1650 π.Χ.-1530 π.Χ. Αίγυπτος, Η ποινή της κοπής του δεξιού χεριού των εχθρών. 2.550 π.Χ. Ο Λάκκος του Ηλιακού Πλοίου του Χουφόυ (Χέωπος). 2100 π.Χ.-2026 μ.Χ. Η Τούμπα Θεσσαλονίκης. 19-2-93 π.Χ. Το διάταγμα παραχώρησης ασυλίας, από τον φαραώ Πτολεμαίο Ι’. 9ος αιώνας μ.Χ. Η Lady Godiva έφιππη γυμνή, στους δρόμους του Coventry. 1721-1917 Οι Ρώσοι αυτοκράτορες. 27/7/1794-9/11/1799. Από την 9η Θερμιδώρ, στην 18η Μπρυμαίρ. 1900. Κωνσταντινούπολη. 1901. Τα ελληνικά χωριά, στην περιοχή της Προύσας (Βιθυνίας), στην Μικρά Ασία. 5/3/1933. Τα επίπεδα των ποσοστών, που έλαβε το Ναζιστικό Κόμμα (NSDAP), στις βουλευτικές εκλογές, για το Reichstag. 10-11-1938. Η κηδεία του Mustafa Kemal. 6-11-1941. Ο αιχμάλωτος Γερμανός πιλότος, στο Σάσσεξ της Αγγλίας. 1945 και μετέπειτα. Θεσσαλονίκη : “Εσείς δεν καήκατε”; 1972. Ο Μιλτιάδης Έβερτ. 12-11-1968. Το “δόγμα Μπρέζνιεφ” και ο Γιάννης Ρίτσος. 1994. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο, τότε, πρίγκιπας Κάρολος. 2002. Το σχέδιο Kofi Annan, για την Κύπρο, στα χαρτιά. 2024. Η Αλεξια Μπακογιάννη, η Prodea και η GOI Energy. Δουλειές, με φούντες. 2025. Ο Gini Index, που μετρά την εισοδηματική ανισότητα, βρίσκεται, στο 31,6, στην Ελλάδα. 2100. Ο πληθυσμός της Γης. 49 πίνακες ζωγραφικής, 13 φωτογραφίες + 786 modelling. (242).




Αρχαία Ολυμπία. Κράνη των Αθηναίων πολεμιστών, στην μάχη στον Μαραθώνα (490 π.Χ.) και το κράνος του Μιλτιαδη.





Μια φρικιαστική συνήθεια των αρχαίων Αιγυπτίων να κόβουν το δεξί χέρι των εχθρών τους, αποτελούσε, μόνον, ένδειξη, επάνω, σε αρχαίες ανάγλυφες παραστάσεις, μέχρι, που βρέθηκαν πολλά δεξιά χέρια θαμμένα, στους ίδιους τάφους.

Σε έναν, μόνο, τάφο, βρέθηκαν 16 δεξιά χέρια, που είχαν κοπεί, από εχθρούς στρατιώτες και είχαν προσφερθεί, ως τρόπαια, στον Φαραώ. Στα ερείπια του παλατιού της βασιλικής δυναστείας των Υκσώς της 15ης δυναστείας 1650-1530 πΧ βρέθηκαν επιγραφές, σε τάφους και ναούς, που δείχνουν την αποκοπή του δεξιού χεριού και αυτός, που έφερνε το χέρι, έπαιρνε το χρυσό της ανδρείας, δηλαδή ένα χρυσό περιδέραιο.

Επίσης, βρέθηκε ανάγλυφη παράσταση, που καταμετρώνται και συλλέγονται δεξιά χέρια, για να τα δώσουν, στον Φαραώ, ως απόδειξη της επιτυχίας τους.

Ο ακρωτηριασμός ήταν ταπεινωτικός, γιατί δεν είχαν, πλέον, την σωματική ακεραιότητα, μετά τον θάνατο, που ήταν σημαντική.



Τούμπα Θεσσαλονίκης.

Ο οικισμός, στην Τούμπα Θεσσαλονίκης, στο μυχό του Θερμαϊκού Κόλπου, απέχει δύο χιλιόμετρα, περίπου, από το ιστορικό κέντρο της πόλης. Η ζωή του ξεκινά, στην Εποχή του Χαλκού (2100 π.Χ.) και φθάνει, ως τα ελληνιστικά χρόνια.

Ο αρχαιολογικός χώρος περιλαμβάνει τον λοφίσκο, στον οποίο ανασκάπτεται, από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ένας από τους σημαντικότερους οικισμούς της Εποχής του Χαλκού, στην Μακεδονία και τα εκτεταμένα υψώματα, γύρω, από αυτόν, όπου ο οικισμός επεκτείνεται, από το 1000 π.Χ. και ως το τέλος του 4ου αι. π.Χ. Την περίοδο αυτήν ιδρύεται η πόλη της Θεσσαλονίκης, από τον Κάσσανδρο και πιθανότατα, ο οικισμός της Τούμπας συμμετείχε στην ίδρυσή της.

Στην κορυφή του λοφίσκου, διατηρούνται κατάλοιπα συγκροτημάτων πλινθόκτιστων κατοικιών και στα χαμηλά υψώματα κατάλοιπα σπιτιών, με πολυάριθμους χώρους και δρόμους, που παρέχουν πολύτιμα στοιχεία, για την καθημερινή ζωή και τις εμπορικές σχέσεις των κατοίκων, στην θέση αυτήν, διαχρονικά. Ο οικισμός οργανώνεται, σε οικοδομικές νησίδες, τον 6ο αι. π.Χ. Γύρω, από τον οικισμό, υπήρχαν εκτεταμένα νεκροταφεία, που χρησιμοποιούνται, για την ταφή του πληθυσμού, από το 1000 π.Χ. και εμπλουτίζουν τις γνώσεις μας, για τις ταφικές πρακτικές. Η έρευνα των νεκροταφείων ξεκινά, ήδη ,από την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης




Λάκκος του Ηλιακού Πλοίου του Χουφόυ (Χέωπας).

Πρόκειται, για τον λάκκο, στον οποίο είχε σφραγιστεί το Ηλιακό Πλοίο του Χουφόυ, δίπλα, στην Μεγάλη Πυραμίδα.

Το πλοίο του Χουφόυ είναι ένα άθικτο, πλήρους μεγέθους, ηλιακό πλοίο, από την αρχαία Αίγυπτο. Σφραγίστηκε, μέσα, σε έναν λάκκο, δίπλα, στην Μεγάλη Πυραμίδα του Φαραώ Χουφόυ γύρω στο 2500 π.Χ., κατά την διάρκεια της Τέταρτης Δυναστείας του Παλαιού Βασιλείου της αρχαίας Αιγύπτου. Όπως και άλλα θαμμένα πλοία της αρχαίας Αιγύπτου, αποτελούσε μέρος των πλούσιων κτερισμάτων, που προορίζονταν, για χρήση, στην μεταθανάτια ζωή. Το πλοίο του Χουφόυ είναι ένα, από τα αρχαιότερα, μεγαλύτερα και καλύτερα διατηρημένα σκάφη της αρχαιότητας. Έχει μήκος 43,4 μέτρα, πλάτος 5,9 μέτρα και βάθος 1,78 μέτρα, ενώ αποτελεί το αρχαιότερο άθικτο πλοίο, στον κόσμο. Έχει χαρακτηριστεί, ως «αριστούργημα ξυλουργικής τέχνης», το οποίο θα μπορούσε να πλεύσει, ακόμη και σήμερα, αν τοποθετούνταν, σε μια λίμνη, ή ένα ποτάμι.



Στήλη Ασυλίας, για τον Ναό της Ίσιδας.

Μπατν Χερίτ/Θεαδέλφεια, 19 Φεβρουαρίου 93 π.Χ. (Πτολεμαϊκή Περίοδος). Αλεξάνδρεια, Ελληνορωμαϊκό Μουσείο.

Η Στήλη Ασυλίας, για τον Ναό της Ίσιδας, στο Μπατν Χερίτ (την αρχαία Θεαδέλφεια) είναι ένα ασβεστολιθικό διάταγμα της Πτολεμαϊκής περιόδου, με χρονολογία 19 Φεβρουαρίου 93 π.Χ. Καταγράφει μια βασιλική παραχώρηση ασυλίας, η οποία εκδόθηκε, επί βασιλείας του Πτολεμαίου Ι΄ Αλεξάνδρου Α΄.

Η στήλη χρονολογείται στις 19 Φεβρουαρίου 93 π.Χ., κατά τη διάρκεια της μοναδικής βασιλείας του Πτολεμαίου Ι΄ Αλεξάνδρου Α΄ (101–88 π.Χ.).

Αρχικά, βρισκόταν, στον Ναό της Ίσιδας, στην Θεαδέλφεια (σημερινό Μπατν Ιχρίτ), ένα αγροτικό χωριό, στην όαση του Φαγιούμ.

Το μνημείο αποτελεί μέρος της μόνιμης συλλογής του Ελληνορωμαϊκού Μουσείου, στην Αλεξάνδρεια, το οποίο επαναλειτούργησε, τον Οκτώβριο του 2023, έπειτα από εργασίες ανακαίνισης, που διήρκεσαν 18 χρόνια.

Παραχώρηση Ασυλίας – Κατά την ύστερη Πτολεμαϊκή περίοδο, οι ναοί υπέβαλλαν, συχνά, αιτήματα, προς το στέμμα, για την απόκτηση του καθεστώτος της «ασυλίας». Το καθεστώς αυτό παρείχε νομική προστασία, στον χώρο του ιερού και σε όποιον αναζητούσε καταφύγιο, εντός αυτού, προστατεύοντάς τους, από κατασχέσεις, καταναγκαστική εργασία, ή αυθαίρετη είσοδο, από πλευράς βασιλικών αξιωματούχων.

Διατάγματα, όπως αυτό της Θεαδέλφειας, καταδεικνύουν τον τρόπο, με τον οποίο οι ηγεμόνες της ύστερης Πτολεμαϊκής περιόδου αξιοποιούσαν τα νομικά προνόμια και την προστασία (χορηγία), προς τους ναούς, προκειμένου να εξασφαλίσουν την αφοσίωση των τοπικών αιγυπτιακών ιερατείων και να διατηρήσουν την σταθερότητα, σε αγροτικές περιοχές, όπως το Φαγιούμ.

Τοποθετημένη, στην είσοδο, ή, στα όρια του ιερού περιβόλου, η ενεπίγραφη στήλη λειτουργούσε, ως μόνιμη δημόσια ανακοίνωση, προειδοποιώντας τους φοροεισπράκτορες, τους στρατιώτες και τους τοπικούς αξιωματούχους να μην παραβιάζουν την ιερή ασυλία του ναού.



Αγγλία....

