από 200 σκετς, κυρίως, σε επιθεωρησιακές παραστάσεις.
Είχε γεννηθεί, το 1912, στην Αμοργό και από το 1926, πριν, καλά-καλά, κλείσει τα 16 του, βρέθηκε, στην Αθήνα, με μοναδικό στόχο να μπει στον κόσμο του θεάματος. Η πρώτη επαφή του, με αυτόν τον δύσκολο χώρο, ήλθε, μέσα, από περιπλανώμενους θιάσους, τα γνωστά μας μπουλούκια, για τις ανάγκες των οποίων έγραφε διάφορες σκηνές. Σύντομα, του δόθηκε η ευκαιρία να ανέβει και ο ίδιος, στο σανίδι και να μεταπηδήσει, από την δουλειά του συγγραφέα (την οποία, πάντως, δεν εγκατέλειψε, ποτέ), σε εκείνη του ηθοποιού.
Και για, περίπου, τρεις δεκαετίες, αρκέστηκε σε αυτό, πριν, τελικά, το 1958, ο Γιάννης Δαλιανίδης τον επιλέξει, για τον ρόλο του «κυρ Παναγιώτη», στην ταινία «Ο Μιμίκος και η Μαίρη», στην οποία πρωταγωνίστησαν οι Αλίκη Βουγιουκλάκη και Ανδρέας Μπάρκουλης, ενώ, σε άλλους ρόλους, βρίσκουμε άλλους σπουδαίους ηθοποιούς, όπως ο Θανάσης Βέγγος, η Αλέκα Στρατηγού, ο Δημήτρης Καλιβωκάς και πολλοί, ακόμα. Εκείνη την χρονιά τον συναντάμε και ως χωρικό, με… πονόδοντο, στο φιλμ «Η κυρά μας η μαμή» του Αλέκου Σακελλάριου, με τους Γεωργία Βασιλειάδου, Ορέστη Μακρή, Δημήτρη Παπαμιχαήλ, Ξένια Καλογεροπούλου.
Αυτό ήταν! Μέσα, στα επόμενα 15 χρόνια, ο Νικήτας Πλατής συμμετέχει, σε δεκάδες ταινίες, με τους ρόλους του να κυμαίνονται, από απλά περάσματα, μέχρι δεύτερο όνομα. Ανεξάρτητα, όμως, από τον χρόνο ή τον χώρο, που είχε, σε κάθε παραγωγή, διέθετε την ικανότητα να μένει αξέχαστος, στο κοινό, χάρη στον, ιδιαίτερα, εκφραστικό τρόπο ερμηνείας του.
Σε ό,τι αφορά, στην προσωπική του ζωή, είχε δύο γάμους. Πρώτα, με την Αγγελική Πλατή και στη συνέχεια, με την συνάδελφό του ηθοποιό Γκόλφω Μπίνη, με τον αστικό μύθο να τις θέλει διατεθειμένες να ανεχτούν… το μάτι του, το οποίο «έπαιζε», πολύ, στις γυναίκες, από τις οποίες, μάλιστα, σύμφωνα, πάντα, με τις ίδιες φήμες, να ανταποκρίνονται, συχνά, στο δικό του πνευματώδες φλερτ.
Περίπου, την ίδια περίοδο, που έπαιζε, για τελευταία φορά, στον σινεμά, άνοιξε ένας νέος δρόμος, για εκείνον, όπως συνέβη, άλλωστε και με δεκάδες άλλους ηθοποιούς, που βρήκαν «καταφύγιο», στο νέο Μέσο, που είχε μπει στις ζωές μας. Την τηλεόραση! Στο περίφημο σίριαλ «Μεθoριακός Σταθμός» είναι ο αντικοινοτάρχης, που βρίσκεται, σε διαρκή κόντρα, με τον προϊστάμενό του, Αθηνόδωρο Προύσαλη, με τα καμώματα των δυο τους να μπαίνουν, σε κάθε ελληνικό σπίτι και σε κάθε οικογένεια. Τότε, είναι, που έμεινε, στην ιστορία, ως «κύριος σουρ», αφού, συχνά, για να κάνει επίδειξη των γνώσεών του, στα αγγλικά, συνήθιζε να απαντά, με ένα χαρακτηριστικό «sure», σε όσα άκουγε!
