5/3/1953-5/3/2026. Ο Ιωσήφ Στάλιν και η πορεία του, ως ηγέτη της “Σοβιετικής Ένωσης“, 73 χρόνια, μετά.

 

Με τον Ιωσήφ Στάλιν, 73 χρόνια, μετά τον θάνατό του, στις 5/3/1953, ασχολούμαι, στο σημερινό σημερινό δημοσίευμα, όπως και στο, παραπάνω, βίντεο, που ανάρτησα, χθες, στο κανάλι μου, στο YouTube. Δεν είναι, για πρώτη φορά, που πράττω κάτι τέτοιο, καθώς, έχω δημοσιεύσει, στο παρελθόν, αρκετά δημοσιεύματα, με κυριότερα τα : Ι. Β. Στάλιν : Μετρήθηκε, ζυγίστηκε και βρέθηκε ελλιπής. (Η σύγκρουση Στάλιν - Τρότσκυ, κατά την δεκαετία του 1920, η εδραίωση της κομματικής γραφειοκρατίας και τα περιορισμένα όρια ρεαλισμού του σοβιετικού καθεστώτος, με αφορμή μια συζήτηση, για τον σταλινισμό, στο Lenin Reloaded), στις 2 Δεκεμβρίου 2013 και Από την 5-3-1953, στην 5-3-2024 : Ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλλι (Στάλιν) 71 χρόνια, μετά. (Από τον νεαρό μπολσεβίκο επαναστάτη, στον γηραλέο μπολσεβίκο εκφραστή του πραγματωμένου γραφειοκρατικού επαναστατισμού, που οικοδομήθηκε, ως κρατικός καπιταλισμός), στις 5 Μαρτίου 2024 και Ιωσήφ Στάλιν (Иосиф Виссарионович Джугашвили Сталин 18/12/1878 - 5/3/1953). “In memoriam”, 146 χρόνια, από την γέννηση του μπολσεβίκου επαναστάτη και πρωτοπόρου έμπρακτου θεμελιωτή του σύγχρονου υβριδικού γραφειοκρατικού κρατικού καπιταλισμού, στις 18 Δεκεμβρίου 2024.

Δεν ήταν κεραυνός, εν αιθρία, ο θάνατος του Ιωσήφ Στάλιν, αφού, με  ανακοινώσεις, οι λαοί της “Ε.Σ.Σ.Δ.” είχαν πληροφορηθεί ότι ο Στάλιν ήταν σοβαρά άρρωστος. Έτσι, στις 4:00 πμ της 6ης Μαρτίου 1953, αναγγέλθηκε από τον κρατικό ραδιοσταθμό ότι: «Η καρδιά του συντρόφου ηγέτη και συνεχιστή της μεγαλοφυΐας του σκοπού του Λένιν, του σοφού ηγέτη και δασκάλου του Κομμουνιστικού Κόμματος και της Σοβιετικής Ένωσης, έπαψε να κτυπά».

Ο Στάλιν είχε υποστεί βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο και είχε πεθάνει στις 9:50 μ.μ. το προηγούμενο βράδυ, σε ηλικία 73 ετών.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και την δεκαετία του 2000, κάτι, που συνεχίζεται, εμφανίστηκε η τάση αγιοποίησης του Στάλιν, η οποία εντάσσεται, στην διαδικασία θετικής επανερμηνείας του σταλινισμού, που υπάρχει, στην ρωσική κοινωνία και στην ρωσική ορθόδοξη εκκλησία, με εμπνευστή τον Μητροπολίτη Καλλίνικος, εντάσσονται ο κομμουνισμός και ο σταλινισμός, σε μια νέα αφήγηση της ρωσικής ιστορίας. Μάλιστα, ο Ιωσήφ Στάλιν εικονίζεται, σε εκκλησιαστικές αγιογραφίες, με το φωτοστέφανο, ως μια πατρική φυσιογνωμία.

