1889-1938. Τραπεζούντα (και ό,τι απέμεινε, από το εξοχικό παλάτι των Κομνηνών). 1910. Ο Fevzi (Çakmak) Bey και ο Kâzım (Karabekir) Bey, στην οθωμανική Αλβανία. 1914-1918. Κούρδοι πολεμιστές του οθωμανικού στρατού. 1916-1930. Ριζούντα. 1920. Αφγανιστάν. 22-6-1922. Στο Αφιόν Καραχισάρ, λίγο πριν την κατάρρευση. 1882. Αλβανικόν Αλφαβητάριον. 18-7-1924. Ιδρύεται η πολιτοφυλακή του ΚΚ Γερμανίας. 20-7-1926. Πεθαίνει ο ιδρυτής της Τσε-Κα Φελίξ Τζερτζίνσκυ. Ο αυνανισμός. 1920-1930. Το νυφοπάζαρο, στο Παγκράτι. 1944. Η εαμοκρατία στην Θεσσαλονίκη. 1941-1944. Ήπειρος. Οι δωσίλογοι Τσάμηδες, στην Κατοχή. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, σε 54 φωτογραφίες. 1960-1970. Μύκονος. 7/1965. Στο σπίτι του Σωτήρη Πέτρουλα. Η διάταξη των τουρκοκυπριακών δυνάμεων, πριν την τουρκική εισβολή, στις 20/7/1974. 22-7-2026. Πέθανε η Μαίρη Λίντα. (225).
2016. “ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ» του Karl Heinrich Marx, στην σύγχρονη ελληνική γλώσσα. Κυκλοφορησε, για πρώτη φορά, στο Αμβούργο, στις 14/9/1867, στην γερμανική γλώσσα.
Τραπεζούντα. Ράβοντας τα δίχτυα.
1938. Τραπεζούντα.
1914 - 1918. Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κούρδοι πολεμιστές του οθωμανικού στρατού.
2/7/1916. Ριζούντα. Ρωσικά στρατεύματα, κατευθύνονται, με πλοίο, προς την πόλη.
1929. Ριζούντα.
1930. Ριζούντα.
Μάιος - Ιούνιος 1910. Αλβανία, Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Fevzi (Çakmak) Bey και ο βοηθός του Kâzım (Karabekir) Bey, οι οποίοι είχαν την αποστολή να καταπολεμήσουν την ληστεία, στην Αλβανία. Στον μικρασιατικό πόλεμο, θα ενταχθούν, στο επιτελείο του Mustafa Kemal.
22/6/1922. Στο Αφιόν Καραχισάρ, λίγο πριν την κατάρρευση.
18/7/1924. Γερμανία. "Oι μαχητές των δρόμων". Το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας ιδρύει την πολιτοφυλακή "Roter Frontkämpferbund" ("Ένωση στρατιωτών του κόκκινου μετώπου").
Ήταν μια οργάνωση αυτοάμυνας των κομμουνιστών και του εργατικού κινήματος απέναντι στους αστυνομικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς του Γερμανικού αστικού κράτους και τις παραστρατιωτικές ακροδεξιές συμμορίες, που διέλυαν συγκεντρώσεις των εργατικών σωματείων και των κομμουνιστών.
11 Μαίου 1924, λίγους μήνες πριν την ίδρυση της RFB, η αστυνομία είχε ανοίξει πυρ σε εργατική συγκέντρωση, δολοφονώντας 8 εργάτες και τραυματίζοντας άλλους 16.
Η RFB ήταν μια καθαρά εργατική πολιτοφυλακή, με πρωτοπόρους τους κομμουνιστές.
Ταυτόχρονα ήταν και μια πλατιά, ενωτική οργάνωση απο όλους τους εργάτες που αγωνίζονταν ενάντια στους φασίστες και τους δήθεν "προοδευτικούς" σοσιαλδημοκράτες.
98% των μελών της ήταν εργάτες και περίπου 50% δεν ήταν μέλη του ΚΚ Γερμανίας.
Είχε όλες τις βάσεις της στις εργατικές συνοικίες και τους χώρους δουλειάς.
Αμέσως μόλις ιδρύθηκε, η RFB κατέβηκε στους δρόμους και οργάνωσε την περιφρούρηση των διαδηλώσεων και των εξορμήσεων στα εργοστάσια, την άμυνα και προστασία απέναντι σε επιθέσεις των φασιστικών ομάδων και της αστυνομίας, την υπεράσπιση των "κόκκινων" γειτονιών από τις ναζιστικές επιδρομές.
Οι εργάτες της RFB έδωσαν αμέτρητες μάχες στους δρόμους του Βερολίνου και σε άλλες πόλεις, ενάντια στους φασίστες που είχαν πάντα την υποστήριξη της (σοσιαλδημοκρατικής η συντηρητικής) αστυνομίας.
Η RFB είχε πάνω απο 40.000 μέλη στα πρωτα χρόνια λειτουργίας της και μέχρι το 1929 είχε φτάσει τα 130.000.
Το Δεκέμβριο του 1928, ο αρχηγός της αστυνομίας στο Βερολίνο (ένας Σοσιαλδημοκράτης με το όνομα Zorgiebel) απαγόρευσε όλες τις διαδηλώσεις στην πόλη.
