1960 - 2025. Από την “κινεζική” αναπτυξιακή απογείωση, στην ολέθρια καταβύθιση της ελληνικής οικονομίας. Από το 44,56% του ΑΕΠ των ακαθάριστων επενδύσεων, του ΑΕΠ, κατά την περίοδο 1960-1980, στην παραγωγική κατάπτωση, στο 22%, με την ένταξη της ελληνικής οικονομίας, στην ΕΟΚ, στην περίοδο 1981-2001 και στην παραγωγική καταστροφή, μετά την ένταξη, στην ευρωζώνη, το 2002 - 2025, στο 16,90%, το 2025, με ένα χαώδες μακροχρόνιο επενδυτικό κενό, κατά την περίοδο 2002 - 2026.

 

Την πραγματική καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, εξετάζουμε, στο σημερινό δημοσίευμα, όπως, αναλυτικά, συμβαίνει και στο αρχικό βίντεο,  μια ελληνική οικονομία, η οποία άκμαζε με ξέφρενους, “κινεζικού” επιπέδου, ρυθμούς ανάπτυξης, στις δεκαετίες 1960 και 1970, που έφθασαν να υπερδιπλασιάσουν το ακαθάριστο εθνικό προϊόν (ΑΕΠ) της Ελλάδας, με έτος βάσης σταθερών τιμών, το 2008, από τα 35, έως 40 δισεκατομμύρια ευρώ, το 1960, εκτοξεύεται, στα 115 δισεκατομμύρια ευρώ, το 1979, καθώς, παράλληλα, οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίων κεφαλαίων, έφτασαν, στο ιστορικό υψηλό του 44,56% του ελληνικού ΑΕΠ. 

Πράγματι, από την 1η Ιανουαρίου 1981, που ελληνική οικονομία εντάχθηκε, στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), στην οποία προέβη η ελληνική πολιτικοοικονομική ολιγαρχία, με, επικεφαλησ, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (ο οποίος έχοντας πλήρη γνώση της τεράστιας οικονομικής ζημίας, που προξενούσε, έλεγε ότι “ρίχνοντας τους Έλληνες, στα βαθιά, θα αναγκασθούν να μάθουν κολύμπι”, αυτό, που έκανε, είναι να τους οδηγήσει, στον πνιγμό) το πρώτο πράγμα, που συνέβη είναι η απότομη πτώση και των ρυθμών ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, αλλά, εξαιρετικά, πολύ περισσότερο, ακολούθησε η πτώση των ακαθάριστων επενδύσεων παγίων κεφαλαίων, σε ένα επίπεδο της τάξεως του 26%, στην καλύτερη δυνατή περίπτωση, ανακόπτοντας τους εκπληκτικούς ρυθμούς της προηγούμενης χρονικής περιόδου και εισάγοντας την ελληνική οικονομία, σε μια διαδικασία μακρόσυρτης αποβιομηχανοποίησης, καταστρέφοντας την βιομηχανική παραγωγή, μαζί με την ελληνική αγροτική οικονομία, στερώντας, σταδιακά, την ελληνική κοινωνία, από την διατροφική της αυτάρκεια.

Η ένταξη της Ελλάδας, στην ευρωζώνη, την 1η Ιανουαρίου 2002, μετέτρεψε την μεγάλη παραγωγική υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας, σε μια τεράστια οικονομική καταστροφή, που δεν έχει συμβεί, στα παγκόσμια οικονομικά χρονικά, σε ειρηνική περίοδο, καθώς το ελληνικό ΑΕΠ, από το 2008, μέχρι το 2016, καθώς η  ελληνική κρατική και οικονομική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010 συρρικνώνει την οικονομία κατά 25-28%. Το 2016, το πραγματικό (αποπληθωρισμένο) ελληνικό ΑΕΠ, με έτος βάσης το 2008, πιάνει «πάτο» στα 174,2 δισ. € και με έτος βάσης, το 2008 (σε σταθερές τιμές), αποτυπώνει την μακροοικονομική πορεία της χώρας, αναδεικνύοντας τις περιόδους έντονης ανάπτυξης (1960-1980), την σταθεροποίηση, την κορύφωση του 2008, στα 242,9 δισεκατομμύρια ευρώ (ονομαστικό 351,1 δισεκατομμύρια ευρώ) και την, μετέπειτα, βαθιά ύφεση της ελληνικής κρίσης. 

