Τα “πνευματικά δικαιώματα”, ως πηγή των εξωφρενικών ανισοτήτων, στον γραφειοκρατικό καπιταλισμό.

 

Η σύγκρουση Νίκου Καρβέλα και Άννας Βίσση θέτει, στην τρέχουσα επικαιρότητα, το ζήτημα των λεγόμενων “πνευματικών δικαιωμάτων” των περσόνων του ευρύτατου χώρου των αποκαλούμενων πνευματικών δημιουργών, οι οποίοι, για αυτήν την “πνευματική εργασία” τους, απολαμβάνουν, για μια παρελθούσα (ή και τρέχουσα) εργασία τους, εσαεί, αμοιβές, οι οποίες φθάνουν, σε εξωφρενικά επίπεδα, όπως προκύπτει, από την σφοδρή αντιδικία, ανάμεσα, στους, παραπάνω, αναφερόμενους διασκεδαστές του μουσικού χώρου, η οποία πραγματοποιείται, για οικονομικούς λόγους.

 Βασικά Χαρακτηριστικά (Ν. 2121/1993 και Ευρωπαϊκό Δίκαιο), για τα λεγόμενα “πνευματικά δικαιώματα” των εμφανιζόμενων, ως δημιουργών, ήτοι ενός χώρου, που δεν περιορίζεται, στον λεγόμενο πνευματικό κόσμο, αλλά αφορά και μια ευρύτατη κατηγορία, από περσόνες, που δραστηριοποιούνται, ως διασκεδαστές (μουσικοί, τραγουδιστές, ηθοποιοί, τηλεοπτικοί αστέρες, αθλητές κλπ).

• Αυτόματη Κτήση : Το δικαίωμα γεννιέται αυτόματα με την ίδια τη δημιουργία του έργου. Δεν απαιτείται καμία καταχώριση, σφραγίδα ή επίσημη διαδικασία.

• Δύο Κατηγορίες Δικαιωμάτων :

 • Ηθικά δικαιώματα : Προστατεύουν τον δεσμό του δημιουργού με το έργο του (π.χ. δικαίωμα αναφοράς του ονόματός του / πατρότητα, δικαίωμα διαφύλαξης της ακεραιότητας του έργου) και είναι αναπαλλοτρίωτα.

 • Περιουσιακά δικαιώματα : Επιτρέπουν στον δημιουργό να ελέγχει την εκμετάλλευση του έργου του (αναπαραγωγή, διανομή, παρουσίαση, στο κοινό, μετάδοση) και να αμοίβεται, γι' αυτό.

• Διάρκεια Προστασίας : Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα πνευματικά δικαιώματα διαρκούν για όλη τη ζωή του δημιουργού συν 70 χρόνια μετά τον θάνατό του. Στη συνέχεια, το έργο περνάει, στον δημόσιο τομέα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί, ελεύθερα.

Η χρήση του συμβόλου ©, ή της φράσης «Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος» είναι ενημερωτική και δεν αποτελεί προϋπόθεση κατοχύρωσης.

Στην Ελλάδα, την εποπτεία και τη μελέτη των θεμάτων αυτών έχει ο Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΟΠΙ), ενώ περισσότερες πληροφορίες, για την προστασία, στην λεγόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση, παρέχει η πύλη Your Europe.

Εννοείται ότι αυτού του είδους οι οικονομικές απολαβές, για την αποκαλούμενη πνευματική ιδιοκτησία ενός έργου που συντελέστηκε, στο παρελθόν, από αυτές τις περσόνες, που, σε ένα μεγάλο τμήμα τους, είναι εξωφρενικές, εντάσσονται, στην οικονομική και την κοινωνική ολιγαρχία, είναι προϊόν θεσμικής κατάχρησης, καθώς το έργο, που πραγματοποιείται, ως προϊόν χειρωνακτικής εργασίας, έχει μια, εντελώς, αντίθετη μεταχείριση, στην γραφειοκρατική καπιταλιστική αγορά, αφού αντιμετωπίζεται, ως ένα έργο μιας χρήσεως, που δεν δικαιολογεί και δεν επιτρέπει την, εσαεί, εκμετάλλευση του έργου αυτού των χειρωνακτών εργαζομένων, ακόμη και όταν τα προϊόντα της εργασίας τους, έχουν μακρά και αόριστη χρονική διάρκεια.

Όπως περιγράφεται, στο αρχικό βίντεο, αυτή η διάκριση, ανάμεσα, στην πνευματική και την χειρωνακτική εργασία, κατοχυρώνει μια θεσμοθετημένη υπέρμετρη ανισοκατανομή, στα εισοδήματα, από την παρεχόμενη εργασία, η οποία διακατέχεται, από έναν βαθύτατο ανορθολογισμό, όπως προκύπτει, όχι, μόνον, από την τρέχουσα σύγκρουση των δυο συγκεκριμένων διάσημων διασκεδαστών, αλλά και από τον ορατό βίο των σύγχρονων, πάσης προελεύσεως περσόνων, ο οποίος, συνήθως, είναι και προκλητικός, ενώ οι παρεχόμενες υπηρεσίες τους, ήτοι η παρεχόμενη εργασία τους, είναι, εξαιρετικά, κατώτερη, των απολαβών τους, που έχουν χάσει κάθε μέτρο.

Μπορεί, άραγε, να υπάρξει κάποιο μέτρο, σε αυτές τις αμοιβές;

Προφανώς, ναι. Και ένα, από τα κριτήρια της διαμόρφωσης των αμοιβών αυτής της κατηγορίας των εργαζομένων (καλλιτεχνών, διασκεδαστών, συγγραφέων κλπ) πρέπει να είναι η συχνότητα της ενεργού εργασιακής παρουσίας τους, σε συνδυασμό, με τα επίπεδα του, κατά κεφαλήν Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) των χωρών, στις οποίες δραστηριοποιούνται.

Κάθε τί άλλο, αποτελεί αυθαίρετη εκμετάλλευση της κοινωνίας, αφού το προσφερόμενο έργο των, πάσης φύσεως, περσόνων.