Σύμφωνα, με την παράδοση, η Λαίδη Γκοντάιβα (Lady Godiva, 980 - 1067) ήταν η όμορφη σύζυγος του Κόμη Λίοφρικ Γ' του Κόβεντρι. Επί των ημερών του, οι κάτοικοι της περιοχής υπέφεραν, από την δυσβάσταχτη φορολογία. Επανειλημμένως, η Γκοντάιβα είχε ζητήσει, από τον σύζυγό της, να μειώσει τους φόρους, αλλά εκείνος ήταν αδιάλλακτος. Στο τέλος, αφού κουράστηκε, από την επιμονή της, υποσχέθηκε ότι θα ικανοποιούσε το αίτημά της, αν θα ίππευε γυμνή, στους δρόμους της πόλης.

Η Γκοντάιβα πήρε τα λόγια του, τοις μετρητοίς και αφού έβγαλε ένα διάταγμα, σύμφωνα, με το οποίο όλοι οι κάτοικοι έπρεπε να παραμείνουν, μέσα, στα σπίτια τους, με τις πόρτες και τα παράθυρα, κλειστά, διέσχισε την πόλη, με το άλογό της, σκεπάζοντας το σώμα της, μόνο, με τα μακριά μαλλιά της. Σύμφωνα, πάντα, με τον θρύλο, ένας ράφτης αγνόησε το διάταγμα και άνοιξε μια τρύπα, στο παραθυρόφυλλό του, για να δει την λαίδη γυμνή. Λέγεται ότι η τιμωρία του ήταν να τυφλωθεί. Η Γκοντάιβα, πάντως, πέτυχε το σκοπό της, αφού ο κόμης κράτησε το λόγο του και κατάργησε την εξαντλητική φορολογία.

Αιώνες αργότερα, το 1678, και στο πλαίσιο μιας έκθεσης, στο Κόβεντρι, καθιερώθηκε ένας εορτασμός, σε ανάμνηση της πορείας της θρυλικής Λαίδης Γκοντάιβα. Οι εκδηλώσεις διοργανώνονταν, κάθε χρόνο, στις 31 Μαΐου έως το 1826 και από το 1848  έως το 1887, ενώ αναβίωσαν και πάλι, από τις αρχές του 21ου αιώνα.



1721 - 1917. Οι Ρώσοι αυτοκράτορες.




 11.   Μύθοι για την 9η Θερμιδώρ.

Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε τη Γαλλική Επανάσταση ως το πρότυπο της αστικοδημοκρατικής επανάστασης. Σίγουρα, η Επανάσταση ξεκίνησε με ένα τμήμα της αστικής τάξης στην πρωτοπορία και κατέληξε αστικά, ωστόσο η ιστορική «ανωμαλία» της Τρομοκρατίας μας προκαλεί δυσκολίες στο να αποδεχτούμε συνολικά αυτό το εξελικτικό σχήμα.

Μία οπτική ορίζει την Τρομοκρατία ως αστική, υπό την έννοια ότι οι μάζες χρησιμοποιήθηκαν από την αστική πρωτοπορία προκειμένου να τσακίσουν την αντεπανάσταση. Δεν έγινε ποτέ υπαρκτός ο κίνδυνος να χαθεί ο έλεγχος από τα χέρια της; Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα πίσω από το οποίο κρύβεται ένα μέρος των αιτιών της 9η Θερμιδώρ (27 Ιουλίου 1794) στο Γαλλικό Επαναστατικό Ημερολόγιο. Και αν ήταν Τρομοκρατία του αστικού κράτους προκειμένου να διασωθεί η Επανάσταση, τότε γιατί η Τρομοκρατία δαιμονοποιήθηκε και από τις άρχουσες αστικές (πέρα από τις αριστοκρατικές) τάξεις της Ευρώπης καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα; Πίσω από το δεύτερο αυτό ερώτημα, ακόμα περισσότερο, κρύβονται τα πραγματικά αίτια της 9ης Θερμιδώρ.

Ζήτημα πρώτο: Ένα μύθος αρχίζει να οικοδομείται ήδη από τις πρώτες μέρες τις 9ης Θερμιδώρ και διατηρήθηκε σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα (με φωτεινή εξαίρεση τον Francois Mignet που αντιλαμβάνεται τα στάδια ριζοσπαστικοποίησης της Επανάστασης καθώς και τα όρια της:

Ο Ροβεσπιέρος και η ομάδα του έπεσαν λόγω της κούρασης και της αγανάκτησης που προκάλεσαν οι ακρότητες της Τρομοκρατίας. Ωστόσο, ο ίδιος ο Ροβεσπιέρος ήταν, τόσο ανάμεσα στους Ιακωβίνους όσο και μέσα στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας, από τους μετριοπαθέστερους οπαδούς της Τρομοκρατίας και τη χρησιμοποιούσε μόνο ως έκτακτο μέτρο λόγω του πολέμου, της εισβολής και της αντεπανάστασης.

Ο Saint-Just ήταν πιο παθιασμένος (ίσως και λόγω του νεότερου της ηλικίας του) οπαδός της, γιατί ο πρώτος τη χρησιμοποιούσε ως πολιτικό όπλο πρώτα και κύρια ενώ ο δεύτερος ως μέσο ασφυκτικής κοινωνικής πίεσης. Όπως και να το κάνουμε ο Ροβεσπιέρος βρισκόταν συνέχεια στο Παρίσι ενώ ο Saint-Just σχεδόν όλη του τη θητεία στο Υπουργείο Πολέμου την πέρασε στα σύνορα ως αντιπρόσωπος της Επαναστατικής Κυβέρνησης στο μέτωπο. Έχει ειπωθεί ότι ο Ροβεσπιέρος υπήρξε η "συνείδηση της Τρομοκρατίας", ενώ ο Saint-Just η "ψυχή της".

Ένα δεύτερο στοιχείο που πρέπει να τεθεί είναι ο σαφέστατα, αν όχι ύποπτος, τουλάχιστον "αφελής" ρόλος πολλών εξτρεμιστών σε όλα τα ζητήματα που ανέδειξε η Επανάσταση. Ο Ηebert που καθοδηγούσε την Κομμούνα και έβγαζε πύρινους λόγους κατά των αστών χαρακτηρίζεται πλέον ως βασιλικός πράκτορας ακόμα και από φιλελεύθερους ιστορικούς της Επανάστασης, πολλοί αποχριστιανιστές που κατακεραύνωναν το Ροβεσπιέρο για τις μετριοπαθείς, κατ' αυτούς, θέσεις που ο τελευταίος υιοθέτησε όσον αφορά το θρησκευτικό ζήτημα, αποδείχτηκαν κερδοσκόποι και καταχραστές (όπως ο Francois Chabot) που καταλήστευαν το δημόσιο και παραποιούσαν τα διατάγματα διάλυσης της Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών.

Και κυρίως αυτό που αναδεικνύει το μέγεθος της διαστρέβλωσης της αστικής ιστοριογραφίας γύρω από την περίοδο της Τρομοκρατίας, είναι το κομβικό αλλά άγνωστο γεγονός ότι η ηγετική συνωμοτική ομάδα της 9ης Θερμιδώρ που ανέτρεψε τους ροβεσπιερικούς, αυτοί που "ούρλιαζαν" κατά του "τυράννου Μαξιμιλιανού" στην Εθνοσυνέλευση την παραμονή του πραξικοπήματος, ήταν αυτοί που υπήρξαν οι πραγματικοί εξτρεμιστές τρομοκράτες, αυτοί που έδωσαν στην αστική ιστοριογραφία όλα τα εργαλεία, όλα τα όπλα προκειμένου να διαστρεβλώσει και να προσδώσει διαστάσεις τερατώδους μυθολογίας στην περίοδο της Τρομοκρατίας: ο Barras στην Τουλόν, ο Fouche και ο Collot d'Herbois στη Λυών, ο Freron στην Τουλούζ, ο Τallien στη Μασσαλία, ο Carrier στη Ναντ. Και κάτι που μοιάζει με λεπτομέρεια, αλλά για τον ιστορικό έχει τεράστια αποκαλυπτική σημασία. Όλοι τους είχαν ανακληθεί στο Παρίσι, κατηγορούμενοι για ακρότητες, συνοπτικές εκτελέσεις χωρίς δίκη, διαφθορά και άλλα, λίγο πριν από την 9η Θερμιδώρ. Κάποιοι, όπως ο Carrier, θα περνούσαν από δίκη, κάποιοι άλλοι, όπως ο Fouche, κρύβονταν. Αυτοί ήταν οι επικεφαλείς του πραξικοπήματος. Οι εξτρεμιστές της ιακωβινικής ακροαριστεράς. Πως λοιπόν μπορούμε να μιλάμε για ανατροπή της Τρομοκρατίας; Ανατράπηκε η Τρομοκρατία από τους τρομοκράτες;

Κάτι άλλο συμβαίνει εδώ. Διότι δεν προχώρησαν στην κίνηση αυτή από μόνοι τους. Συμμάχησαν με την μετριοπαθέστατη (έως φιλομοναρχική) αστική Δεξιά, κύριος εκφραστής της οποίας στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας ήταν ο Carnot. Παράλληλα, ο ηγέτης του κέντρου στην Επιτροπή Barere μαζί με τον ριζοσπάστη Billaud-Varenne ο οποίος είχε επιβληθεί στην Επιτροπή, μαζί με τον Collot d'Herbois, απευθείας από τους Αβράκωτους και την Κομμούνα, οργάνωσαν το πραξικόπημα. Με ποια σκοπιμότητα συμμάχησε η ιακωβινική ακροαριστερά με τη φιλομοναρχική αστική δεξιά; Ο τυχοδιωκτισμός και η έλλειψη συγκροτημένου κοινωνικού προγράμματος των τρομοκρατών, οι οποίοι αναλώνονταν σε πράξεις στείρου ρεβανσισμού, συνάντησε τον τρόμο της μετριοπαθούς αστικής δεξιάς απέναντι στην ηγετική τριανδρία Ροβεσπιέρου, Saint-Just και Couthon και κάποιων λίγων επιπλέον που τους ακολουθούσαν.

Τι τους τρομοκράτησε τόσο; Πίσω από αυτό το ερώτημα βρίσκονται τα πραγματικά αίτια της 9ης Θερμιδώρ. Το επιχείρημα των τρομοκρατικών ακροτήτων έχει ήδη απορριφθεί, πρώτον διότι όπως είπαμε οι υπεύθυνοι για τις πράξεις αυτές και οι επικεφαλείς του πραξικοπήματος ήταν οι ίδιοι άνθρωποι και, δεύτερον, γιατί η Τρομοκρατία δεν έπαψε μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου. Απλά άλλαξε στόχους, παρέμεινε όμως το κύριο μέσο εξόντωσης των πολιτικών αντιπάλων. Από ιακωβινική Τρομοκρατία έγινε Λευκή Τρομοκρατία.

