O σιιτικός ισλαμισμός, η θεολογία του μαρτυρίου και της αντίστασης, στο Κακό και ο πόλεμος, στο Iράν.

 

Με το θρησκευτικό, πολιτικό, πολιτισμικό υπόβαθρο του περσικού σιιτισμού ασχολούμαι, στο, παραπάνω, βίντεο, όπως και στο σημερινό δημοσίευμα, ενθαρρύνοντας του αναγνώστες να παρακολουθήσουν, το βίντεο αυτό, που ανέβασα, χθες, 29 Μαρτίου 2026, στο κανάλι μου, στο YouTube, το οποίο είναι, λεπτομερώς, ενημερωτικό, για τις ρίζες και το σημερινό περιεχόμενο του μειοψηφικού σιιτικού κλάδου της ισλαμικής πίστης, που συνδέεται, έντονα, με την αντίσταση, στο Κακό, παρά την προσωρινή του επικράτηση, επί του Καλού και την κατήχηση, υπέρ της προσωπικής μαρτυρίας των πιστών, μέσα σε αυτήν την αέναη σύγκρουση, εν αναμονή της έλευσης του κρυπτομενου 12ου, στην σειρά της διαδοχής το παρουσιαζόμενου, ως προφήτη όλων των μουσουλμάνων (του πλειοψηφικού κλάδου των σουνιτών και μειοψηφούντων των σιιτών) Μωάμεθ.

Η πραγματικότητα είναι ότι η σιιτική εκδοχή της ισλαμικής πίστης, αποτέλεσε το βασικό εργαλείο του πανάρχαιου περσικού λαού να μην ενσωματωθεί, στους Αραβες, οι οποίοι, με την διάδοση του μωαμεθανισμού, στην Περσία, προσπάθησαν να την εξαραβίσουν και ο σιτισμός, από τα πρώτα χρόνια που εμφανίστηκε του μουσουλμανισμός, μετά τον θάνατο του Μωάμεθ (Μέκκα 22/4/571 - Μεδίνα 8/6/632), ενεπλάκη, σε μια σφοδρή ενδομουσουλμανική αντιμαχία, γύρω, από την σειρά της διαδοχής του, ανάμεσα, στον Αμπού Μπακρ, που ήταν φίλος και πεθερός του Μωάμεθ και στον Αλί, που ήταν εξάδελφος και γαμπρός του Μωάμεθ, με αποτέλεσμα να προκύψει το ζήτημα της νομιμότητας της διαδοχής, στο νεοσύστατο ισλαμικό χαλιφάτο, με τους σιίτες να θεωρούν ότι η διαδοχή πρέπει να γίνεται, από άμεσους συγγενείς και απογόνους του ονομαζόμενου, ως προφήτη, κάτι που οι σουνίτες δεν αποδέχονται, αν και ο Αλί, για ένα χρονικό διάστημα υπήρξε ο τέταρτος χαλίφης του Ισλάμ (656 μ Χ – 661μ Χ), ξάδελφος και γαμπρός του προφήτη Μωάμεθ και είναι ο πρώτος Ιμάμης των Σιιτών και ο τελευταίος από τους "Ορθά Καθοδηγούμενους" χαλίφηδες των Σουνιτών, τον οποίο οι σιίτες αναγνωρίζουν, ως νόμιμο διάδοχο του Μωάμεθ. Δολοφονήθηκε, το 661 μΧ, από έναν χαζαρίτη σουνίτη και στην μάχη της Καρμπάλα, ο γιος του, Χουσεΐν, με έναν μικρό στρατό, πολέμησαν μέχρι να πέσουν νεκροί όλοι, μέχρι και του τελευταίου μαχητή, στην μάχη της Καρμπάλα, κατά του χαλίφη των Ομεϋαδών Γιαζίντ Α’, με αποτέλεσμα να προκύψει η πρώιμη διάσπαση ανάμεσα, στον σουνίτικο και στον σιιτικό κλάδο της ισλαμικής πίστης, την γέννηση των πολιτιστικών χαρακτηριστικών, που έχουν να κάνουν, όσον αφορά τους σιίτες, με την μαρτυρία (την οποία έχουν και οι σουνίτες), αλλά και με την έμφαση, στην αυτοθυσία και την υπομονή, καθώς η επικράτηση του Κακού θα παύσει, όταν ο κρυπτόμενος, από τον 9ο μΧ, 12ος ιμάμης, στην σιιτική διαδοχή, εμφανισθεί, με την έλευση της δευτέρας παρουσίας και την τελική επικράτηση του Καλού, ο θεός θα έλθει, για να κρίνει τους ανθρώπους.

Αυτή είναι η βαθιά πολιτιστική και θρησκευτική παράδοση, στον σιιτικό μουσουλμανικό κόσμο, την οποία αγνόησαν, αφρόνως και εξακολουθούν να επιμένουν να την αγνοούν οι επιτιθέμενοι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί κατά της σημερινής Περσίας και γι’ αυτό υφίστανται αυτού του είδους την σκληρή αντίσταση και την πεισματική αντεπίθεση του σημερινού υβριδικού σιιτικού καθεστώτος, στο Ιράν, οι οποίες δεν πρόκειται να καμφθούν, όπως οι επιτιθέμενοι σχεδίασαν και συνεχίζουν να σχεδιάζουν. 

Αυτή είναι η σημερινή εικόνα του σιιτικού κλάδου της μουσουλμανικής πίστης στον πλανήτη, με το πράσινο χρώμα να απεικονίζονται οι σουνίτες και με το κόκκινο χρώμα οι μειοψηφούντες σίιτες, οι οποίοι, όμως, υπολογίζονται, περί τα 200.000.000 ανθρώπων και με τους σουνίτες να αριθμούν, περί τους 1.020.000.000 πιστούς.

Δεν χρειάζεται να κουράσω περισσότερο το αναγνωστικό κοινό, με τις λεπτομέρειες που μπορούν και πρέπει να παρακολουθήσουν, στο αρχικό βίντεο του σημερινού δημοσιεύματος. Όμως, καθίσταται απαραίτητο να γίνει γνωστή η ιστορία και η διάσπαση του μουσουλμανικού κόσμου, η οποία επήλθε πολύ νωρίς, σε σχέση, με τα με το σχίσμα των χριστιανικών εκκλησιών ακόμη και όταν αναφερόμαστε, στα διάφορα δόγματα της χριστιανικής πίστης, που εμφανίστηκαν, αρκετά, μεταγενέστερα, από τον θάνατο του Ιησού και από την εξάπλωση του χριστιανισμού.