8/6/632 - 8/6/2026. Η πορεία της ισλαμικής πίστης, μέσα στα 1394 χρόνια, από τον θάνατο του Μωάμεθ.

 

Με το δυσκολότερο όλων των όσων έχω πράξει, έως σήμερα, εγχείρημα, αυτό της παρουσίασης της ισλαμικής θρησκείας και του ιδρυτή της Μωάμεθ (Μουχάμαντ ιμπν Αμπντ Αλλάχ, Μέκκα 22/4/571 - Μεδίνα 8/6/632· οι ημεροχρονολογίες είναι αμφίβολες), με αφορμή , το γεγονός ότι συμπληρώθηκαν 1394 χρόνια, από τον θάνατό  του, ασχολούμαι, στο, παραπάνω, βίντεο, που ανάρτησα, χθες, Τετάρτη 8 Ιουνίου 2026, στο κανάλι μου, στο YouTube, το οποίο είναι απαραίτητο να παρακολουθήσουν οι αναγνώστες, όπως και στο σημερινό δημοσίευμα, το οποίο η αλήθεια είναι ότι θα δυσαρεστήσει ένα μεγάλο πλήθος των ανθρώπων.

Ο Μουχάμαντ, πρώτα από όλα, είναι ο ιδρυτής του πρώτου αραβικού κράτους, στην Ιστορία, το οποίο, άλλωστε, κυβέρνησε, επί μια δεκαετία (622 - 632), ως ένα κράτος της ισλαμικής πίστης, το οποίο ήταν η αρχή ενός παγκόσμιου κράτους, βασισμένου, στην ισλαμική πίστη, καθιστώντας ολόκληρη την Γη, ως ένα τζαμί. Δηλαδή ο Μουχάμαντ, σε αντίθεση, με τον Ιησού (Ισά, στα αραβικά), υπήρξε κρατικός εξουσιαστής· και φυσικά, γι’ αυτόν τον λόγο, δεν θα μπορούσα, ποτέ, να είμαι μουσουλμάνος.

Ως εκ τούτου, το Ισλάμ, που, στα αραβικά, έχει την έννοια της υποταγής των μουσουλμάνων (μουσλίμ), στον Θεό και έτσι, το Ισλάμ δεν έχει, μόνο, θρησκευτική αλλά και πολιτική και νομική υπόσταση, όπως συνέβαινε, πριν την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό, στις δυτικές ευρωπαϊκές χριστιανικές κοινωνίες, με τον, εκάστοτε, αρχηγό των ισλαμικών κρατών να εξουσιάζει τις, απανταχού, ισλαμικές κοινωνίες, με την εφαρμογή του ισλαμικού νομικού καθεστώτος της Σαρία, που διέπει, με αυστηρότητα, τις κοινωνικές σχέσεις, μέσα στις μουσουλμανικές κοινωνίες.

Το  κοράνιο αποτελεί το θεμέλιο του Ισλάμ και δεν είναι, απλώς, μια ιδιότυπη βιογραφία του Μουχάμαντ, αλλά και η πηγή της θρησκευτικής διδασκαλίας του, όντας, σύμφωνα με την ισλαμική πίστη, το αντίγραφο ενός υποτιθέμενου ουράνιου πρωτότυπου, το οποίο κατέχει ο θεός, ενώ, στις ανθρώπινες κοινωνίες, κυκλοφορεί ένα αντίγραφό του, το οποίο έδωσε, με εντολή του θεού, στον Μουχάμαντ, ο αρχάγγελος Γαβριήλ και μάλιστα, όταν ο ιδρυτής της μουσουλμανικής θρησκείας βρισκόταν, σε προχωρημένη ηλικία, πλησιάζοντας τα 40 χρόνια της ζωής του, ως ενός πλούσιου Άραβα έμπορου, το 610 μ.Χ.