H πραγματική αιτία ήταν η ανακοίνωση των διαταγμάτων του Ventose. Μια νομοθεσία κοινωνικού χαρακτήρα, η οποία συντάχθηκε κατά κύριο λόγο από τον Saint-Just, που απαιτούσε τη διανομή των κατασχεθέντων γαιών των εμιγκρέδων στους Αβράκωτους και η οποία προοιώνιζε το πέρασμα από την πολιτική στην κοινωνική δημοκρατία, προβλέποντας ακόμα και τη σταδιακή μετατόπιση της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής από την επιχειρηματική αστική τάξη στα μικροαστικά στρώματα. Τα διατάγματα του Ventose προτάθηκαν στις 26 Φεβρουαρίου και 3 Μαρτίου (8 και 13 του μήνα Ventose) 1794 στη Συμβατική από τον Saint-Just και υποστηρίχτηκαν από τον Ροβεσπιέρο, χωρίς όμως να βρουν μεγάλη υποστήριξη, και χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να τα εφαρμόσουν μέσα σε λίγους μήνες. Ωστόσο η πρόταση τους ταρακούνησε την αστική πρωτοπορία της Επανάστασης, καθώς βρήκε, όπως είναι λογικό, μαζική υποστήριξη από τα μικροαστικά στρώματα.

Αυτό ήταν και το όραμα της τριανδρίας. Να οικοδομήσει μία δημοκρατία απείρων ελεύθερων μικροϊδιοκτητών. Η προώθηση μιας τέτοιας νομοθεσίας η οποία σήμαινε μία μαζική αναδιανομή της ιδιοκτησίας σήμανε συναγερμό στους κόλπους της αστικής τάξης. Ο κίνδυνος απώλειας του ελέγχου της ηγεσίας ήταν πλέον υπαρκτός. Ο κοινωνικός πόλεμος άρχιζε να παίρνει πλέον άλλα χαρακτηριστικά. Αυτό σφράγισε τη μοίρα των τριών. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Και κάτι τελευταίο: για να καταλάβουμε ποιοι είναι οι πραγματικοί τρομοκράτες, που καλύπτονται από ένα ψευτοδημοκρατικό μανδύα, φέρνουμε το εξής παράδειγμα. Τα επίσημα θύματα της Τρομοκρατίας στη Γαλλία την περίοδο Ιουνίου 1793 - Ιούλιου 1794 ήταν περίπου 17.000 άνθρωποι. Τα ανεπίσημα ανεβάζουν το νούμερο σε 35.000-40.000. Ωστόσο, το 52% των εκτελέσεων, δηλαδή πάνω από τις μισές, έγιναν στη Βανδέα και 19% έγιναν στη Λυών. Δηλαδή σχεδόν τα τρία τέταρτα των εκτελέσεων έγιναν σε περιοχές που η αντεπανάσταση είχε πάρει ανοιχτά τα όπλα. Και όλα αυτά εν μέσω πολέμου, ξένης εισβολής και ομοσπονδιακής εξέγερσης. Ακόμα και έτσι οι ακρότητες οδήγησαν σε ανάκληση των αντιπροσώπων της Συμβατικής.



Το 1871, ποιος ξέρει πόσοι Κομμουνάροι σκοτώθηκαν στις μάχες; Χιλιάδες σφαγιάστηκαν μετά από αυτές: Η κυβέρνηση των Βερσαλλιών παραδέχτηκε ότι δολοφονήθηκαν ή εκτελέστηκαν 17.000, αλλά ο πραγματικός αριθμός θα πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερος. Και όλα αυτά μέσα σε μερικές μέρες όχι σε 14 μήνες! Επικεφαλής της κυβέρνησης και υπεύθυνος των σφαγών που ακολούθησαν μετά την πτώση της Κομμούνας ήταν ο Τhiers, ο οποίος στο έργο του «Iστορία της Γαλλικής Επανάστασης» (1823-1827) χαρακτηρίζει τον Ροβεσπιέρο ως "τυραννικό κτήνος"...Δε είναι επαρκής  η στατιστική προσέγγιση της ιστορίας και η μηχανιστική αντίληψη που μπορεί αυτή να αναδεικνύει, όμως κάποιες φορές οι αριθμοί ξεγυμνώνουν την υποκρισία...

Ιστορικές Διαδρομές.



12.     Το Πραξικόπημα της 18ης Μπρυμαίρ.

Μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου και το τέλος της περιόδου της Τρομοκρατίας, την εξουσία στη Γαλλία ανέλαβε το Διευθυντήριο, ένα πενταμελές εκτελεστικό όργανο που υποστηριζόταν από δύο νομοθετικά σώματα.

Το Πραξικόπημα της 18ης Μπρυμαίρ (9 Νοεμβρίου 1799) αποτέλεσε το καθοριστικό σημείο καμπής που τερμάτισε τη Γαλλική Επανάσταση και έφερε τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη στην εξουσία. Η επιτυχία του δεν βασίστηκε μόνο στη στρατιωτική ισχύ, αλλά και σε μια καλά οργανωμένη πολιτική συνωμοσία εντός της ίδιας της γαλλικής κυβέρνησης.

Το Διευθυντήριο (η πενταμελής κυβέρνηση που διοικούσε τη Γαλλία από το 1795) ήταν εξαιρετικά μη δημοφιλές και αδύναμο για τους εξής λόγους :

Οικονομική εξαθλίωση : Ο πληθωρισμός, η φτώχεια και η διαφθορά είχαν εξοργίσει τους πολίτες.

Πολιτική αστάθεια : Η κυβέρνηση δεχόταν πιέσεις τόσο από τα αριστερά (Ιακωβίνοι) όσο και από τα δεξιά (Βασιλικοί). Για να κρατηθεί στην εξουσία, ακύρωνε συχνά τα αποτελέσματα των εκλογών.

Στρατιωτικές απειλές : Παρά τις επιτυχίες, η Γαλλία βρισκόταν σε πόλεμο με τον Δεύτερο Συνασπισμό (Μεγάλη Βρετανία, Αυστρία, Ρωσία) και υπήρχε φόβος για ξένη εισβολή.

Ο Εμανυέλ-Ζοζέφ Σιγιές, ένας από τους «Διευθυντές» της κυβέρνησης, πίστευε ότι το πολίτευμα χρειαζόταν ριζική αναθεώρηση και ένα ισχυρό χέρι για να επιβληθεί. Χρειαζόταν όμως ένα «σπαθί» — έναν δημοφιλή στρατιωτικό ηγέτη.

Ο Ναπολέων, που μόλις είχε επιστρέψει από την εκστρατεία στην Αίγυπτο ως εθνικός ήρωας, ήταν η τέλεια επιλογή. Στη συνωμοσία συμμετείχαν επίσης ο Λυσιέν Βοναπάρτης (αδελφός του Ναπολέοντα και πρόεδρος του Συμβουλίου των Πεντακοσίων) και ο διπλωμάτης Ταλλεϋράνδος. Το σχέδιο εξελίχθηκε σε δύο ημέρες:

18 Μπρυμαίρ (9 Νοεμβρίου): Οι συνωμότες διέδωσαν μια ψευδή φήμη για επικείμενη συνωμοσία των Ιακωβίνων. Με το πρόσχημα της ασφάλειας, έπεισαν τα νομοθετικά σώματα (το Συμβούλιο των Γερόντων και το Συμβούλιο των Πεντακοσίων) να μεταφερθούν στο Chateau de Saint-Cloud, έξω από το Παρίσι. Ο Ναπολέων διορίστηκε διοικητής όλων των στρατευμάτων στην πρωτεύουσα. Τρεις από τους πέντε Διευθυντές (ανάμεσά τους ο Σιγιές) παραιτήθηκαν, αφήνοντας τη χώρα χωρίς εκτελεστική εξουσία.

19 Μπρυμαίρ (10 Νοεμβρίου): Ο Ναπολέων μπήκε στις αίθουσες των συμβουλίων στο Saint-Cloud συνοδευόμενος από στρατιώτες. Οι βουλευτές του Συμβουλίου των Πεντακοσίων τον υποδέχτηκαν με οργή, φωνάζοντας «Κάτω ο τύραννος!» και επιτέθηκαν εναντίον του.

Η κατάσταση κόντεψε να ξεφύγει από τον έλεγχο και ο Ναπολέων λιποθύμησε ή πανικοβλήθηκε. Ο αδελφός του, Λυσιέν, έσωσε την κατάσταση: βγήκε έξω στους στρατιώτες που περίμεναν και τους είπε ότι «φανατικοί βουλευτές τρομοκρατούν το Συμβούλιο και προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον στρατηγό τους». Μάλιστα, έστρεψε ένα σπαθί στο στήθος του Ναπολέοντα, ορκιζόμενος ότι θα τον σκότωνε ο ίδιος αν πρόδιδε την ελευθερία της Γαλλίας. Οι στρατιώτες, πεισμένοι, εισέβαλαν με τις λόγχες στην αίθουσα και διέλυσαν το Συμβούλιο.

Μια μικρή ομάδα «συνεργάσιμων» βουλευτών συγκεντρώθηκε αργότερα το ίδιο βράδυ και ψήφισε την κατάργηση του Διευθυντηρίου. Στη θέση του ίδρυσαν το Προξενείο (Consulate), μια τριμελή κυβέρνηση με Υπάτους τον Ναπολέοντα, τον Σιγιές και τον Ντυκό.

Αν και ο Σιγιές πίστευε ότι θα μπορούσε να ελέγξει τον νεαρό στρατηγό, ο Ναπολέων τον παραγκώνισε γρήγορα. Με το νέο Σύνταγμα του έτους VIII, ο Ναπολέων ονομάστηκε Πρώτος Ύπατος, συγκεντρώνοντας όλες τις ουσιαστικές εξουσίες στα χέρια του. Μέσα σε λίγα χρόνια (1804), θα στεφόταν και επίσημα Αυτοκράτορας των Γάλλων.

Η αντίδραση του γαλλικού λαού στο πραξικόπημα της 18ης Μπρυμαίρ χαρακτηρίστηκε κυρίως από απάθεια, ανακούφιση και κούραση, παρά από οργή ή διάθεση για αντίσταση. Μετά από μια δεκαετία αιματηρών επαναστατικών αναταράξεων, η γαλλική κοινωνία επιζητούσε απεγνωσμένα σταθερότητα.

Η στάση των Γάλλων αποτυπώθηκε στις εξής αντιδράσεις:

Η πλειοψηφία των πολιτών στο Παρίσι και στην επαρχία δεν αντέδρασε καθόλου. Οι συνεχείς αλλαγές κυβερνήσεων, οι εκτελέσεις της Τρομοκρατίας και η οικονομική εξαθλίωση είχαν εξαντλήσει το ενδιαφέρον του κόσμου για τα πολιτικά ιδεώδη. Οι Γάλλοι δεν ήταν πρόθυμοι να βγουν στους δρόμους ή να στήσουν οδοφράγματα για να υπερασπιστούν το διεφθαρμένο και λαομίσητο Διευθυντήριο.

Σε πολλά στρώματα της κοινωνίας υπήρξε ικανοποίηση. Οι αστοί και οι ιδιοκτήτες γης φοβούνταν τόσο μια επιστροφή των ριζοσπαστών Ιακωβίνων όσο και μια παλινόρθωση της μοναρχίας, που θα σήμαινε απώλεια των περιουσιών που απέκτησαν κατά την Επανάσταση. Ο Ναπολέων φάνταζε ως ο ιδανικός εγγυητής ότι οι βασικές κατακτήσεις της Επανάστασης (όπως η κατάργηση των φεουδαρχικών προνομίων) θα διατηρούνταν, αλλά μέσα σε ένα πλαίσιο νόμου και τάξης.

