25-12-1931. Ο καθηγητής Σπύρος Μαρινάτος, για τον Δίσκο της Φαιστού (στην, προ Michael Ventris, εποχή). 2000 π.Χ. Μεσοποταμία. Η Πήλινη Ταμπλέτα του Ουρανού. 1876. Η πρωσική Γερμανία. Από το 1890, στο 1922. Οι Τουρκοκρητικοί και οι σφαγές των Ελλήνων, στην Μικρά Ασία. 1903-1913. Οι Βλάχοι και οι Αρβανιτόβλαχοι. 1856-1980. Τραπεζούντα. 1918. Ο Kurt Eisner. 1921-2026. Η επιζώσα της “Μεγάλης Πορείας”, στα 105α γενέθλιά της. 1933. Γερμανία. 1934-1957. Ο Πειραιάς. 1931-1934. Ελλάδα. Η «Οργάνωση Εθνικοφρόνων Σοσιαλιστών» (Τρίαινα και ΟΕΣ). 1939. Ο Πέτρος Κόκκαλης, ο πατέρας του και ο γιος του Σωκράτης, βρέφος. 1938-1940-1945. Το ραδιόφωνο, στην Ελλάδα. 1945. Πώς αντιμετωπίστηκαν, στην Ολλανδία, την Δανία και την Νορβηγία, όσοι, ως εθελοντές, πολέμησαν, στο πλευρό των SS; 3/1945. Καβάγια, Αλβανία. Καταυλισμός Τσάμηδων προσφύγων. 1946-1984. Enver Xoxha. 1950. Οι καμπινέδες της Καλλιθέας. 1962-1964. Καστρί. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, η γυναίκα του Μαρίκα και τα παιδιά τους, Ντόρα και Αλεξάνδρα. 1967. Η τραγική τύχη του Ρώσου αστροναύτη Βλαντιμίρ Κομαρόβ. 2001-2026. Με προσωπικό IQ 119 κλπ. (222).
Βρισκόμαστε, στην, προ Michael Ventris, εποχή. Προ ημερών ωμίλησεν, εις την αίθουσαν της Αρχαιολογικής Εταιρείας ο κ. Σπ. Μαρινάτος, διευθυντής του Μουσείου Ηρακλείου, περί των, μέχρι τούδε, αποτελεσμάτων, διά την ανάγνωσιν των κρητικών ιερογλυφικών. Το σπουδαιότατον και δυσκολώτατον τούτο, διά την επιστήμην, θέμα, δεν έπαυσε να απασχολή τους ερευνητάς όλων των χωρών, από 30, ήδη, ετών. Ο κ. Μαρινάτος έκαμεν, εν αρχή, μίαν εισήγησιν, περί της ιστορίας της ανακαλύψεως της προελληνικής γραφής της Κρήτης, ην το δαιμόνιον πνεύμα του Έβανς είχε διαισθανθή, προτού αρχίσουν αι μεγάλαι ανασκαφαί της νήσου. Κατόπιν, έκαμεν ανάλυσιν των διαφόρων συστημάτων γραφής της Κρήτης, από του παλαιοτάτου σταδίου της ιδεογραφίας μέχρι του σταθμού τελευταίας εξελίξεως, της γραμμικής γραφής Β, ήτις ανεπτύχθη, εν Κνωσώ, από του 1450, μέχρι του 1400 προ Χριστού. Όλως διαφορετικήν θέσιν κατέχει, εντός της εξελίξεως ταύτης, ο περίφημος Δίσκος της Φαιστού. Ούτος ανήκει εις τους χρόνους, περί το 1700-1650 προ Χριστού και περιέχει μίαν ιερογλυφικήν συλλαβικήν γραφήν, ήτις δεν έχει καμμίαν συγγένειαν, με την κρητικήν, ούτε από άλλο μέρος του κόσμου είνε γνωστή.«ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ», 25.12.1931, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ». Αι απόπειραι, προς ανάγνωσιν της προελληνικής ταύτης γραφής, υπήρξαν πολλαί, αλλ’, όπως συμβαίνει και με την ιστορίαν της αναγνώσεως των αιγυπτιακών ιερογλυφικών, αι πλείσται είνε ανόητοι, φθάνουσαι, συχνά, μέχρι του παιδαριώδους, ή και γελοίου. Ο κ. Μαρινάτος ανέφερε τοιαύτα παραδείγματα αναγνώσεων, επί του δίσκου της Φαιστού και των παλαιοτέρων κρητικών συλλαβογραμμάτων, όπου ενόμισαν ότι αναγινώσκουν ελληνικήν γλώσσαν και φράσεις, ως «η σεμνή φήττα», «Αποσύλ’ αρ Ξιφώ…» —η αρχή του δίσκου της Φαιστού— και ονόματα ως Κνωσός, Μίνως, Εγεζί=Ηγησώ. Όλως ιδιαιτέρως, σοβαραί είνε δύο απόπειραι αναγνώσεως, η του Γερμανού Bossert (σ.σ. Helmuth Theodor Bossert, 1889-1961, ιστορικός τέχνης και αρχαιολόγος) και η του Σουηδού ανασκαφέως της Ασίνης Persson (σ.σ. Axel Waldemar Persson, 1888-1951, καθηγητής Αρχαιολογίας). Ο πρώτος κατώρθωσεν, επί τη βάσει της κυπριακής συλλαβικής γραφής, ήτις κατάγεται, ως φαίνεται, εκ της μινωικής, να αναγνώση, επί μιας περιφήμου πινακίδος της Κνωσού, περιεχούσης κατάλογον ονομάτων, την λέξιν Παδί. Η λέξις αύτη είνε κύριον όνομα και είνε πολύ σπουδαίον ότι συναντάται, ως όνομα φιλισταϊκόν, διότι υποτίθεται, γενικώς, ότι οι Φιλισταίοι είχον μεγάλην σχέσιν, προς τους Κρήτας. Παδί εκαλείτο, εις βασιλεύς της Εκρών, μιας των σπουδαιοτέρων πόλεων των Φιλισταίων. Ο κ. Μαρινάτος ετόνισεν ότι και των άλλων γραφών, της αιγυπτιακής και της σφηνοειδούς, η ανάγνωσις επετεύχθη, εκ των κυρίων ονομάτων.
Ιδιαιτέρως, ευφυής υπήρξεν η προσπάθεια του Bossert, όπως αναγνώση έναν εξορκισμόν, επί αιγυπτιακού παπύρου, γεγραμμένον «εις την γλώσσαν των Κεφτί». Διά δεξιών (σ.σ. επιδέξιων) συνδυασμών, περί την φωνητικήν απόδοσιν των αιγυπτιακών ιερογλυφικών και τον χωρισμόν, εις λέξεις, απήρτισε τον ακόλουθον δακτυλικόν εξάμετρον:
Σάντι – Κουπάπα – Βαγιά
Γιαγιά – μίντη – λεκακαλί
Σπουδαιότεραι είνε αι λέξεις Κουπάπα (=Κυβήβη, ή Κυβέλη, γνωστή προελληνική θεότης) και μίντη (=μίνθη, ήτοι μέντα). Λέξεις, με νθ θεματικήν κατάληξιν είνε, αποδεδειγμένως, προελληνικαί (μίνθη, κολοκύνθη, υάκινθος κ.λπ.). Την τελευταίαν λέξιν φέρει ο Bossert, εις συνάφειαν, προς το, παρ’ Ησυχίω, λαγαγείν (=αφρίζειν) και συμπεραίνει ότι ο εξορκισμός δηλοί ποία αφρώδη αφεψήματα πρέπει, εν ονόματι, της μεγάλης θεάς Κυβέλης να χρησιμοποιούν, προς εξορκισμόν της ασθενείας. Ο κ. Μαρινάτος ετόνισεν ότι οι συνδυασμοί είνε δεξιώτατοι, αλλά πρέπει να αποδειχθή πρώτον, τελειωτικώς, ότι Κεφτί ήσαν οι Κρήτες.
Ο Persson εφαρμόζων την φθογγικήν αξίαν των ταυτισθέντων, κατ’ αυτόν, γραμμάτων και επί των κρητικών επιγραφών, κατώρθωσεν, εκ του μεγάλου όγκου τούτων, να αναγνώση, σποραδικώς, μερικάς λέξεις, ων σπουδαιότεραι είνε Τε-ζέ=Θησεύς και τά-πε=τάπης. Δυστυχώς, αι θεωρίαι του ότι η αλβανική γλώσσα δύναται να βοηθήση, εις την ανάγνωσιν των προελληνικών γλωσσών, γεννούν, έτι, μεγαλειτέραν δυσπιστίαν, ως προς τας αναγνώσεις του.
Πραγματικώς, με έκπληξιν, μανθάνομεν ότι, επί των, εκ Θηβών, ενεπιγράφων αγγείων, κατώρθωσε να αναγνώση επιγραφάς ως Κου-τε-μέ-σε/βά-να/Τε-ι-βό-ε, ήτοι Κάδμος Fαναξ Θηβών, έτι δε Σίκας άναξ Γλήχωνος, κατά την συνήθη μεταγραφήν. Ο ίδιος διηγείται ότι δεν επίστευεν, εις τους οφθαλμούς του, όταν έβλεπε τοιαύτα αποτελέσματα. Πραγματικώς, ταύτα φαίνονται πολύ ωραία, ή, ώστε να είνε αληθή. Εν τούτοις, επέρανεν ο κ. Μαρινάτος, αι γενόμεναι, μέχρι τούδε, προσπάθειαι είνε πολύ ενθαρρυντικαί και ίσως, δεν θα βραδύνωμεν να ίδωμεν πραγματοποιουμένην την ανάγνωσιν της κρητομυκηναϊκής γραφής, ήτις, ως μέλλουσα να καταστήση ιστορικούς λαούς, τους παλαιοτάτους και λαμπροτάτους φορείς του ευρωπαϊκού πολιτισμού, θα είνε, ασφαλώς, το μεγαλείτερον αρχαιολογικόν κατώρθωμα του αιώνος μας.
Άρθρο, που έφερε τον τίτλο : «Η ανάγνωσις των μινωικών ιερογλυφικών» και είχε δημοσιευτεί, στην εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα», ανήμερα Χριστούγεννα του 1931, ημέρα Παρασκευή. Επρόκειτο, για μια συνοπτική παρουσίαση της διάλεξης, που είχε δώσει, λίγες ημέρες, νωρίτερα, στην, εν Αθήναις, Αρχαιολογική Εταιρεία, ο διαπρεπής αρχαιολόγος Σπυρίδων Μαρινάτος (1901-1974), ο οποίος ασκούσε, τότε, καθήκοντα εφόρου των δύο αρχαιολογικών περιφερειών της Κρήτης και του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηρακλείου.
Κατά την διάρκεια της παραμονής του, στην Κρήτη (1929-1938), ο Μαρινάτος, ως ένας αρχαιολόγος αφοσιωμένος, στην έρευνα πεδίου, παρουσίασε σπουδαίο ανασκαφικό έργο (Αμνισός, Βαθύπετρο, Σκλαβόκαμπος, Αρκαλοχώρι κ.α.) και πρωτοστάτησε, στα μεγάλης κλίμακας έργα, που πραγματοποιήθηκαν, αναπτύσσοντας, παράλληλα, αξιόλογη δραστηριότητα, σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής της μεγαλονήσου.
Στις 3 Ιουλίου 1908 (εξ ου και το σημερινό δημοσίευμα), ο Ιταλός αρχαιολόγος Luigi Pernier (1874-1937) ανακάλυψε, σε ένα μικρό δωμάτιο του βόρειου τομέα του ανακτόρου της Φαιστού, τον περίφημο δίσκο της Φαιστού.
Ο πήλινος αμφιπρόσωπος ενεπίγραφος δίσκος (με διάμετρο 16 εκ. και πάχος 2,1 εκ.) χρονολογείται, πιθανώς, στην Μέση Εποχή του Χαλκού (αρχές Νεοανακτορικών Χρόνων, 17ος αιώνας π.Χ.).
Ο δίσκος της Φαιστού, που διατηρείται ακέραιος, φέρει ιερογλυφική μινωική γραφή αποτυπωμένη, σπειροειδώς και στις δύο πλευρές του.
Τα 45 σύμβολα, που έχουν αποτυπωθεί, σε σπειροειδή διάταξη (από την περιφέρεια, προς το κέντρο), επαναλαμβάνονται και ομαδοποιούνται, σχηματίζοντας λέξεις, που χωρίζονται, με κάθετες εγχάρακτες γραμμές.