Το σίριαλ κράτησε, μέχρι το 1981, αφού, μετά τις εκλογές εκείνης της χρονιάς, η νέα διοίκηση της ΕΡΤ και της ΥΕΝΝΕΔ αποφάσισε να «κόψει» ό,τι είχε εγκρίνει η προηγούμενη. Αυτό σήμανε και το τέλος της παρουσίας του Πλατή, στην μικρή οθόνη, το οποίο ήλθε, με κόστος, για τον Έλληνα ηθοποιό. Η διακοπή της σειράς τον έριξε, σε βαθιά μελαγχολία, η οποία αποτυπώνεται, κυρίως, στην ποιητική συλλογή, την οποία εξέδωσε, με τίτλο τα «Παραπονεμένα».
Τραγική ειρωνεία; Ο Νικήτας Πλατής έφυγε, από την ζωή, στις 14 Νοεμβρίου του 1984 μπροστά, από μια τηλεόραση. Την τηλεόραση, που, με τόσο αγάπη και μεράκι, υπηρέτησε, στην καριέρα του...
MENSHOUSE
1974 - 2024. Η εξέλιξη των ΑΕΠ Ελλάδας και Τουρκίας.
31. Η Ρωσία και ο νέος πολυπολικός κόσμος.
Η επανεμφάνιση της Ρωσίας στον ευρασιατικό και διεθνή χώρο γενικότερα, έδωσε νέα ώθηση στη γεωπολιτική εξέταση των πραγμάτων στη μεταψυχροπολεμική εποχή. Η νέας μορφής αντιπαλότητα μεταξύ του μονοπολικού συστήματος των ΗΠΑ και του επιδιωκόμενου πολυπολικού της Ρωσίας, δημιουργεί νέα δεδομένα και νέες διακρατικές σχέσεις μεταβάλλοντας τις ισορροπίες ισχύος. Ο αναδυόμενος σύνθετος κόσμος της Κεντρικής Ευρασίας, επιδιώκει να μετασχηματιστεί, αναδιατάσσοντας συμμαχίες και σχέσεις, σε απάντηση τόσο στην περιφερειακή όσο και στην παγκόσμια επικρατούσα τάξη. Σε αυτές τις σημαντικές αλλαγές που λαμβάνουν χώρα, η Ρωσία προσαρμόζεται κατάλληλα, δημιουργώντας και προωθώντας νέες περιφερειακές πρωτοβουλίες ολοκλήρωσης, συχνά στο πρότυπο των αντίστοιχων δυτικών, με στόχο την αναδιαμόρφωση της διεθνούς τάξη.
Ο Ευρασιατισμός, που αποτελεί μέρος της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής είναι μια ιδεολογία κατά την οποία η Ρωσία αποτελεί όχι μέρος της Ευρώπης αλλά της Ευρασίας και οφείλει να παίξει πρωτεύοντα ρόλο σε αυτή.
Σημαντικότερη προσπάθεια εφαρμογής της προσπάθειας του ευρασιατισμού είναι η Ευρασιατική Ένωση μεταξύ της Ρωσίας, της Λευκορωσίας, της Αρμενίας, του Καζακστάν και της Κιργιζίας από το 2015. Είναι μια τελωνειακή και οικονομική ένωση των πέντε χωρών, ενώ έχει επίσης κυβερνητικό συμβούλιο και δικαστήριο αλλά και κοινές συνεδριάσεις των ηγετών της, σαν την Ε.Ε. Οι βάσεις τέθηκαν το 1995, μεταξύ Ρωσίας, Λευκορωσίας και Καζακστάν, αλλά λόγω των φυγόκεντρων τάσεων, δεν ευόδωσε. Η Συνθήκη Τελωνειακής Ένωσης και Ενιαίου Οικονομικού Χώρου υπεγράφη από τους προέδρους Ρωσίας, Λευκορωσίας, Κιργιζίας, Καζακστάν και Τατζικιστάν τον Φεβρουάριο του 1999, ενώ τον Μάιο του 2000 στην Αστάνα του Καζακστάν υπεγράφη η συνθήκη ίδρυσης Οικονομικής Κοινότητας. Το Δεκέμβριο του 2009 ο Πούτιν, μαζί με τους προέδρους της Λευκορωσίας και του Καζακστάν υπέγραψε κοινό ανακοινωθέν ίδρυσης τελωνειακής ένωσης η οποία συστάθηκε το 2011, αποτελώντας μέρος των προσπαθειών του Πούτιν να θεσπίσει ένα γεωπολιτικό μηχανισμό αντάξιο της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, αποτελώντας ένα χρήσιμο μηχανισμό για τη Ρωσία ώστε να δει ποιες χώρες έχουν παραμείνει υπέρ της.