Ο Βοναπάρτης ήταν ήδη εξαιρετικά δημοφιλής. Η προπαγάνδα της εποχής τον παρουσίαζε ως έναν έντιμο, ιδιοφυή στρατιωτικό, αμόλυντο από την πολιτική διαφθορά του Παρισιού. Ο λαός πίστεψε ότι ο νεαρός στρατηγός θα έφερνε τη διεθνή ειρήνη, θα καταπολεμούσε την εγκληματικότητα στους δρόμους και θα σταθεροποιούσε την οικονομία — προσδοκίες που σε μεγάλο βαθμό επιβεβαιώθηκαν στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του.

Για να δείξει ότι είχε τη λαϊκή στήριξη, ο Ναπολέων προκήρυξε δημοψήφισμα (plebiscite) στις αρχές του 1800 για την έγκριση του νέου Συντάγματος...Τα επίσημα αποτελέσματα έδειξαν μια συντριπτική έγκριση με 99,9% «Ναι» (περίπου 3 εκατομμύρια ψήφοι υπέρ και μόλις 1.500 κατά)….Στην πραγματικότητα, ο αδελφός του, Λυσιέν Βοναπάρτης (τότε Υπουργός Εσωτερικών), διπλασίασε τεχνητά τα νούμερα των «Ναι» για να φανεί η αποδοχή καθολική. Ωστόσο, ακόμα και χωρίς τη νοθεία, η τάση του λαού ήταν ξεκάθαρα υπέρ του Ναπολέοντα, καθώς δεν υπήρξε καμία οργανωμένη λαϊκή αντίσταση κατά της νέας εξουσίας.

Ιστορικές Διαδρομές.



Εκπληκτικό πορτραίτο Έλληνα προεστού φιλοτεχνημένο, από τον Peter von Hess. Το έργο, πιθανώς, να έγινε, μετά την άφιξη του, στην Ελλάδα, το 1833, όπου συνόδευσε τον Όθωνα, με σκοπό την απεικόνιση των ηρώων και σκηνών της επανάστασης. 

Μόλις, πουλήθηκε, για 19000€, χωρίς τους φόρους.



Κωνσταντινούπολη, αρχές 1900. 

Οδός Γιουκσέκ Καλντιρίμ. Πρόκειται. για την ιστορικότερη "σκάλα" της περιοχής, γνωστή, στους παλιούς Έλληνες και Ευρωπαίους περιηγητές, σαν "τα Σκαλάκια του Γαλατά" 

Αποτελούσε τον βασικό κλιμακωτό εμπορικό δρόμο, που ανέβαινε, από την προκυμαία του Γαλατά προς τον Πύργο και την αρχή της Μεγάλης Οδού του Πέραν, την σημερινή Ιστικλάλ, τον εμπορικότερο δρόμο της περιοχής 

Προσέξτε τα ονόματα, στις πινακίδες.



1901. Τα ελληνικά χωριά, στην περιοχή της Προύσας (Βιθυνίας), στην Μικρά Ασία.



Το 1912, λίγο, μετά την κατάληψη της Ρόδου, από τους Ιταλούς, κυκλοφόρησε μια σειρά 44 καρτ ποστάλ, σε δύο παραλλαγές, μια έγχρωμη και μια σε ιώδη απόχρωση, εξ ημισείας, από τους Masse και Husni.

Εδώ, παρουσιάζεται η τριακοστή πέμπτη, που  δείχνει Έλληνες χωρικούς να έχουν συρρεύσει, στο Μανδράκι της Ρόδου, για την Ιταλική γιορτή του Συντάγματος, συναδελφωμένοι, με τον Ιταλικό στρατό, το 1912.

Οι Έλληνες έβλεπαν, στην αρχή τους Ιταλούς, ως ελευθερωτές και περίμεναν σύντομη ένωση, με την Ελλάδα.



5/3/1933. Τα επίπεδα των ποσοστών, που έλαβε το Ναζιστικό Κόμμα (NSDAP), στις βουλευτικές εκλογές, για το Reichstag.



10 Νοεμβρίου 1938 : Η κηδεία του Μουσταφά Κεμάλ πασά.

Με τον νόμο Soyadı Kanunu, από την Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση, το 1934, ονομάστηκε «Ατατούρκ» (πατέρας των Τούρκων).

Στην κηδεία, παρέστησαν, με στρατιωτικά αγήματα, 9 χώρες : Αγγλία, Βουλγαρία, Ελλάδα, Ρουμανία, Γερμανία, Γαλλία, Σοβιετική Ένωση, Περσία και Γιουγκοσλαβία.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε, δίπλα, στο κτίριο της Τουρκικής Βουλής, στην Άγκυρα.

Το οίκημα, πίσω, είναι τα πρώτα διαμερίσματα εγκατάστασης των βουλευτών, που δεν ήσαν, από την Άγκυρα (οι Τούρκοι τα ονόμαζαν «lojman»).

Το ελληνικό άγημα στάλθηκε, από τον Ιωάννη Μεταξά, προς τιμήν του τεθνεώτος.

Να θυμίσουμε ότι, τότε, η δικτατορία Μεταξά αγόρασε, με κρατικό χρήμα, το σπίτι, όπου υποτίθεται ότι γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ, στην Θεσσαλονίκη και το χάρισε, στο τουρκικό δημόσιο (το σημερινό τουρκικό προξενείο Θεσσαλονίκης, στην διασταύρωση Αγίου Δημητρίου και Αποστόλου Παύλου).

Τότε, ο δρόμος λεγόταν οδός Ισλαχανέ και η συνοικία λεγόταν Κοτζά Κασίμ Πασά.

Επιπλέον, μετονόμασε την οδό Αποστόλου Παύλου της Θεσσαλονίκης, σε οδό Κεμάλ Ατατούρκ.

"Ὅμοιος ὁμοίῳ ἀεὶ πελάζει", όπως έγραφε ο Πλάτων, στο Συμπόσιο.



1939. Επίσκεψη του Heinrich Himmler, στην κατεχόμενη Πολωνία.



Ο αιχμαλωτισμένος Γερμανός πιλότος της Luftwaffe, ο υπολοχαγός Χάιντς-Γκέοργκ Μόλενμπροκ, κατεβαίνει, από την σκάλα του νοσοκομειακού πλοίου Dinard, στο λιμάνι του Νιούχαβεν, στο Σάσεξ, υπό την προσεκτική επίβλεψη ενός λοχία του Βρετανικού Σώματος Πληροφοριών, στις 6 Οκτωβρίου 1941. Ο Μόλενμπροκ καταρρίφθηκε, πάνω από το Κεντ, στις 16 Αυγούστου 1940, κατά την διάρκεια της Μάχης της Βρετανίας, ενώ πετούσε ένα βομβαρδιστικό Dornier Do 17. Επέζησε, από την συντριβή, με σοβαρούς τραυματισμούς, μεταξύ των οποίων ένα άσχημα συνθλιμμένο δεξί χέρι. Δύο, από τους συντρόφους του πληρώματός του, σκοτώθηκαν, ενώ ο τέταρτος επέζησε και συνελήφθη. Ο Μόλενμπροκ επέζησε, από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έζησε, έως την ηλικία των 87 ετών, πεθαίνοντας, τον Δεκέμβριο του 2007. 

Πίστωση φωτογραφίας : Edward G. Malindine.



Η σοκαριστική φράση «Εσείς δεν καήκατε;».

Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι ελάχιστοι Θεσσαλονικείς Εβραίοι που επέζησαν (λιγότεροι από 2.000 από τους περίπου 50.000 προπολεμικούς κατοίκους) βρέθηκαν αντιμέτωποι με εχθρικό κλίμα, γραφειοκρατικά εμπόδια και συστηματική άρνηση επιστροφής των περιουσιών τους.

Η επιστροφή τους σημαδεύτηκε από βαθιά απογοήτευση τόσο από το κράτος όσο και από μερίδα της τοπικής κοινωνίας. 

Η τύχη των σπιτιών και των καταστημάτων

Κατάληψη από μεσεγγυούχους. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι γερμανικές αρχές παρέδωσαν περίπου 11.000 σπίτια και 2.300 καταστήματα σε Χριστιανούς διαχειριστές (μεσεγγυούχους), πρόσφυγες από τη Βουλγαρία ή συνεργάτες των Ναζί. Όταν επέστρεψαν οι νόμιμοι ιδιοκτήτες, βρήκαν τα ακίνητά τους κατειλημμένα και λεηλατημένα.

Άρνηση αποχώρησης. Οι νέοι κάτοχοι αρνούνταν πεισματικά να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τις επιχειρήσεις. Πολλοί επιζώντες αναγκάστηκαν να φιλοξενηθούν σε πρόχειρους χώρους της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης ή να συμβιβαστούν με ένα μόνο δωμάτιο μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.

Καταστροφή υποδομών. Το ιστορικό Εβραϊκό Νεκροταφείο της πόλης είχε ήδη ισοπεδωθεί από το 1942, ενώ πολλές εβραϊκές συνοικίες είχαν κατεδαφιστεί, σβήνοντας τα ίχνη της προπολεμικής τους ζωής.

Η στάση του κράτους και της Δικαιοσύνης

Ανεφάρμοστη νομοθεσία. Παρόλο που η Ελλάδα ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που ψήφισε νόμο (Α.Ν. 808/1945) για την επιστροφή των εβραϊκών περιουσιών, στην πράξη ο νόμος έμεινε ανενεργός. Το κράτος φοβόταν το πολιτικό κόστος εν μέσω του Εμφυλίου Πολέμου και δεν ήθελε να συγκρουστεί με τους μεσεγγυούχους.

Δικαστικές καθυστερήσεις. Οι επιζώντες αναγκάζονταν να εμπλακούν σε πολυετείς και δαπανηρές δικαστικές διαμάχες για να αποδείξουν την κυριότητά τους. Ακόμη και όταν κέρδιζαν τις δίκες, η αστυνομία συχνά αρνούνταν να εκτελέσει τις εξώσεις.

Ελάχιστες ανακτήσεις. Μέχρι το 1953, από τις χιλιάδες περιουσίες των 50.000 Εβραίων, είχαν επιστραφεί οριστικά μόλις 543 σπίτια και 51 καταστήματα.

Η κοινωνική αντιμετώπιση

Εχθρικό κλίμα και προπαγάνδα. Μερίδα του τοπικού Τύπου και οργανώσεις των μεσεγγυούχων διεξήγαγαν εκστρατείες εναντίον των επιζώντων, παρουσιάζοντας τις διεκδικήσεις τους ως απειλή για τους Χριστιανούς κατοίκους.

Αποσιώπηση του τραύματος. Όπως αναφέρουν ιστορικοί, όπως η Ρίκα Μπενβενίστε, η πόλη προσπάθησε να προχωρήσει σαν να μην υπήρξε ποτέ η κοινότητα. Οι επιζώντες αντιμετωπίστηκαν με αμηχανία ή αδιαφορία, καθώς η παρουσία τους υπενθύμιζε τη συνεργασία μερίδας ντόπιων στη λεηλασία των περιουσιών τους.