Τον Μάρτιο του 1929 επέκτεινε την απαγόρευση σε όλη την Πρωσία για να την ανανεώσει την Πρωτομαγιά του 1929, ζητώντας από τα συνδικάτα να απέχουν από τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις και να οργανώσουν εκδηλώσεις αποκλειστικά σε κλειστούς χώρους!
Οι κομμουνιστές αποφάσισαν να αψηφήσουν την απαγόρευση, να κατέβουν στο δρόμο και, αν η αστυνομία επιτεθεί, να καλέσουν γενική απεργία την επόμενη μέρα.
Και έτσι έγινε.
Η αστυνομία προχώρησε σε επίθεση, οργανωμένη από ειδικές μονάδες καταστολής.
Η RFB και με τα συνδικάτα στα οποία ήταν πρωτοπορία οι κομμουνιστές, βρέθηκαν μπροστά στις μεγάλες οδομαχίες με την αστυνομία και τους φασίστες παρακρατικούς.
Ακόμα και εργάτες που συμμετείχαν στις "εσωτερικού χώρου" εκδηλώσεις των σοσιαλδημοκρατικών συνδικάτων κατέβηκαν στον δρόμο.
Συνεπές στις διακηρύξεις του, το Κομμουνιστικό Κόμμα κάλεσε σε γενική απεργία την αμέσως επόμενη μέρα.
Οι "προοδευτικοί" Σοσιαλδημοκράτες έδωσαν εντολές στην αστυνομία για επίθεση και ακολούθησε μακελειό.
Η ηρωική αντίσταση των εργατών και των οργανώσεων τους (ανάμεσα στις οποίες ξεχώριζε η RFB) ανάγκασε την αστυνομία να πολιορκεί για τρείς μέρες ολόκληρες εργατικές συνοικίες χωρίς να μπορεί να διαλύσει τα οδοφράγματα και τις συγκεντρώσεις.
Ο τελικός απολογισμός ήταν 30 νεκροί (όλοι διαδηλωτές), 200 τραυματίες, 1.200 συλληφθέντες εκ των οποίων οι 44 προφυλακίστηκαν.
Στην συνέχεια οι σοσιαλδημοκράτες, που στις ομιλίες έβγαζαν λόγους για την "δεξιά", τον "αντιφασισμό" και την"συνεργασία" εργοδοτών και εργατών και στην πράξη δολοφονούσαν τους εργάτες, έθεσαν σε απαγόρευση όλες τις μαζικές οργανώσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος και πρώτα απο όλα την RFB, χτυπώντας πισώπλατα το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα (ενω ανέβαινε ο φασισμός).
Το μακελειό της Πρωτομαγιάς του 1929, μαζί με την δολοφονία της Λούξεμπουργκ και του Λίμπκνεχτ το 1919, την στάση του SPD στον πόλεμο (όταν έστειλε τους εργάτες να σκοτωθούν για ιμπεριαλιστικά συμφέροντα στο όνομα της"υπεράσπισης της πατρίδας") κ.α χάραξαν-με εργατικό αίμα-την γραμμή ανάμεσα στους κομμουνιστές και αγωνιστές του εργατικού κινήματος και τους Σοσιαλδημοκράτες υπαλλήλους των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και του αστικού κράτους.
Η αντιφασιστική δράση του εργατικού κινήματος και των κομμουνιστών στους δρόμους δεν σταμάτησε με τις απαγορεύσεις των σοσιαλδημοκρατών.
Όταν οι ναζί ήρθαν στην εξουσία, πολλοί αγωνιστές της RFB ήταν στους πρώτους που συνελήφθησαν.
Πηγές: "Beating the Fascists?: German Communists and Political Violence 1929-1933", Eve Rosenhaft, Cambridge University Press, "Ναζισμός και εργατική τάξη", Sergio Bologna, Antifa scripta, "Το ιστορικο παραδειγμα του SPD: Από τον οπορτουνισμό στην αστική διακυβέρνηση", ΚΟΜΕΠ.
20/7/1926. Μόσχα. Πεθαίνει ο Φέλιξ Εντμούντοβιτς Ντζιερζίνσκι (πολωνικά: Feliks Dzierżyński, ρώσικα: Фе́ликс Эдму́ндович Дзержи́нский), ηγετικό στέλεχος του πολωνικού και του ρωσικού επαναστατικού κινήματος.
Σε ηλικία 18 ετών έγινε μέλος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Λετονίας. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση ανέλαβε να δημιουργήσει την Τσεκά ή ВЧК (Всеросси́йская чрезвыча́йная коми́ссия-Πανρωσική Έκτακτη επιτροπή) , τη μυστική αστυνομία, με σκοπό να αντιμετωπιστούν αντεπαναστατικές ενέργειες και σαμποτάζ ενάντια στο Σοβιετικό σοσιαλιστικό κράτος. Από τον Φλεβάρη του 1924 επικεφαλής της Ανώτερης Επιτροπής Λαϊκής Οικονομίας (ВСНХ).
