Ιράν : 16η ημέρα του πολέμου, μέσα από τις αντιφάσεις, ανάμεσα στην παγκόσμια στόχευση των ΗΠΑ, για την επαναφορά της αμερικανικής κυριαρχίας, στον πλανήτη και στους τακτικούς σχεδιασμούς της αμερικανικής κυβέρνησης, σε συνάρτηση, με την εξελισσόμενη απάντηση του Πεκίνου, που μπορεί να φέρει τον κινεζικό στόλο, στον Περσικό Κόλπο και να εδραιώσει την παρουσία της Κίνας, στην Μέση Ανατολή.

Καθώς, σήμερα, βρισκόμαστε, στην 16η ημέρα της επίθεσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν και ο πόλεμος πρόκειται να τραβήξει, σε μάκρος χρόνου, το σημερινό κείμενο, όπως, σε μεγάλο βαθμό και κυρίως, το, παραπάνω, βίντεο, που ανέβασα, χθες, Σάββατο 14 Μαρτίου 2026, αφορούν, την μαξιμαλιστική αμερικανική προσπάθεια να αποκατασταθεί η παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ, ή, έστω, στην μινιμαλιστική εκδοχή αυτής της προσπάθειας της αμερικανικής κυβέρνησης να αναχαιτισθεί η ταχεία και ανεξέλεγκτη άνοδος της οικονομικής κινεζικής υπερδύναμης, ούτως ώστε η Κίνα να μην ξεφύγει, από την δυνατότητα των ΗΠΑ να την ακολουθεί και φθάσει, σε τέτοια επίπεδα, τα οποία η αμερικανική ελίτ δεν θα μπορεί να παρακολουθήσει.

Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα της αμερικανικής κυβέρνησης και αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο η Ουάσινγκτων έχει περάσει, στην τρέχουσα επιθετική πολιτική, που αφορά την αποκατάσταση της παγκόσμιας ισχύος και την μακροπρόθεσμη ασφάλεια των ΗΠΑ, ξεκινώντας, από τον περσινό πόλεμο, κατά του Ιράν, που υπήρξε ανεπιτυχής, την επίθεση, στην Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου του κράτους αυτού  Nicolas Maduro, θέτοντας, σε ένα καθεστώς ιδιότυπης ομηρείας την βενεζουελανή κυβέρνηση και κατόπιν, τον νέο πόλεμο, κατά του Ιράν, που ξεκίνησε, στις 28/2/2026 και συνεχίζεται και πιθανότατα, θα συνεχισθεί, έως ότου επιτευχθούν οι στόχοι, που έχουν τεθεί, δηλαδή η ανατροπή του παρόντος ιρανικού καθεστώτος, ή η μετατροπή του Ιράν, σε μια πολυδιασπασμένη και ακίνδυνη φυλαρχία, ή, έστω, η αποδυνάμωση του καθεστώτος του κράτους αυτού, σε επίπεδα τέτοια, που να το καθιστούν έναν ανίσχυρο παράγοντα, στον χώρο της Μέσης Ανατολής.

Οι αμερικανικές επιδιώξεις, που έχουν επείγοντα χαρακτήρα και μάλιστα, έχουν αργήσει, πολύ, να εκδηλωθούν, επί του πρακτέου, έχουν έναν ορθολογικό χαρακτήρα, καθώς η αποδοχή της πραγματικότητας του σύγχρονου πολυπολικού κόσμου, από την κυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου Donald Trump, δεν σήμαινε την αποδοχή της παρούσας παγκόσμιας κατάστασης, αλλά είναι, απλώς, μια ρεαλιστική διαπίστωση, η οποία, όμως, αποτελεί ένα εφαλτήριο, για την ανατροπή της και ως επιδίωξη, έχει μια ορθολογική βάση.

Αυτό, που καθιστά προβληματική την εφαρμοζόμενη αμερικανική πολιτική, σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι οι, επί μέρους, στοχεύσεις, για την υλοποίηση αυτής επιδίωξης, για την αμερικανική ολική επαναφορά, στο τιμόνι της κυριαρχίας, στον πλανήτη, καθώς αυτές είναι, τουλάχιστον, ανεπαρκείς και οι αντικειμενικοί παρατηρητές - στους οποίους φιλοδοξώ να συμπεριλάβω και τον εαυτό μου - δεν μπορούν να τις κατατάξουν, ως δυνάμενες να οδηγήσουν, στον μαξιμαλιστικό στόχο της αμερικανικής ηγεσίας, ενώ και ο μινιμαλιστικός στόχος της αναχαίτισης της εξέλιξης της κινεζικής οικονομικής υπερδύναμης, από το να μετασχηματισθεί, σε πρωτεύουσα στρατιωτική υπερδύναμη, καθίσταται δυσχερής και εξαιρετικά, αμφίβολος.

Η κυβέρνηση του Donald Trump, αυτό, που έχει κάνει, μέχρι τώρα, είναι μισές δουλειές, που χαρακτηρίζουν τα πεπραγμένα της, ως παραδείγματα προχειρότητας και αναποτελεσματικότητας, και ως εκ τούτου, αποτελούν εχέγγυα της αποτυχίας της κεντρικής στρατηγικής επιδίωξης των ΗΠΑ και αυτή η διαπίστωση είναι, απολύτως, δεδομένη, ως προς το μαξιμαλιστικό σκέλος της, αλλά και πλησιάζει, στην αποτυχία και ως προς το μινιμαλιστικό σκέλος της αμερικάνικης στρατηγικής επιδίωξης.