Η αποτύπωση των συμβόλων έγινε, με σφραγίδες, ενόσω ο πηλός ήταν, ακόμη, νωπός, γι’ αυτό και ο δίσκος της Φαιστού θεωρείται το παλαιότερο γνωστό δείγμα τυπογραφίας.
Αν και δεν λείπουν οι πιο ευφάνταστες ερμηνευτικές υποθέσεις, θεωρείται, εξαιρετικά, πιθανόν τα 45 σημεία του δίσκου να σχετίζονται, με μια συλλαβική γραφή. Μπορούμε, λοιπόν, να υποθέσουμε ότι καθεμιά, από τις ομάδες, που χωρίζονται, από τα ακτινωτά τμήματα, αποτελεί μία λέξη.
Δεν είναι δυνατόν να συσχετίσουμε, με βεβαιότητα, τα σημεία, που έχουν αποτυπωθεί, στον δίσκο, με μία, από τις γραφές, που έχουν τεκμηριωθεί, στο Αιγαίο, κατά την 2η χιλιετία π.Χ.: δύο, από τα σημεία του δίσκου, δείχνουν μία ομοιότητα, με εκείνα που έχουν χαραχτεί, στο χάλκινο πέλεκυ, από το σπήλαιο του Αρκαλοχωρίου, στην κεντρική Κρήτη. Η υπόθεση μιας αναλογίας, ανάμεσα, στα σημεία του δίσκου της Φαιστού και εκείνα της κρητικής ιερογλυφικής, ή της γραμμικής Α γραφής, της οποίας θα αποτελούσαν μια καλλιγραφική εκδοχή, έχει προταθεί και προσφάτως, αλλά δεν βρίσκει, μέχρι τώρα, την ομόφωνη συναίνεση των ερευνητών.
Αυτή η αξιοσημείωτη πήλινη πλάκα, ανακαλύφθηκε, στην αρχαία πόλη **Uruk** (σύγχρονη Warka στο νότιο Ιράκ), χρονολογείται στην **Βαβυλωνιακή περίοδο**, περίπου **2004-1595 π.Χ.**. Η γραφή διατηρεί μαθηματικές και αστρονομικές γνώσεις από έναν από τους πρώτους πολιτισμούς του κόσμου.
Αυτό, που κάνει το τεχνούργημα, ιδιαίτερα, συναρπαστικό, είναι οι **γεωμετρικοί κύκλοι** χαραγμένοι, μαζί, με το σφηνοειδές κείμενο. Αυτά τα διαγράμματα πιστεύεται ότι σχετίζονται, με αστρονομικές παρατηρήσεις, ή μαθηματικούς υπολογισμούς, αντανακλώντας την εξαιρετική ικανότητα των Βαβυλώνιων να συνδυάζουν γραφή, γεωμετρία και ουράνια μελέτη, σε ένα, μόνο, πήλινο δισκίο.
Οι άνθρωποι της Μεσοποταμίας ήσαν, μεταξύ των πρώτων μεγάλων αστρονόμων της ιστορίας. Παρατηρώντας, προσεκτικά, τον Ήλιο, την Σελήνη και τους πλανήτες, ανέπτυξαν εξελιγμένες μεθόδους, για την πρόβλεψη ουράνιων γεγονότων, την δημιουργία ημερολογίων και την παρακολούθηση του χρόνου. Το έργο τους έθεσε σημαντικές βάσεις, για την, μετέπειτα, ελληνική, ισλαμική και σύγχρονη αστρονομία.
Όπως χιλιάδες άλλες πλακέτες της Μεσοποταμίας, αυτό το έγγραφο γράφτηκε, με ένα καλάμι πιεσμένο, σε μαλακό πηλό. Μόλις στέγνωσε, ή εκτοξεύθηκε, η ταμπλέτα έγινε, εξαιρετικά, ανθεκτική, επιτρέποντας στην γνώση της, να επιβιώσει, για σχεδόν τέσσερις χιλιάδες χρόνια.
Σήμερα, το τεχνούργημα διατηρείται, στο Ιρακινό Μουσείο, οι συλλογές του οποίου περιέχουν μερικούς, από τους σημαντικότερους θησαυρούς του κόσμου, από τους αρχαίους πολιτισμούς της Μεσοποταμίας.
Αυτό, που κάνει αυτή την ταμπλέτα, πραγματικά, αξιοσημείωτη, δεν είναι μόνο η ηλικία της, αλλά η συνειδητοποίηση ότι, σχεδόν, 4.000 χρόνια πριν, οι Βαβυλώνιοι μελετητές χρησιμοποιούσαν ήδη μαθηματικά και προσεκτική παρατήρηση, για να κατανοήσουν το σύμπαν ....
1856. Η Τραπεζούντα, σε χαρακτικό της εποχής.
1876. Η Πρωσία και τα υπόλοιπα γερμανικά κράτη, εντός αυτής.
Ο Πισσάνος δεν ήξερε ούτε που πάει, ούτε τί τον περιμένει εκεί που πάει. Δεν ήταν καν στρατιώτης, αλλά πολίτης. Ήταν υπάλληλος της Ύπατης Αρμοστείας Σμύρνης, δηλαδή της ελληνικής πολιτικής διοίκησης, που εγκαταστάθηκε στην Σμύρνη, όταν η πόλη πέρασε σε ελληνικά χέρια (1919-1922).
Στην μαρτυρία του περιέγραψε τα βασανιστήρια των αιχμαλώτων καθοδόν. Την δίψα, την πείνα, τις συνεχιζόμενες κλοπές απο Τούρκους στρατιώτες και το ανελέητο ξύλο: οι Τούρκοι συνοδοί τους στην πορεία θανάτου μαστίγωναν τους Έλληνες, τους χτυπάγανε στα πλευρά με τα τουφέκια τους, τούς τρυπούσανε με τις ξυφολόγχες στους μηρούς, σπάγανε κεφάλια, αφαιρούσαν τα παπούτσια τους για να τρέχουν χιλιόμετρα ξυπόλητοι και να ξεσκίζονται τα πόδια τους, τους ποδοπατούσαν με τα άλογά τους για διασκέδαση και τους έστηναν μπροστά στα πολυβόλα. Από τους 3.000 Έλληνες αιχμαλώτους της "αποστολής" στο τέλος έμειναν μόνο 400.
Όμως δεν ήταν μόνο στρατιώτες αυτοί που συμμετείχαν σε εγκλήματα πολέμου εναντίον των Ελλήνων, αλλά και πολίτες, καθώς το εξαθλιωμένο καραβάνι περνούσε από τουρκικά χωριά και κωμοπόλεις.
Τούρκοι χωρικοί τους πλησίαζαν για να τους κλέψουν, βιοπραγούσαν, ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν τους αξιωματικούς, για να τους παραδώσουν Έλληνες, που κατόπιν εκτελούσαν με βάναυσους και σαδιστικούς τρόπους σε δημόσια θέα, ακόμα και με πριόνια.
Όταν βγήκαν από ένα δάσος, οι αιχμάλωτοι προσεγγίστηκαν απο μια ομάδα Τουρκοκρητικών, που τους μίλησαν σε άπταιστα ελληνικά με κρητική προφορά.
Ένας από τους Τουρκοκρητικού
ς περιγράφεται από τον Πισσάνο ως βρακοφόρος κοντόχοντρος άντρας με απαίσια όψη. Αυτός ήταν ο πιο βίαιος της ομάδας."Έσφαξα μωρέ σεις, πάνω από τρεις χιλιάδες απ' τση δικοί σας και ακόμα δεν εχόρτασα. Μωρέ μόνο στον Ζαμπίτη σας (αξιωματικό σας) έστειλα τρία τσουβάλια φούντες ευζωνικές, αυτουνώνε που έσφαξα. Ακόμα όμως δεν τέλεψα, πρέπει να σφάξω ουλουνούς σας να μην αφήσω ρουθούνι Ρωμέικο!".
Ο Πισσάνος στην μαρτυρία του περιγράφει, πως οι Τουρκοκρητικοί χλεύασαν τους "Γκιαούρηδες", τον Βενιζέλο και τον Βασιλιά και τους λήστεψαν. Επίσης περιγράφει τα εγκλήματα που διέπραξαν με την ανοχή των Τούρκων αξιωματικών.
Μεταξύ των θυμάτων των Τουρκοκρητικών ήταν και ένας φίλος και συνάδελφος του Πισσάνου στην Ύπατη Αρμοστεία. Ο νεαρός αυτός άνδρας, που ονομαζόταν Κονταξής και ήταν τηλεγραφικός υπάλληλος, δολοφονήθηκε επίσης με μαχαίρι. Ο Πισσάνος γράφει, πως ο κοντόχοντρος βρακοφόρος Τουρκοκρητικός χειριζόταν με επιδεξιότητα το μαχαίρι του και δεν ήθελε να χρησιμοποιήσει τουφέκι, απόδειξη πως ευχαριστιόταν τους φόνους και πως είχε σκοτώσει με τον ίδιο τρόπο πολλές φορές στο παρελθόν. Η σφαγή του Κονταξή και οι εκκλήσεις του για έλεος χαράχτηκαν στη μνήμη του Πισσάνου και τον βασάνιζαν για πολλά χρόνια από τότε.
Στη φωτογραφία Τουρκοκρητικοί με παραδοσιακές στολές και τουρκικά φέσια στα τέλη του 19ου αιώνα. Οι Τουρκοκρητικοί ή Τουρκοκρήτες ήταν απόγονοι Ελλήνων που εξισλαμίσθηκαν σε διάφορες περιόδους και παρέμειναν στο νησί. Για αυτό μιλούσαν ελληνικά και σχεδόν καθόλου τουρκικά και επιπλέον έπιναν κρασί, που απαγορευόταν στους μουσουλμάνους. Οι Χριστιανοί Κρήτες τους ονόμαζαν γενίτσαρους.
Όπως και οι Τουρκοκύπριοι -μισό αιώνα αργότερα- στάθηκαν ισχυρό εμπόδιο σε κάθε προσπάθεια Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα και υπηρέτησαν με πάθος την οθωμανική διοίκηση, ενώ έδειξαν ιδιαίτερη σκληρότητα απέναντι στους Χριστιανούς του νησιού προχωρώντας σε σφαγές, βιασμούς, πυρπολήσεις χριστιανικών συνοικιών και άλλες βίαιες πράξεις με αποκορύφωμα το πογκρόμ κατά των Χριστιανών των Χανίων το 1897. Μετά το 1898 και την δημιουργία της αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας έφυγαν από την Κρήτη. Οι τελευταίοι αναχώρησαν μετά την Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 με την ανταλλαγή των πληθυσμών.
Οι Έλληνες στην Ιστορία.
Πηγή:
Αντώνιος Πισσάνος: Αιχμάλωτοι του Κεμάλ, Εκδόσεις ΜΑΚΡΗ, σελ. 100-110.
Τραπεζούντα. Το λιμάνι.
1919. Σιένα, Ιταλία. Ο Ιωάννης Μεταξάς (ο πρώτος καθήμενος, στα αριστερά, στην εποχή της εξορίας του), ο Γ. Πεσμαζόγλου (όρθιος, στην μέση), με φίλους τους, που είναι μασόνοι. Καθιστός, στην μέση, ο “σεβάσμιος της Στοάς” Φ. Κάνεπα).
Το φθινόπωρο του 1938, «Η Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδος» έλαβε εντολή από τη «Μεγάλη Στοά της Αγγλίας» –λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τους πολιτικούς συσχετισμούς– να συνδεθεί στενότερα με το αγγλικό σύστημα στοών. Ως αποτέλεσμα, το 1939 «Η Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδος» άλλαξε το όνομά της σε «Μεγάλη Στοά της Ελλάδος», καθιστώντας φανερή την επιρροή του αγγλικού Ελευθεροτεκτονισμού. Σύνδεσμος αυτής της συνεργασίας ήταν ο Γραμματέας της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, ο οποίος από το 1938 κατοικούσε στο Λονδίνο και μετέφερε τις κατευθυντήριες γραμμές στην Αθήνα.