Οι διεργασίες στην Ευρασία συνεχίζονται με την δημιουργία του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (ΟΣΣ). Είναι ευρασιατικός οργανισμός πολιτικής, οικονομικής και αμυντικής συνεργασίας. Από την άποψη γεωγραφικής έκτασης και πληθυσμού είναι ο μεγαλύτερος περιφερειακός οργανισμός, περιλαμβάνοντας το 60% της έκτασης της Ευρασίας, το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού και περισσότερο από το 30% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Ο ΟΣΣ είναι διάδοχος του οργανισμού «Σανγκάη Πέντε» που δημιουργήθηκε το 1996 από τα κράτη της Κίνας, του Καζακστάν, του Κιργιστάν, της Ρωσίας, και του Τατζικιστάν. Στις 15 Ιουνίου του 2001, το Ουζμπεκιστάν, σε σύνοδο που έγινε στη Σανγκάη, προσχώρησε στο οργανισμό, ο οποίος έκτοτε μετονομάστηκε σε Οργανισμό Συνεργασία της Σανγκάης. Ο «Καταστατικός Χάρτης» του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης υπογράφηκε τον Ιούνιο του 2002 και τέθηκε σε ισχύ στις 19 Σεπτεμβρίου 2003. Η Ινδία και το Πακιστάν προσχώρησαν στον ΟΣΣ ως πλήρη μέλη στις 9 Ιουνίου 2017 σε σύνοδο κορυφής στην Αστανά του Καζακστάν. Το Ιράν προσχώρησε στις 17 Σεπτεμβρίου 2021…Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει όμως η δημιουργία των BRICS.
Οι BRICS είναι ένας διεθνής πολιτικός και οικονομικός συνασπισμός κορυφαίων αναδυόμενων αγορών. Το όνομά τους προέρχεται από τα αρχικά γράμματα των πέντε χωρών που αποτέλεσαν τον αρχικό πυρήνα του: Brazil (Βραζιλία), Russia (Ρωσία), India (Ινδία), China (Κίνα) και South Africa (Νότια Αφρική).
Το μπλοκ ιδρύθηκε το 2009 (αρχικά ως BRIC, με τη Νότια Αφρική να προσχωρεί το 2010) με σκοπό να λειτουργήσει ως αντίποδας στη γεωπολιτική και οικονομική κυριαρχία της Δύσης και των παραδοσιακών θεσμών (όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα).
Τα τελευταία χρόνια ο οργανισμός έχει προχωρήσει σε σημαντική διεύρυνση (αναφέρεται συχνά και ως BRICS+), περιλαμβάνοντας πλέον χώρες όπως:
Αίγυπτος, Αιθιοπία, Ιράν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ).
Οι Κύριοι Στόχοι τους είναι η Οικονομική Συνεργασία με ενίσχυση του εμπορίου μεταξύ των μελών με τη χρήση τοπικών νομισμάτων αντί για το αμερικανικό δολάριο (αποδολαριοποίηση). Για τον σκοπό αυτό ιδρύθηκε η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα (NDB (γνωστή ως Τράπεζα των BRICS) για τη χρηματοδότηση έργων υποδομής, παρακάμπτοντας τους δυτικούς όρους δανειοδότησης. Παράλληλα ασκούν σημαντική Γεωπολιτική Επιρροή, με την διαμόρφωση ενός "πολυπολικού" κόσμου, όπου οι αναπτυσσόμενες χώρες του Παγκόσμιου Νότου θα έχουν μεγαλύτερο λόγο στις διεθνείς αποφάσεις.
Οι χώρες των BRICS αντιπροσωπεύουν πλέον πάνω από το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού και παράγουν περίπου το 40% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ξεπερνώντας σε οικονομικό μέγεθος το μπλοκ των χωρών του G7.
Παρά τη δύναμή τους, ο οργανισμός αντιμετωπίζει προκλήσεις, καθώς αποτελείται από πολύ ετερογενή κράτη με διαφορετικά πολιτικά συστήματα και εσωτερικούς ανταγωνισμούς (όπως η αντιπαλότητα μεταξύ Κίνας και Ινδίας).
Η σύγκρουση στην Ουκρανία με την ρωσική εισβολή, η αντίδραση της Δύσης και η συνακόλουθη ενεργειακή κρίση που έχει δημιουργηθεί, έχει προκαλέσει προβληματισμό όχι μόνο για το τέλος του πολέμου, όποτε και αν αυτό συμβεί, αλλά για την επόμενη μέρα της τάξης πραγμάτων που θα διαμορφωθεί.