Ας δούμε τους τρεις πυλώνες της πρακτικής αμερικανικής στόχευσης, για την επίτευξη των κυρίων στρατηγικών επιδιώξεών της :

i) Ρωσία : Η κυβέρνηση του Donald Trump προσπάθησε και θα συνεχίσει να προσπαθεί να προσελκύσει την Μόσχα, στο στρατόπεδο της Δύσης, με υποχωρήσεις, στον πόλεμο της Ουκρανίας και στην αναδιάταξη των συνθηκών της ευρωπαϊκής ασφάλειας, που διαταράχθηκαν, πλήρως, στο παρελθόν, μετά την αυτοδιάλυση της “Ε.Σ.Σ.Δ.”, τον Δεκέμβριο του 1991, με την επέκταση του ΝΑΤΟ, στις χώρες του, τέως, “υπαρκτού σοσιαλισμού”, στις τρεις μικρές χώρες της Βαλτικής, αλλά και στις, πρώην, ουδέτερες  χώρες της Φινλανδίας και της Σουηδίας, αλλά, όσα αποπειράθηκε να πράξει, τα έπραξε, με τρόπο, εντελώς, ανεπαρκή και η αντίθεση των νατοϊκών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων δεν αποτελεί επαρκή δικαιολογία, για την αμερικανική κυβέρνηση.

ii) Ιράν : Το καλοκαίρι του 2025, η κυβέρνηση του Donald Trump επιτέθηκε, στις ιρανικές εγκαταστάσεις του πυρηνικού προγράμματος, διακήρυξε την καταστροφή αυτών των εγκαταστάσεων και άφησε το Ισραήλ να ολοκληρώσει την “δουλειά”, αλλά οι Ισραηλινοί υπήρξαν ανίκανοι να την ολοκληρώσουν και αντιθέτως, μάλιστα, βρέθηκαν, σε δυσχερέστατη θέση, από τα πλήγματα του ιρανικού βαλλιστικού πυραυλικού οπλοστασίου, με αποτέλεσμα να οδηγηθούν οι ΗΠΑ να προσφέρουν έναν τερματισμό του πολέμου, ο οποίος έληξε, μετά από 14 ημέρες, επειδή - εσφαλμένα -, αποδέχθηκε αυτή την προσφορά το ιρανικό καθεστώς.

iii) Βενεζουέλα : Μετά από έναν ναυτικό αποκλεισμό, από τον στόλο των ΗΠΑ, στις 3 Ιανουαρίου 2026, η αμερικανική κυβέρνηση απήγαγε τον πρόεδρο Nicolas Maduro και έθεσε, υπό ομηρεία την κυβέρνηση του κράτους αυτού, αλλά το καθεστώς παραμένει, στην θέση του και φυσικά, δεν ελέγχεται, από τις ΗΠΑ.

iv) Ιράν : Οι ΗΠΑ, με μπροστινό το Ισραήλ ξεκίνησε τον τωρινό πόλεμο, κατά του περσικού καθεστώτος, αποκεφάλισε, σχεδόν, όλη την ηγεσία του καθεστώτος, αλλά το καθεστώς παραμένει ακλόνητο και αντεπιτίθεται, καταστρέφοντας τις αμερικανικές βάσεις, στα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου και της Μέσης Ανατολής, ενώ ο αμερικανικός στόλος παίζει δευτερεύοντα ρόλο και εν τοις πράγμασι, μένει μακριά, από την περιοχή, καθώς η ιρανική άμυνα και η αντεπίθεση καθοδηγούνται, από την διαστημικές δορυφορικές εγκαταστάσεις της Κίνας και της Ρωσίας, που δίνουν ζωντανή εικόνα, με τις θέσεις των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, στην Μέση Ανατολή και ευρύτερα, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα, στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και στο Ισραήλ, το οποίο κινδυνεύει με  πλήρη καταστροφή, ενώ είναι, εξαιρετικά, πιθανό η Κίνα να εμφανίσει τον στόλο της στην περιοχή του Περσικού Κόλπου και μάλιστα να αποκτήσει, στο όχι μακρινό μέλλον - όπως και η Ρωσία - βάσεις, στο Ιράν, κάτι, που για τις ΗΠΑ, θα αποτελέσει  σαρωτική στρατηγική ήττα.

Αυτή είναι, η, έως τώρα, κατάσταση, που επικρατεί, ως αποτέλεσμα των ανολοκλήρωτων τακτικών επιλογών της κυβέρνησης του Donald Trump, ενώ και η πιθανότητα η πολεμική σύρραξη, στην Μέση Ανατολή, καθώς ο διεξαγόμενος πόλεμος, ανάμεσα, στο Ιράν και το Ισραήλ, έχει καταστεί να είναι υπαρξιακός, κάτι που τον καθιστά, εξαιρετικά, επικίνδυνο, καθώς, μπορεί να είναι μικρή, αλλά όσο ο πόλεμος εξακολουθήσει να διαρκεί, η πιθανότητα της χρήσης πυρηνικών όπλων δεν μπορεί να αποκλεισθεί· αντιθέτως, μάλιστα, αυξάνεται.

Επαναλαμβάνοντας, για μια, ακόμη, φορά, ότι το αναγνωστικό κοινό χρειάζεται να παρακολουθήσει το αρχικό βίντεο του παρόντος άρθρου, σταματώ, εδώ, τονίζοντας και πάλι την επικινδυνότητα της κατάστασης, που επικρατεί, στον παγκόσμιο χώρο.