Αποστολή των ελληνικών στοών ήταν η αναχαίτηση της γερμανικής διείσδυσης στην ελληνική κοινωνία, η οποία –μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου και τις εμπορικές συμφωνίες των δύο χωρών– είχε γίνει σημαντική. Παράλληλα, επιδίωκαν τη διασπορά του αντιγερμανισμού, προετοιμάζοντας την ελληνική κοινωνία για τον ρόλο που είχε η χώρα στο πλαίσιο των βρετανικών σχεδίων για την περιοχή.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, η διερεύνηση του ζητήματος κατά πόσο ο Ελευθεροτεκτονισμός επηρέασε την προσκόλληση της Ελλάδας στην αγγλική πολιτική και τη δράση εναντίον της Γερμανίας αποτέλεσε μία από τις αποστολές της ειδικής ομάδας Sonderkommando Rosenberg της Γερμανικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (SD), με επικεφαλής τον Λοχαγό φον Ίνγκραμ (v. Ingram) στην Ελλάδα.
Η υπηρεσία του Ίνγκραμ χαρτογράφησε τον ελληνικό Τεκτονισμό, ενώ ανέκρινε σημαντικούς Ελευθεροτέκτονες, όπως τον Μεγάλο Διδάσκαλο της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, Φιλώτα Παπαγεωργίου. Στα ονόματα που κατέγραψε, εκτός του Βασιλιά και του Πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, περιλαμβάνονταν οι Άγγελος Έβερτ (Αστυνομικός Διευθυντής Αθηνών), Λαδάς, ο Συνταγματάρχης Ψαρός, ο Γεώργιος Ράλλης, καθώς και μεγάλος αριθμός υπουργών, μελών διαφόρων κυβερνήσεων, στρατηγών και ναυάρχων. Επίσης, αναφέρθηκε η οργάνωση «Les Amis de Rabelais». Στην έκθεση, με μολύβι, συμπληρώθηκε και το όνομα του Στρατηγού Τσολάκογλου, με την υποσημείωση ότι δόθηκε από τον Φιλώτα Παπαγεωργίου, χωρίς ωστόσο να έχουν βρεθεί περαιτέρω στοιχεία.
Σημαντικές πληροφορίες για τη σύνδεση του ελληνικού και του αγγλικού Ελευθεροτεκτονισμού έλαβαν οι Γερμανοί από έναν αποστάτη τέκτονα, τον Ναύαρχο Πορτάρο, ο οποίος όμως δολοφονήθηκε. Η τελική έκθεση της ομάδας Ίνγκραμ ξεκινά με μια ιστορική αναδρομή του Ελευθεροτεκτονισμού στην Ελλάδα, τον ρόλο του κατά την Ελληνική Επανάσταση και στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, και καταλήγει με την πολιτική επιρροή του στον προσανατολισμό της Ελλάδας ενόψει του πολέμου.
Η έκθεση χαρακτηρίζει τραγική την κατάσταση του ελληνικού έθνους, το οποίο αναγκάστηκε να στραφεί εναντίον του κράτους με το οποίο είχε τις καλύτερες πολιτιστικές και οικονομικές σχέσεις, τη Γερμανία. Τονίζεται μάλιστα ότι μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, μέχρι πριν από τον πόλεμο, ήταν φιλογερμανικό. Για αυτή την εξέλιξη, η έκθεση θεωρεί απόλυτα υπεύθυνο τον ελληνικό Ελευθεροτεκτονισμό.
Σύμφωνα με την έκθεση, τα τελευταία χρόνια πριν από τον πόλεμο, ο ελληνικός Ελευθεροτεκτονισμός οδηγήθηκε πλήρως στην αγκαλιά της Αγγλίας και, όπως αποδείχθηκε, από το 1938 απλώς ακολουθούσε τις διαταγές της Αγγλικής Μεγάλης Στοάς. Ως αποδέκτες των διαταγών αναφέρονται ο Έλληνας Βασιλιάς Γεώργιος Β', ο οποίος μυήθηκε στον Ελευθεροτεκτονισμό κατά τη διάρκεια της εξορίας του στην Αγγλία από τον εξάδελφό του, τον Βασιλιά της Αγγλίας, και ο υψηλόβαθμος Ελευθεροτέκτων, Πρόεδρος της Ελληνικής Κυβερνήσεως, Ιωάννης Μεταξάς.
Η έκθεση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία που συγκέντρωσε η ειδική ομάδα, αποδεικνύεται ότι οι Ελευθεροτέκτονες ήταν μία συνωμοτική οργάνωση με σκοπό την επιβολή πολιτικών στόχων, και ότι ο Ελευθεροτεκτονισμός στην Ελλάδα κινείται πολιτικά εντός του πλαισίου των διαταγών που λαμβάνει από τον αγγλοαμερικανικά κυριαρχούμενο παγκόσμιο Ελευθεροτεκτονισμό.
(Υ. Γ. Τάσος Αναστασόπουλος : Όλα αυτά δεν αποτελούν αντικείμενο διασταύρωσης και ως εκ τούτου, χρειάζεται, περαιτέρω, έρευνα).
25/3/1919, Αθήνα, Κολωνάκι. Οδός Σκουφά.
Παιδιά του εμπιρείκιου ιδρύματος, σε παρέλαση, για την επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821. Διακρίνονται οι σιδηροτροχιές του τροχιόδρομου, (ιπποκίνητο τραμ), ο οποίος είχε, ήδη, καταργηθεί, από το 1909.
Το Εμπειρίκειο Ίδρυμα (γνωστότερο, ως «Εμπειρίκειο Άσυλο Αστέγων Παίδων») ιδρύθηκε, το 1919-1920, στην Αθήνα, ως φιλανθρωπικό σωματείο. Ήταν το πρώτο Αναμορφωτικό Σχολείο Ανηλίκων (ή αναμορφωτήριο), που στεγάστηκε, σε κτίριο, στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας, με δωρεά του εφοπλιστή Αντώνη Εμπειρίκου. Σκοπός του ήταν η προστασία και αναμόρφωση εγκαταλελειμμένων παιδιών.
(Αρχείο ΕΡΤ).
Ο παραδοσιακός τρόπος ζωής των κτηνοτροφικών νομαδικών πληθυσμών (όπως οι Βλάχοι και οι Σαρακατσάνοι) στην Ελλάδα των αρχών του 20ού αιώνα ήταν απόλυτα εναρμονισμένος με τον κύκλο των εποχών και τις ανάγκες των κοπαδιών τους. Η καθημερινότητά τους χαρακτηριζόταν από σκληρή εργασία, λιτότητα και μια αυστηρά οργανωμένη κοινωνική δομή. Η Εποχιακή Μετακίνηση (Ημινομαδισμός & Διάχειμαση) Η ζωή τους χωριζόταν σε δύο μεγάλες μετακινήσεις. Τον Άγιο Γεώργιο (Απρίλιο) ανέβαιναν στα ψηλά, δροσερά βουνά της Πίνδου (θερινά βοσκοτόπια) και τον Άγιο Δημήτριο (Οκτώβριο) κατέβαιναν στα πεδινά και παραθαλάσσια χειμαδιά (όπως οι πεδιάδες της Θεσπρωτίας ή της Θεσσαλίας) για να προστατευτούν από τον βαρύ χειμώνα. Η μετακίνηση, γνωστή ως «στράτα», διαρκούσε μέρες. Όλο το βιος τους (ρούχα, εργαλεία, σκεύη) φορτωνόταν σε άλογα και μουλάρια, ενώ οι οικογένειες πεζοπορούσαν μαζί με χιλιάδες ζώα (πρόβατα και γίδια). Το «Τσελιγκάτο» Η βασική κοινωνική και οικονομική δομή τους ήταν το τσελιγκάτο. Επρόκειτο για έναν αυτόνομο παραγωγικό συνεταιρισμό, ο οποίος αποτελούνταν από πολλές συγγενικές οικογένειες που ένωναν τα κοπάδια τους για να εξασφαλίσουν καλύτερη διαχείριση και προστασία.Αρχηγός (Τσέλιγκας): Ο αρχηγός του τσελιγκάτου ήταν ένας έμπειρος, οικονομικά ισχυρός και σεβαστός κτηνοτρόφος. Αυτός αναλάμβανε να νοικιάσει τα λιβάδια, να διαπραγματευτεί την πώληση των προϊόντων (μαλλί, κρέας, τυρί) και να επιλύσει τις εσωτερικές διαφορές. Οι νομάδες δεν είχαν μόνιμα σπίτια στις περιοχές μετακίνησης. Κατασκεύαζαν προσωρινές, εύκολα συναρμολογούμενες κατοικίες, τα λεγόμενα κονάκια.Υλικά: Χρησιμοποιούσαν υλικά που έβρισκαν στη φύση, όπως ξύλα, κλαδιά, άχυρα και χορτάρι. Οι καλύβες τους είχαν συνήθως κυκλικό ή ελλειπτικό σχήμα, με μια εστία (φωτιά) στο κέντρο για μαγείρεμα και θέρμανση. Οι Άνδρες: Είχαν την αποκλειστική ευθύνη για τη βοσκή, τη φύλαξη των κοπαδιών από άγρια ζώα ή ληστές, το άρμεγμα και την παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων. Οι γυναίκες αν και εξαιρετικά σκληραγωγημένες, είχαν την ευθύνη του νοικοκυριού, της ανατροφής των παιδιών και της μεταφοράς του νερού και των ξύλων. Επίσης, επεξεργάζονταν το μαλλί των προβάτων, γνέθοντας και υφαίνοντας στον αργαλειό όλα τα ρούχα, τις βαριές κουβέρτες (φλοκάτες) και τα σακίδια της οικογένειας. Η κοινότητα παρήγε σχεδόν τα πάντα μόνη της. Η διατροφή τους βασιζόταν στο γάλα, το τυρί, το ψωμί (καλαμποκίσια κουλούρα ή μπομπότα) και τα άγρια χόρτα. Λόγω του μετακινούμενου τρόπου ζωής τους, οι νομάδες ζούσαν σε σχετικά κλειστές κοινωνίες και απέφευγαν τις επιγαμίες με τους μόνιμους κατοίκους των χωριών («χωριάτες» ή «καραγκούνηδες»).Είχαν δικούς τους άγραφους νόμους, έντονο θρησκευτικό συναίσθημα και πλούσια μουσική παράδοση (δημοτικά τραγούδια της τάβλας και της στράτας) που εξυμνούσε τη ζωή στο βουνό, την ξενιτιά και την ποιμενική ζωή.
1918. Μονή Παναγίας Σουμελά. Ρώσοι στρατιώτες, κατά την κατοχή της Τραπεζούντας.
1921. Μικρασιατικό μέτωπο. Ο Μουσταφά Κεμάλ, ο Ισμέτ Ινονού και ο, πρεσβευτής της "σοβιετικής" Ρωσίας Αράλωφ.
Λίγες μέρες πριν από τον τερματισμό των εχθροπραξιών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 7 Νοεμβρίου 1918, στη Βαυαρία υποκινείται επανάσταση. Το ίδιο βράδυ, ο βασιλιάς της Βαυαρίας, Λουδοβίκος Γ΄, εγκατέλειψε το παλάτι και την πόλη, σηματοδοτώντας το τέλος της δυναστείας των Βίττελσμπαχ, η οποία κυβερνούσε για 738 χρόνια. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 8ης Νοεμβρίου 1918, ο Κουρτ Άισνερ ανακήρυξε τη Βαυαρία ως «Ελεύθερο Κράτος» (Freistaat Bayern). Στην ουσία επρόκειτο για μια κομμουνιστική επανάσταση, καθώς ο εβραϊκής καταγωγής Άισνερ ανήκε στο USPD (Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας), το οποίο είχε αποσχιστεί από τους επίσημους Σοσιαλδημοκράτες (SPD). Ο ίδιος σχημάτισε προσωρινή κυβέρνηση, αναλαμβάνοντας καθήκοντα Πρωθυπουργού και Υπουργού Εξωτερικών.
Η Κατασκευή της «Γερμανικής Ενοχής»
Στις 23 Νοεμβρίου 1918, ο Άισνερ, υπό την ιδιότητα του πρωθυπουργού της Δημοκρατίας των Συμβουλίων της Βαυαρίας, δημοσιοποίησε μέσω του επίσημου βαυαρικού πρακτορείου ειδήσεων μια σειρά εγγράφων. Τα έγγραφα αυτά ήταν εκθέσεις της βαυαρικής πρεσβείας στο Βερολίνο, οι οποίες αφορούσαν τις διπλωματικές κινήσεις της γερμανικής κυβέρνησης κατά την κρίσιμη περίοδο από τις 18 Ιουλίου έως τις 14 Αυγούστου 1914. Δεν επρόκειτο όμως για τα αυτούσια έγγραφα, αλλά για μια σκόπιμη, επιλεκτική ανθολόγηση, περικοπή και σύνθεση τμημάτων τους.