Το να επιστρέψει ο κόσμος στο σημείο που βρισκόταν πριν από τον πόλεμο και μάλιστα με συνθήκες προ της πανδημίας, είναι σχεδόν ανέφικτο, καθώς ήδη βρισκόμαστε σε μία μεταβατική περίοδο προσαρμογής γεωστρατηγικών και γεωπολιτικών εξελίξεων.
Είναι γεγονός πως ακόμη και αν υπάρξει συμβιβασμός στην Ουκρανία, με αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων και διατήρηση από πλευράς Ρωσίας μόνο των εδαφών των αυτόνομων ρωσόφωνων περιοχών, η παγκοσμιοποίηση όπως την γνωρίζαμε δεν θα ισχύει πια.
Πιο συγκεκριμένα τόσο οι ΗΠΑ όσο και η ΕΕ, θα απεξαρτηθούν σταδιακά τόσο από το ρωσικό πετρέλαιο όσο και από το φυσικό αέριο, έστω με οδυνηρές επιπτώσεις αρχικά, κυρίως για την Ευρώπη και την έλλειψη επάρκειας αποθεμάτων.
Στην πορεία όμως, ο κόσμος θα μετατραπεί σε πολυπολικό, γεγονός που σημαίνει, πως η Ρωσία θα προσεγγίσει μεγάλες και στρατηγικές αγορές της ΝΑ Ασίας, κυρίως της Κίνας και της Ινδίας, που ήδη προμηθεύονται σημαντικές ποσότητες φυσικού αερίου και δεν είναι διατεθειμένες να συμμετάσχουν σε οποιαδήποτε μορφή κυρώσεων ή περιορισμών στην διάθεση ρωσικών προϊόντων.
Οι ΗΠΑ βλέπουν ως την μεγαλύτερη απειλή τους, την οικονομική αλλά και στρατιωτική ενδυνάμωση της Κίνας, ενώ η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, έκαναν την υπερδύναμη, να επιστρέψει ουσιαστικά με ισχυρή παρουσία στην ΝΑ Μεσόγειο, ενώ η βασική της προτεραιότητα είναι η παρουσία στον Ειρηνικό και η προσπάθεια ελέγχου της κινεζικής επιρροής.
Πλέον, η προσέγγιση της Ρωσίας με την Κίνα, την Ινδία αλλά και ευρύτερα με περιφερειακές δυνάμεις όπως η Τουρκία, αλλά και με χώρες των αναδυόμενων αγορών, των BRICS, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την λειτουργία επιπλέον πόλων εντός της παγκόσμιας οικονομίας, η οποίοι δεν θα λειτουργούν απαραίτητα με τους δυτικούς κανόνες φιλελευθερισμού και διεθνούς εμπορίου, αλλά θα έχουν μία δική τους συμμαχία, όπου θα προσπαθήσουν να προσελκύσουν όσο το δυνατόν περισσότερα κράτη ανά τον κόσμο. Η παραπάνω προσέγγιση, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο πλανήτης θα περάσει σε ένα νέο modus vivendi χωρίς εντάσεις και συγκρούσεις, είτε οικονομικού και γεωπολιτικού, είτε και στρατιωτικού χαρακτήρα.
Συμπερασματικά, θα χρειαστεί αρκετός χρόνος και προσαρμογή για να μπορέσει η σημερινή παγκοσμιοποίηση να λειτουργήσει μέσα από ένα περισσότερο αποκεντρωμένο μοντέλο, το οποίο δεν θα είναι προσβάσιμο σε όλους, ενώ οι κανόνες ρύθμισης των χρηματαγορών δεν θα είναι κοινές, αλλά θα δημιουργούν επιπλέον κόστη για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, τόσο για την διενέργεια διασυνοριακών πληρωμών, όσο και για την υλοποίηση των εισαγωγών εξαγωγών στα πλαίσια νέων διακρατικών συμφωνιών.
2025 - 2080. Η δημογραφική εξέλιξη, στην Ελλάδα.
Πίσω από τα τείχη του κάστρου, πέτρινα σπίτια αιώνων, βυζαντινές εκκλησίες και στενά λιθόστρωτα σοκάκια διατηρούν ένα σπουδαίο κομμάτι της ελληνικής ιστορίας.
Σχόλια