6 Απριλίου 1941 : Η γερμανική εισβολή, στην Ελλάδα, 85 χρόνια μετά. Η υπερεπέκταση των περιορισμένων δυνατοτήτων των ιταλικών ενόπλων δυνάμεων, λόγω των υπέρμετρων φιλοδοξιών του Benito Mussolini, που οδήγησε, τον Adolf Hitler, στην γερμανική εμπλοκή, στα Βαλκάνια και ειδικότερα, στην Ελλάδα, αν και δεν επιθυμούσε μια τέτοια εμπλοκή.

 

Με την γερμανική εισβολή, στην Ελλάδα, σαν σήμερα, 85 χρόνια μετά, ασχολούμαι, στο, παραπάνω, χθεσινό (5/4/2026) βίντεο, που ανέβασα, στο YouTube, όπως και στο παρόν δημοσίευμα, μια εισβολή, η οποία υπήρξε μια εξαναγκαστική πράξη του ηγέτη της ναζιστικής Γερμανίας Adolf Hitler, που ήταν αποτέλεσμα της υπερφίαλης πολιτικής του ηγέτη της φασιστικής Ιταλίας του Benito Mussolini, o οποίος υπερεκτίμησε τις δυνατότητες των ιταλικών ενόπλων δυνάμεων, που ήσαν, εξαιρετικά, περιορισμένες και δεν μπορούσαν να ικανοποιήσουν την υπέρμετρη και εξωπραγματική μωροφιλοδοξία του, για την μετατροπή της θάλασσας της Μεσογείου, σε μια mare nostrum, ως την βάση ενός νέου imperium της σύγχρονης Ρώμης.

Ο Benito Mussolini ξεκίνησε την εισβολή, στην Ελλάδα, στις 28/10/1940, με 9 μεραρχίες, αντί των 18, που χρειαζόταν, σε μια κακοκτράχαλη περιοχή, στα ελληνοαλβανικά σύνορα, που δυσκόλευε την χρήση των τεθωρακισμένων, με ένα στρατιωτικό δυναμικό, το οποίο, είχε, μόλις μετατεθεί, στην περιοχή και ως εκ τούτου, δεν είχε προσαρμοσθεί, σε αυτήν και, σε περίοδο κακοκαιρίας, που αχρήστευσε την ιταλική αεροπορική κυριαρχία, ενώ ο στρατηγός Χαράλαμπος Κατσιμήτρος εφάρμοσε ένα τέλειο σχέδιο άμυνας, στην ορεινή περιοχή, αντέχοντας την ιταλική επίθεση, έως ότου έφθασαν οι επιστρατευμένοι Έλληνες στρατιώτες και παράλληλα, ο συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Δαβάκης άντεξε την επίθεση της ιταλικής μεραρχίας αλπινιστών, στην Πίνδο, μέχρι την ειδική αποστολή ενισχύσεων, με βάση την αντίδραση του στρατηγού Αλέξανδρου Παπάγου, ο οποίος είδε την επιχείρηση του Ιταλού στρατηγού Visconti Prasca να υπερφαλαγγίσει την ελληνική άμυνα.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ο Benito Mussolini να σπάσει τα μούτρα του, στο αλβανικό μέτωπο και ο ιταλικός στρατός να οπισθοχωρήσει, με τον ελληνικό στρατό να αντεπιτίθεται και να προχωρεί, εντός των αλβανικών εδαφών, σηματοδοτώντας την πρώτη ήττα του Άξονα Ρώμης - Βερολίνου, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Adolf Hitler, που, ούτε, καν, ενημερώθηκε, για την ιταλική επίθεση, στην Ελλάδα, δεν είχε καμμία πρόθεση να εμπλακεί, σε έναν πόλεμο, στα Βαλκάνια, καθώς, ως βασική προτεραιότητα είχε την επίθεση, στην “Σοβιετική Ένωση”, με βάση το σχέδιο «Barbarossa», έως τις 15 Μαΐου 1941, μπροστά, στην αδυναμία του ιταλικού στρατού, να αντιμετωπίσει την ελληνική αντεπίθεση, υποχρεώθηκε να αναθεωρήσει τα σχέδια, που είχε και λόγω του φόβου του ότι η Ελλάδα επρόκειτο να γίνει ένα εφαλτήριο, για την βρετανική Royal Air Force (RAF), κατά των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων, στην Ρουμανία και στις, εκεί, πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, που ήσαν κρίσιμες, για την ενεργειακή τροφοδοσία της γερμανικής πολεμικής επιχείρησης, επιτέθηκε, μέσω της Βουλγαρίας, στην Ελλάδα, στις 6/4/1941, αλλά, στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο η γερμανική επίθεση σκόνταψε, στα ελληνικά οχυρά, τα οποία η Wehrmacht δεν μπόρεσε να καταλάβει, επί τριήμερο, στην περιβόητη μάχη των οχυρών Μεταξά.