Ο Φ. Ντζιερζίνσκι υπήρξε ακλόνητος κομμουνιστής, αφοσιωμένος υπερασπιστής της σοσιαλιστικής επανάστασης. Το προσωνύμιο "Σιδερένιος Φέλιξ" που του δόθηκε σηματοδοτεί την καθοριστική του συμβολή στην τεχνική-στρατιωτική προετοιμασία της Οκτωβριανής Επανάστασης και στην οργάνωση των αναγκαίων μηχανισμών της εργατικής εξουσίας για τη συντριβή της αντεπανάστασης. Αφού πέρασε 11 χρόνια, το ένα τέταρτο της σχετικά σύντομης ζωής του, στις φυλακές και στην εξορία, αφοσιώθηκε με απαράμιλλο σθένος σε πολλά σημαντικά πόστα της εργατικής εξουσίας. Η ζωή και η δράση του αποτελούν παράδειγμα και έμπνευση για τη σύγχρονη επαναστατική πάλη.
«Η κεφαλαιοκρατία δεν γνώρισε πιο μισητό όνομα από το όνομα του Ντζιερζίνσκι, που απέκρουε με το ατσαλένιο χέρι τα χτυπήματα των εχθρών της προλεταριακής επανάστασης. "Τρόμο της κεφαλαιοκρατίας" -έτσι χαρακτήριζαν τότε το σύντροφο Φέλιξ Ντζιερζίνσκι».
Ι. Β. Στάλιν Πράβντα, 22 Ιούλη 1926.
Πηγές: ALT.gr , politeianet.gr
Φωτό:Παρέλαση στη Μόσχα το 1936 με το πορτραίτο του Φέλιξ Ντζιερζίνσκι, Ο τάφος του Φέλιξ Ντζιερζίνσκι στη Νεκρόπολη των τειχών του Κρεμλίνου.
Το νυφοπάζαρο της οδού Υμηττού : Η γωνιά του Παγκρατίου όπου χτυπούσε η καρδιά του αθηναϊκού φλερτ.
Πριν από τα social media, τα apps γνωριμιών και τα μηνύματα στο κινητό, η διεκδίκηση και το φλερτ στην Αθήνα είχαν τους δικούς τους αυστηρούς, αλλά γεμάτους γοητεία κανόνες. Και ένας από τους πιο θρυλικούς "στίβους" αυτής της ιεροτελεστίας βρισκόταν ακριβώς στην καρδιά της γειτονιάς μας, κατά μήκος της Υμηττού, όπου κατά τον τότε Τύπο υπήρχε το "μεγαλύτερο νυφοπάζαρο της συνοικιακής Αθήνας".
Από τις δεκαετίες του '20 και του '30, τα απογεύματα της Κυριακής η Υμηττού μεταμορφωνόταν. Εκατοντάδες νέοι και νέες από κάθε γωνιά του Παγκρατίου και των γύρω περιοχών κατέβαιναν για τον καθιερωμένο τους σουλάτσο. Τα κορίτσια περπατούσαν σε παρέες, περιποιημένα και χαμογελαστά, με πλουμιστά φουστάνια, ενώ οι νεαροί στήνονταν στα πεζοδρόμια ή βάδιζαν στην απέναντι πλευρά, ανταλλάσσοντας ματιές, πειράγματα και τα περίφημα "ραβασάκια".
Ο δρόμος έσφυζε από ζωή, μουσικές από τα μαγαζιά όπως το καφεζυθοπωλείο "Ποσειδών" ή από το ουζερί "Κορδελιό". Το "Παλάς" ήταν κεντρικό σημείο συνάντησης, αφού βρισκόταν και στο τέρμα το τραμ 12 που ερχόταν από την Ακαδημία, φέρνοντας κι άλλον κόσμο στη γειτονιά.
Για πολλούς Παγκρατιώτες της εποχής, μια βόλτα στο νυφοπάζαρο της Υμηττού ήταν η αφορμή για το πρώτο ραντεβού, την πρώτη χειραψία και, πολύ συχνά, την αρχή μιας ολόκληρης οικογένειας. Πόσοι από τους γονείς ή τους παππούδες μας (ή ακόμα και κάποιοι από εσάς!) γνωρίστηκαν σε αυτή την κλασική βόλτα της Υμηττού;
Σήμερα, η οδός Υμηττού παραμένει ένας από τους πιο ζωντανούς εμπορικούς δρόμους της Αθήνας. Όμως κάτω από τα φώτα των σύγχρονων καταστημάτων, η αύρα εκείνων των ρομαντικών απογευμάτων παραμένει ζωντανή στη μνήμη της γειτονιάς.