Αναγκαστική μετανάστευση. Η οικονομική εξαθλίωση, η ψυχολογική απομόνωση και η αδυναμία επανένταξης οδήγησαν πολλούς από τους εναπομείναντες Θεσσαλονικείς Εβραίους να εγκαταλείψουν οριστικά την Ελλάδα τη δεκαετία του 1950, μεταναστεύοντας κυρίως στο Ισραήλ, τις ΗΠΑ και τη Γαλλία. 

Η μεταπολεμική πραγματικότητα στη Θεσσαλονίκη σημαδεύτηκε από σχεδόν καθολική ατιμωρησία των δοσίλογων και σκληρές, συχνά τραυματικές αντιπαραθέσεις για τους ελάχιστους επιζώντες Εβραίους που χτύπησαν την πόρτα των σπιτιών τους.

Όπως τεκμηριώνουν σύγχρονες ιστορικές μελέτες, όπως εκείνες του Δρ. Ανδρέα Μπουρούτη και του Γιάννη Καρατζόγλου, η επιστροφή στη ζωή αποδείχθηκε ένας δεύτερος Γολγοθάς.

Τι συνέβαινε όταν οι επιζώντες χτυπούσαν την πόρτα του σπιτιού τους

Οι άνθρωποι που επέστρεψαν εξαντλημένοι από τα στρατόπεδα εξόντωσης ή τα βουνά της Αντίστασης βρέθηκαν μπροστά σε σκηνές που ξ ε π ε ρ ν ο ύ σ α ν κάθε φαντασία:

Η σοκαριστική φράση «Εσείς δεν καήκατε;». Σε πολλές μαρτυρίες επιζώντων καταγράφεται η παγωμάρα, ο εκνευρισμός, ακόμη και η απροκάλυπτη εχθρότητα των καταληψιών (μεσεγγυούχων). 

Αρκετοί νέοι ένοικοι δεν έκρυβαν την έκπληξή τους που οι ιδιοκτήτες γύρισαν ζωντανοί, αντιμετωπίζοντάς τους ως ενοχλητικούς εισβολείς.

Άρνηση και απειλές. Όταν οι επιζώντες ζητούσαν να μπουν στα σπίτια τους, έβρισκαν κλειστές πόρτες. Οι καταληψίες συχνά τους έδιωχναν με ύβρεις, επικαλούμενοι χαρτιά της κατοχικής Υπηρεσίας Διαχειρίσεως Ισραηλιτικών Περιουσιών (ΥΔΙΠ) ή ισχυριζόμενοι ότι είχαν «αγοράσει» ή «επισκευάσει» το ακίνητο.

Η ταπείνωση της συγκατοίκησης. Επειδή δεν είχαν πού να μείνουν, ορισμένοι επιζώντες αναγκάζονταν να παρακαλούν τους καταληψίες να τους παραχωρήσουν έστω ένα δωμάτιο ή το υπόγειο της δικής τους οικοδομής. Ζούσαν ως φιλοξενούμενοι μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, βλέποντας τους γείτονες να χρησιμοποιούν τα έπιπλα, τα ρούχα και τα οικογενειακά τους κειμήλια.

Εκβιαστικοί συμβιβασμοί. Γνωρίζοντας ότι οι δίκες θα διαρκούσαν χρόνια και ότι οι επιζώντες λιμοκτονούσαν, πολλοί καταληψίες τούς εκβίαζαν. Τους πρότειναν να τους δώσουν ένα ευτελές χρηματικό ποσό για να υπογράψουν οριστική παραίτηση από το σπίτι ή το κατάστημά τους, εκμεταλλευόμενοι την απόλυτη ανάγκη τους να φύγουν από τη χώρα.

Οργανωμένη αντίδραση των καταληψιών. Οι μεσεγγυούχοι ίδρυσαν ακόμη και σωματεία (όπως ο «Σύνδεσμος Μεσεγγυούχων») για να πιέζουν τις αρχές. Όταν γινόταν προσπάθεια έξωσης, συγκεντρώνονταν εξαγριωμένοι όχλοι έξω από τα εβραϊκά σπίτια και καταστήματα για να εμποδίσουν τους δικαστικούς επιμελητές και τους νόμιμους ιδιοκτήτες.

Η τύχη των δοσίλογων και των καταχραστών

Παρά το μέγεθος της λεηλασίας, η απόδοση δικαιοσύνης υπήρξε ελάχιστη, καθώς οι πολιτικές συνθήκες του Εμφυλίου Πολέμου οδήγησαν σε συγκάλυψη: 

Η «κολυμπήθρα» του αντικομμουνισμού. Όπως αναφέρει η έρευνα για το κράτος και τον δωσιλογισμό στη Θεσσαλονίκη, η συντριπτική πλειονότητα όσων πλούτισαν από τις εβραϊκές περιουσίες απέφυγε την τιμωρία. Στο κλίμα του Εμφυλίου, πολλοί συνεργάτες των Ναζί εντάχθηκαν στο στρατόπεδο των «εθνικοφρόνων», εξασφαλίζοντας πολιτική προστασία και αμνηστία.

Αθωώσεις στα Ειδικά Δικαστήρια. Στα Ειδικά Δικαστήρια Δοσιλόγων που λειτούργησαν μεταπολεμικά, οι καταδίκες για αρπαγή εβραϊκών περιουσιών ήταν ελάχιστες. Οι κατηγορούμενοι υποστήριζαν συνήθως ότι «έσωσαν» τις περιουσίες από τους Γερμανούς ή ότι ενήργησαν για να επιβιώσουν, βρίσκοντας συχνά ευήκοα ώτα στις αρχές.

Διαφυγή και ατιμωρησία μεγάλων καταχραστών. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση διαβόητων δοσίλογων, όπως ο Λάσκαρις Παπαναούμ, ο οποίος είχε στήσει ολόκληρο δίκτυο καταδοτών και είχε αρπάξει τεράστιες εβραϊκές επιχειρήσεις (όπως το εργοστάσιο δέρματος Αβαγιού). Καταδικάστηκε ερήμην, καθώς πρόλαβε να διαφύγει στη Γερμανία μεταφέροντας ολόκληρα βαγόνια με κλεμμένα εβραϊκά αγαθά και χρήματα.

Νομιμοποίηση του νέου πλούτου. Πολλοί άλλοι μεσεγγυούχοι και μαυραγορίτες, που προπολεμικά ανήκαν στα κατώτερα οικονομικά στρώματα, κατάφεραν να κρατήσουν τα εμπορεύματα, τα χρυσά νομίσματα και τα ακίνητα που λεηλάτησαν. Αυτός ο αθέμιτος πλουτισμός αποτέλεσε τη βάση για τη δημιουργία μιας νέας μεταπολεμικής αστικής και επιχειρηματικής τάξης στην πόλη, η οποία ενσωματώθηκε πλήρως στην κοινωνική και οικονομική ζωή της Θεσσαλονίκης χωρίς ποτέ να λογοδοτήσει.

Οι μαρτυρίες των επιζώντων και η ιστορική διαδρομή της υπόθεσης του Μαξ Μέρτεν αποκαλύπτουν το μέγεθος της μοναξιάς, της αδικίας και της πολιτικής σκοπιμότητας που κυριάρχησαν μετά τον πόλεμο. Δύο εμβληματικές μαρτυρίες αποτυπώνουν τη σκληρή πραγματικότητα της επιστροφής, ενώ η δίκη του ανθρώπου που οργάνωσε τη λεηλασία κατέληξε σε ένα από τα μεγαλύτερα μεταπολεμικά πολιτικά σκάνδαλα.

Συγκλονιστικές μαρτυρίες επιζώντων.

Ισαάκ Ματαράσσο. Ο Θεσσαλονικιός γιατρός κατάφερε να διαφύγει στο βουνό, όπου υπηρέτησε στον ΕΛΑΣ. Επιστρέφοντας στην πόλη, κατέγραψε το 1948 το πρώτο βιβλίο στα ελληνικά για την καταστροφή, με τίτλο «Κι όμως όλοι τους δεν πέθαναν...». Ο Ματαράσσο περιγράφει την απόλυτη ερήμωση των εβραϊκών γειτονιών και την αδυναμία των πρώτων επιζώντων του Άουσβιτς να βρουν στέγη, ρούχα και δικαίωση, καθώς έβλεπαν τα υπάρχοντά τους να πωλούνται ανοιχτά στα παζάρια ή να χρησιμοποιούνται από τους γείτονές τους.

Μαρσέλ Νατζαρή. Ο Νατζαρή επέζησε από τα ειδικά αποσπάσματα των κρεματορίων (Zonderkommando) στο Άουσβιτς, έχοντας θάψει εκεί ένα χειρόγραφο με τα όσα έζησε. Όταν επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, έγραψε ένα δεύτερο χρονικό. Αντιμέτωπος με την απώλεια ολόκληρης της οικογένειάς του, την εχθρότητα της πόλης και την αδυναμία να ξαναφτιάξει τη ζωή του εκεί, αναγκάστηκε τελικά να μεταναστεύσει στη Νέα Υόρκη, όπως και χιλιάδες άλλοι επιζώντες.

Η υπόθεση του Μαξ Μέρτεν

Ο Γερμανός λοχαγός και νομικός σύμβουλος Μαξ Μέρτεν υπήρξε ο βασικός οργανωτής της εξόντωσης και της οικονομικής λεηλασίας των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, αρπάζοντας περιουσίες αξίας άνω των 125 εκατομμυρίων χρυσών φράγκων.

Η απροσδόκητη σύλληψη. Παρότι καταζητούνταν ως εγκληματίας πολέμου, το 1957 ταξίδεψε ανενόχλητος στην Αθήνα ως τουρίστας και συνελήφθη τυχαία όταν επισκέφθηκε το Ειρηνοδικείο για να καταθέσει υπέρ ενός πρώην συνεργάτη του.

Η δίκη και οι αποκαλύψεις. Στη δίκη του τον Φεβρουάριο του 1959 στην Αθήνα, το ακροατήριο συγκλονίστηκε από τις καταθέσεις επιζώντων, αλλά και από τη στάση Ελλήνων παραγόντων της Κατοχής. Ο κατοχικός Γενικός Διοικητής Μακεδονίας, Αθανάσιος Χρυσοχόου, κατέθεσε ουσιαστικά υπέρ του Μέρτεν, δηλώνοντας στο δικαστήριο ότι πολλοί Έλληνες τον ευγνωμονούσαν επειδή τους μοίρασε εβραϊκά καταστήματα.

Η καταδίκη και η σκανδαλώδης απελευθέρωση. Στις 5 Μαρτίου 1959, το δικαστήριο τον καταδίκασε σε 25 χρόνια κάθειρξη. Ωστόσο, μόλις οκτώ μήνες αργότερα, τον Νοέμβριο του 1959, η ελληνική κυβέρνηση ψήφισε ειδικό νόμο (Ν. 4016/1959) που ανέστειλε τις διώξεις εναντίον Γερμανών εγκληματιών πολέμου. Ο Μέρτεν αποφυλακίστηκε και απελάθηκε στη Δυτική Γερμανία, όπου αφέθηκε ελεύθερος.

