Ο Δημήτρης Κουφοντίνας («Λουκάς», ή «φαρμακοχέρης» της “17 Νοέμβρη”), το ΠΑΚ, ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Η ελληνική κοινωνία, μετά την μεταπολίτευση και τα αδιέξοδα της ατομικής τρομοκρατίας, με την χρήση της ένοπλης βίας, ως πολιτικό εργαλείο, επιτάχυνσης της κοινωνικής εξέγερσης.

 

Παραδίνω, ως ντοκουμέντο, στην πρόσφατη Ιστορία του τόπου μας, τις εκτενείς και αναστοχαστικές μνήμες μου, από εκείνη την εποχή, που είναι και μνήμες ολόκληρης της γενιάς μου, οι οποίες περιγράφονται, στο παραπάνω, βίντεο. (Η ημερομηνία αυτού του βίντεο είναι 3η Μαρτίου 2026 και όχι η 3η Φεβρουαρίου 2026, που, εκ παραδρομής, αναφέρω).

Χρήσιμο είναι οι νεότερες γενιές των Ελλήνων, που δεν γνωρίζουν τα γεγονότα και τα δεδομένα εκείνης της εποχής, να πληροφορούνται, απλά και κατανοητά, το ουσιώδες περιεχόμενο όσων συνέβησαν εκείνη την ιστορική περίοδο (1975 - 2002), χωρίς και μακριά, από τον στείρο επιστημολογικό ιστορισμό, που, πολλές φορές θολώνει τα εξιστορούμενα γεγονότα και το κοινωνικό κλίμα της εποχής.

Στο ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά, για την “Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη”, μίλησε, για πρώτη φορά, μέσα από τις φυλακές Δομοκού, ο Δημήτρης Κουφοντίνας (ο •Λουκάς•, ή «φαρμακοχέρης»), ο οποίος υπήρξε ένας, από τους βασικούς εκτελεστές της τρομοκρατικής οργάνωσης, που, πολύ αργότερα, από την ίδρυσή της, κατέστη μέλος της και αναδείχθηκε, μέσα, στην πορεία του χρόνου, βασικό στέλεχός της.

Η εξιστόρηση της μακράς αρχικής του πορείας, που ο ίδιος επέλεξε να καταλήξει, στην άσκηση των μεθόδων της ατομικής τρομοκρατίας, με την ένοπλη δράση και στόχευση, που αποσκοπούσε, στην επιτάχυνση (όπως πίστευε) της εξεγερτικής και επαναστατικής δραστηριοποίησης της ελληνικής εργατικής τάξης και ευρύτερα, της ελληνικής κοινωνίας, κατά του καπιταλιστικού αστικοδημοκρατικού ολιγαρχικού καθεστώτος της χώρας μας, που διαδέχθηκε, τον Ιούλιο του 1974, την στρατιωτική δικτατορία, η ηγεσία της οποίας, παρέδωσε την διακυβέρνηση του τόπου, στην πολιτική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή (δίκην «αλλαγής φρουράς», όπως χαρακτήρισε, τότε, αυτήν την κυβερνητική μεταβολή ο Ανδρέας Παπανδρέου), μετά και κατά την διαδικασία της προδοσίας της Κύπρου, την οποία οι κυβερνώντες άφησαν, ανυπεράσπιστη, απέναντι, στην εξελισσόμενη τουρκική εισβολή, αφορά, βέβαια, τον ίδιο, ως προς την προσωπική του επιλογή της χρήσης της ένοπλης βίας, στην οποία καταστάλαξε, αλλά, όσα περιγράφει, σχετικά, με το κλίμα εκείνης της εποχής, είναι αληθή, καθώς αποτελεί κτήμα της μέγιστης πλειοψηφίας των νέων εκείνη την μακρινή εποχή, αφήνοντας, στην άκρη, τις τελικές επιλογές του ίδιου.

Όπως είπε, στην συνέντευξη, που έδωσε, στον Αλέξη Παπαχελά «και η δικιά μας γενιά, η δικιά μου, το κομβικό σημείο ήταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου όταν διαπιστώσαμε ότι τα βασικά σημεία της εξέγερσης δεν θα μας άφηναν να τα πετύχουμε ειρηνικά. Έτσι γίνεται ένας νέος να περάσει στην απέναντι όχθη. Έτσι γίνεται και ακούει τα λόγια του Τσε Γκεβάρα όταν έλεγε να αφήσουμε τις επευφημίες στις εξέδρες και να μπούμε εμείς οι ίδιοι στην αρένα να μοιραστούμε τη μοίρα των μονομάχων. Αυτό που μας έθελξε στον Τσε Γκεβάρα ήταν η συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και την πράξη. Ένας νέος από αυτή την γενέθλια πολιτική πράξη του πολυτεχνείου μέχρι να φτάσει σε ένταξη στη 17Ν είναι ένας μακρύς δρόμος. Το ΠΑΣΟΚ του 1974 για έναν νέο 16 ετών τότε ήταν ένας χώρος που μιλούσε για αυτοδιαχείριση, σοσιαλισμός, αυτοοργάνωση, έλεγε "έξω οι βάσεις", "όχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων". Ως αφετηρία ήταν μια λογική επιλογή. Ο Χρήστος Κασσίμης του ΕΛΑ ήταν στη νεολαία της Ένωσης Κέντρου. Όσο λογικό μπορεί να ήταν ως αφετηρία, το ίδιο λογική ήταν και η σύντομη αποχώρηση για να ακολουθήσουμε από εκεί για να ακολουθήσουμε άλλους δρόμους, τους ακηδεμόνευτους αγώνες της αντιπολίτευσης μέχρι να καταλήξουμε στην οργάνωση».