#MyPagrati #Παγκράτι #Pagrati #pagkrati
Το λιμάνι του Πειραιά λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κατάμεστο από πλοία της ακτοπλοΐας που στον αριθμό τους έφταναν τα πενήντα δύο. Όμως η καταστροφική λαίλαπα του πολέμου που ακολούθησε, εξαφάνισε σχεδόν το σύνολο του ακτοπλοϊκού στόλου. Από τα 52 πλοία της ακτοπλοΐας μας, τα 48 βυθίστηκαν από τα γερμανικά αεροπλάνα! Το λιμάνι άδειασε από πλοία αφού πρώτα καταστράφηκε κι αυτό ολοσχερώς. Όσον αφορά τους Έλληνες ναυτικούς, έχασαν τη ζωή τους πλέον των 2.350 ατόμων στα πλοία και περισσότεροι από 315 ναυτικοί στα πετρελαιοκίνητα και ιστιοφόρα. Πρόσθετα έμειναν ανάπηροι, μόνιμα ανίκανοι και ψυχικά διαταραγμένοι από τις κακουχίες των ναυαγίων, πολύ περισσότεροι, που όμως δεν έχουν καταγραφεί. Όταν κάποτε ανέτειλε και για τη χώρα μας ο αέρας της ελευθερίας στον Πειραιά, βρέθηκε μεγάλος αριθμός ναυτικών στη δυσχερή θέση της καταναγκαστικής ανεργίας, αφού δεν υπήρχαν πλοία ώστε οι ναυτικοί μας να εργασθούν. Η δε καταστροφή των φορτηγών ατμόπλοιων αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο προς μελέτη.
1941. Πειραιάς. Γερμανική κατοχή. (ebay).
GREECE AT WWII ARCHIVES
Καλημέρα σε όλους. Συγγνώμη για τα ελληνικά μου, αλλά είμαι Ιταλός, όχι Έλληνας.
Αυτές είναι φωτογραφίες του 1943 με τον παππού μου κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Καλέσα, κοντά στο Ηράκλειο.
Εκείνα τα χρόνια, γνώριζε την Αναστασία Βασιλάκη, τη γιαγιά μου. Η οικογένειά της τον προστάτευσε μετά την παράδοση στους Γερμανούς. Εντάχθηκε στους αντάρτες και πολέμησε μαζί με Έλληνες για την απελευθέρωση της Κρήτης. Όλοι οι άλλοι Ιταλοί σκοτώθηκαν από Γερμανούς.
Αν κάποιος μπορεί να μου πει κάτι ή έχει περισσότερες πληροφορίες για εκείνα τα χρόνια στην Καλέσα, παρακαλώ ας μου γράψει.
(του Gianluca Sasso).
30/11/1944. Θεσσαλονίκη. «Δεν θα σκύψουμε το κεφάλι σε μια χούφτα δολοφόνους»
Αυτά τα λόγια είπε ο Μάρκος Βαφειάδης σε συγκέντρωση των κατοίκων της Τούμπας στις 30 Νοεμβρίου 1944 με αφορμή την απόφαση του Ρόναλντ Σκόμπι για τον αφοπλισμό των αντάρτικων σχηματισμών.
Πολλοί αναγνώστες διερωτώνται τι ήταν η Εαμοκρατία στη Θεσσαλονίκη και πώς οργανώθηκε αυτό το καθεστώς που διήρκεσε από τις 30 Οκτωβρίου 1944 ως τις 17 Ιανουαρίου 1945. Αναμφίβολα αποτελούσε τον καθρέφτη για το τι θα συνέβαινε σε ολόκληρη την Ελλάδα αν η μάχη της Αθήνας είχε άλλη έκβαση. Επ΄ αυτού δε χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία. Ας δούμε λοιπόν πώς καταλήφθηκε κάθε αρμός εξουσίας στην πόλη.
Από τις 30 Οκτωβρίου άρχισε η κατάληψη κεντρικών κτιρίων της Θεσσαλονίκης για να εγκατασταθούν οι πολιτικές και στρατιωτικές οργανώσεις του ΕΑΜ—ΚΚΕ. Πρώτα-πρώτα καταλήφθηκε το «Ματζέστικ», γωνία Αγίας Σοφίας και παραλιακής λεωφόρου, όπου εγκαταστάθηκαν τα γραφεία του ΕΑΜ και ακριβώς στην απέναντι γωνία (Μέγαρο Δημητριάδη) η Επιτροπή Πόλης του ΚΚΕ. Στο μέγαρο Δρόσου ήταν η έδρα της Εθνικής Πολιτοφυλακής, ενώ σε διαμερίσματα του μεγάρου εγκαταστάθηκαν υπηρεσίες του Κόμματος που αφορούσαν ζητήματα ασφαλείας. Στη ΧΑΝΘ εγκαταστάθηκε η ΕΠΟΝ, ενώ διάφορα ξενοδοχεία της Εγνατίας, τα οποία επιτάχθηκαν, αποτέλεσαν χώρους όπου δραστηριοποιήθηκαν τα διάφορα τμήματα της λεγόμενης «Λαϊκής Ασφάλειας». Στο Επταπύργιο εγκαταστάθηκε ο Σταθμός Διοίκησης της 9ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ και στο Μέγαρο Κονιόρδου -σημερινή Λεωφόρος Νίκης 15- η διοίκηση των Ομάδων Μεραρχιών Μακεδονίας του ΕΛΑΣ, δηλ. οι Βαφειάδης, Λασσάνης, Πρωτόππας. Μητροπολίτης de facto ανέλαβε ο Ιωακείμ Κοζάνης, που λειτουργούσε σε όλες τις επιμνημόσυνες δεήσεις για τους πεσόντες Ελασίτες.