Το πολιτικό παρασκήνιο. Η απελευθέρωση έγινε έπειτα από ασφυκτικές πιέσεις της κυβέρνησης της Δυτικής Γερμανίας, η οποία συνέδεσε την τύχη του Μέρτεν με την υπογραφή κρίσιμων ελληνογερμανικών οικονομικών συμφωνιών, δανείων και επενδύσεων στην Ελλάδα.




Στην φωτογραφία, βλέπουμε την βασίλισσα Ιουλιάνα της Ολλανδίας, την βασίλισσα Φρειδερίκη, τον διάδοχο Κωνσταντίνο, την πριγκίπισσα Σοφία και την πριγκίπισσα Ειρήνη.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε, κατά την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Ρώμης, το 1960. Η πρωτότυπη φωτογραφία είναι ασπρόμαυρη, φυλάσσεται, στο Μουσείο της Οικογένειας Πετραλία και έχει χρωματιστεί, με την βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης.




Η Μελίνα Μερκούρη, στην Καβάλα, το 1963, κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της θρυλικής ταινίας του Ζυλ Ντασέν «Τοπ Καπί» (Topkapi). Ανάπαυλα σε γραφικό καφενείο που δυστυχώς δεν γνωρίζουμε ποιο είναι... Εσείς; 

Εκείνη την περίοδο, η Μελίνα Μερκούρη και το κινηματογραφικό συνεργείο (μαζί, με αστέρες, όπως ο Μαξιμίλιαν Σελ και ο Πίτερ Ουστίνοφ, η Δέσπω Διαμαντίδου κ.α.), βρέθηκαν, στην πόλη, για να γυρίσουν εξωτερικές σκηνές της ταινίας. Πολλές, από τις λήψεις πραγματοποιήθηκαν, στη γραφική συνοικία της Παναγίας,, γύρω, από τον Άγιο Νικόλαο και στην παραλία της Καβάλας, αφήνοντας, πίσω, σπάνια φωτογραφικά ντοκουμέντα της Μελίνας να απολαμβάνει στιγμές χαλάρωσης, στα παραδοσιακά καφενεία και τα στενά της πόλης. Φωτογράφος, πιθανότατα, ο Ζυλ Ντασέν.



Η ιστορία ενός ζευγαριού : Ο Δημήτρης Νικολαΐδης και η Σούλη Σαμπάχ υπήρξαν, από τα πιο αγαπημένα και αγαπητά ζευγάρια καλλιτεχνών. Ο Δημήτρης Νικολαΐδης είχε παίξει χαρακτηριστικούς ρόλους, σε δεκάδες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου και διακρίθηκε, ως σκηνοθέτης, τόσο, στο θέατρο, όσο και στην τηλεοραση. Η γεννημένη, στην Αλεξάνδρεια, Σούλη Σαμπάχ, το πραγματικό όνομα της οποίας ήταν Αναστασία Χριστοδούλου, με ταλέντο, τόσο, στην υποκριτική, όσο και στο τραγούδι, χάραξε την δική της πορεία, με εμφανίσεις, στον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση, αλλά και την πίστα. Οι δυο τους γνωρίστηκαν το καλοκαίρι του 1955 και παντρεύτηκαν, μόλις, ένα μήνα , αργότερα. Έμειναν, μαζί, μέχρι το τέλος της ζωής του ηθοποιού, το 1993. Η Σούλη Σαμπάχ, που έφυγε, από την ζωή, τον Μάιο του 2023, έλεγε, πάντοτε, πως “ο ωραιότερος ρόλος της ζωής μου ήταν αυτός, κοντά, στον Δημητράκη”…

#elenasdiary #soulisabah #dimitrisnikolaidis #goldengreeks



Χριστούγεννα, με τον Μανώλη Χιώτη και την Μαίρη Λίντα, στο σπίτι τους, στην Κυψέλη. Οι δύο τους έζησαν έναν, από τους μεγάλους και επεισοδιακούς έρωτες της ελληνικής show business. Είχαν παντρευτεί, το 1958, με κουμπάρα την Ρένα Βλαχοπούλου. Οι δυο τους μεγαλούργησαν, ως ντουέτο, οι δρόμοι τους, όμως, χώρισαν, μετά, από μια δεκαετία, με αφορμή ένα καυγά, για ένα βραχιόλι, ενώ ήσαν περιοδεία, στην Αμερική, το 1967. «Ο Χιώτης είναι ο άνθρωπος της ζωής μου», θα δήλωνε χρόνια, αργότερα, η μοναδική Μαίρη Λίντα. «Για μένα, ο Μανώλης ήταν τα πάντα. Μακάρι να, με άκουγε, από εκεί, που βρίσκεται, τώρα και να του έλεγα, πόσο πολύ τον αγάπησα και τον λάτρεψα και θα συνεχίσω να έχω τα ίδια αισθήματα, μέχρι το τέλος της ζωής μου. Το μεγάλο μου λάθος ήταν ότι χώρισα, με τον Χιώτη. Δυστυχώς, δεν μπορώ να γυρίσω τα χρόνια, πίσω. Ακόμα και σήμερα, πονάω». 

#elenasdiary  #mairilinta #manolisxiotis #greeksinger #goldengreeks




Το 1972, ο Μιλτιάδης Έβερτ και δίπλα του, ο Αλέξανδρος Ανδρεάδης, που είχε παντρευτεί την Χριστίνα Ωνάση. 

Τότε, ο Έβερτ ήταν οικονομικός διευθυντής στα ναυπηγεία Ελευσίνας.



Δάνης Κατρανίδης, Γιάννης Φέρτης και Μιμή Ντενίση, στην  θρυλική θεατρική παράσταση «Αμαντέους» (Amadeus) του Πίτερ Σάφερ, η οποία ανέβηκε, για δύο συνεχόμενες θεατρικές σεζόν (1984–1986), στο Θέατρο Αθηνά. Η παράσταση αποτέλεσε μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία της εποχής.

Πηγή: Panagiotis Ioannidis.



Από ανάρτηση, στο Χ, της Αμαλίας, που δημοσιεύτηκε, στις 9/11/2026. 

Το Δόγμα Μπρέζνιεφ, τα σοβιετικά τανκς που «χόρευαν βαλς στους δρόμους της Πράγας» και ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος.

Σαν σήμερα, το 1982, πέθανε ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Η διακυβέρνηση του Μπρέζνιεφ δεν είχε να παρουσιάσει κάτι το ιδιαίτερο και χαρακτηρίστηκε «περίοδος της στασιμότητας», ακόμα και από επιφανείς μαρξιστές. Εκείνο που έμεινε να τον θυμίζει, ήταν το περιβόητο «Δόγμα Μπρέζνιεφ».

Σύμφωνα με αυτό, τα κομμουνιστικά κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, που ανήκαν στο σοβιετικό μπλοκ, είχαν περιορισμένη εθνική κυριαρχία και δεν μπορούσαν να εγκαταλείψουν το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, ή να κάνουν πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις που θα αμφισβητούσαν το μονοπώλιο της εξουσίας του κυβερνώντος κομμουνιστικού κόμματος. Στις περιπτώσεις αυτές, θα επενέβαιναν τα τανκς, τα σοβιετικά και των υπολοίπων «αδελφών» χωρών, για να επαναφέρουν την διασαλευθείσα «σοσιαλιστική τάξη».

Βέβαια, αυτό ίσχυε εξαρχής για τις χώρες αυτές, που είχαν μεταβληθεί σε προτεκτοράτα, καθώς τα σοβιετικά τανκς είχαν καταπνίξει τις λαϊκές εξεγέρσεις στην Ανατολική Γερμανία το 1953, στην Ουγγαρία το 1956 και στην Τσεχοσλοβακία («Άνοιξη της Πράγας») το 1968. Απλά, με το Δόγμα Μπρέζνιεφ, οι σοβιετικές επεμβάσεις επισημοποιήθηκαν.

Η ανακοίνωση του Δόγματος Μπρέζνιεφ, έγινε στις 12 Νοεμβρίου 1968, στο 5ο συνέδριο του Πολωνικού ΚΚ, από τον ίδιο τον Μπρέζνιεφ :

«Όταν εξωτερικές και εσωτερικές δυνάμεις, εχθρικές στον σοσιαλισμό, προσπαθούν να στρέψουν την ανάπτυξη μιας σοσιαλιστικής χώρας προς την κατεύθυνση του καπιταλιστικού συστήματος, αυτό δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα για τον λαό της χώρας, αλλά κοινό πρόβλημα και ανησυχία όλων των σοσιαλιστικών χωρών».

Θεωρείται, πως το Δόγμα Μπρέζνιεφ ανακοινώθηκε για να δικαιολογήσει αναδρομικά την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, που είχε γίνει 2 μήνες νωρίτερα (το βράδυ της 20ής προς 21η Αυγούστου 1968) και είχε προκαλέσει πολλά προβλήματα στα ΚΚ των ευρωπαϊκών κρατών. Μην ξεχνάμε, πως η σοβιετική εισβολή οδήγησε στην διάσπαση του ΚΚΕ, από την οποία προέκυψε το ΚΚΕ Εσωτερικού.

Αύριο, είναι η επέτειος του θανάτου του στρατευμένου ποιητή Γιάννη Ρίτσου. Κατά κάποιον τρόπο, ο Ρίτσος έχει συνδεθεί με το Δόγμα Μπρέζνιεφ και την σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, καθώς φέρεται να έχει γράψει ποίημα ή να έχει δηλώσει πως «τα σοβιετικά τανκς χόρευαν βαλς στους δρόμους της Πράγας».

Στην πραγματικότητα, δεν ισχύει ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Ούτε σε κάποιο ποίημα είχε γράψει κάτι τέτοιο, ούτε το είπε σε κάποια συνέντευξή του. Πώς κυκλοφόρησε η φήμη; Τον Νοέμβριο του 1977, ο Ρίτσος κλήθηκε στην Μόσχα για να τιμηθεί με το βραβείο Λένιν. Η παρουσία του εκεί, συνέπεσε με τις επετειακές εκδηλώσεις για την λεγόμενη «Οκτωβριανή Επανάσταση».

Μόλις επέστρεψε στην Ελλάδα, έδωσε μια συνέντευξη σε εφημερίδα, στην οποία περιέγραψε τις εντυπώσεις του, εκστασιασμένος για αυτά που είδε στην χώρα των ονείρων του. Περιγράφοντας μια παρέλαση, που έγινε στην Κόκκινη Πλατεία, είπε :

«Ακόμα και η παρέλαση είχε κάτι το χορευτικό. Τα τανκς πέρασαν κι αυτά μ’ ένα ρυθμό χορευτικό».