Το κοράνιο διαιρείται σε 114 κεφάλαια, με 6.200 στίχους και κάθε κεφαλαίο αποκαλείται σούρα και κάθε σούρα μπορεί να έχει, είτε λίγους στίχους ή  και να περιλαμβάνει, πάνω από 200, χωρίς η κατάταξη των κεφαλαίων να γίνεται, με βάση την λογική, ή μια χρονολογική σειρά, ούτε το κοράνιο είναι το μόνο βιβλίο, που έδωσε ο θεός, στους ανθρώπους. Καθώς η ισλαμική θρησκεία είναι η τρίτη, στην ιστορική σειρά των γεγονότων, αβρααμική μονοθεϊστική θρησκεία, μετά τον ιουδαϊσμό και τον χριστιανισμό, υποτίθεται ότι ο θεός έδωσε στους ανθρώπους, αρχικά, την εβραϊκή τορά και αργότερα, τα χριστιανικά ευαγγέλια, πλην όμως, οι, μετά τον Μωϋσή, Εβραίοι και οι, μετά τον Ιησού, Χριστιανοί, παραποίησαν τα βιβλία αυτά και υποτιθέμενο, ως θεόσταλτο, περιεχόμενό τους και γι’ αυτό, ο θεός υποτίθεται ότι, μέσω του αποστόλου του Μουχάμαντ, που ονομάστηκε, ως ο έσχατος των προφητών (όπως, άλλωστε, προφήτες ονομάστηκαν, ο Αβραάμ, ο Μωυσής, ο Ιησούς), απέστειλε, στους ανθρώπους, το κοράνιο, το οποίο είναι διαχρονικό και αναλλοίωτο, έτσι, όπως παραδόθηκε, στους ανθρώπους, γραμμένο, στην αραβική γλώσσα, μέσω της οποίας, το περιεχόμενο του κορανίου, παραμένει διαχρονικό και αναλλοίωτο.

Το κοράνιο συμπληρώνεται, από τις ιστορικές, προφορικές παραδόσεις τα χαντίθ, που διαμορφώθηκαν, μέσα, στις τρεις πρώτες γενεές των μουσουλμάνων και περιγράφουν συγκεκριμένα περιστατικά, ή αποτελούν συλλογές, γύρω από την σοφία, την συμπεριφορά και τις πράξεις του Μουχάμαντ, όπως διαδόθηκαν, είτε από αυτόπτες μάρτυρες, χωρίς να θεωρούνται όλα τα λεγόμενα χαντίθ έγκυρα, από την ισλαμική θεολογία και υπάρχει διαμάχη, γύρω, από το ποιά χαντίθ είναι γνήσια και ποιά όχι, καθώς, μάλιστα, ο ισλαμικός κόσμος έχει διασπαρεί, ανάμεσα, στους σουνίτες, που αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία των μουσουλμάνων και στους σιίτες, καθώς αυτά τα δύο μουσουλμανικά δόγματα έχουν τα δικά τους χαντίθ.

Ο θάνατος του Μουχάμαντ, το 632, έφερε αναστάτωση, στον, τότε, μικρό ισλαμικό κόσμο, καθώς δημιουργήθηκαν τριβές και αντιπαραθέσεις τις οποίες ανέλαβαν να επιλύσουν οι θεολόγοι νομοδιδάσκαλοι του Ισλάμ και να διαμορφώσουν, υποτίθεται, την απόλυτη συμφωνία και συναίνεση της μουσουλμανικής κοινότητας. Είναι η λεγόμενη Ιτζμά.

Η μουσουλμανική θρησκεία είναι μια, αυστηρά, μονοθεϊστική θρησκεία, η οποία, μάλιστα, αρνείται την, με οποιοδήποτε τρόπο, απεικόνιση του θεού, ο οποίος θεωρείται, απρόσιτος, από το περιεχόμενο της ισλαμικής πίστης και των προφητών και μάλιστα, στα πρώτα χρόνια και αρκετά μεταγενέστερα αυτών των χρόνων, έως την σύγχρονη εποχή, αυτή η απαγόρευση σήμαινε ότι δεν μπορούσε να απεικονιστεί, ούτε και ο άνθρωπος, κάτι, που, σήμερα, έχει ατονίσει, λόγω, σε μικρότερο βαθμό, της ζωγραφικής τέχνης και πολύ περισσότερο λόγω της σύγχρονης φωτογραφίας και των videos.

Εδώ γίνεται σαφής η επιρροή των μουσουλμάνων, από την εικονοκλαστική λογική των χριστιανών, οι οποίοι, κατά την περίοδο της εικονομαχίας, στο Βυζάντιο, ηττήθηκαν από τους σύγχρονους ορθόδοξους χριστιανούς, που αποδέχτηκαν την απεικόνιση του θεού και του Ιησού, γεγονός το οποίο αποτέλεσε, για τους εικονοκλάστες, μια σύγχρονη μορφή ειδωλολατρίας και αυτή η παράδοση πέρασε, απευθείας, στους μουσουλμάνους, οι οποίοι, στην μέγιστη πλειοψηφία τους, προέρχονται, από τους παλαιούς εικονοκλάστες και τα διάφορα μη ορθόδοξα χριστιανικά δόγματα, που επικρατούσαν, στην Μέση Ανατολή και στην βόρεια Αφρική, τα μέλη των οποίων, με την απόσπαση των εδαφών αυτών, από το Βυζάντιο  προσανατολίστηκαν, σε βάθος χρόνου, προς τον εξισλαμισμό τους.