Το επόμενο βήμα ήταν ο πλήρης έλεγχος όλων των σωματείων, οργανώσεων και συνδικαλιστικών φορέων. Σε όλες τις συνοικίες δημιουργήθηκαν «λαϊκές επιτροπές» από μέλη του ΕΑΜ υπό την καθοδήγηση των τοπικών στελεχών του Κόμματος. Αυτές οι λαϊκές επιτροπές μονίμως απέδιδαν τα όποια προβλήματα αντιμετώπιζαν οι συνοικίες τους στις διοικήσεις των οργανισμών κοινής ωφέλειας και η Δημοτική Επιτροπή που επιλαμβανόταν του θέματος πάντα δικαίωνε τις λαϊκές επιτροπές. Αυτό είχε ως συνέπεια την αντικατάσταση των διοικήσεων από κομματικά στελέχη ή και φοιτητές ακόμα αρκεί να ανήκαν στην ΕΠΟΝ. Αυτό συνέβαινε και με τους υπαλλήλους οι οποίοι κρίνοντταν ανεπαρκείς και αντικαθίσταντο από μέλη ή εγνωσμένους φίλους του κόμματος. Αυτή η κατάσταση έφερε αδιέξοδα στην παροχή στοιχειωδών υπηρεσιών, καθώς το ΚΚΕ δεν είχε τόσα πολλά στελέχη με γνώσεις, ώστε η Θεσσαλονίκη, δεδομένων των αντικειμενικών δυσκολιών, να απολάμβανε ένα μίνιμουμ υπηρεσιών. Έτσι, αν και προσκείμενες στο Κόμμα οι διοικήσεις των οργανισμών, τελικά αναγκάστηκαν να επιστρατεύσουν τεχνοκράτες χωρίς προηγουμένως να ελέγξουν τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, γεγονός που προκαλούσε την οργή των «σκληρών» του ΚΚΕ. Ξαφνικά ένα μικρό κόμμα που γιγαντώθηκε μέσα σε δύο χρόνια έπρεπε να διοικήσει τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας. Ο βολονταρισμός δεν αρκεί και η πραγματικότητα εκδικείται.
Το ΚΚΕ με κάθε ευκαιρία προσπαθούσε να αποδείξει τόσο στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας όσο και στους Εγγλέζους ποιος είναι το αφεντικό στη Θεσσαλονίκη. Έτσι, όταν έφτασε στην πόλη η ινδοαγγλική μεραρχία, ο επικεφαλής ζήτησε από τον Ευριπίδη Μπακιρτζή να στρατωνιστεί στις εγκαταστάσεις του Γ’ΣΣ. Ο Μπακιρτζής αρνήθηκε και έστειλε τη μεραρχία στους παλιούς στρατώνες του Καραμπουρνού ώστε να βρίσκεται μακριά από την πόλη. Μάλιστα η παραχώρηση έγινε υπό τον όρο οι Βρετανοί να μην κυκλοφορούν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Και η παραχώρηση διαμερισμάτων και γραφείων στους Άγγλους αξιωματικούς στην παραλιακή λεωφόρο έγινε και αυτή υπό έναν όρο: δε θα ανακατεύονταν στα εσωτερικά της Θεσσαλονίκης. Αν συνέβαινε αυτό τότε θα τους έβγαζαν από τα διαμερίσματα και θα τους συγκέντρωναν όλους σε ένα κτίριο.
Αν η σχέση του ΚΚΕ με τους Βρετανούς στη Θεσσαλονίκη ήταν προβληματική -- όμως πάντα τα στελέχη του συνυπολόγιζαν πως επρόκειτο για συμμαχικό στρατό προς τη Σοβιετική Ένωση σε έναν πόλεμο που συνεχιζόταν-- οι σχέσεις τους με τους τοπικούς εκπροσώπους της Ελληνικής κυβέρνησης ήταν εχθρικές. Τον Γεώργιο Μόδη τον θεωρούσαν δωσίλογο, αν και είχε συλληφθεί από τους Γερμανούς τον Ιανουάριο του 1943 και είχε εγκλειστεί στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά. Τον δε στρατιωτικό διοικητή της Θεσσαλονίκης υποστράτηγο Χρήστο Αβραμίδη τον αντιμετώπιζαν ως συνεργάτη των Ταγμάτων Ασφαλείας. Και οι δύο ουδεμία ουσιαστική εξουσία έφεραν κατά την περίοδο της Εαμοκρατίας, ώστε ο πρόξενος της Βρετανίας Τόμας Ραπ να αναφέρει, με αφορμή διάφορα επεισόδια, στο Υπουργείο Εξωτερικών πως «ο ευτελισμός των κυβερνητικών είναι πλήρης».
Αυτή η κατάσταση στη Θεσσαλονίκη γινόταν ακόμη πιο ασφυκτική όσο φαινόταν πως η μεγάλη σύγκρουση πλησίαζε.
Για όλα αυτά στο επόμενο άρθρο, στα ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΝΕΑ.