Ο Άισνερ απομόνωσε και κράτησε τις αναφορές εκείνες που εμφάνιζαν τη Γερμανία να πιέζει την Αυστρία για σκληρή στάση απέναντι στη Σερβία. Αντίθετα, απέκρυψε σκόπιμα ολόκληρες παραγράφους που περιέγραφαν τις απέλπιδες προσπάθειες της Γερμανίας να αποτρέψει ή να περιορίσει τη σύγκρουση. Αυτό ακριβώς ήταν το κατασκευασμένο υλικό που χρησιμοποίησαν οι νικήτριες δυνάμεις της Αντάντ για να φορτώσουν στη Γερμανία την αποκλειστική ευθύνη του πολέμου. Το γεγονός αυτό τους παρείχε το απαραίτητο ηθικό έρεισμα για να τιμωρήσουν τη χώρα με τρόπο πρωτοφανή για τα ιστορικά χρονικά.
Το Κίνητρο της Προδοσίας
Ο Άισνερ χρησιμοποίησε την επαναστατική ορμή εκείνων των ημερών για να αποκτήσει πρόσβαση στα κρατικά αρχεία και να κατασκευάσει τη «μοναδική» απόδειξη της γερμανικής ενοχής, διαπράττοντας ανοιχτή εσχάτη προδοσία. Παραποίησε τα έγγραφα όχι από άγνοια, αλλά ως Κομμουνιστής από φανατικό μίσος κατά της γερμανικής εθνικής ιδέας. Στόχος του ήταν να προκαλέσει την πτώση της κεντρικής κυβέρνησης στο Βερολίνο και να εξασφαλίσει μια χωριστή ειρήνη για τη Βαυαρία, εξαγοράζοντάς την με την ομολογία της γερμανικής ενοχής. Επεδίωκε, εν τέλει, την απόσχιση της Βαυαρίας και τη δημιουργία ενός αυτόνομου σοσιαλιστικού κρατιδίου.
Η Ύστερη Αποκάλυψη της Απάτης
Μετά τη δημοσίευση των αποσπασμάτων από τον Άισνερ τον Νοέμβριο του 1918, το Γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών και οι εναπομείναντες διπλωμάτες υποψιάστηκαν αμέσως την απάτη. Όμως, πλέον δεν είχαν πρόσβαση στα έγγραφα και έτσι αδυνατούσαν να αμυνθούν απέναντι στις κατηγορίες των Συμμάχων. Το γερμανικό αρχείο επιστράφηκε στη Γερμανία το 1922. Η οριστική και επίσημη απόδειξη της σκευωρίας ήρθε το ίδιο έτος, όταν μια εξεταστική επιτροπή του Βαυαρικού Κοινοβουλίου (Landtag) εξέτασε εξονυχιστικά τα ντοκουμέντα. Η επιτροπή δημοσίευσε τα πλήρη κείμενα δίπλα-δίπλα με την έκδοση του Άισνερ, αποκαλύπτοντας τις σκόπιμες περικοπές και την πλήρη αλλοίωση του νοήματος. Ήταν όμως πλέον πολύ αργά· η μοίρα της Γερμανίας είχε ήδη σφραγιστεί με την επαχθή Συνθήκη των Βερσαλλιών.
Ο Άισνερ δολοφονήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1919, ενώ κατευθυνόταν πεζός προς το Βαυαρικό Κοινοβούλιο στο Μόναχο. Εκτελεστής του ήταν ο Άντον Γκραφ φον Άρκο-Βάλεϊ (Anton Graf von Arco-Valley), ένας νεαρός υπολοχαγός και μέλος της πατριωτικής οργάνωσης «Εταιρεία της Θούλης» (Thule Society), ο οποίος τον πλησίασε από πίσω και τον πυροβόλησε δύο φορές στο κεφάλι και στην πλάτη, επιφέροντας τον ακαριαίο θάνατό του. Η υπόθεσή του αποτέλεσε μία από τις κύριες αφορμές πάνω στις οποίες αργότερα ο Χίτλερ και οι Εθνικοσοσιαλιστές στήριξαν τη θεωρία της «πισώπλατης μαχαιριάς» (Dolchstoßlegende) κατά της Γερμανίας από τους Εβραίους και τους κομμουνιστές.
Η περίπτωση του Κουρτ Άισνερ και η επιλεκτική παραποίηση των βαυαρικών εγγράφων αποτελεί μνημείο του πώς η Ιστορία μπορεί να μετατραπεί σε όπλο στα χέρια πολιτικών σκοπιμοτήτων και ιδεολογικού φανατισμού. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών, η οποία βασίστηκε σε τέτοιου είδους χαλκευμένες «αποδείξεις», επέβαλε μια εξοντωτική και άδικη ποινή, η οποία αντί να φέρει την ειρήνη, έσπειρε τους σπόρους για τον επόμενο, ακόμα πιο καταστροφικό Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το πιο τραγικό στοιχείο αυτής της υπόθεσης είναι πως η παραχάραξη του Άισνερ δεν ήταν η μοναδική· μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αποκαλύφθηκαν τουλάχιστον άλλες τρεις μείζονες υποθέσεις αντίστοιχων παραποιήσεων. Όμως, η αποκάλυψη της αλήθειας από το Βαυαρικό Κοινοβούλιο το 1922 δεν απάλλαξε τη Γερμανία από την εξοντωτική της ποινή. Το ιστορικό ψεύδος είχε ήδη παράγει τα τελεσίδικα, καταστροφικά αποτελέσματά του. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει περίτρανα ότι όταν η πολιτική προπαγάνδα επιβάλλεται, η επίσημη ιστοριογραφία συχνά συνεχίζει να διασπρεί αποδεδειγμένα ψεύδη ακόμα και σήμερα, αρνούμενη να αποδεχθεί τα ίδια τα τεκμήρια της πραγματικότητας.
(Υ.Γ. Τάσος Αναστασόπουλος : Όλα αυτά χρειάζονται διασταύρωση).
https://pireorama.gr/i-prospatheia-diafygis-apo-ton-peiraia-tou-megalyterou-oikonomikou-katazitoumenou-ton-ipa-tou-samiouel-insal/
"ΣΙΔΗΡΑ ΕΙΡΗΝΗ " και "ΟΕΣ" (ΤΡΙΑΙΝΑ)
ΣΙΔΗΡΑ ΕΙΡΗΝΗ
Τον Ιούλιο του 1931 εμφανίστηκε στον εθνικιστικό χώρο μια άλλη οργάνωση με το όνομα "Σιδηρά Ειρήνη" Τα μέλη της φορούσαν μπλε πουκάμισα κατά τα πρότυπα των Ιταλών Μελανοχιτώνων και είχαν υιοθετήσει τον φασιστικό χαιρετισμό.
Αρχηγός της οργάνωσης ήταν ο απόστρατος συνταγματάρχης Νικ. Νικλάμπας, ο οποίος είχε πολιτευθεί με τον συνδυασμό του Ιωάννη Μεταξά στον νομό Πρεβέζης. Συναρχηγός της "Σιδηράς Ειρήνης" ήταν ο απόστρατος ταγματάρχης Παυσανίας Κατσώτας που χρημάτισε μεταπολεμικά δήμαρχος Αθηναίων, ενώ τα μέλη της οργάνωσης συμμετείχαν σε όλα τα φιλοβασιλικά συλλαλητήρια και τις εκδηλώσεις της εποχής υπέρ της επανόδου του Γεωργίου Β'
Ενα παλαίμαχο στέλεχος της "Σιδηράς Ειρήνης" υπήρξε ο Χαρίλαος Παπαγεωργίου, ο οποίος, αν και μεγάλης πια ηλικίας, εκινείτο στον εθνικιστικό χώρο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 70. Τα περισσότερα μέλη της οργάνωσης ήταν φιλοπαγκαλικοί αξιωματικοί που είχαν εκδιωχθεί από τον στρατό, παλαιοί πολεμιστές και νεολαία.
Στις αρχές του 1932 αποχώρησε ο Παυσ. Κατσώτας και στην οργάνωση προσχώρησε ο ναύαρχος Α. Χατζηκυριάκος, γεγονός που της προσέδωσε Ιδιαίτερο κύρος. Λίγο αργότερα όμως, τον Απρίλιο του 1932, ο ναύαρχος εγκατέλειψε τη "Σιδηρά Ειρήνη" και ενώθηκε με τον στρατηγό Θ. Πάγκαλο για να κατέλθουν μαζί στις εκλογές.
Μετά την αποχώρηση του Χατζηκυριάκου ο Νικλάμπας παρέμεινε στην αρχηγία της οργάνωσης έχοντας ως δεύτερο στην ιεραρχία τον ιατρό Θ. Χαρδαβέλλα, ενώ τα περισσότερα στελέχη της "Σιδηράς Ειρήνης" προσχώρησαν στο κόμμα του Γιάνναρου.
Εφημερίδες που απηχούσαν και δημοσίευαν προκηρύξεις και θέσεις της οργάνωσης ήταν η εβδομαδιαία "Εγερσις" και η "Λαοκρατία". Η δεύτερη υποστήριζε και τους Εθνικόφρονες Σοσιαλιστές του Ιακ. Διαμαντόπουλου.
Ουσιαστικά η "Σιδηρά Ειρήνη" υπήρξε μία πολιτική κίνηση μικρής εμβέλειας, που δεν απέκτησε ποτέ οποιαδήποτε πολιτική σημασία. Ο Νικλάμπας συνελήφθη το 1934 για συμμετοχή σε ένα αποτυχόν στρατιωτικό κίνημα και πέθανε από την πείνα κατά τον τραγικό χειμώνα του 1941-42.
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ (ΟΕΣ) - ΤΡΙΑΙΝΑ
Μια από τις πιο δυναμικές οργανώσεις του χώρου, αλλά και με ενδιαφέρουσα δράση κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Σχηματίστηκε από εθνικοσοσιαλιστές φοιτητές και με ορμητήριο ένα υπόγειο της οδού Ιπποκράτους τα μέλη της ΟΕΣ έδιναν πραγματικές μάχες με τους κομμουνιστές στο Πανεπιστήμιο και με τους αστυνομικούς στους δρόμους της Αθήνας.
Σήμα της οργάνωσης ήταν η τρίαινα του Ποσειδώνα. Η ΟΕΣ είχε δύο δημοσιογραφικά όργανα: τις εφημερίδες "Τρίαινα" και "Εθνικοσοσιαλιστής". Ιδιαίτερα η τελευταία διαβαζόταν περισσότερο και είχε μεγάλη απήχηση στη νεολαία. Κυκλοφορούσε κάθε δεκαπέντε ημέρες και διευθυντής της ήταν o Πέτρος Στεριώτης, μετέπειτα καθηγητής της ΑΣΟΕΕ και διοικητής της ΕΤΒΑ.
Αρχηγός και ψυχή της "Τρίαινας" ήταν ο πρώην υπουργός και αντιπρόεδρος της Βουλής (επί Γεωργ. Παπανδρέου το 1964), γιατρός Ιάκωβος Διαμαντόπουλος. Ο Διαμαντόπουλος, μόλις 28 χρόνων το 1934, σπούδασε στο Βερολίνο και επηρεάστηκε από το ναζιστικό Κίνημα και τον Χίτλερ. Ξεκίνησε την οργάνωση με 3 άτομα και σταδιακά προσχώρησαν άλλες τρεις εθνικιστικές οργανώσεις: η "ΕΠΕΝΕ" (Εθνικοσοσιαλιστική Παράταξη Εργαζομένων Νέων Ελλάδος), η ΠΕΚΑ (Προοδευτική Ενωση Κοινωνικής Αλληλεγγύης) και η ΦΕΚ (Φασιστική Νεολαία Ελλάδος) της οποίας τα μέλη ήταν ηλικίας 25-35 ετών και διευθύνονταν από μια πενταμελή επιτροπή με πρόεδρο τον απόστρατο λοχαγό Παρασκευά.
Όλα τα μέλη της "Τρίαινας" υπάκουαν τυφλά στον αρχηγό τους και εκτελούσαν με στρατιωτική πειθαρχία τις διαταγές του. Στο 6ο φύλλο της εφημερίδας "Εθνικοσοσιαλιστής", της 15/6/1934, o Διαμαντόπουλος έδωσε μια συνέντευξη που παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ.