Μετά το θάνατο του Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνωφ Λένιν, στις 24/1/1924, την διοίκηση του μπολσεβίκικου κόμματος ανέλαβε ο Γενικός του Γραμματέας και οι Λέων Τρότσκυ, Γκριγκόρι Ζηνόβιεφ, Λεβ Κάμενεφ και Νικολάι Μπουχάριν και ακολούθησαν μια σειρά από συνέδρια του μπολσεβίκικου κομμουνιστικού κόμματος, έως το 1927, με τον Τρότσκυ και τους υποστηρικτές του, στην αριστερή αντιπολίτευση ηττήθηκαν, παρά το γεγονός ότι ο Ζηνόβιεφ και ο Καμένεφ, που, αρχικά, ήσαν, υπέρ του Στάλιν, όμως, το 1925, στο 15ο συνέδριο, στράφηκαν εναντίον του, υποστηρίζοντας την κατάργηση της Νέας Οικονομικής Πολιτικής, που αποτελούσε πολιτική επιλογή του Βλαντιμίρ Λένιν και συνέχισε ο Ιωσήφ Στάλιν, με την υποστήριξη του Νικολάι Μπουχάριν και ζητούσαν την σκληρή αντιμετώπιση, απέναντι στους αγρότες και ζήτησαν να διεξαχθούν εκλογές, για την αντικατάσταση του Στάλιν, λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης, στο πρόσωπό του. 

Το 1925, ο Στάλιν εξεδίωξε τον Τρότσκυ, από την κυβέρνηση, ενώ οι Ζηνόβιεφ και Καμένεφ επιχείρησαν να πείσουν τον Τρότσκυ και τον παρότρυναν να πραγματοποιήσει, ως Λαϊκός Επίτροπος Άμυνας και επικεφαλής του Κόκκινου Στρατού, ένα στρατιωτικό πραξικόπημα στην Μόσχα, κάτι, που, εύκολα, μπορούσε να κάνει, αλλά ο Τρότσκυ απέρριψε την ιδέα και παραιτήθηκε, από την θέση του, στην κυβέρνηση, επειδή είχε την πεποίθηση ότι μπορούσε, μέσα, από τις εσωκομματικές διαδικασίες να πείσει τα μέλη του κόμματος, για την αλλαγή της ακολουθούμενης πολιτικής και την ανατροπή του Στάλιν. Η απόφασή του αυτή ήταν εσφαλμένη και υπήρξε μοιραία.

Όμως, το 1928, ο Στάλιν και οι υποστηρικτές, εντός του κόμματος, ανέτρεψαν την ΝΕΠ και υιοθέτησαν πλευρές της πολιτικής του Τρότσκι, ο οποίος επιθυμούσε την άμεση εκβιομηχάνιση και την αγροτική κολεκτιβοποίηση της χώρας. Ο Μπουχάριν αντιτάχθηκε, αλλά αποβλήθηκε από το κόμμα το 1929, και τον ίδιο χρόνο ο Τρότσκι εξορίστηκε, από την “Ε.Σ.Σ.Δ” και έτσι ο Ιωσήφ Στάλιν έγινε κυρίαρχος, αλλά όχι παντοδύναμος, κάτι, που κατάφερε, με τις μεγάλες δικαστικές εκκαθαρίσεις της περιόδου του 1936–1938.

Αυτές οι δίκες της Μόσχας, που ήσαν τέσσερις βασικές δίκες, ήτοι η Δίκη των 16 (Αύγουστος 1936), η Δίκη των 17 (Ιανουάριος 1937), η Δίκη των στρατηγών, με επικεφαλής τον στρατάρχη Μιχαήλ Τουχατσέφσκυ (Ιούνιος 1937) και η δίκη των 21 (Μάρτιος 1938), οδήγησαν, στην απολυταρχία του Ιωσήφ Στάλιν, αφού, κατά την διάρκεια των δικών αυτών καταδικάστηκαν 11, από τα 21, μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος του Αυγούστου του 1917 και 18, από τα 31, συνολικά, μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, μεταξύ του 1918, ως 1921, καθώς και 5, από τα 7, μέλη του γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, τον Οκτώβριο του 1917 και 8, από τα 10, μέλη του Πολιτικού Γραφείου του μπολσεβίκικου κόμματος, ως το 1923 και 10 από τους 15 Λαϊκούς Επίτροπους της πρώτης επαναστατικής κυβέρνησης, που προέκυψε, από την οκτωβριανή επανάσταση, με κατηγορούμενοι ότι ήσαν πράκτορες της Βρετανίας, της Γερμανίας και της Ιαπωνίας, ήδη, από την απαρχή της Επανάστασης του 1917, ενώ, στην περίοδο 1936-1938 έγιναν 1.700.000 συλλήψεις, στο ευρύτερο πλαίσιο των εκκαθαρίσεων, από τις οποίες 681.692 κατέληξαν, σε καταδίκες σε θάνατο.

Ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλλι Στάλιν, στέκεται, ξανά, στο Μετρό της Μόσχας, αφού, στην χρουστσωφική περίοδο και μετά, από αυτήν, μέχρι πρόσφατα, είχε ξηλωθεί.

Φυσικά, οι δαπάνες, για την διαβίωση του Στάλιν, ήσαν ανεξέλεγκτες. Έτσι, όταν ο Στάλιν πήγε στην Διάσκεψη του Πότσνταμ, στην διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, έγιναν ειδικές προετοιμασίες, όπως αναφέρει, σε επιστολή του, στον ηγέτη της “Σοβιετικής Ένωσης», ο Λαβρέντι Μπέρια : 

«Προς τον σύντροφο Ι.Β. Στάλιν

Προς τον σύντροφο Β. Μ. Μολότωφ

Το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων της Ε.Σ.Σ.Δ. αναφέρει την ολοκλήρωση των εργασιών, για την προετοιμασία της υποδοχής και της εγκατάστασης, στην επικείμενη διάσκεψη. Ετοιμάστηκαν 62 βίλες (10.000 τετραγωνικών μέτρων και μία διώροφη έπαυλη, για τον σύντροφο Στάλιν, η οποία περιλαμβάνει 15 δωμάτια, ανοικτή βεράντα, σοφίτα 400 τετραγωνικών μέτρων). Η έπαυλη διαθέτει όλες τις ανέσεις, τοποθετήθηκε τηλεφωνικό κέντρο. Ετοιμάστηκαν αποθέματα κυνηγίου, ζωντανά, γαστρονομικά είδη, τρόφιμα, είδη μπαλακικής, ποτά, δημιουργήθηκαν τρία νοικοκυριά, σε απόσταση 7 χιλιομέτρων, από το Πότσνταμ, με ζώα και πτηνά, περιβόλια με λαχανικά, λειτουργούν δυο φούρνοι, όλο το προσωπικό είναι, από την Μόσχα. Ετοιμάζονται δύο ειδικά αεροδρόμια. Για την φύλαξη, έχουν διατεθεί 7 συντάγματα του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων και 1.500 άντρες του ειδικού επιχειρησιακού τμήματος. Η φύλαξη έχει οργανωθεί, σε τρεις δακτυλίους. Επικεφαλής της φύλαξης της έπαυλης είναι ο υποστράτηγος Βλάσικ. Επικεφαλής της τοποθεσίας διεξαγωγής της διάσκεψης ο Κρουγκλώφ. Είναι έτοιμη μία ειδική αμαξοστοιχία. Η διαδρομή μήκους 1.923 χιλιομέτρων (1.095, στην Ε.Σ.Σ.Δ., 594, στην Πολωνία και 234 στην Γερμανία). Η ασφάλεια της διαδρομής έχει ανατεθεί, σε 17.000 στρατιώτες και αξιωματικούς των στρατευμάτων του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων και σε 1.515 άντρες του ειδικού επιχειρησιακού τμήματος. Σε κάθε χιλιόμετρο της σιδηροδρομικής γραμμής, έχουν τοποθετηθεί, από 6 έως 15 άνδρες. Κατά την διαδρομή, θα περιπολούν 8 τεθωρακισμένες αμαξοστοιχίες του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων. 

Για τον Μολότωφ έχει ετοιμαστεί ένα διώροφο κτίριο (11 δωματίων). 

Για την αντιπροσωπεία, 55 βίλες, μεταξύ αυτών και 8 επαύλεις. 