Σάκης Μουμτζής
19.07.2026
Στις 23/5/1945, το Ειδικό Δικαστήριο Δωσίλογων, στα Ιωάννινα, με την απόφασή του, υπ’ αριθμόν 344/1945, καταδίκασε 1.930 Τσάμηδες μουσουλμάνους, ερήμην, σε θάνατο, με την κατηγορία της συνεργασίας, με τις ιταλικές και τις γερμανικές αρχές Κατοχής και για εγκλήματα, που διέπραξαν, σε βάρος του ελληνικού πληθυσμού, στην Ήπειρο. Οι καταδικασθέντες είχαν, ήδη, διαφύγει, στην Αλβανία και φυσικά, οι ποινές δεν εκτελέστηκαν.
Κατά την διάρκεια της Κατοχής, ένας μεγάλος αριθμός των Τσάμηδων υπηρέτησε, στις ένοπλες δυνάμεις των κρατών Κατοχής και επίσης, υπηρέτησαν, στο 21ο γερμανικό σύνταγμα των Waffen SS “Slanderberg”, που συγκροτήθηκε, το 1944 και αριθμούσε, γύρω, στους 5.000, με 6.000 άνδρες, αποτελούμενο κυρίως, από Αλβανούς, από το Κόσοβο. Η συμμετοχή των Τσάμηδων ήταν περιορισμένη, λόγω του ότι η μέγιστη δύναμή τους ήσαν οι συνεργάτες των κατακτητών, σε τοπικές ένοπλες μονάδες, στην Ήπειρο, κάτω από τις διαταγές των Ιταλών και των Γερμανών.
1952. Η πρώτη μου επαγγελματική φωτογραφία.
Λίγο πριν δώσω κρυφά από τη μαμά εξετάσεις στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Θυμάμαι ο Χορν μου είχε πει όταν με είδε πρώτη φορά πως το ταλέντο μου φαίνεται στα μάτια μου. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί τα μάγια λύθηκαν στο τελευταίο έτος… Εκείνη την χρονιά ήθελα να πάω να βρω τον Κουν.
Του είχα αφήσει ένα γράμμα γιατί είχα μάθει πως θα ανέβαζε πάλι τον «Ματωμένο γάμο».
Του είχα ζητήσει να με δει. Η φωνή μου ήταν καλοσχηματισμένη, εύηχη, κοσμική.
Θα μπορούσα να είμαι εγώ το Φεγγάρι. Γνώριζα απέξω την μετάφραση του Γκάτσου.
Είμ' ένας κύκνος στρογγυλός μες το ποτάμι,
είμ' ένα μάτι στα ψηλά καμπαναριά,
και μες στις φυλλωσιές
φαντάζω ψεύτικο φως της χαραυγής.
Κανείς δε μου γλυτώνει εμένα!
Στην σχολή κάποιες ετοιμάζονταν για την πρώτη τους κάθοδο στην Επίδαυρο. Πληρώνω την υπερβολική μου ειλικρίνεια. Αυταπάτες. Αυτό που αρνήθηκα ξαναβγαίνει στην επιφάνεια. Μου γίνεται πρόταση για την πρώτη αστυνομική ταινία που θα γυριστεί στην Ελλάδα. Ανάμεσα στα σενάρια που μου δίνουν αμέσως μετά την πρώτη προβολή είναι εκείνο της Λούλας Αναγνωστάκη…
Mάνος Λαμπράκης,
(απόσπασμα από το χαμένο "Ημερολόγιο της Α.Β.")
#ΣανΣήμερα, 20 Ιουλίου 2026, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, το δημοφιλέστερο αστέρι του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, που εξακολουθεί να αποτελεί ένα μοναδικό φαινόμενο συνεχούς και ασύλληπτης αγάπης, λατρείας και θαυμασμού, από γενιές και γενιές, θα είχε γενέθλια και θα γινόταν 92 ετών.
Πηγή: Kalli PapaChristou..