Αμέσως μετά, έστειλαν επιστολή στην εφημερίδα τρεις επιφανείς καθηγητές που ανήκαν στο ΚΚΕ Εσωτερικού (οι Ν. Πουλαντζάς, Κ. Βεργόπουλος και Κ. Τσουκαλάς), με τίτλο «Μια απάντηση στον Γ. Ρίτσο». Η επιστολή, τελείωνε με το εξής ερώτημα:

«Γιάννη Ρίτσο, η εισβολή των σοβιετικών τανκς στην Πράγα, έγινε μήπως με τον ίδιο αξιαγάπητο και χορευτικό ρυθμό;».

Εύλογο το ερώτημα, καθώς τα ίδια σοβιετικά τανκς που παρέλασαν «με ρυθμό χορευτικό» στην Κόκκινη Πλατεία, είχαν «παρελάσει» με τον ίδιο «χορευτικό» ρυθμό στους δρόμους της Πράγας, ως εισβολείς, για να καταπνίξουν μια λαϊκή εξέγερση. Μπορεί, λοιπόν, να μην έγραψε ή να μην είπε ο Ρίτσος την κυνική φράση που του αποδίδουν, αλλά είναι σαν να την είπε, με άλλα λόγια. Εξάλλου, το γεγονός ότι παρέμεινε στο «ορθόδοξο» ΚΚΕ μετά την διάσπασή του, σημαίνει ότι αποδεχόταν το Δόγμα Μπρέζνιεφ, κι όλες τις απάνθρωπες πρακτικές του σοβιετικού τύπου «υπαρκτού σοσιαλισμού». Ας μην μας τον παρουσιάζουν, λοιπόν, ως «ρομαντικό» και «ποιητή της Ρωμιοσύνης»!



H ανάρτηση είναι κλεμμένη, από την Ρίτσα Δρακοπούλου, στην οποία προστεθηκαν κάποιες πληροφορίες και σχόλια. 


Μάιος 1994, Αγία Πετρούπολη. Μια ιστορική φωτογραφία, που κρύβει τρία γνωστά πρόσωπα, αλλά και μια... στιλιστική καταστροφή!


Βλαντίμιρ Πούτιν (Αριστερά) : Την εποχή εκείνη, ήταν, ακόμη, ένα, σχετικά, άγνωστο στέλεχος της τοπικής διοίκησης, υπηρετώντας, ως αντιδήμαρχος, της Αγίας Πετρούπολης.

 

Βασιλιάς Κάρολος Γ΄ (Κέντρο) : Τότε, έφερε τον τίτλο του Πρίγκιπα της Ουαλίας και βρισκόταν, σε επίσημη τετραήμερη επίσκεψη, στην Ρωσία.


Σερ Μπράιαν Φολ (Δεξιά) : Τότε, Πρέσβης του Ηνωμένου Βασιλείου, στην Ρωσία, ο οποίος συνόδευε τον διάδοχο του βρετανικού θρόνου.


Η στιλιστική κριτική :  Από άποψη εμφάνισης, παίρνουν όλοι κουλούρι!


1.  Ο Πούτιν μοιάζει να πρόβαρε, ήδη, τα κοστούμια του Γέλτσιν, για να του πάρει τη θέση. Παλτό, τρία νούμερα μεγαλύτερο, σε χρώμα «ξεθωριασμένο τσιρλί», που θυμίζει παλιά robe de chambre. Μανίκια, μέχρι τις γροθιές, παντελόνι «του πεθαμένου», που χωράει άλλους δύο, μέσα και φθαρμένα παπούτσια, που θέλουν πέταμα και όχι τσαγγάρη!

2.  Ο γαλαζοαίματος, στο κέντρο, κατάφερε να κακοποιήσει, βάναυσα, το εγγλέζικο κασμίρι, το οποίο έκανε «γόνατα» και μοιάζει να του κόντυνε, λες και πήρε μπόι, απότομα.

3.  Ο Πρέσβης, δεξιά, ατύχησε, με το σταυροκούμπωμα και ξέχασε να πάει το παντελόνι, για στρίφωμα.

Ευτυχώς, με την πάροδο των χρόνων, το dress code αποκαταστάθηκε, πλήρως, για όλους!





2004. Κύπρος. Το σχέδιο Kofi Annan, στα χαρτιά.





2005 - 2025. Η εξέλιξη του Συντελεστή Gini, που αφορά το μέγεθος της εισοδηματικής ανισότητας (όπου το 0 εκφράζει την πλήρη εισοδηματική ισότητα και το 100 την πλήρη ανισότητα. Τιμές, άνω του 40,0 υποδηλώνουν υψηλή εισοδηματική ανισότητα, π.χ. στις ΗΠΑ, η τιμή βρίσκεται, στο 41,8, στην Γερμανία, στο 30,8, στην Βρετανία, στο 32,7, στην Ιταλία, στο 31,0, και στο σύνολο της “Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο 29,2. Σπάνε όλα τα ρεκόρ, η Νότια Αφρική, με 63,0, η Κολομβία, με 53,9 και η Βραζιλία, με 51,6. Στην Ελλάδα, υπολογίζεται, στις 31,6 μονάδες της κλίμακας, ένα μέγεθος, το οποίο είναι μεγάλο.



Πληθυσμός της Γης, το 2100 :

🇮🇳 Ινδία : 1.505 εκατομμύρια

🇨🇳 Κίνα : 633 εκατομμύρια

🇵🇰 Πακιστάν : 511 εκατομμύρια

🇳🇬 Νιγηρία : 477 εκατομμύρια

🇨🇩 Κονγκό (ΛΔΚ) : 431 εκατομμύρια

🇺🇸 Ηνωμένες Πολιτείες : 421 εκατομμύρια

🇪🇹 Αιθιοπία : 367 εκατομμύρια

🇮🇩 Ινδονησία : 296 εκατομμύρια

🇹🇿 Τανζανία : 263 εκατομμύρια

🇧🇩 Μπαγκλαντές : 209 εκατομμύρια

🇪🇬 Αίγυπτος : 202 εκατομμύρια

🇧🇷 Βραζιλία : 163 εκατομμύρια

🇦🇴 Ανγκόλα : 150 εκατομμύρια

🇸🇩 Σουδάν : 137 εκατομμύρια

🇲🇽 Μεξικό : 130 εκατομμύρια

🇦🇫 Αφγανιστάν : 130 εκατομμύρια

🇷🇺 Ρωσία : 126 εκατομμύρια

🇺🇬 Ουγκάντα : 121 εκατομμύρια

🇵🇭 Φιλιππίνες : 114 εκατομμύρια

🇾🇪 Υεμένη : 110 εκατομμύρια

🇲🇿 Μοζαμβίκη: 104 εκατομμύρια

🇰🇪 Κένυα : 104 εκατομμύρια

🇨🇮 Ακτή Ελεφαντοστού : 104 εκατομμύρια

🇮🇶 Ιράκ : 101 εκατομμύρια

🇿🇦 Νότια Αφρική : 94 εκατομμύρια

🇻🇳 Βιετνάμ : 92 εκατομμύρια

🇳🇪 Νίγηρας : 91 εκατομμύρια

🇨🇲 Καμερούν : 89 εκατομμύρια

🇲🇬 Μαδαγασκάρη : 85 εκατομμύρια

🇮🇷 Ιράν : 80 εκατομμύρια

🇲🇱 Μάλι : 79 εκατομμύρια

🇯🇵 Ιαπωνία : 77 εκατομμύρια

🇬🇧 Ηνωμένο Βασίλειο : 74 εκατομμύρια

🇸🇦 Σαουδική Αραβία: 71 εκατομμύρια

🇩🇪 Γερμανία : 71 εκατομμύρια

🇫🇷 Γαλλία : 68 εκατομμύρια

🇹🇷 Τουρκία : 65 εκατομμύρια

🇨🇦 Καναδάς : 54 εκατομμύρια

🇦🇺 Αυστραλία : 43 εκατομμύρια

🇦🇷 Αργεντινή : 38 εκατομμύρια

🇮🇹 Ιταλία : 35 εκατομμύρια

🇪🇸 Ισπανία : 33 εκατομμύρια

🇦🇪 Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα : 26 εκατομμύρια

🇰🇷 Νότια Κορέα : 22 εκατομμύρια

🇳🇱 Ολλανδία : 18 εκατομμύρια

🇸🇪 Σουηδία : 11 εκατομμύρια

🇨🇭 Ελβετία : 9 εκατομμύρια

🇦🇹 Αυστρία : 7 εκατομμύρια

🇳🇴 Νορβηγία : 5 εκατομμύρια

Πηγή : Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών, Τμήμα Πληθυσμού (2024). World Population Prospects 2024.

Οι αριθμοί έχουν στρογγυλοποιηθεί, στο πλησιέστερο εκατομμύριο. Η μεσαία παραλλαγή (medium variant) αποτελεί την κεντρική πρόβλεψη.

Και η Ελλάδα;

Σύμφωνα, με τις προβλέψεις, ο πληθυσμός της Ελλάδας, το 2100, εκτιμάται ότι θα μειωθεί, κατά περίπου 30%, πέφτοντας, στα 7,24 εκατομμύρια κατοίκους (ή, μεταξύ 6 και 7,3 εκατομμυρίων, ανάλογα, με τα σενάρια), από τα, περίπου, 10,4 εκατομμύρια, που είναι, σήμερα.



Η Μαδαγασκάρη επιλέγει η ίδια τον δρόμο της.

Στις 11 Νοεμβρίου πάνω από τον ζεστό Ινδικό Ωκεανό ξέσπασε μια τοπική, αλλά πολύ ενδεικτική διπλωματική καταιγίδα. Έγινε δείκτης των αλλαγών που συντελούνται στην αφρικανική ήπειρο.

Ο αναπληρωτής διοικητής της Αφρικανικής Διοίκησης των ΗΠΑ AFRICOM, αντιστράτηγος Τζον Μπρέναν, προειδοποίησε τη Μαδαγασκάρη να μην επεκτείνει τη στρατιωτική συνεργασία με τη Ρωσία. Η συνεργασία με τη Ρωσική Ομοσπονδία, την οποία χαρακτήρισε «μοντέλο του Σαχέλ», μπορεί, σύμφωνα με τα λόγια του, να οδηγήσει σε αστάθεια σε ολόκληρη την ήπειρο.

Υπενθυμίζουμε ότι οι κυβερνήσεις των δυτικοαφρικανικών χωρών Μαλί, Μπουρκίνα Φάσο και Νίγηρα ζήτησαν βοήθεια από τη Ρωσία για την καταπολέμηση τζιχαντιστικών ομάδων. Η βοήθεια που τους παρασχέθηκε δεν ήταν μόνο στρατιωτική. Η Ρωσία βοηθά τους αφρικανούς εταίρους να αναπτύξουν την οικονομία, εκπαιδεύει φοιτητές στα πανεπιστήμιά της. Ενδιαφέρον για αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με τη Ρωσική Ομοσπονδία εκδηλώνουν και άλλες χώρες της αφρικανικής ηπείρου. Για παράδειγμα, στο φόρουμ Ρωσία-Αφρική στη Μόσχα τον Οκτώβριο αυτού του έτους έφτασαν αντιπροσωπείες 48 αφρικανικών χωρών. Προκύπτει, δηλαδή, ότι στους ίδιους τους Αφρικανούς αρέσει το «μοντέλο του Σαχέλ», αλλά στον αμερικανό στρατηγό όχι. Άλλωστε, στον Μπρέναν απάντησαν οι ίδιοι οι Μαδαγασκαριανοί.