"Ερ. Δια τα κόμματα ποίαν αντίληψη έχετε κε Αρχηγέ;
Απ. Πιστεύω ότι τα κόμματα, προ παντός όπως εξηλήχθησαν σήμερον, δεν έχουν ουδένα ηθικόν προορισμόν. Δεν στηρίζονται εις ουδεμίαν ανάγκην. Βεβαίως εις την σημερινήν κοινωνίαν έχουν τον προορισμόν των ανευ των κομμάτων δεν θα ήτο δυνατόν παρά να έχει κατεβή ο λαός εις το πεζοδρόμιον, δια να αντιμετωπίση με τα στήθη του την σκληράν και απάνθρωπον εκμετάλλευσιν του μεγάλου κεφαλαίου το οποίον υπό τας μάσκας των προσωπικών κομμάτων δρα και ενεργεί κατά τον μάλλον σατανικόν τρόπον. Τα αστικά κόμματα δεν είναι παρά μια σκηνή η οποία κρύβει πίσω της τους πιο εκφυλισμένους χρηματιστικούς και εκμεταλλευτικούς τύπους, οι οποίοι απομυζούν κατά τον πλέον ζωώδη τρόπον το αίμα του εργαζομένου λαού".
Τα κεντρικά γραφεία της οργάνωσης ήταν στην οδό Σωκράτους και γέμιζαν κάθε βράδυ από νεολαίους, εργαζόμενους και μαθητές. Γραφεία και παραρτήματα της "Τρίαινας" υπήρχαν και σε πολλές πόλεις, κυρίως της νότιας Ελλάδας, π.χ. στη Λευκάδα, στο Ηράκλειο, στη Σπάρτη, καθώς και στις συνοικίες της Αθήνας, Βούλα, Μεταξουργείο, Νέα Ιωνία Κ.ά.
Στις 20 Μαϊου 1934, η ΟΕΣ εγκαινίασε τα γραφεία της Νεολαίας της στην Καλλιθέα. Μετά τον καθιερωμένο αγιασμό o υπαρχηγός της Νεολαίας Μπίτσιος, απευθυνόμενος σε συγκέντρωση 200 περίπου εθνικοσοσιαλιστών, ανέπτυξε τους λόγους και σκοπούς της κίνησης και κατέληξε λέγοντας πως: "Ο ενθουσιασμός σας, η αυταπάρνησή σας και ο μέγιστος πόθος σας δια την δημιουργίαν της νέας εθνικοφρόνου Σοσιαλιστικής Κοινωνίας αφ' ενος, και ο ισχυρός αρχηγός μας με τον ανώτερον νουν και την ασύγκριτον θεληματικότητα αφ' ετέρα, μας εγγυώνται πλήρως δια την μεγάλην νίκην" (εφημερίδα "Εθνικοσοσιαλιστής", 1/6/1934).
Με την ΟΕΣ συνεργαζόταν και o εθνικιστής, υφηγητής τότε της Γενικής Πολιτειολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Δημήτριος Βεζανής. Στον "Εθνικοσοσιαλιστή" αρθρογραφούσαν ακόμα οι Γερ. Κατωπόδης, καθηγητής Φιλολογίας (με το ψευδώαμο Ιστορικός') και o φοιτητής της Νομικής Πολύβιος Λάτσος από τη Λάρισα. Ο Κατωπόδης μάλιστα αρθρογραφούσε και σε εφημερίδες της Λευκάδας από όπου καταγόταν.
Άλλα αξιόλογα στελέχη της οργάνωσης ήταν εκείνα που αποτελούσαν τον τομέα δράσης της ΟΕΣ: Ν. Πάτσης, Ι. Τουφεξής, Κ. Δημάκης, Μ. Ζαϊρης και Ι. Δαγκρής. Υπεύθυνος προπαγάνδας ήταν o Χ. Βασιλειάδης, ενώ o K. Φουντάς ήταν αρμόδιος για την Εργατική Νεολαία.
Την Κυριακή 25 Μαρτίου 1934 κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο του "Εθνικοσοσιαλιστή" με σκοπό, όπως έγραφε στην πρώτη σελίδα, να αγωνισθεί "με ειλικρίνειαν και αφιλοκέρδειαν υπέρ της Ιδέας του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού". Στο παρθενικό φύλλο της εφημερίδας υπήρχαν αναγνώσματα όπως "O Χίτλερ και o αγών του", "Ο Φασισμός και η Ελλάς", αναδρομή στον ελληνικό εθνικισμό από τον Πεισίστρατο ως τη Σπάρτη και σχόλια της επικαιρότητας.
Τον Μάιο του 1934 0 στενός συνεργάτης του Χίτλερ, Χέρμαν Γκαίρινγκ, πρωθυπουργός της Πρωσίας, επισκέφθηκε την Αθήνα, όπου έγινε δεκτός με τιμές από τον τότε πρωθυπουργό Παν. Τσαλδάρη. Τιμήθηκε μάλιστα ως εξέχουσα προσωπικότητα με τον Μεγαλόσταυρο του Σωτήρος. Παράλληλα φρόντισε να αποκτήσει επαφή με τους ντόπιους εθνικοσοσιαλιστές μέσω της γερμανικής πρεσβείας. Στη Λέσχη της Φιλαδέλφειας έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τα μέλη της γερμανικής παροικίας, τον αντιπρόσωπο των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών στην Αθήνα Κούτρφερ, αλλά και τον Ιάκωβο Διαμαντόπουλο, αρχηγό των Εθνικοφρόνων Σοσιαλιστών Ελλάδος, o οποίος αφού προσφώνησε στους παρευρισκόμενους τον Πρώσο Καγκελάριο, εξέδωσε ανακοινωθέν λέγοντας ότι "οι εθνικοσοσιαλισταί όλου του κόσμου αποτελούν κοινόν μέτωπον κατά του κοινού εχθρού" (εφημερίδα "Εθνικοσοσιαλιστής", 1/6/34).
Τον Αύγουστο του 1934 η βρετανική κυβέρνηση απαίτησε από την ελληνική να απελάσει τον Κύπριο Γ. Χατζηπαύλου. Η ΟΕΣ με ανακοίνωση που μοίρασε στα μέλη της, στις εφημερίδες και στους δρόμους της Αθήνας διακήρυξε ότι "επ' ουδενί λόγω θα δεχόταν την απαίτηση αυτή" και ότι μέλη της βρίσκονταν σε επιφυλακή για να περιφρουρήσουν την εθνική τους αξιοπρέπεια, φθάνοντας και στα άκρα ακόμα".
Τέλος η ΟΕΣ κατήγγειλε και τη δουλοπρεπή στάση της κυβέρνησης Τσαλδάρη ("Εθνικοσοσιαλιστής" 15/8/1934).
Η οργάνωση ήλθε σε ανοικτή σύγκρουση με το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Γεωργίου Μερκούρη επειδή, όπως υποστήριζαν στην Τρίαινα, "καπηλευόταν την Ιδέα του Εθνικισμού".
Τα στελέχη της ΟΕΣ θαύμαζαν τα επιτεύγματα του Μουσολίνι και ονειρεύονταν ένα παρόμοιο δυναμικό καθεστώς και στην Ελλάδα. Γι'αυτόν τον λόγο αντιπροσωπεία της ΟΕΣ επισκέφθηκε στη Ρώμη τα στρατόπεδα των Ιταλών φασιστών "Μπαλίλα" για συνομιλίες μαζί τους.
Πολύ αργότερα, αφού η οργάνωση διαλύθηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά, επανεμφανίστηκε στην Κατοχή και έδρασε (με το όνομα "Τρίαινα") ως αντιστασιακή, διοργανώνοντας δολιοφθορές εναντίον των Γερμανοϊταλών. Η δράση της μάλιστα αναγνωρίστηκε και από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την ψήφιση του Νόμου περί Εθνικής Αντίστασης που έφερε στη Βουλή το 1982.
Λίγο πριν από τη μεταπολίτευση (Ιούνιος 1974), o Ιάκωβος Διαμαντόπουλος πραγματοποιώντας μια αναδρομή στο παρελθόν του παραδέχθηκε: "...εθαύμαζα τους Χίτλερ και Μουσολίνι, διότι είχον παραλάβει τις χώρες τους εν διαλύσει και τις μετέβαλαν εις κράτη κολοσσούς, αναλαβόντες την εξουσίαν ουχί πραξικοπηματικώς αλλά κατόπιν μακροχρονίων ειρηνικών, έστω δημαγωγικών αγώνων και λαϊκής εντολής. Ενθυμούμαι πως όταν, ως φοιτητής, πέρασα από την Ιταλίαν προ της ανόδου του Μουσολίνι, μέρα μεσημέρι σου έπαιρναν οι κλέφτες τα πράγματα μέσα από τα μάτια σου. Και εις την Γερμανίαν (όπου εσπούδασα επί εξαετίαν) υπήρχεν ανεργία, φτώχεια και συνεχής πτώσις της αξίας του μάρκου μέχρι πληθωρισμού, φθάνοντος εις χαμηλότατα επίπεδα από ώρας εις ώραν. Πώς να μην εθαύμαζα την πρόοδον της χώρας αυτής έπειτα από 8 έτη που την ξαναείδα το 1934 και να μην επηρεασθώ από τα λόγια Ελληνίδος εκ Κωνσταντινουπόλεως ότι Ελληνίς την καταγωγήν επίσης εκ Κωνσταντινουπόλεως, σύζυγος γνωστοτάτου γλύπτου προσωπικού φίλου του Χίτλερ (σ.σ. εννοεί τον Μπρέκερ), την διαβεβαίωσε ότι ούτος ήτο θαυμαστής του ελληνικού πνεύματος και επεθύμει να βοηθήσει την Ελλάδα ώστε να καταστή και πάλιν διεθνές πνευματικόν κέντρον;..." (βλ. Ιάκωβου Διαμαντόπουλου: "Ω Ειρήνη! οδοιπορικό 40-44', Αθήναι, 1974, σελ. 18, Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός).
Ο ΘΟΥΡΙΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ
(Μελοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 1933)
Σημαίνει η ώρα, ξυπνά o Ελληνισμός Φεύγει μακριά μακριά η διχόνοια αι αρχαί σας Πατρίδα και Σοσιαλισμός φέρνουν αδελφοσύνη, σύμπνοια.
Την τρίαινα ψηλά, βαδίζετε εμπρός ηνωμένοι για την πατρίδα ψωμί. δουλειά, ελευθεριά ζητά ο λαός σε σας έλαχε η φροντίδα.
Την τρίαινα ψηλά, φθάνει o καθαρμός από εσάς της Ελλάδος παιδιά ώ, μια γραμμή με ψυχή ένας παλμός μια πίστις και μια ελπίδα.
Πηγή κειμένου: Ιάκωβος Περ. Χονδροματίδης - "Η ΜΑΥΡΗ ΣΚΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ".
1933. Γερμανία.
1939 (καλοκαίρι). Αθήνα. Ο Πέτρος Κόκκαλης, με την σύζυγό του, Νίκη και τον πατέρα του να κρατάει, στην αγκαλιά του, τον εγγονό του, Σωκράτη Κόκκαλη.
28η Οκτωβρίου 1940 – Το πρώτο ανακοινωθέν.
Χάραμα. Στο καφενείο του μπάρμπα-Μήτσου, στριμώχτηκαν όλοι. Ο εκφωνητής Κώστας Σταυρόπουλος μετέδωσε το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν του Γενικού Στρατηγείου.
Ο ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος, στρατιώτης, τότε, στο Επταχώρι Καστοριάς, περιγράφει τί είδε, στις 28 Οκτωβρίου 1940, ως στρατιώτης του Αποσπάσματος Πίνδου. Το ραδιόφωνο ήταν ο μόνος τρόπος να μάθει το χωριό ότι άρχισε ο πόλεμος.
Κάθε βράδυ, γύρω απ’ τη σόμπα, τα χωριά άκουγαν τις ειδήσεις. Οι γυναίκες της Ηπείρου, που βοήθησαν, στην αντίσταση, κατά των Ιταλών, ζούσαν, με το αυτί κολλημένο, στο ραδιόφωνο. Τα Χριστούγεννα του 1940 οι στρατιώτες, στα χαρακώματα της Βορείου Ηπείρου, άκουγαν τις εκπομπές, για να πάρουν κουράγιο.
Όταν μπήκαν οι Γερμανοί, διέταξαν τους κατόχους να δηλώσουν τα ραδιόφωνα. Τα σφράγιζαν, για να πιάνουν, μόνο, τον σταθμό, που έλεγχαν οι κατακτητές. Όποιος δεν παρέδιδε το ραδιόφωνο αντιμετώπιζε φυλάκιση, ή θάνατο.