"Ήταν ένα κοριτσοπουλο τρομαγμένο, πανικόβλητο, που λες και δεν έβρισκε την πόρτα για να ξεφύγει από κει μέσα. Με κατι ίσια μαύρα μαλλιά , με ενα απλό φουστάνι, κάτι ίσια παπουτσια, που αν το έβλεπες αντίκρυ να περναει στον δρόμο, δεν θα του εδινες καμία σημασία. Ήταν η άγνωστη. Αλίκη. Βουγιουκλάκη . Γράφει ο Γιώργος. Λαζαρίδης στο βιβλίο του "Φλας Μπακ μια ζωη σινεμά" , εκδόσεις. Λιβάνη 1999 :
Στο πρώτο δοκιμαστικό για την ταινία "Το ποντικάκι" 1953 , ο. Τσιφόρος την πήρε απ' το χέρι προσπαθώντας να της δώσει κουράγιο . Την πήγε στο μακιγιάζ για να την αναλάβει ο μακιγιέρ Γιώργος. Σταυρακάκης, ενώ ο διευθυντής φωτογραφίας. Κώστας Θεοδωρίδης με τον ηλεκτρολόγο. Γρήγορη Δαναλη, άρχισαν να ετοιμάζουν χωρίς κέφι τα φώτα. Σε μια στιγμή που ο Τσιφόρος ξαναγύρισε στο πλατό, ο Γ. Νιαγασας , ο φωνοληπτης της , του λέει : "Γιατί παιδεύεσαι, μωρέ Νίκο, δεν το βλέπεις το κοριτσάκι; Δεν κάνει. Είναι σαν βρεγμένο γατί." "Καλά " του απάντησε ο Τσιφόρος . ". Άσε να δούμε και το πολύ - πολύ, να μην βάλουμε φιλμ, στην μηχανή ." Έπειτα από λίγο, το "βρεγμένο γατί " ξαναγύρισε στο πλατό , μακιγιαρισμένο, χωρίς όμως μεγάλη διαφορά από πριν . "Σταθείτε στην μέση δεσποινίς , της φωναξε ο Θεοδωρίδης με μια δόση ειρωνίας, στην φωνή του . Στάθηκε, εκεί, που της είπαν και ο Δαβάκης άναψε τα φώτα των προβολέων. Και τότε, όποιος θέλει, το πιστεύει, εκείνο το ασήμαντο, το αδιάφορο, το πανικόβλητο κοριτσόπουλο, έλαμψε ολόκληρο ! Λες και ήταν άλλο πρόσωπο , από άλλο ανέκδοτο , ίσως κι απο άλλο πλανήτη . Όποιος πει ότι “δεν υπάρχουν πρόσωπα που τα θέλει ο φακός, σίγουρα, είναι, πολύ κακά, πληροφορημένος". Η Αλίκη - Σταματίνα Βουγιουκλάκη γεννήθηκε, στις 20 Ιουλίου 1934, στην Αθήνα - Μαρούσι . (20/7/1934 - 23/7 1996 ) . Ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου , του κινηματογράφου και θεατρική επιχειρηματίας. Έκανε το ντεμπούτο της, στο θέατρο, το 1953, ενώ ήταν δευτεροετής μαθήτρια της Δραματικής. Σχολής του. Εθνικού. Την ίδια χρονιά, έκανε και το κινηματογραφικό της ντεμπούτο , με το "Ποντικάκι " του Νίκου. Τσιφόρου. Πρωταγωνίστησε, σε 42 ταινίες, μεταξύ των άλλων, στην "Αστέρω" 1959 , "Το ξύλο βγήκε απ τον παράδεισο " 1959, "Μανταλένα" 1960 , ". Η Αλίκη στο Ναυτικό " 1961, "Το ταξίδι", 1962 , "Χτυποκάρδια στο θρανίο", 1963 , "Η Σωφερίνα" 1964 , "Το δόλωμα”. 1964 , "Μοντέρνα Σταχτοπούτα" 1965 , "Διπλοπενιές" 1966 , "Η κόρη μου η σοσιαλίστρια " 1966 , "Η Αρχόντισσα και ο αλήτης " 1968 , "Η Νεράιδα και το παληκάρι " 1969, ". Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά " 1969, "Υπολοχαγός Νατάσσα", 1970 κ.α.
Το καλοκαίρι του 1962, γυρίζει, στην Ίο, την αγγλόφωνη " Alice my love ", με σκηνοθέτη τον Ρούντολφ. Μαύρο και παραγωγή της Φίνος φιλμ. Με δυο λόγια, μπορούμε να μιλησουμε, για καλλιτεχνική αποτυχία και οικονομική καταστροφή. Το 1980, γύρισε την κινηματογραφική διασκευή της μεγάλης θεατρικής της επιτυχίας "Η θεατρίνα". Ο τίτλος επρόκειτο να είναι "Χθες, σήμερα , αύριο", όμως, ο σκηνοθέτης Κώστας. Καραγιάννης το άλλαξε, αιφνιδιαστικά, σε : "Πονηρό θηλυκό, κατεργάρα γυναίκα ", πράγμα, που δεν ενθουσίασε την πρωταγωνίστρια. Το 1960, πήρε το Α' βραβειο γυναικείου ρόλου, για την ερμηνεία της, στην Μανταλένα. Τέλη της δεκαετίας του πενήντα, η εκδότρια και δημοσιογράφος Ελένη Βλάχου της έδωσε τον τίτλο της. εθνικής μας σταρ. Ο σκηνοθέτης. Κώστας. Γαβράς, καθώς και άλλοι συνάδελφοί του, είχαν χαρακτηρίσει την Αλίκη, ως ένα πανευρωπαϊκό, αν όχι παγκόσμιο φαινόμενο, λόγω του ότι καμία άλλη ηθοποιός, στην χώρα μας, δεν ήταν, τόσο δημοφιλής, στο κοινό, για τόσο μεγάλη χρονική περίοδο. Αν και ουδέποτε, δήλωσε οτι ήταν τραγουδίστρια, είχε την τύχη να συνεργαστεί, με όλους, σχεδόν, τους σπουδαίους. Έλληνες συνθέτες. Χατζηδάκις, Ξαρχάκος, Μαρκόπουλος, Λοΐζος, Καπνίσης, Πλέσσας, Μαμαγκάκης, Μούτσης, Λαβράνος, Μωράκης, είναι κάποιοι, από τα μεγάλα ονόματα της μουσικής, των οποίων ευτύχησε να ερμηνεύσει τα τραγούδια τους. Στην προσωπική της ζωή, ο Αλέξης Σολωμός, δάσκαλός της, στην Δραματική Σχολή, υπήρξε ο πρώτος της έρωτας. Φημολογείται ότι, γύρω στο 1960, έζησε ένα κρυφό ειδύλλιο, με τον διάδοχο του θρόνου. Κωνσταντίνο. Στις 18 Ιανουαρίου 1965, παντρεύτηκε τον Δημήτρη. Παπαμιχαήλ, συμφοιτητή της, στην Δραματική. Σχολή. Στις 4 Ιουνίου 1969, γεννήθηκε ο γιος
τους. Γιάννης. Στις 5 Ιουλίου 1975, οι δύο ηθοποιοί πήραν διαζύγιο. Στις 25 Ιανουαρίου 1982 , η Αλίκη έκανε έναν δεύτερο γάμο, με τον Κύπριο επιχειρηματία Γιώργο. Ηλιάδη, που έμεινε μυστικός για πολλά χρόνια και τελικά, δεν κράτησε πολύ λ. Ήταν, σε σχέση, με τον Μάριο. Πλωρίτη, αργότερα, με τον Βλάση. Μπονάτσο και στο τέλος, με τον ηθοποιό. Κώστα Σπυρόπουλο.
