1400 πΧ-1100 πΧ. Ο Μυκηναϊκός κόσμος, 490 πΧ. Η εποχή των Περσικών Πολέμων. 600 μΧ. Η Μέση Ανατολή, πριν το Ισλάμ. 1845. Το κέντρο της Αθήνας. 1888. Ο Otto von Bismarck και ο Kaiser Wilhelm II. 3-16/4/1917. Ο Λένιν, στο Πέτρογκραντ.1927. Μόσχα. Οι Τρότσκυ, Κάμενεφ, Ζηνόβιεφ. 1930. Ο Μάο Τσετούνγκ. 1/4/1944. Η εκτέλεση των κομμουνιστών, στην Καισαριανή. 1951. Μόσχα. Ο Χαρίλαος Φλωράκης, στην Στρατιωτική Ακαδημία Φρούνζε. 6/3/2026 Πέθανε ο ηθοποιός Χρήστος Βαλαβανίδης. 7/3/2026. Πέθανε ο δημοσιογράφος Γιώργος Βότσης. 2025. Στα 590,366 δισεκ. € το ελληνικό εξωτερικό χρέος. 2010-2024. Οι μισθοί, από τον ΟΟΣΑ, 4/2026. Η δημοσκόπηση της “Metron Analysis”. 4/2026. Ο Donald Trump, ως … Ιησούς. 2026. Η τεράστια εδαφική ανισοκατανομή των κατοίκων, στην Κίνα και μετέπειτα (212).

Απριλίου 30, 2026

1400 πΧ - 1100 πΧ. Η Μυκηναϊκή περίοδος, στον ελληνικό χώρο.

490 πΧ. Ο χώρος γύρω, από το Αιγαίο, στους περσικούς πολέμους.

600 μΧ. Η Μέση Ανατολή, πριν το Ισλάμ.

1800 μΧ. Οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί, που μιλούσαν την ελληνική γλώσσα και οι χριστιανικοί πληθυσμοί, που μιλούσαν την τουρκική γλώσσα. (Ο χάρτης δεν είναι ακριβής).

1845. Αθήνα. Το κτίριο που βλέπετε, "υπό κατασκευή", στο κέντρο, είναι το Μέγαρο Αντώνη Δημητρίου, το οποίο άρχισε να κτίζεται, το 1842. Πολύ αργότερα, το 1874, άρχισε να λειτουργεί, εκεί, το θρυλικό ξενοδοχείο ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ.

Στο σημείο, που βρίσκεται, σήμερα, η οδός Βουκουρεστίου, υπήρχε ένας χείμαρρος, που κατέβαινε, από τον Λυκαβηττό και που, επί Τουρκοκρατίας, τον έλεγαν Βοϊδοπνήχτη. Μετά την απελευθέρωση, έγινε τόπος αφόδευσης και λόγω της έντονης δυσοσμίας, από τα απόβλητα, που παρέσυρε, οι Αθηναίοι τον αποκαλούσαν, περιπαικτικά, "Χεζοπόταμο", πριν ονομαστεί επίσημα οδός Αγχεσμού και αργότερα, Βουκουρεστίου.

Η περιοχή του Κολωνακίου ήταν, τότε, σχεδόν, ακατοίκητη, θυμίζοντας περισσότερο ύπαιθρο, παρά το κοσμοπολίτικο κέντρο, που γνωρίζουμε, σήμερα. Η πλατεία Συντάγματος πραγματικό δάσος.

(Αλέξανδρος Γέροντας).

1888. Ο Γερμανός καγκελάριος Otto von Bismarck και ο νεαρός αυτοκράτορας (Kaiser) Wilhelm II.

1895. Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Μπεκίρ Σιντίκ Μπέης.

1898. Αίγυπτος. Ο Γερμανός Kaiser Wilhelm II, σε περιοδεία, στην οθωμανική επικράτεια, στην Μέση Ανατολή. (Γι’ αυτό, αποκλήθηκε “Hajji Wilhelm”).

16/4/1917 (νέο ημερολόγιο). Πέτρογκραντ. Ρωσία. Ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνωφ Λένιν, φθάνει, στον σιδηροδρομικό σταθμό «Φινλανδία», από την Ελβετία, με το “σφραγισμένο τραίνο”, μέσω της Γερμανίας, έχοντας μια θυελλώδη υποδοχή, από τους Μπολσεβίκους.

1927. Μόσχα. Λεβ Τρότσκυ, Λεβ Κάμενεφ, Γκριγκόρι Ζηνόβιεφ.

1930 (δεκαετία). Κίνα. Ο Μάο Τσετούνγκ, με την πρώτη του σύζυγο.

1940 (δεκαετία). Η μοναδική φωτογραφία του Ζακ Αλμπάλα.

Είναι ο διαβόητος προδότης και συνεργάτης των Γερμανών και επιβάτης του τραίνου, για το Μπέργκεν-Μπέλσεν.