Έτσι, με αναγωγή, στο έτος βάσης 2008, η εξέλιξη του ελληνικού ΑΕΠ, ανά δεκαετία, διαμορφώνεται, κατά προσέγγιση, ως εξής :

Πορεία του Πραγματικού ΑΕΠ (Σταθερές Τιμές 2008).

* Δεκαετία 1960 (Η περίοδος του «ελληνικού θαύματος») : Η Ελλάδα καταγράφει, από τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης, παγκοσμίως (άνω του 7%, ετησίως). Το πραγματικό ΑΕΠ ξεκινά, το 1960, από περίπου 35-40 δισεκατομμύρια ευρώ και υπερδιπλασιάζεται, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας.

* Δεκαετία 1970 : Συνεχίζεται η ισχυρή άνοδος, μέχρι την πετρελαϊκή κρίση του 1974. Το 1979, το πραγματικό ΑΕΠ αγγίζει τα 115 δισεκατομμύρια ευρώ.

* Δεκαετία 1980. (Στασιμότητα) : Η οικονομία επιβραδύνει σημαντικά, με τον μέσο ρυθμό ανάπτυξης να πέφτει, στο 1,5%. Το 1989, το ΑΕΠ κυμαίνεται, στα 130 δισεκατομμύρια ευρώ. 

* Δεκαετία 1990. (Προετοιμασία για την ευρωζώνη) : Ανάκαμψη των επενδύσεων και των δημόσιων έργων. Το 1999, το πραγματικό ΑΕΠ φθάνει, περίπου, στα 175 δισεκατομμύρια ευρώ.

Έτος - Πραγματικό ΑΕΠ (σε δισεκατομμύρια ευρώ και σταθερές τιμές 2008) - Ετήσια Μεταβολή (%)·

2008 : 242,9 (Κορύφωση). +0,1%.

2009 : 222,4. -4,1%.

2011 : 184,3. -9,9%. (Η μεγαλύτερη ετήσια πτώση).

2014 : 176,5 +0,8%. (Πρόσκαιρη σταθεροποίηση).

2016 : 174,2. (Ο πάτος της ύφεσης) -1,3%%.

2019 : 183,6. +1,9%.

2020 : 166,9. -9,3%. (Λόγω πανδημίας COVID-19).

2021 : 181,2. +8,4%. (Ισχνή επανεκκίνηση).

2023 : 193,4. +2,1%.

2024 : 197,5. +2,1%.

2025 : 201,6. +2,1%.

Βασικά Συμπεράσματα.

Οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίων κεφαλαίων καταρρέουν, στο 11% του ΑΕΠ, το 2019, δηλαδή, στο χαμηλότερο σημείο τους και το 2025 φθάνουν, στο 16,90%, πολύ μακριά, ακόμη και από το 26%, που ήσαν, το 2008 και όσον αφορά το 44,56% του ΑΕΠ, που έφθασαν, κατ’ ανώτατο επίπεδο, πριν από την ένταξη της ελληνικής οικονομίας, στην περίοδο 1960 - 1979, δεν μπορεί να γίνει οποιαδήποτε σύγκριση. 

Έτσι, η ένταξη της Ελλάδας, στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα - την σημερινή “Ευρωπαϊκή Ένωση” - δημιούργησε ένα χαοτικό, από άποψη μεγέθους, επενδυτικό κενό, το οποίο οδήγησε την ελληνική οικονομία, στα σημερινά της χάλια και στην κατάντια, στην οποία έχει περιπέσει, κάτι, που φυσικά, πρόκειται να συνεχισθεί. 