2 Ιουλίου 1945 

Λαβρέντι Μπέρια»

(Κρατικά Αρχεία της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Κιβώτιο 9401, Κατάλογος 2. Φάκελος 97, τόμος VI, Φύλλα 124-130). 

Το 1947, ο Στάλιν ως πρόεδρος του Σοβιέτ των Λαϊκών είχε μισθό 10.000 ρούβλια, τον μήνα και επιπροσθέτως, από αυτό, ως Γενικός Γραμματέας του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι) είχε μισθό, με άλλα 10.000 ρούβλια , τον μήνα συν τα τα ποσά, από τα συγγραφικά δικαιώματα των πολυάριθμων έργων του, τα οποία κυκλοφορούσαν σε εκατομμύρια αντίτυπα, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό και όπως λέει η κόρη του Στάλιν, Σβετλάνα Αλληλούγιεβα :

«Χρήματα δεν ξόδευε, γιατί δεν είχε, πού να τα ξοδέψει. Η ζωή του, οι ντάτσες, τα σπίτια, το υπηρετικό προσωπικό, η διατροφή, η ένδυση, όλα πληρωνόταν, από το κράτος. Στο τραπέζι του, είχε ψάρια, από ειδικές λίμνες, φασιανούς και αρνάκια, από ειδικά εκτροφεία, γεωργιανά κρασιά, ειδικής εμφιάλωσης, φρέσκα φρούτα έφεραν, από τις νότιες περιοχές, αεροπορικώς. Για όλα αυτά δεν πλήρωνε ούτε ένα καπίκι. Οι οικονομικές του υποθέσεις ήσαν αντικείμενο ειδικής διεύθυνσης του Υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας της Ε.Σ.Σ.Δ. Τα ποσά ήταν τεράστια. Ο επικεφαλής της φρουράς του Στάλιν μάλιστα, ο στρατηγός Κρατικής Ασφάλειας Ν. Σ. Βλάσικ διαχειριζόταν, εν ονόματι του Στάλιν, εκατομμύρια ρούβλια. Διαρκώς, στο σπίτι μας, ερχόταν κρατικά τιμολόγια. Ξαφνικά, αυξήθηκε κολοσσιαία ο αριθμός του υπηρετικού προσωπικού, ή «εξυπηρέτες». Σε κάθε ντάτσα, διορίστηκαν διοικητές, προσωπικό φύλαξης, δύο μάγειρες, για να αντικαθιστούν ο ένας, τον άλλον, διπλάσιος αριθμός σερβιτόρων, καθαριστριών. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι επιλέγονταν, από το ειδικό τμήμα προσωπικού και όποιος εντασσόταν, στο υπηρετικό προσωπικό, γινόταν συνεργάτης του Υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας». 

Μετά την λεγόμενη αποσταλινοποίηση της “σοβιετικής” εποχής, έρχεται, τώρα, η κυβέρνηση του Βλαντιμίρ Πούτιν να κτίσει την ιστορική αποκατάσταση του Ιωσήφ Στάλιν επειδή, γι’ αυτήν και ένα μεγάλο τμήμα της ρωσικής κοινωνίας το κύριο πράγμα, που πρέπει να διαφυλαχθεί, είναι ρωσικό κράτος και η ενότητα της ρωσικής ιστορίας, που είναι, πάνω από όλα, με αποτέλεσμα η κριτική στον Στάλιν να περιθωριοποιείται, εντάσσοντας, στην αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια, τον ίδιο και την σταλινική/κομμουνιστική περίοδο, αν και ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει καταδικάσει, στο παρελθόν, την κατασταλτική πολιτική του Στάλιν, αλλά η χώρα δεν πρέπει να αισθάνεται ένοχη, για το παρελθόν της.

Δεν χρειάζεται να επιμηκύνω, το παρόν κείμενο. Θα ήταν, άλλωστε, κουραστικό, κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό και σταματώ, εδώ και παροτρύνω το αναγνωστικό κοινό να παρακολουθήσει, προσεκτικά, το αρχικό βίντεο του παρόντος άρθρου, καθώς και να διαβάσει τα κείμενα του παρελθόντος, σε αυτό, εδώ, το μπλογκ, που αναφέρω, στην αρχή του παρόντος κειμένου.