Ο Ζακ Αλμπάλα, γεννημένος στις 26/7/1901, στο Βελιγράδι, με καταγωγή, από την Καστοριά, είχε ζήσει, πριν τον πόλεμο, πολλά χρόνια, στην Βιέννη, όπου εργάζονταν, ως ξεναγός και οδηγός των διαφόρων ταξιδιωτών. Πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, είχε καταφύγει, στην Θεσσαλονίκη, όπου ζούσε, φτωχικά, κυρίως, με τα χρήματα της βοήθειας, που ελάμβανε, από την Ισραηλιτική Κοινότητα, ή από διάφορες δουλειές, ως μεταφορέας. Στην αρχή της Κατοχής, ο, τότε, πρόεδρος Σαλτιέλ, τον προσέλαβε, ως στενό του συνεργάτη και αναπληρωτή πρόεδρο της Κοινότητας, κυρίως, λόγω των γνώσεών του, στην γερμανική γλώσσα. Αργότερα, ο Αλμπάλα ορίστηκε επικεφαλής της εβραϊκής πολιτοφυλακής, ενός συνεργαζόμενου σώματος 250 ατόμων, που είχαν δημιουργήσει οι Γερμανοί, για την τήρηση της τάξης, μεταξύ των θεσσαλονικιών Εβραίων. Ήδη, από εκείνη την εποχή, ο Αλμπάλα είχε αποκτήσει την φήμη του διεφθαρμένου. Μετά την καθαίρεση του Κόρετς, ο Αλμπάλα διορίστηκε, από τους Γερμανούς πρόεδρος του εβραϊκού συμβουλίου.

[...] να σημειωθεί ότι η Καστοριά είχε την ιστορική ατυχία να γεννηθεί, στην πόλη, μια, από τις σκοτεινότερες φυσιογνωμίες του ελληνικού εβραϊσμού, ο Ζακ Αλμπάλα. Συνειδητός προδότης, με ταπεινά και ιδιοτελή κίνητρα, συνεργάστηκε, ανοιχτά, με τους ναζί, βοηθώντας τους, στα σχέδια τους, για τον εκτοπισμό των εβραίων, τόσο της Θεσσαλονίκης, όσο και της Βέροιας και άλλων πόλεων, επιβεβαιώνοντας, με την στάση του, το ότι, στις τραγικές στιγμές ενός λαού, ξεφυτρώνουν, πάντοτε, και άγγελοι, αλλά και «Εφιάλτες».Δεν είναι σαφές τί απέγινε, αλλά πρέπει να επέζησε και να γύρισε, στην Θεσσαλονίκη. Στις αρχές Απριλίου 1945, οι Ναζί εκκένωσαν το στρατόπεδο και μετέφεραν κρατούμενους, μεταξύ των οποίων και τον Αλμπάλα, με τραίνο, προς το στρατόπεδο Theresienstadt, στην Τσεχοσλοβακία. Το τρένο αυτό, γνωστό, ως «τραίνο φάντασμα», περιπλανήθηκε, για, περίπου, δύο εβδομάδες, χωρίς σαφή προορισμό, με αποτέλεσμα πολλοί επιβάτες να πεθάνουν, από τις κακουχίες. Εκεί, πέθανε και το 2,5 ετών παιδί του και το έθαψε, δίπλα, στις ράγες. 198 άτομα πέθαναν, στην διάρκεια της πορείας του τραίνου, από τις αρρώστιες και την πείνα, αλλά όχι ο Αλμπάλα. Επέζησε, από αυτήν την δοκιμασία και απελευθερώθηκε, από τα σοβιετικά στρατεύματα, στο Theresienstadt, τον Μάιο του 1945. Μετά τον πόλεμο, επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη, όπου συνέχισε την ζωή του, σύμφωνα, με κάποιες πηγές.

26/4/1941. Θεσσαλονίκη. Ο Γεώργιος Τσολάκογλου και οι Γερμανοί αξιωματικοί.

26/4/1941. Ισθμός της Κορίνθου. Μια άγνωστη ιστορική φωτογραφία. Έφοδος Γερμανών αλεξιπτωτιστών, για να περάσουν την γέφυρα του Ισθμού. Λίγα δευτερόλεπτα, αργότερα, οι Βρετανοί ανατινάζουν την γέφυρα, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι Γερμανοί και ο φωτογράφος Ernst von Heyden.

Μάρτιος 1943. “Σοβιετική Ένωση”. Ο στρατηγός του Κόκκινου Στρατού Κωνσταντίν Ροκοσόφσκυ, στο μέτωπο του Ντον.

1/5/1944. Σκοπευτήριο Καισαριανή. Η διαδικασία εκτέλεσης των φυλακισμένων κομμουνιστών.

1951. Μόσχα. Στρατιωτική Ακαδημία Φρούνζε. Ο Χαρίλαος Φλωράκης.

1970. Κωνσταντινούπολη. Γαλατασαράι, Μπέγιογλου.