Μαρτυρία : 87χρονος, από το Περδικάκι Αιτωλοακαρνανίας, θυμάται : «Ζήσαμε φτώχεια, Κατοχή, εμφύλιο... Η ζωή, χωρίς ρεύμα, το πρώτο αυτοκίνητο, στο χωριό...». Στα χρόνια της Κατοχής, το ραδιόφωνο έπαιζε, κρυφά, σκεπασμένο, με κουβέρτες, για να ακούσουν το BBC. «Όποιος ακουγόταν να μεταδίδει νέα, εκτελούνταν».
Ο Κώστας Σταυρόπουλος, εκφωνητής του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών, έκανε την τελευταία ελεύθερη εκπομπή, πριν μπουν οι Γερμανοί, στην Αθήνα, προσπαθώντας να ενθαρρύνει τους Έλληνες. Ήταν «η τελευταία ουγγιά ελευθερίας, μετά θα υπήρχε, μόνο, κόλαση και πόνος».
Στα μαρτυρικά χωριά, όπως το Κακολύρι Εύβοιας, το 1944, οι άνθρωποι κρατούσαν μνήμες, με «μαρτυρίες και ιστορίες», για το πώς άκουγαν, κρυφά, τις εκπομπές. Στο Βουργαρέλι Άρτας, οι «μνήμες και μαρτυρίες, από τις μαρτυρικές εποχές 1940-1946» μιλούν, για τον ρόλο του ραδιοφώνου, στην Αντίσταση.
Στο χωριό Μάραθος Καρδίτσας, ο παππούς Βασίλης θυμάται εποχές, χωρίς ρεύμα. «Αυτοκίνητα δεν υπήρχαν... η απουσία ηλεκτρικού ρεύματος σημαίνει ότι έπρεπε να βρίσκουν εναλλακτικούς τρόπους». Το ραδιόφωνο, αν υπήρχε, δούλευε με μπαταρία.
Δεν το είχε το κάθε σπίτι. Το είχε ο κοινοτάρχης, ο καφετζής, ο δάσκαλος και μαζευόταν όλο το χωριό.
Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι δύο σταθμοί της Ελλάδας μετέδιδαν νέα, από το μέτωπο και τόνωναν το ηθικό.
«Το ραδιόφωνο του 1940 δεν ήταν, για τραγούδια. Ήταν, για να μάθεις, αν ζει ο γιος σου, στην Αλβανία. Ήταν, για να ακούσεις το “Εδώ Λονδίνο” και να πεις “υπάρχει, ακόμη, Ελλάδα”. Γι’ αυτό το κρύβαμε. Γι’ αυτό το φυλάγαμε, σαν εικόνισμα».
Άννα Δανάλη.
1945. Πώς μεταχειρίζονται χώρες, όπως η Νορβηγία, η Δανία, ή η Ολλανδία, τους εθελοντές SS Wiking, μετά το τέλος του πολέμου;
Στο τέλος του πολέμου, η επιστροφή των επιζώντων εθελοντών της μεραρχίας *Wiking* στις πατρίδες τους δεν ήταν, καθόλου, αυτή των απλών στρατιωτών που επέστρεφαν σπίτι. Έγιναν δεκτοί ως **προδότες της πατρίδας** και συνεργάτες του καθεστώτος που είχε καταλάβει ή απειλήσει τα έθνη τους.
Η νομική και κοινωνική απάντηση σε Ολλανδία, Δανία και Νορβηγία ήταν αμείλικτη, δίνοντας τη θέση της σε μαζικές εθνικές διαδικασίες καθαρισμού γνωστές ως μεταπολεμικές δίκες.
## 1. Ολλανδία: Απώλεια υπηκοότητας και στρατόπεδα κράτησης
Η Ολλανδία έφερε το μεγαλύτερο άγημα ξένων εθελοντών στο Waffen-SS (υπολογίζεται ότι μεταξύ 22.000 και 25.000 Ολλανδών συνολικά πέρασαν από διάφορες μονάδες, συμπεριλαμβανομένου του *Wiking*).
**Αυτόματη απώλεια Ιθαγένειας: ** Σύμφωνα με προπολεμικό ολλανδικό νόμο, όποιος πολίτης εισήλθε στη στρατιωτική θητεία ξένου Κράτους χωρίς ρητή άδεια από το Στέμμα έχασε αυτόματα την υπηκοότητα. Κατά την επιστροφή τους, οι εθελοντές των SS ήταν επισήμως άστεγοι.
**Φυλακές και καταναγκαστική εργασία: ** Χιλιάδες από αυτούς οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα κράτησης. Ειδικά δικαστήρια επέβαλαν ποινές φυλάκισης μεταξύ 4 και 10 ετών για τους περισσότερους φυλετικούς στρατιώτες, και ισόβια ή εκτελέσεις για υψηλόβαθμους αξιωματικούς και πολιτικούς συνεργάτες.
* **Κοινωνικό Στίγμα: ** Κατά την έξοδό τους από τη φυλακή, η έλλειψη διαβατηρίου τους εμπόδισε να ψηφίσουν, να εργάζονται στο δημόσιο τομέα ή να λαμβάνουν συντάξεις. Για την ολλανδική κοινωνία, η απόρριψη ήταν τόσο απόλυτη που πολλοί κατέληξαν να μεταναστεύσουν στη Δυτική Γερμανία μόλις ανέκτησαν ορισμένα δικαιώματα τη δεκαετία του 1950.
## 2. Δανία: Η αναδρομική δραστηριότητα και το «νόμο της προδοσίας».
Η υπόθεση της Δανίας ήταν νομικά αμφιλεγόμενη. Το 1940, μετά τη γερμανική κατοχή, η ίδια η δανική κυβέρνηση (η οποία αρχικά συνεργάστηκε με το Βερολίνο για να διατηρήσει κάποια αυτονομία) έδωσε νόμιμη άδεια στους αξιωματικούς του στρατού της να καταταγούν στο *Frikorps Danmark* και στα Waffen-SS.
**Νόμοι με αναδρομική ισχύ:** Απελευθερώνοντας το 1945, το κοινοβούλιο της Δανίας πέρασε αναδρομικά το *Straffelofstill æg* (εγκληματικό συμπλήρωμα κατά της προδοσίας). Ακύρωσαν τις άδειες που χορηγήθηκαν κατά τη διάρκεια της κατοχής με το επιχείρημα ότι η πολιτική κυβέρνηση είχε ενεργήσει υπό ναζιστικό εξαναγκασμό.
**Μαζικές Δίκες:** Σχεδόν 3.300 Δανοί εθελοντές των SS δικάστηκαν και καταδικάστηκαν. Οι μισές ποινές για στρατιώτες *Wiking* ή *Frikorps* ήταν μεταξύ 2 και 4 ετών φυλάκιση.
**Θανατική Ποινή: ** Η Δανία επανέφερε προσωρινά την θανατική ποινή (δεν χρησιμοποιήθηκε από το 1892) για τις σοβαρότερες περιπτώσεις συνεργασίας, εκτελώντας 46 άτομα, κυρίως μέλη των τοπικών αξιωματικών της Γκεστάπο και των SS που εμπλέκονται σε βασανιστήρια.
## 3. Νορβηγία: Η διαδικασία *Landssvikoppgör*
Στη Νορβηγία, η κυβέρνηση-μαριονέτα του Vidkun Quisling αύξησε έντονα την στρατολόγηση για το σύνταγμα *Nordland* της μεραρχίας *Wiking*. Μετά την απελευθέρωση, η χώρα πραγματοποίησε μία από τις πιο δραστικές και οργανωμένες εκκαθαρίσεις στην Ευρώπη ανάλογα με τον πληθυσμό της, διαδικασία γνωστή ως *Landsssvikoppgör* (απόφαση για προδοσία).
**Δοκιμές μεγάλης κλίμακας:** Πάνω από 90.000 Νορβηγοί ερευνήθηκαν για συμπαιγνία. Σχεδόν όλοι οι επιζώντες εθελοντές των SS (περίπου 3.000 ή 4.000 άνδρες) περπάτησαν μέσα από τα δικαστήρια.
** Ποινές Φυλακής:** Η συντριπτική πλειοψηφία έλαβε ποινές μεταξύ 3 και 8 ετών καταναγκαστικής εργασίας. Πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες της κατοχής, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Vidkun Quisling, εκτελέστηκαν.
**Οικονομική Κατάσχεση:** Εκτός από τη φυλακή, το Νορβηγικό Δημόσιο επέβαλε μαζικά πρόστιμα και κατάσχεσε τα αγαθά και τους μισθούς που έλαβαν αυτοί οι στρατιώτες από τη Γερμανία κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, αφήνοντάς τους σε οικονομική καταστροφή μετά την εκπλήρωση των ποινών τους.
> **Εναλλακτικός Προορισμός: Η Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων**
> Για πολλούς από αυτούς τους βετεράνους *Wiking* που διέφυγαν από τη δικαιοσύνη στις πατρίδες τους ή που δεν μπορούσαν να βρουν μια θέση στη μεταπολεμική κοινωνία, η Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων έγινε παράδεισος. Η Γαλλία χρειαζόταν έμπειρους στρατιώτες για τον αποικιακό της πόλεμο στην Ινδοκίνα και, σε αντάλλαγμα για μερικά χρόνια υπηρεσίας με νέα ταυτότητα, τους προσέφερε χάρη και γαλλική υπηκοότητα. Εκτιμάται ότι εκατοντάδες πρώην SS Νορβηγικοί κατέληξαν να πολεμούν και να πεθαίνουν σε ζούγκλες όπως το Dien Bien Phu.
Μάρτιος 1945. Καβάγια, Αλβανία. Καταυλισμός Τσάμηδων προσφύγων, από την ελληνική Ήπειρο.
80 χρόνια, από την επίσκεψη / «Με τους Γιουγκοσλάβους, μέχρι θανάτου»
Μετά την επιστροφή του, από την Γιουγκοσλαβία, στις 2/7/1946, ο Εμβέρ Χότζα ήταν, εξαιρετικά, ενθουσιασμένος. Στο αεροδρόμιο των Τιράνων εκφώνησε αυτή την ομιλία πίστης, προς τους "Γιουγκοσλάβους αδελφούς του :
«Η ημέρα της μεγάλης μας επαφής, με τον στρατάρχη Τίτο, τον μεγάλο ηγέτη των ηρωικών λαών της Γιουγκοσλαβίας και ταυτόχρονα, τον πολύ μεγάλο και πιστό φίλο μας, θα μείνει αξέχαστη και είναι μια ημέρα, που σημαδεύεται, στην ιστορία του λαού μας. Το ψήσιμο μας είναι σύμβολο της μεγάλης αδελφοσύνης και της στενής και ειλικρινούς φιλίας μας, είναι η πραγματοποίηση των ονείρων των γιων μας, που έχυσαν αίμα, για την ελευθερία της πατρίδας μας, για μια πιο ευτυχισμένη ζωή, για τους ανθρώπους και για την καθιέρωση μιας αδελφοσύνης και μιας φιλίας, ως όσο το δυνατόν, πιο κοντά, με τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας.
Όπου και αν πηγαίναμε, στην Γιουγκοσλαβία, στα πιο απομακρυσμένα χωριά της Σλοβενίας, καθόμασταν και βλέπαμε, με τα μάτια μας, πόσο μεγάλος ήταν ο ενθουσιασμός, πόσο βαθιά είναι η αγάπη, για τους ανθρώπους μας. Είδαμε, με τα μάτια μας, πολεμιστές να κλαίνε, επιφανείς πολιτικούς, βαθιά, συγκινημένους όταν μίλησαν, για τον λαό μας, για τις θυσίες μας, για τον κοινό πόλεμο, για τους γιους των λαών μας, που έδωσαν, μαζί, την ζωή τους, στις κοινές μάχες, κατά του φασισμού. Μας έδωσε η ηγεσία της νέας Γιουγκοσλαβίας, ο στρατάρχης Τίτο, ένα καλωσόρισμα, τόσο τρυφερό, που δεν μπορεί να εκφραστεί, με λόγια.