Στο Ισλάμ είναι σαφής και έντονη η παρουσία και η κακόβουλη δραστηριότητα του διαβόλου (Ιμπλίς, ή Σεϊτάν), έργο του οποίο είναι η διαβολή και η ακύρωση του λόγου του θεού, με τα διάφορα πνεύματα τζίν, αν και στην ισλαμική παράδοση , πέραν των διαβολικών πνευμάτων αυτής της μορφής, υφίστανται και καλά τζιν, που πιστεύουν στο κοράνιο.

Η ύπαρξη του διάβολου, που προέρχεται, από τους αγγέλους, οφείλεται, στο ότι αυτοί κλήθηκαν, από τον θεό, να προσκυνήσουν τον άνθρωπο, αλλά ο διάβολος το αρνήθηκε καθώς, υποτίθεται, σύμφωνα, με την ισλαμική παράδοση, ότι αυτός ήταν ανώτερος των ανθρώπων, με αποτέλεσμα να εκδιωχθεί, από τον παράδεισο, για να ασχολείται, διαρκώς, στην συνέχεια, στο να προσπαθεί να οδηγήσει τον άνθρωπο, στην παραπλάνηση, στην απιστία, στον θεό και στην καταστροφή του, καθώς  ο διάβολος θεωρεί ότι ο άνθρωπος είναι υπαίτιος της πτώσης του, από τον παράδεισο και για αυτόν τον λόγο, θέλει να πάρει την εκδίκησή  του.

Κλείνοντας το παρόν κείμενο, δεν μπορώ να μην αναφερθώ, στην ισλαμική εσχατολογία, η οποία είναι, άμεσα, επηρεασμένη από τον χριστιανισμό,  με μόνη ουσιαστική διαφορά το γεγονός ότι η ισλαμική εσχατολογία δεν είναι αποκαλυπτική, αντιθέτως, από ό,τι συμβαίνει, με τα κηρύγματα του Ιησού, ο οποίος θέλησε να εμφανιστεί, ως ένας αποκαλυπτικός προφήτης, ο οποίος, όμως, στην πράξη, έπεσε έξω και απέτυχε, ακριβώς επειδή η αποκάλυψη, στην οποία προέβη, δεν προέκυψε, μέσα στην ιστορική πορεία των γεγονότων, καθώς ο Ιησούς διακήρυσσε ότι, στην εποχή του και λίγο μετά από αυτήν, έρχεται η βασιλεία των ουρανών και η κρίση των ανθρώπων, από τον θεό, μέσα από την καταστροφή του κόσμου, εντός των δύο πρώτων γενεών του χριστιανισμού, τον 1ο αιώνα μ.Χ,, κάτι που, φυσικά, δεν συνέβη. 

Η ισλαμική πίστη, αντίθετα, που έχει την δική της μη αποκαλυπτική εσχατολογία, δεν περιέπεσε στο σφάλμα του Ιησού, μη προσδιορίζοντας ένα συγκεκριμένο χρονικό τέλος, για τον κόσμο και για την έλευση της ώρας της κρίσεως των ανθρώπων, από τον θεό.

Όλα αυτά, που περιγράφω, στο παρόν κείμενο, είναι, ήδη, αρκετά και δεν χρειάζεται να κουράσω περισσότερο το αναγνωστικό κοινό, το οποίο παραπέμπω, στο αρχικό βίντεο, που έχω αναρτήσει , στο YouTube και το οποίο βίντεο είναι αναγκαίο να το παρακολουθήσει, προκειμένου να εντρυφήσει, στις λεπτομέρειες της ισλαμικής πίστης και της ζωής του Μωάμεθ. 

Αυτό, που εγώ που έχω να παρατηρήσω, είναι ότι και η ισλαμική πίστη όπως και η χριστιανική και η ιουδαϊκή πίστεις δηλαδή τα πιστεύματα των μόνοθεϊστικών θρησκειών (όπως και των πολυθεϊστών) είναι, προφανώς, εκτός τόπου και χρόνου, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία, για τους ανθρώπους, οι οποίοι πιστεύουν, σε αυτές τις θρησκείες.

Αυτή είναι η κακή ουσία της όλης υπόθεσης που έχει να κάνει με τις θρησκείες και τις θρησκευτικές πίστεις.