Στο τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ, «Μεγάλοι Έλληνες», συμπεριλήφθηκε, στην λίστα, μετά από ψηφοφορία, καταλαμβάνοντας την 88η θέση. Σίγουρα, όμως, γενιές και γενιές Ελλήνων, που μεγάλωσαν, με τις ταινίες της, την έχουν βάλει, στην καρδιά τους, σε πολύ υψηλή θέση.
Υ.Γ. Τάσου Αναστασόπουλου : Μεγάλη ηθοποιός δεν ήταν η Βουγιουκλάκη. Ήταν, όμως, καλή, σε αυτό, που έκανε. Υπήρξε, πολύ καλή, ως δημιουργός της persona της, ήταν πολύ καλή επιχειρηματίας και φυσικά, είχε το απαραίτητο background, στην εντόπια ελίτ, ως απόγονος, εκ μητρός, του παλαιού πρωθυπουργού Αλέξανδρου Κουμουνδούρου (Κάμπος Αβίας Μεσσηνίας 4/2/1815 - Αθήνα 26/2/1883).
17/6/1953. Ανατολικό Βερολίνο. Η εργατική ανακοίνωση, για απεργία, κατά της αύξησης της ποσότητας της παραγωγής, οδήγησε, στην εξέγερση, στην Ανατολική Γερμανία (DDR).
1950 (δεκαετία). Σεπόλια. Μεταφορά πάγου, για πώληση.
27/3/1965. Τίρανα. Οι Enver Hoxha και Mehmet Shehu υποδέχονται κινέζικη αντιπροσωπεία, στην οποία ηγείται ο πρωθυπουργού της Κινας Τσου Ενλάι.
Ιούλιος 1965. Αθήνα. Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο σπίτι του δολοφονημένου Σωτήρη Πέτρουλα.
1960 (τέλη δεκαετίας). Μύκονος. Οι Σταύρος Ξαρχάκος και ο Ζάχος Χατζηφωτίου συζητούν, για το ψάρεμα.
1970 (τέλη δεκαετίας). Μύκονος. Σε ιδιωτικό πάρτι, η Charlie Lackman, κόρη του Charles Revlon Lackman, ιδρυτή της Revlon, ντυμένη ουρί του παραδείσου. Τότε, ήταν, στην μόδα τα βραχιόλια-φίδια.
19/7/2026. Νέα Υόρκη, ΗΠΑ. Η ποδοσφαιρική ομάδα της Ισπανίας και ο βασιλιάς του ισπανικού κράτους Felipe V’, πανηγυρίζουν την κατάκτηση του παγκοσμίου κυπέλλου.
19-20/7/2026. Καλοκαίρι, στην Νάξο.
21/7/2026. Αθήνα. Βρέθηκε νεκρός, μετά από άγριο ξυλοδαρμό, σε εμβρυακή στάση και με πεταμένα τα ρούχα του, στο γραφείο του, ο δικηγόρος Σταύρος Γεωργίου.
22/7/2026. Πέθανε, σχεδόν, στα 91 χρόνια, η Μαίρη Λίντα (Πύργος Ηλείας 9/11/1935 - Αθήνα 22/7/2026).
Πέρα από τον προσωπικό εξευτελισμό, συμβάλει, στην, παραπέρα, απαξίωση της αριστεράς και της πολιτικής.
Το «ηθικό πλεονέκτημα» μετατρέπεται, σε κουρελόχαρτο. Και δεν είναι ο μόνος…
1944. Σοβιετικό σκίτσο.
1961. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Π. Παυλίδη.
1965. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Σ. Πολενάκη.
1979. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
16/7/2026. Σκίτσο του Τάσου Αναστασίου.
18/6/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
19/7/2026. Σκίτσο του Γιώργου Γαλίτη.
19/7/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
20/7/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
21/7/2026. Σκίτσο του Θοδωρή Μακρή.
Σχόλια