Εμείς οι αδελφικοί λαοί της Γιουγκοσλαβίας έχουμε μεγάλους και πιο ειλικρινείς φίλους, και θα διατηρήσουμε αυτή την φιλία, θα την ενισχύουμε, ημέρα με την ημέρα, γιατί είναι η μεγάλη εγγύηση, για την προστασία της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της χώρας μας, είναι ένας, από τους κυριότερους παράγοντες, για την πρόοδο της χώρας μας. Το αδελφικό και εγκάρδιο δέσιμο μας, με τους επιφανείς ηγέτες της Γιουγκοσλαβίας, απέδωσε, φυσικά και τα μεγάλα αποτελέσματα, που περίμεναν, με ανυπομονησία ο λαός μας και οι λαοί της Γιουγκοσλαβίας, ατσάλινα, για μια ζωή, την αδελφοσύνη και την φιλία, που υπάρχει, μεταξύ των λαών μας, μια φιλία, που καμία δύναμη, στον κόσμο, δεν θα σπάσει. Κοιτάμε, σήμερα, το μέλλον μας, με σιγουριά, γιατί έχουμε φίλους δυνατούς και ειλικρινείς, που μας αγαπούν, με όλη τους την ψυχή και με τους οποίους είμαστε αλληλέγγυοι, μέχρι θανάτου. Ως εκ τούτου, ας βάλουμε όλες μας τις δυνάμεις, ώστε η αδελφότητα, μεταξύ των λαών της Γιουγκοσλαβίας, να ενισχυθεί πολύ, για το μέλλον του λαού μας.
Ζήτω η αδελφότητα και η μεγάλη φιλία μεταξύ του αλβανικού λαού και των αδελφικών λαών της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας! Ζήτω οι ηρωικοί λαοί της Γιουγκοσλαβίας και ο στρατάρχης Τίτο. Ζήτω ο Αλβανικός λαός! ”.
Enver Xoxha. “Ιμπεριαλισμός και επανάσταση».
Παρακάτω μια σελίδα από την ανάκριση του Peter Karpovich Soprunenko, Γενικού Κρατικής Ασφάλειας της ΕΣΣΔ, πρώην Αρχηγού του Γραφείου Υποθέσεων Αιχμαλώτων Πολέμου και Διεθνών της ΕΣΣΔ από υπαλλήλους της Γενικής Στρατιωτικής Εισαγγελίας. Ο Petr Karpovich ήταν στη στρατιωτική θητεία από το 1928 έως το 1963. Μέλος του κόμματος από το 1928.
Ο Soprunenko ήταν ένας από τους πιο ενημερωμένους ανθρώπους στην ιστορία των πυροβολισμών στο Katyn, καθώς ήταν προσωπικά επικεφαλής της υπηρεσίας που είναι υπεύθυνη για όλους τους αιχμαλώτους πολέμου και ήταν φυλακισμένος στην ΕΣΣΔ. Μάρτυρας πρώτου επιπέδου. Η ανάκριση διεξήχθη στις 29 Απριλίου 1991 στο διαμέρισμα του Σοπρουνένκο από τους αντισυνταγματάρχες της δικαιοσύνης Τρετέτσκι και Γιαμπλόκοφ. Ολόκληρη η συνέντευξη καταγράφηκε σε βίντεο κάμερα. Το βίντεο επισυνάπτεται στην ποινική υπόθεση. Μετά την ολοκλήρωση της ανάκρισης, οι εισαγγελείς ρώτησαν τον στρατηγό Soprunenko για ποιο σκοπό, σύμφωνα με τον ίδιο, ο Στάλιν αποφάσισε να πυροβολήσει Πολωνούς αιχμαλώτους πολέμου:
"... Tretetsky: Peter Karpovich, συνοψίζοντας τα όλα, αφού ήσουν επικεφαλής του τμήματος αιχμαλώτων πολέμου εκείνα τα χρόνια, μπορείς επιτέλους να πεις ποια είναι η τύχη αυτών των Πολωνών αιχμαλώτων πολέμου, που γενικά πήραν αυτή την απόφαση, όπως είπες δεν είναι δική σου λάθος και πρωτοβουλία, ποιος τα ξεκίνησε όλα αυτά και σε σχέση με τι;
Σοπρουνένκο: Δεν ξέρω ποιος το ξεκίνησε. Φυσικά, ο Υπουργός Ναρκωτικών. Οι λόγοι μιας τέτοιας απόφασης: φυσικά προβλήματα με την πολωνική κυβέρνηση, και για πανηγυρισμό ο Στάλιν αποφάσισε να την καταστρέψει, εκ των προτέρων. Αυτό συμβαίνει, επειδή η Πολωνία δεν μας άφηνε να μπούμε, στην επικράτειά της, εκείνη την εποχή, σε 40 χρόνια, δεν θα μας άφηνε. Και οι Γερμανοί έχτισαν μεγάλες μάζες, συγκεντρωμένες προς την κατεύθυνση μας.
Tretetsky: συγκεντρώσαμε έγγραφα ότι τα πολωνικά στρατεύματα δεν δημιούργησαν καμία αντίσταση στο έδαφος της Δυτικής Ουκρανίας και της Λευκορωσίας όταν τα απελευθερώσαμε.
Soprunenko: Δεν μας έφτιαξαν επειδή τους έσπασαν οι Γερμανοί. Έχουν αποθαρρυνθεί.
Tretetsky: στην προηγούμενη συνέντευξη, στις 25 Οκτωβρίου 1990, δίξατε ότι ένας από τους λόγους ήταν ότι ο Στάλιν δεν μπορούσε να συγχωρήσει τους Πολωνούς, για την ήττα μας, στην Βαρσοβία, τον 20ο χρόνο;
Soprunenko: Καλά και αυτό, επίσης. Μπορεί να έκανε την διαφορά, επίσης. Και το πιο σημαντικό, νομίζω, η προετοιμασία της Γερμανίας, για πόλεμο... »
Pyotr Karpovich Soprunenko (17 Μαΐου 1908 Κυβερνείο Κιέβου - 23 Ιουνίου 1992, Μόσχα) - υπάλληλος των σοβιετικών αρχών κρατικής ασφάλειας, επικεφαλής του Γραφείου, και του προέδρου, για τις Υποθέσεις Κρατουμένων Πολέμου και Εσωτερικών (UPVI) της NKVD ΕΣΣΔ, Υποστράτηγος (1945).
1947. Τα Δωδεκάνησα ενσωματώνονται, στην ελληνική επικράτεια.
Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ο Ζαχαριάδης ζήτησε πλήρη αρωγή, από τους συμμάχους του Αλβανούς, για όπλα και ανοικτά, για τους κομμουνιστές, σύνορα, με σκοπό να παραταχθούν, απέναντι, στους Έλληνες και το πολεμικό μέτωπο, το οποίο σκόπευαν να συνεχίσουν και να διευρύνουν. Βασικός του σύνδεσμος, με την κυβέρνηση της Αλβανίας, ήταν ο βορειοηπειρώτης ανώτατος αξιωματούχος της αλβανικής Ασφάλειας, Γιώργος Κώτσιας.
(Πώς οργανώθηκε η μυστική σύσκεψη λίγο πριν από τη λήξη του Εμφυλίου και οι ανησυχίες των Τιράνων).
Γράφει ο κ. Σταύρος Γ. Ντάγιος, διδάκτωρ Ιστορίας, στο Α. Π. Θ.
Εξήντα τρία χρόνια, μετά τη λήξη του ελληνικού εμφύλιου πολέμου και τα αλβανικά αρχεία παρέχουν σπάνιο αρχειακό υλικό, για τις εξελίξεις της περιόδου αυτής. Το καλοκαίρι του 1949 και ενώ η τύχη του ελληνικού εμφυλίου πολέμου είχε, εν πολλοίς, κριθεί, η αλβανική κομμουνιστική ηγεσία επιχειρούσε, με κάθε τρόπο να ανταποκριθεί, στις αιτήσεις των Ελλήνων κομμουνιστών και να βοηθήσει τον αντάρτικο αγώνα, σύμφωνα με τις υποδείξεις της Μόσχας και του Βελιγραδίου, αλλά, χωρίς η βοήθεια αυτή να γίνει, ευρύτερα, αντιληπτή και να υπονομεύσει την ασφάλεια και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.
Ο Ζαχαριάδης ζήτησε, από τον Χότζα, χωρίς περιστροφές, να επιτραπεί η είσοδος των Ελλήνων ανταρτών, στην Αλβανία, να εξοπλιστούν και στην συνέχεια, να προωθηθούν, στο μέτωπο του πολέμου. Αυτό, όμως, εγκυμονούσε τεράστιους κινδύνους, για την ίδια την Αλβανία και την ακεραιότητά της, αφού η ηγεσία των Τιράνων, μέσω ισχυρού δικτύου κατασκοπείας, είχε ενημερωθεί, για τα σχέδια της Αθήνας.
Ο Ε. Χότζα ήταν κατηγορηματικός : «Οχι, εγώ σας εξόπλισα, εγώ και θα σας αφοπλίσω, και κανένα πόδι Ελλήνων ανταρτών δεν θα εισέρθει, επί αλβανικού εδάφους. Δεν επιθυμώ, επ' ουδενί, μια ένοπλη σύρραξη, μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας! Σε βοήθησα πολύ, πέραν του δέοντος. Γι' αυτό ενημέρωσα και τον Στάλιν!».
Σύμφωνα, με πρόσφατα στοιχεία, που, τώρα, έρχονται στο φως της δημοσιότητας (αρχεία, που αποχαρακτηρίστηκαν, πρόσφατα), στα τέλη Μαρτίου 1949 και ύστερα, από (απερίσκεπτη) προτροπή των Ελλήνων κομουνιστών ηγετών, οι οποίοι ζητούσαν την επαναπροώθηση των Τσάμηδων, στην Ελλάδα και την επιστράτευσή τους, δίπλα, στον Δημοκρατικό Στρατό, σε αποκλειστική συνάντηση του Πολιτικού Γραφείου του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας, το θέμα συζητήθηκε, με την προσήκουσα προσοχή. Για την υπόθεση αυτή, είχε ενημερωθεί, με την σειρά τους, και ο Τίτο, με τον Στάλιν, (σύμφωνα με τα γιουγκοσλαβικά αρχεία) από το 1947, πλην όμως, ο Ε. Χότζα ήταν κατηγορηματικός : Η πλειοψηφία των μουσουλμάνων Τσάμηδων είναι αρνητική, σε τέτοιο ενδεχόμενο και μόνον, προβλήματα θα προκαλούσε μια τέτοια ενέργεια!..
https://www.istorikathemata.com/2012/08/zaxariadis-Enver-Hoxha-1949.html?fbclid=IwY2xjawS0XRxleHRuA2FlbQIxMABzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeCD75r1tbgZ5acPraW7JM7JjcDgfUxN542Vn1Zx-HhFSpJgB-IYgoYrCuwRU_aem_pH2p-oGQTFjHbal1rf4ksg
1950 (δεκαετία). Οι καμπινέδες της Καλλιθέας.
Στην Καλλιθέα της δεκαετίας του 1950, η αυλή μας ήταν ένα σύμπαν ολόκληρο. 17 οικογένειες, κοντά 50 ψυχές, και στη μέση της αυλής ένας καμπινές. Ένας για όλους.
Χωρίς νερό μέσα. Χωρίς καζανάκι. Μόνο μια τρύπα, ένας κουβάς με στάχτη δίπλα, και μια πόρτα από σανίδι που δεν έκλεινε καλά.
Κάθε πρωί στις 6, πριν λαλήσει ο πρώτος πετεινός από το απέναντι κοτέτσι, άρχιζε το μαρτύριο. Ουρά. Μακριά ουρά που στριφογύριζε σαν φίδι στην αυλή.
Οι άντρες στέκονταν μουτρωμένοι με τις σκελέες τους, χτυπώντας νευρικά το πόδι κάτω. Κάπνιζαν το πρώτο τσιγάρο της μέρας και μετρούσαν πόσοι ήταν μπροστά. «Άντε ρε Κώστα, θα ριζώσουμε εδώ», φώναζε ο μπαρμπα-Γιάννης ο μανάβης.
Οι γυναίκες με τα κομπινεζόν και τις ρόμπες, τυλιγμένες στα τσεμπέρια τους, ψιθύριζαν τα νέα της γειτονιάς για να περάσει η ώρα. «Άκουσες; Η κόρη του κυρ-Μήτσου αρραβωνιάστηκε». «Σώπα, πότε;» και το μάτι καρφωμένο στην πόρτα του καμπινέ.
Τα παιδιά κλωτσούσαμε μια μπάλα από κουρέλια και γελούσαμε. Δεν καταλαβαίναμε το δράμα. Για μας ήταν παιχνίδι το πρωινό σούσουρο.
Το πρόβλημα ήταν για όσους δεν προλάβαιναν. Όταν η ουρά ήταν μεγάλη και η ανάγκη πιεστική, έβλεπες ξαφνικά κάποιον να πετάγεται από τη σειρά με πανικόβλητο βλέμμα. Άφηνε πίσω σκελέες, κομπινεζόν, αξιοπρέπεια.