Όμως, η γιουγκοσλαβική κατάρρευση, μέσα σε 48 ώρες, επειδή η γιουγκοσλαβική ελίτ ήταν διχασμένη (αρχικά, η Γιουγκοσλαβία προσχώρησε, στον Άξονα, αλλά ευθύς, αμέσως, στράφηκε, κατά της Γερμανίας), τελικά, η Wehrmacht, υπό τον στρατηγό von List, εισέβαλε, μέσω της ελληνογιουγκοσλαβικής μεθορίου, στην Ελλάδα, όπου δεν υπήρξε οχύρωση, από ελληνικής πλευράς και υπερκέρασε τα οχυρά Μεταξά, καταλαμβάνοντας, την Θεσσαλονίκη και οδηγώντας την ηγεσία των τοπικών ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, στην Μακεδονία (Γεώργιος Τσολάκογλου, Παναγιώτης Δεμέστιχας, Ιωάννης Μπάκος) παρά τις αντίθετες διαταγές του ελληνικού Γενικού Στρατηγείου (βασιλιάς Γεώργιος Β´, Αλεξανδρος Παπάγος) να συνθηκολογήσουν, αρχικά, με τον γερμανικό και στην συνέχεια, με τον ιταλικό στρατό.

Ο πόλεμος, δεν έληξε. Συνεχίστηκε, αλλά, παρά τις ανεπαρκείς βρετανικές ενισχύσεις, η Wehrmacht επικράτησε, στην ηπειρωτική Ελλάδα, για να τα βρει σκούρα, στην Κρήτη, όπου εξοντώθηκε, σχεδόν το σύνολο των Γερμανών αλεξιπτωτιστών, το σώμα των οποίων ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε, στην συνέχεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όμως, η κακή αμυντική οργάνωση των ελληνικών και των συμμαχικών δυνάμεων, στο νησί, επειδή ο Νεοζηλανδός υποστράτηγος Bernard Freyberg,  τις έστειλε, στα παράλια της Κρήτης, για να αντιμετωπισθεί μια γερμανική απόβαση, που, όμως, δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί, λόγω της βρετανικής ναυτικής υπεροχής, με αποτέλεσμα η γερμανική επίθεση να γίνει, από αέρος, με τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές, οι οποίοι, παρά τις τεράστιες αιματηρές απώλειες, που υπέστησαν, κατάφεραν να καταλάβουν το αεροδρόμιο του Μάλεμε και έτσι να σταθεί δυνατό να μεταφερθούν, μέσω αερογέφυρας, το πεζικό και τα βαριά όπλα των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων και έως τις αρχές Ιουνίου 1941, να κατακτήσουν την Κρήτη και έτσι, ολόκληρη την ελληνική επικράτεια.

Η αλήθεια είναι ότι η εφαρμογή του γερμανικού σχεδίου «Barbarossa», για την επίθεση, στην “Σοβιετική Ένωση” καθυστέρησε, υπέρμετρα, με αποτέλεσμα να μην καταληφθεί η Μόσχα και, αργότερα, μέσα στο καταφύγιο της καγκελαρίας, όπου έζησε τους τελευταίους τρεις μήνες της ζωής του, το 1945, ο Adolf Hitler να γράψει και να ισχυρίζεται ότι η αιτία της γερμανικής ήττας, στον πόλεμο, βρισκόταν, στην επίθεση, στην Ελλάδα, χάριν του Benito Mussolini, που καθυστέρησε, την επίθεση, κατά της “Σοβιετικής Ένωσης”.

Εννοείται ότι ο ηγέτης της ναζιστικής Γερμανίας, έχει άδικο, σε αυτό του το συμπέρασμα, αλλά αυτό δεν μειώνει την μεγάλη αιματηρή και καταστροφική, για την ίδια, συνεισφορά της Ελλάδας, στην ήττα των Γερμανών ναζιστών. Κάθε άλλο.

Στο σημείο αυτό, πρέπει να αναφέρω ότι, παρά την σκληρότητα των γερμανικών στρατευμάτων Κατοχής, στην περίοδο 1941 - 1944, η βουλγαρική Κατοχή, στην ανατολική Μακεδονία και στην Θράκη, υπήρξε, απείρως, χειρότερη, ακριβώς, επειδή το βουλγαρικό κράτος θέλησε να εξοντώσει και να εξανδραποδίσει την ελληνικό πληθυσμό των περιοχών αυτών.

Όμως, κρίνοντας, εκ των γεγονότων, η Ιταλία υπήρξε ο χειρότερος εχθρός της Ελλάδας, αφού το ιταλικό φασιστικό καθεστώς ξεκίνησε τον πόλεμο, κατά της χώρας και της κοινωνίας μας, κατέλαβε, περίπου τα 2/3 της ελληνικής επικράτειας και έτσι οδήγησε την ελληνική κοινωνία, σε ένα τεράστιο λουτρό αίματος και καταστροφών, επί μια δεκαετία, έως τον Αύγουστο του 1949, με την λήξη του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, με τις ανθρώπινες απώλειες να φθάνουν τους 700.000 νεκρούς, με κατεστραμμένες υποδομές.

Αυτό είναι το κόστος. Και είναι βαρύτατο.