Η απώλεια της κρίσης : Η Ελλάδα έχασε, περίπου, το 25-28% του πραγματικού της ΑΕΠ, μεταξύ 2008 και 2016. 

Η κατάσταση, το 2025 : Παρά την χλωμή μεγέθυνση των τελευταίων ετών (με κύριο μοχλό τον τουρισμό), το πραγματικό (αποπληθωρισμένο, σε σταθερές τιμές του 2008) ελληνικό ΑΕΠ, το 2025, βρίσκεται, στα 201,6 δισ. €. Αυτό σημαίνει ότι, σε όρους αγοραστικής δύναμης και όγκου οικονομίας, η χώρα παραμένει, περίπου, 17%, χαμηλότερα, από το επίπεδο, που βρισκόταν 17 χρόνια νωρίτερα, το 2008. 

Ονομαστικό και Πραγματικό ΑΕΠ : Το ονομαστικό ΑΕΠ (σε τρέχουσες τιμές) έφτασε τα 248,3 δισ. €, το 2025, ξεπερνώντας το ονομαστικό, προ κρίσης, επίπεδο, όμως, αυτό οφείλεται, αποκλειστικά, στην επίδραση του πληθωρισμού των τελευταίων ετών και όχι, στον πραγματικό όγκο της παραγωγής.

Αυτή είναι η τραγική κατάσταση, στην οποία οδήγησαν την ελληνική κοινωνία οι καταστροφικές στρατηγικές επιλογές της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας, με έναρξη την ένταξη της Ελλάδας, στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, δηλαδή, στην σημερινή “Ευρωπαϊκή Ένωση” και με την ολέθρια ολοκλήρωση αυτών των αποτυχημένων και καταστροφικών επιλογών, δηλαδή την ένταξη της ελληνικής οικονομίας, στην ευρωζώνη και στην αντικατάσταση του εθνικού νομίσματος, της δραχμής, από το πολυεθνικό ευρώ, το οποίο λειτουργεί, σαν ξένο συνάλλαγμα και χρησιμοποιούμενο, στις οικονομικές συναλλαγές της χώρας, κατέστησε την ελληνική οικονομία μη ανταγωνιστική και το ελληνικό δημόσιο χρέος αδύνατον να εξυπηρετηθεί, μετατρέποντάς το, από ένα κατά 85% δραχμικό χρέος σε ένα χρέος εκφρασμένο, σε ευρώ, το οποίο λειτουργεί, ως ξένο συνάλλαγμα, καθιστώντας το τεράστιο και επαχθές ελληνικό δημόσιο χρέος των 430 δισεκατομμυρίων ευρώ, σε ένα χρέος, το οποίο, σε καμία περίπτωση, δεν είναι εξυπηρετήσιμο. 

Το χειρότερο, από όλα, είναι ότι δεν υπάρχει καμία προοπτική, για την έξοδο της ελληνικής οικονομίας και της ελληνικής κοινωνίας, από αυτήν την θανάσιμη παγίδα, στην οποία έχουν εμπλακεί, λόγω της πλήρους απογοήτευσης και της παραίτησης της ελληνικής κοινωνίας, από κάθε μορφή αντίστασης, στην ζοφερή κατάσταση, που έχει δημιουργηθεί, με αποτέλεσμα, όχι, φυσικά, τον θάνατο της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί (αν και θα μπορούσε να είναι μια λύτρωση). 

Όμως, αυτό, που συμβαίνει και θα εξακολουθήσει να συμβαίνει, έως το αόριστο μέλλον, είναι ότι η ελληνική κοινωνία βιώνει και θα εξακολουθεί να βιώνει, έναν μακρόσυρτο επιθανάτιο ρόγχο και την διαρκή αγωνία της επέλευσης ενός θανάτου, ο οποίος δεν πρόκειται να έλθει, ποτέ. 

Αυτή είναι η σημερινή πραγματικότητα και όσο η ελληνική κοινωνία δεν αλλάζει πορεία, αυτή η καταθλιπτική πραγματικότητα πρόκειται να διαρκέσει, επ’ αόριστον. 

Δυστυχώς.