1971. Οι αξέχαστοι Ελένη Θεοφίλου - που τόσο αγαπήθηκε, στον «Μεθοριακό Σταθμό» - και Χρήστος Νέγκας, όταν έπαιζαν, μαζί, στην ταινία «Δώστε τα χέρια» του Τζέιμς Πάρις. Ο Χρήστος Νέγκας υπήρξε ένας, από τους πιο γοητευτικούς και ταλαντούχους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου των δεκαετιών του ’60 και ’70, ξεχωρίζοντας, για την αρρενωπή παρουσία και το φυσικό του παίξιμο,

Γεννήθηκε το 1936, στην Ζάκυνθο, σπούδασε, στις σχολές του Θεάτρου Τέχνης και του Κωστή Μιχαηλίδη και ξεκίνησε την καριέρα του, το 1960, με την κινηματογραφική ταινία του Κώστα Καραγιάννη, «Το αγρίμι».Ένα χρόνο, αργότερα, έπαιξε, στα θεατρικά «Τα κόκκινα φανάρια». Συνολικά, εμφανίστηκε, σε, περίπου, 40 ταινίες, όπως το «Κάτι να Καίει», «Άπονη ζωή», «Έκλαψα πικρά για σένα» και «Η μοδιστρούλα», ερμηνεύοντας, κυρίως, δραματικούς, αλλά και κωμικούς ρόλους. Χαμηλών τόνων, ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει μια κόρη, την δημοσιογράφο Αθηναΐδα Νέγκα. Το τέλος του υπήρξε τραγικό : στις 21 Ιουνίου 1981, πέθανε, ξαφνικά, από καρδιακή προσβολή, ενώ κολυμπούσε στην Ανάβυσσο, σε ηλικία, μόλις, 45 ετών.

1974 - 2024. Το ελληνικό και το τουρκικό ΑΕΠ.

1977. Τα προεκλογικά τρυκάκια του “Κόμματος Νεοφιλελεύθερων” του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, πριν τις βουλευτικές εκλογές της 20ης Νοεμβρίου 1977.

2/2026. Οι περιοχές της Ελλάδας, στα τουρκικά.

27/2/2026. «ΕΣΤΙΑ». Πρωτοσέλιδο.

6/3/2026. Πέθανε ο ηθοποιός Χρήστος Βαλαβανίδης.

7/3/2026. Πέθανε ο δημοσιογράφος Γιώργος Βότσης. Ο Γιώργος Βότσης ήταν, από εκείνους τους ανθρώπους, που δεν χωρούσαν, σε κουτάκια. Αν κάποια στιγμή συστηνόταν, θα αυτοπροσδιοριζόταν, ως αναρχικός. Ήταν, αποδεδειγμένα, αντιστασιακός (καταδικάστηκε, ερήμην, από τη δικτατορία των συνταγματαρχών) και ένας άνθρωπος, με στενές γνωριμίες, από τον Τσε, μέχρι τον Καραμανλή, χωρίς, ποτέ, να ταυτίζεται.

Αρχισυντάκτης, στην Ελευθεροτυπία, εκεί, που, εκείνα τα χρόνια, το πολιτικό ρεπορτάζ έκαιγε, έμεινε ανεξάρτητος, μέχρι τέλους. Οι αρχές τον θεωρούσαν «τρομοκράτη» και «αρχηγό» της 17 Νοέμβρη, κομμάτια της Αριστεράς τον έβλεπαν, σαν «προβοκάτορα». Κι εκείνος; Συνέχιζε να λέει τα πράγματα, όπως τα πίστευε, χωρίς φόβο, χωρίς χάρες.

Υπερασπίστηκε άπειρες φορές την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τον αναρχικό χώρο. Ήταν μάρτυρας και παρών, σε πολλές δίκες, αλλά και η πένα, που θα έβλεπες να σε υπερασπίζεται, όταν, σε καταδίκαζε το σύμπαν.

Το 1977, μαζί με τον Μανώλη Γλέζο και τον Παναγιώτη Κανελλάκη, παραβρέθηκαν, στην Στουτγάρδη, στην κηδεία των μελών της RAF (Μπάαντερ, Ενσλιν, Ράσπε) - οι μόνοι Έλληνες, εκεί - και τους αποχαιρέτησαν, με την αριστερή γροθιά, ψηλά. Ήταν μια, εξαιρετικά, τολμηρή χειρονομία αλληλεγγύης, ειδικά, για τον Γιώργο Βότση, την ώρα, που οι αρχές, στην Ελλάδα, τον ερευνούσαν, ως ύποπτο, για τρομοκρατία.

Το 1988, θύμωσε πολλούς, με το άρθρο του, υπέρ της αστικής δημοκρατικής συνοχής, σε εκείνη την ανοιχτή επιστολή : «Άκου με, ένοπλε σύντροφε», που κατακεραύνωσε την βία, ως έγκλημα, όχι επανάσταση.

Σεβαστός, για το ήθος του, για την ελευθερία λόγου, που δεν λογοκρίθηκε ποτέ, για την ανυποταξία του. Πολυτάραχος, αμφιλεγόμενος, αλλά σπουδαίος.