Ο πρόεδρος της Μαδαγασκάρης Μικαέλ Ραντριανιρίνα δήλωσε την υποστήριξή του στην ενίσχυση των δεσμών μεταξύ Ρωσίας και αφρικανικών χωρών. Ακόμη πιο συγκεκριμένα εκφράστηκε η αναπληρώτρια διευθύντρια επικοινωνιών της διοίκησης του προέδρου της Μαδαγασκάρης Νιρίνα Σουζέτ Ραντριαμιαρισούα:

«Η Μαδαγασκάρη είναι κυρίαρχο κράτος, ελεύθερο να καθορίζει η ίδια τις κατευθύνσεις της εξωτερικής της πολιτικής, να επιλέγει διεθνείς εταίρους και να αναπτύσσει σχέσεις με χώρες των οποίων η συνεργασία ανταποκρίνεται στα εθνικά συμφέροντα και στις προσδοκίες του μαδαγασκαριανού λαού».

Της κάνει ηχώ ο Ρισάρ Ρακοτονιρίνα, πρόεδρος του κόμματος «Πατριωτική Αφύπνιση της Ενωμένης Μαδαγασκάρης» (RPMU) :

«Η συνεργασία της Μαδαγασκάρης με τη Ρωσική Ομοσπονδία στους τομείς της ασφάλειας, της εκπαίδευσης, της υγείας και της οικονομίας αποτελεί κυρίαρχη επιλογή της χώρας μας και δεν πρέπει να γίνεται αφορμή για εξωτερική πίεση».

Με απλά λόγια, οι Αφρικανοί δεν αντιλαμβάνονται πλέον τη γνώμη του αμερικανού στρατηγού ως εντολή. Ο λαός της Μαδαγασκάρης καθορίζει ο ίδιος τον δρόμο του. Αυτός ο δρόμος οδηγεί σε έναν πιο δίκαιο πολυπολικό κόσμο, που δημιουργείται μπροστά στα μάτια μας. Και αυτή η διαδικασία δεν μπορεί να σταματήσει με «προειδοποιήσεις» από την Ουάσιγκτον, το Λονδίνο ή τις Βρυξέλλες.

Πηγή : Αφρικανική Πρωτοβουλία.



2024. Την Αλεξία Μπακογιάννη τη γνωρίζετε;

Τον αδερφό της Κώστα που ως δήμαρχος Αθηνών είχε βαλθεί να δώσει ακόμα και τον λόφο του Στρέφη στην εταιρεία ακινήτων Prodea τον ξέρετε. 

Σημειωτέον, η Prodea έχει εξαγοράσει τα μισά Εξάρχεια (ακίνητα). Την Αλεξία όμως, τη γνωρίζετε καλά;

Θυμάστε που πέρυσι τέτοιο καιρό ενεπλάκη στην εξαγορά του διυλιστηρίου της Σικελίας αξίας €1.5 δις;

Πολλοί αναρωτηθήκαμε τότε, μα πού τα βρήκε τόσα λεφτά ή πώς βρέθηκε σε τέτοια θέση ώστε να διαχειρίζεται τόσα χρήματα;

Η απάντηση, όσο δαιδαλώδης κι αν φαντάζει, προκειμένου να βρεις την άκρη του νήματος λόγω εταιρειών & μετόχων που ανακατεύονται, τελικά μάλλον είναι πιο απλή.

Θυμάστε που το ΜέΡΑ25 κατηγορούσε από βήματος Βουλής τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη (θείος της Αλεξίας) ότι ο στενός οικογενειακός του κύκλος εμπλέκεται με τα funds που εξαγοράζουν τα σπίτια του κοσμάκη στο 5-7% της αξίας τους μέσω τον κόκκινων δανείων και δεν τολμούσε ούτε να πει ότι δεν ισχύει αλλά ούτε και να κάνει μήνυση για συκοφαντία; Ποιον συμφέρει άλλωστε στην οικογένεια να ανοίξει αυτή η υπόθεση;

Πάμε να το πιάσουμε το νήμα λοιπόν…

Η Αλεξία Μπακογιάννη είναι μέτοχος της GOI Energy που έχει έδρα την Κύπρο και η οποία εξαγόρασε το διυλιστήριο της Σικελίας με την άδεια της Τζόρτζια Μελόνι, ενώ οι ΗΠΑ είχαν διαφορετική άποψη. Η εξαγορά του διυλιστηρίου της Σικελίας έγινε Νοέμβριο του 2023.

Οι συζητήσεις για την προσφορά του €1.5 δις είχαν ξεκινήσει από τον Νοέμβριο του 2022, δηλαδή 1 μήνα πριν τις ευρωπαϊκές κυρώσεις στην εισαγωγή ρωσικού πετρελαίου λόγω του πολέμου στην Ουκρανία. Η προηγούμενη ιδιοκτήτρια εταιρεία του μεγαλύτερου αυτού διυλιστηρίου της Ιταλίας ήταν η ρωσική Lukoil.

Πρόσωπο κλειδί σε όλη αυτή την υπόθεση είναι ο Ισραηλινός δισεκατομμυριούχος Beny Steinmetz, ο οποίος, σύμφωνα με τους Financial Times, συνοδευόταν από την ανιψιά του Έλληνα Πρωθυπουργού σε όλα του τα ταξίδια.

Στην Ελλάδα, ο Steinmetz είναι γνωστός από τη συμμετοχή του στην εταιρεία ακινήτων της Εθνικής Τράπεζας «Πανγαία» η οποία μετονομάστηκε στη γνωστή πλέον «Prodea».

Παρεμπιπτόντως και εντελώς τυχαία φαντάζομαι, τον ίδιο μήνα του ίδιου έτους που εξαγοράστηκε το διυλιστήριο της Σικελίας, (σ.σ. Νοέμβριος 2023), το ΤΧΣ (Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) πούλησε το 22% των μετοχών του ελληνικού δημοσίου από το συνολικό 40.39% που κατείχε στην Εθνική Τράπεζα. Τον προηγούμενο μήνα (σ.σ. Οκτώβριος 2024) πούλησε άλλο ένα 10%.

Κλείνω την παρένθεση κι επανέρχομαι…

Ο Beny Steinmetz το 2020 είχε καταδικαστεί στη Ρουμανία σε 5 χρόνια φυλάκιση για υπόθεση απάτης με ακίνητα.

Η Ρουμανία είχε εκδώσει ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης.

Το Σεπτέμβριο του 2023 συνελήφθη στην Κύπρο όπου έναν μήνα μετά, το ανώτατο κυπριακό δικαστήριο ανέτρεψε την απόφαση έκδοσης κι έτσι αφέθηκε ελεύθερος. Ελλάδα και Ιταλία είχαν αρνηθεί να εκτελέσουν το ένταλμα σύλληψης!

Σύμφωνα πάντα με τους Financial Times, η Αλεξία Μπακογιάννη, ως σύμβουλος επικοινωνίας βοήθησε τον Steinmetz στην Κύπρο στην προσπάθειά του να μην εκδοθεί στη Ρουμανία.

Η GOI Energy, στην οποία μέτοχος είναι η Αλεξία Μπακογιάννη ελέγχεται από ίδρυμα που ανήκει στην οικογένεια Steinmetz αλλά όχι στον ίδιο τον Beny και έχουν συμμετοχή στο Argus New Energy Fund το οποίο κατέχει το 76% της GOI Energy.

Ο Διευθύνων Σύμβουλος της GOI Energy, Michael Bobrov, κατέχει το 20% ενώ το υπόλοιπο 4% κατέχει η Completicos Holdings, της οποίας μέτοχος είναι η Αλεξία Μπακογιάννη και ο Ισραηλινός Itzik Gur.

Οι δύο γαμπροί του Beny Steinmetz έχουν την Green Oil Israel με έδρα το Ισραήλ η οποία κατέχει το διυλιστήριο Bazan στη Χάιφα.

Ο κ. Bobrov κατέχει και το 50% αυτού του διυλιστηρίου.

Συμπέρασμα : Κάπως έτσι λοιπόν γίνονται οι, κατά τα άλλα, «νόμιμες» δουλίτσες δισεκατομμυρίων της οικογένειας.

Τέλος, να πώς ο Πρωθυπουργός μας αναγάγει το οικογενειακό του συμφέρον σε εθνικό με την άνευ όρων υποστήριξη στο κράτος τρομοκράτη του Ισραήλ παραδίδοντας βάσεις της χώρας μας αλλά και της Κύπρου (εκεί ευθύνονται άλλοι) για τις τρομοκρατικές ορέξεις του Μπίμπι Νετανιάχου!














































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































































Πίνακες ζωγραφικής - Φωτογραφίες - Modelling.





1959. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Μ. Αναστόπουλου.




1966. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Αρχέλαου.




1982. Σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου.



11/11/2026. Σκίτσο του Ηλία Μακρή.




12/11/2026. Δυο σκίτσα του Ανδρέα Πετρουλάκη.




12/11/2016. Σκίτσο του ΚΥΡ.




12/11/2026. Σκίτσο του Ιάκωβου Βάη.





13/11/2026. Δυο σκίτσα του Ανδρέα Πετρουλάκη. 





13/11/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.





13/11/2026. Σκίτσο του Θοδωρή Μακρή.





14/11/2026. Σκίτσο του Πέτρου Ζερβού.





14/11/2026. Σκίτσο του Κώστα Γρηγοριάδη.





15/11/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

2014 - 2015 : Στο 1 τρισ. € εκτινάχθηκε το ελληνικό δημόσιο χρέος! (Τα eurocommercial papers, ως κρυφό παράλληλο νόμισμα και η εγκληματική διαχείριση του βραχυχρόνιου δημόσιου χρέους. Από τα 129,11 δισ. € των σαμαροβενιζέλων, στα 740,46 δισ. € του Αλέξη Τσίπρα).

Δημοψήφισμα στις 5 Ιουλίου 2015; Καλοδεχούμενο, αν και απροετοίμαστο, αφού η διεξαγωγή του θα πλήξει, καίρια, τον σκληρό πυρήνα του ελιτιστικού κατασκευάσματος της ευρωζώνης. (Σε παράλληλο τοπικό νόμισμα, θα οδηγήσει η καταψήφιση των προτάσεων των δανειστών);

Το κουαρτέτο των δανειστών, η "διαπραγμάτευση" για τα μέτρα του 3ου Μνημονίου, η ελληνική οικονομία, η ευρωζώνη και τα προκύπτοντα αδιέξοδα. (Η μέγγενη του διαπραγματευτικού μοντέλου Hicks και η επικείμενη παράδοση της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, στις απαιτήσεις των ευρωζωνιτών και του Δ.Ν.Τ.).