«Πού πας ρε;»
«Στον Ιλισό ρε, δεν βαστάω άλλο!»
Έτρεχε ξυπόλητος προς το ρέμα του Ιλισού, που τότε δεν ήταν σκεπασμένο. Εκεί, πίσω από τις πικροδάφνες, γινόταν το δεύτερο, το ανεπίσημο «αποχωρητήριο» της γειτονιάς. Ντροπή μεγάλη, αλλά η ανάγκη δεν είχε ντροπή.
Η μάνα μου είχε πάντα έναν κουβά έτοιμο κάτω από το κρεβάτι για τη νύχτα. «Μη βγεις έξω μες στο σκοτάδι, έχει ποντίκια», μου έλεγε. Το πρωί τον αδειάζαμε στον καμπινέ, αν προλαβαίναμε πριν πιάσει η ουρά.
Τώρα, 70 χρόνια μετά, κάθομαι στο μπαλκόνι μου στην Καλλιθέα με το καφεδάκι μου. Έχω δύο μπάνια στο σπίτι. Με πλακάκια, με ζεστό νερό, με αρωματικά σαπούνια και όταν θυμάμαι εκείνη την ουρά με τις σκελέες και τα κομπινεζόν, με τους άντρες να βρίζουν και τις γυναίκες να κουτσομπολεύουν, με τις κούρσες πανικού προς τον Ιλισό... βάζω τα γέλια. Γελάω με την ψυχή μου.
Αλλά τότε, παιδί μου, τότε ήταν δράμα. Δράμα καθημερινό. Αξιοπρέπεια σε δόσεις και μια αυλή ολόκληρη να μοιράζεται τον ίδιο καημό, κάθε πρωί στις 6.
Γιατί ο καμπινές δεν ήταν απλά ένα μέρος. Ήταν το ρολόι της γειτονιάς. Εκεί γνωριζόμασταν, εκεί μαλώναμε, εκεί μαθαίναμε τα νέα 50 άτομα, μια πόρτα, και μια ζωή που την ζούσαμε όλοι μαζί, θέλαμε δεν θέλαμε.
Άννα Δανάλη.
- Φωτογραφία του Dionysis Anninos στο [www.flickr.com].
ΠΗΓΗ Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΘΗΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ.
1956. Η Μαίρη Αρώνη, η Κατίνα Παξινού και η Αννα Συνοδινού, σε ραδιοτηλεοπτικό σταθμό, στο Παρίσι μαζί, με τον Γάλλο παραγωγό.
Το υπό κατασκευή σκάφος του Ρότσιλντ στο ναυπηγείο Ψαρρού στο Πέραμα το 1957. Το σκάφος με την επωνυμία "Σαΐτα" κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από Έλληνες τεχνίτες. ήταν μήκους 23 μέτρων και αξίας 80 χιλιάδων δολαρίων. Το ναυπηγείο αυτό με τη μακρά ιστορία, δημιουργήθηκε όταν ο Εμμανουήλ Ψαρρός άφησε το προγονικό ναυπηγείο στη Σύμη και εγκατέστησε ναυπηγείο στον Πειραιά στην περιοχή του Αγίου Διονυσίου. Με την μετεγκατάσταση των ναυπηγείων από την περιοχή του Αγίου Διονυσίου, αυτός όπως και πολλοί άλλοι, μεταφέρθηκαν στο Πέραμα. Περισσότερα στο σύνδεσμο:
https://pireorama.blogspot.com/2016/03/blog-post_30.html
Η Ζωή Λάσκαρη, ανάμεσα, στους «μέντορές» της, τον Γιάννη Δαλιανίδη, τον Φιλοποίμενα Φίνο και την σύζυγο του Τζέλλα Φίνου, στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Όταν η Ζωή Λάσκαρη έφτασε, στην Αθήνα, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, ο Γιάννης Δαλιανίδης την σύστησε, στον Φιλοποίμενα Φίνο και την σύζυγό του. Το ζευγάρι ένιωσε, αμέσως, προστατευτική διάθεση, απέναντι, στο ορφανό, από μητέρα και πατέρα, κορίτσι. Την έχρισαν πρωταγωνίστρια, της έκλεισαν συμβόλαιο μόνιμης συνεργασίας και της βρήκαν ένα διαμέρισμα, απέναντι, από το δικό τους. Ζήτησαν, μάλιστα, να την υιοθετήσουν, εκείνη, όμως, αρνήθηκε.
Elena's Diary
1965. Ο Ρώσος κοσμοναύτης Σολάγιεφ και η οικογένειά του.
ΠΑΛΙΟΣ ΚλΑΣΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ(Chrysoula Thomidou)
1962 - 1964. Καστρί. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, η γυναίκα του Μαρίκα και τα παιδιά τους, η Ντόρα και η Αλεξάνδρα.
1967. Μια συγκλονιστική ιστορία φιλίας....Τα απομεινάρια του αστροναύτη Βλαντιμίρ Κομαρόβ, του άντρα που έπεσε από το διάστημα.Το διαστημόπλοιο είναι κατασκευασμένο πρόχειρα, τα καύσιμα σχεδόν τελειώνουν, τα αλεξίπτωτά του δεν πρόκειται να λειτουργήσουν και ο κοσμοναύτης, Vladimir Komarov, πρόκειται κυριολεκτικά να συντριβεί στο Γη. Το σώμα του κυριολεκτικά θα απανθρακωθεί από τη σύγκρουση. Καθώς οδηγείται προς το μοιραίο του θάνατο, οι κατασκοπευτικοί σταθμοί των ΗΠΑ στην Τουρκία τον ακούν να καταριέται οργισμένα ενώ κλαίει «εκείνους που τον έβαλαν σε αυτό το κακοφτιαγμένο διαστημόπλοιο».Το βιβλίο Starman αναφέρεται στην φιλία μεταξύ δύο κοσμοναυτών, του Vladimir Kamarov και του σοβιετικού ήρωα Yuri Gagarin, του πρώτου ανθρώπου που ταξίδεψε στο διάστημα. Οι δύο άνδρες είχαν πολύ καλές σχέσεις: έκαναν παρέα, κυνηγούσαν και έπιναν μαζί .Το 1967 ανατέθηκε και στους δύο να συμμετάσχουν σε μια αποστολή και να μπουν σε τροχιά γύρω από τη Γη,αλλά και οι δυο τους ήξεραν πως το σκάφος δεν ήταν ασφαλές. Ο Komarov είπε στους φίλους του πως ήξερε πως ήταν πιθανό να πεθάνει. Αλλά δε θα έκανε πίσω γιατί δεν ήθελε να πεθάνει ο Gagarin. Ο Gagarin θα ήταν ο αντικαταστάτης του. Η ιστορία ξεκινά πάνω κάτω το 1967 όταν ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ, ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, αποφάσισε να οργανώσει ένα εντυπωσιακό διαστημικό ραντεβού μεταξύ δύο σοβιετικών διαστημοπλοίων. Το σχέδιο ήταν να εκτοξευτεί η διαστημική κάψουλα Soyuz 1 με τον Komarov στο εσωτερικό της. Την επόμενη μέρα, ένα δεύτερο όχημα θα απογειωνόταν, με δυο επιπλέον κοσμοναύτες. Τα δύο οχήματα θα συναντιόνταν, θα συνδέονταν, ο Komarov θα περνούσε από το ένα στο άλλο, θα άλλαζε θέση με ένα συνάδερφο του, και θα επέστρεφε στην πατρίδα του με το δεύτερο διαστημόπλοιο. Ο Μπρέζνιεφ πίστευε πως το γεγονός θα αποτελούσε έναν σοβιετικό θρίαμβο που θα συνέπιπτε με την 50η επέτειο της κομμουνιστικής επανάστασης. Ο Μπρέζνιεφ κατέστησε σαφές πως ήθελε να δει το σχέδιο να πραγματοποιείται. Το πρόβλημα ήταν ο Gagarin, ο οποίος ήταν ήδη ένας σοβιετικός ήρωας, ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδεψε στο διάστημα. Τόσο αυτός όσο και κάποιοι ανώτεροι τεχνικοί είχαν επιθεωρήσει το Soyuz 1 και είχαν εντοπίσει 203 κατασκευαστικά προβλήματα, τα οποία έκαναν την διαστημικό ταξίδι με το όχημα επικίνδυνο. Ο Gagarin πρότεινε την αναβολή της αποστολής. Το ερώτημα ήταν: Ποιος θα το έλεγε στον Μπρέζνιεφ; Ο Gagarin συνέταξε μια δεκασέλιδη αναφορά και την έδωσε στον Venyamin Russayev, τον καλύτερο φίλο του στην KGB, αλλά κανένας δε τολμούσε να την προωθήσει προς τα πάνω στην αλυσίδα διοικήσεως. Όσοι είδαν αυτή την αναφορά, μεταξύ των οποίων και ο Russayev, υποβιβάστηκαν, απολύθηκαν ή εστάλησαν για διπλωματική αποστολή στη Σιβηρία. Ενώ απέμενε λιγότερο από ένας μήνας για την εκτόξευση, ο Komarov συνειδητοποίησε πως δεν υπήρχε δυνατότητα αναβολής. Συναντήθηκε με τον Russayev, τον υποβιβασμένο πράκτορα της KGB, του είπε: «δεν πρόκειται να επιστρέψω από αυτήν την πτήση». Ο Russayev τον ρώτησε γιατί δεν αρνείται να συμμετάσχει στην αποστολή. Η απάντηση του Komarov, σύμφωνα με τους συγγραφείς, ήταν πως αν δεν πραγματοποιούσε ο ίδιος την πτήση, τότε θα έστελναν τον αντικαταστάτη. Αυτός ήταν ο Yuri Gagarin. Ο Vladimir Komarov δεν μπορούσε να το κάνει αυτό στον φίλο του. «Είναι ο Yuri μας», είπε σύμφωνα με το βιβλίο, «και θα πεθάνει αντί για μένα. Πρέπει να τον φροντίζουμε». Ύστερα ξέσπασε σε κλάματα.....
31/5/1970. Ο Εμβέρ Χότζα κάθεται, στην συνέλευση, με τον Μαλσόρι, του "Γέρου των βουνών" Dragobi.
1980. O Νίκος Κούρκουλος, με την, τότε, σύζυγό του Μελίτα Κουτσογιάννη-Κούρκουλου,την κόρη του Μελίτα - ίδιο όνομα, με την μητέρα της - και τον γιο του Άλκη.
80s Νοσταλγία (Σίσσυ Τριανταφύλλου).
1980 (δεκαετία). Τραπεζούντα. Η παλιά οδός Ερζουρούμ, οδός Αραφιλμπόγιου. Δύο, από τα ακίνητα, στα αριστερά, έχουν κατεδαφιστεί.
1985. Edwige Fenech και Barbara Bouchet.
| GCA | General Conceptual Ability Classification |
|---|---|
| ≥ 130 | Very high |
| 120–129 | High |
| 110–119 | Above average |
| 90–109 | Average |
| 80–89 | Below average |
| 70–79 | Low |
| ≤ 69 | Very low |
Επίπεδα IQ. Με ύψος IQ, στο 119, υπερβαίνω, αρκετά, τον μέσο όρο. Αυτό, που έχει σημασία, είναι ότι έχω πραγματοποιήσει δυο μετρήσεις του προσωπικού IQ μου. Μια, το 2001 και μια προχθές (4/7/2026). Και οι δύο μετρήσεις αυτής της 25ετιας έδωσαν το ίδιο αποτέλεσμα.
7/2026. That’s it…
7/2026. Δημοσκόπηση «PRORATA» (πρόθεση ψήφου). Παραγγέλθηκε, από την «Εφημερίδα των Συντακτών».
1952. «Θησαυρός». Σκίτσο του Σ. Πολενάκη.
1975. «Τραστ». Σκίτσο του Νίκου Ζήκου.
1956. "ΡΟΜΑΝΤΣΟ". Σκίτσο του Μ. Αναστόπουλου.
1966. Σκίτσο του Π. Παυλίδη.
1982. Σκίτσο του Φάνη Γιόση.
2/9/1991. Σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου.
10/2/2023. Σκίτσο του Τάσου Αναστασίου.
13/3/2025. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.
30/6/2026. Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.
1/7/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
2/7/2026. Δυο Σκίτσα του Ιάκωβου Βάη.
3/7/2026. Σκίτσο του Γιώργου Γαλίτη.
3/7/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.
Σχόλια