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας ανέφερε, στην συνέχεια, ότι «άκουσα πρώτη φορά το όνομα της οργάνωσης το 1976. Ήμουν στο Καπνοχώρι το πατρικό στις Σέρρες, ακούσαμε την είδηση για τη εκτέλεση του αρχιβασανιστή Μάλλιου. Θυμάμαι τον κομμουνιστή παππού στο μισοσκόταδο άστραψαν τα μάτια μας και είπε δικά μας παιδιά ήταν. Αυτή ήταν η πρώτη εικόνα».

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας περιγράφει, ορθά, το κλίμα της εποχής της λεγόμενης μεταπολίτευσης. Και βέβαια, επίσης, ορθά, επισημαίνει ότι, εκείνη την εποχή, ένας νέος, μέχρι να φτάσει, στην  ένταξή του, στην “17 Νοέμβρη” (η, σε άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις), είναι ένας μακρύς δρόμος.

Και η συντριπτική πλειοψηφία των νέων, τότε και αργότερα, δεν επέλεξε αυτόν τον δρόμο, όπως και ελληνική κοινωνία, που παρακολούθησε, εκ του μακρόθεν την πολύχρονη δράση της “Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη”, από την θέση του θεατή.

Η ατομική τρομοκρατία των κλειστών οργανώσεων της ένοπλης βίας της κομμουνιστικής αριστεράς και του αναρχικού χώρου, δεν ευδοκίμησε, στην Ελλάδα, γι’ αυτό και ηττήθηκε, πρωτίστως, κοινωνικά και δευτερευόντως, ιδεολογικά και πολιτικά και πολύ καθυστερημένα- δεκαετίες ολόκληρες, αργότερα - στο τέλος και στρατιωτικά, λόγω του αλαλούμ, που επικράτησε, στην ελληνική πολιτική ζωή και εξ αντανακλάσεως, στις, πάσης φύσεως, διωκτικές αρχές, που, λόγω της έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης, για την δράση της “17 Νοέμβρη”, στην δεκαετία του 1980.

Πράγματι, τότε, η Νέα Δημοκρατία, υπό την αρχηγία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, υιοθέτησε, ως ένα κομβικό στοιχείο της πολιτικής της προπαγάνδας, την διασπορά της φημολογίας ότι η “17 Νοέμβρη”, προερχόταν, από το ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, που ήταν αντιδικτατορική οργάνωση και είχε και στρατιωτικό σκέλος, με επικεφαλής τον Γιάννη Τσεκούρα - τον οποίο ο Ανδρέας Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός, το 1986, υπέδειξε, έμμεσα, ως αρχηγό της “17 Νοέμβρη”, στηριζόμενος, σε όσα του είπε, στενός συνεργάτης του (ίσως, ο Κώστας Τσίμας) -, στην εποχή της δικτατορίας των συνταγματαρχών,  δηλαδή τον προπάτορα του μεταπολιτευτικού ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, η Νέα Δημοκρατία κατηγορούσε τον Ανδρέα Παπανδρέου ότι αυτός ήταν ο πραγματικός αρχηγός αυτής της τρομοκρατικής οργάνωσης.

Τελικά, αυτό το κουβάρι και η έκταση αυτών των κατηγοριών, βρήκε υποστήριξη και από τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ, όλα τα στελέχη των Νεοδημοκρατών υποστήριξαν αυτές τις απόψεις, με αποτέλεσμα αυτή η έντονη και χρονικά, εκτεταμένη φημολογία να γίνει πιστευτή και από το επιτελείο των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να επιτείνει την αδυναμία των διωκτικών αρχών να βρουν την άκρη του νήματος, στην υπόθεση αυτή, διότι φοβούνταν μη μπλέξουν, αν πίσω από την “17 Νοέμβρη”, βρισκόταν κάποιο ισχυρό πρόσωπο της ελληνικής πολιτικής ζωής, ενώ και οι εφευρέτες αυτής της προπαγάνδας έφθασαν, στο σημείο να πιστέψουν, στο εφεύρημά τους και μάλιστα, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, μέχρι το τέλος της ζωής του, εξέφρασε την δική του απόλυτη βεβαιότητα ότι, πίσω από την “17 Νοέμβρη” βρισκόταν κάποιοι κύκλοι, που προέρχονταν, από το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» εκείνης της εποχής, αν και είπε ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ήταν αρχηγός αυτής της τρομοκρατικής οργάνωσης και δεν πολυγνώριζε τί συνέβαινε, αλλά ανέχθηκε την ύπαρξη και την δράση της.

Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε τίποτε, από όλα αυτά, όπως, τώρα, ομολογούν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι, με αποτέλεσμα μια κλειστή ομάδα ανωνύμων Ελλήνων, που, στην πορεία του χρόνου, ανανεώθηκε, με την στρατολόγηση ορισμένων νέων, να δράσει, περίπου, ανενόχλητα, επί δεκαετίες και να εξαρθρωθεί, με αφορμή ένα τυχαίο περιστατικό τον Ιούνιο του 2002, όταν η βόμβα, που κουβαλούσε ο Σάββας Ξηρός, στον Πειραιά, να σκάσει, στα χέρια του.

Δεν χρειάζεται να επεκτείνω το κείμενο, ακόμη περισσότερο. Τα βίντεο, που παραθέτω είναι πλήρως κατατοπιστικά και αρκούν - ιδίως, το αρχικό -, για να γίνει κατανοητό το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο εκείνης της εποχής, από το 1974, έως το άδοξο τέλος της “17 Νοέμβρη”, το καλοκαίρι του 2002.