Προσδιορίζοντας τις οικονομικές και τις κοινωνικές αιτίες της κατολίσθησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η μεγάλη ανισοσκέλεια, στην παραγωγικότητα της εργασίας, στα επιπέδα των μισθών και στα επίπεδα των κερδών και η εκτεταμένη διαφυγή των κεφαλαίων, σε εξωευρωενωσιακούς προορισμούς.

 

Η ταχεία εξέλιξη της οικονομικής και της συνακόλουθης κοινωνικής κατολίσθησης της αυτοαποκαλούμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης καθίσταται αναντίρρητη, όπως προκύπτει, από τα δεδομένα μεγέθη του ευρωενωσιακού ΑΕΠ και μάλιστα, σε σύγκριση, με τα αντίστοιχα στοιχεία των μεγεθών του ΑΕΠ των ΗΠΑ, κατά την μακροχρόνια περίοδο 2008 - 2026, ένα εξελικτικό γεγονός, το οποίο περιγράφεται, στα παρουσιαζόμενα στοιχεία του, παραπάνω, γραφήματος, όπως και αναλυτικά, στο αρχικό βίντεο.

Αυτή η παρατεταμένη δυσμενέστατη οικονομική κατάσταση, στην οποία οδηγείται η λεγόμενη ευρωενωσιακή οικονομία έχει την αφετηρία της, στην μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση του Σεπτεμβρίου 2008, που μετατράπηκε, σε μια βαθύτατη παγκόσμια οικονομική ύφεση, η οποία, στον οικονομικό χώρο της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετέπεσε, σε ανοικτή οικονομική κρίση, με αποτέλεσμα την επιμένουσα και αενάως, παρατεινόμενη οικονομική της υποβάθμιση, καθώς, σε επίπεδο παγκόσμιας οικονομίας, πέραν των ΗΠΑ, έχει υποσκελισθεί και από την κομμουνιστική Κίνα, καθώς τα αποτελέσματα της κρίσης του 2008, για την ευρωενωσιακή οικονομική οντότητα, παραμένουν ενεργά, ενώ όλα όσα έγιναν, από τότε, μέχρι σήμερα, έχουν επιδεινώσει την οικονομική και την κοινωνική υποβάθμιση στον χώρο της αποκαλούμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι οικονομικές αιτίες της διαρκούς κατολίσθησης της “Ευρωπαϊκής Ένωσης” και κυρίως, της ευρωζώνης, που είναι, σαφέστατες και καθίστανται αυτονόητες, από τα παρουσιαζόμενα θεμελιώδη μακροοικονομικά στοιχεία του, ανωτέρω, πίνακα, φυσικά, δεν εξαντλούνται, σε μια απλή οικονομική εξήγηση του μακροχρόνιου φαινομένου, που, εδώ, εξετάζεται, καθώς έχουν κοινωνικές ρίζες, τις οποίες θα δούμε, μέσα, από την αναλυτική παράθεση των οικονομικών αιτίων της ευρωενωσιακής παρακμής.

Παρατηρώντας την εξελικτική πορεία της παραγωγικότητας της εργασίας (Real Labour Productivity), στην ευρωζώνη, μέσα, στην 25ετια 2000 - 2025, βλέπουμε ότι αυτή αυξήθηκε, κατά 20,3%, ήτοι 0,75%, κατ’ έτος.

Όμως, όσον αφορά τους πραγματικούς μισθούς, ανά εργαζόμενο (Real Compensation per Employee), στην ευρωζώνη, η αύξηση περιορίστηκε, κατά την ίδια χρονική περίοδο, στο 11%, ήτοι 0,42%, κατ’ έτος.

Απο την άλλη πλευρά, τα πραγματικά κέρδη των καπιταλιστικών επιχειρήσεων (Gross Operating Surplus) παρουσιάζουν, εντός της ευρωζώνης, στην χρονική περίοδο 2000 - 2025, μια αύξηση της τάξεως του 28%, ήτοι 1,00%, κατ’ έτος.

Εξετάζοντας τα, παραπάνω, τα δεδομένα αυτών των μακροοικονομικών εξελίξεων, σε αυτά τα κρίσιμα και ευαίσθητα μεγέθη, στον χώρο της ευρωζώνης μπορούμε, εύκολα, να καταλήξουμε, στο συμπέρασμα ότι η ανισοσκέλεια, ανάμεσα, στις πλευρές του αυτού του οικονομικού τριγώνου, είναι η αιτία της κατολίσθησης της ευρωενωσιακής οικονομίας, στο σύνολό της, μέσα στο εξεταζόμενο πρώτο 1/4 του 21ου αιώνα. 

Όμως, αυτή η εξήγηση, από μόνη της, δεν είναι αρκετή, για να περιγράψει το σύνολο των αιτιών της ευρωενωσιακής οικονομικής κατολίσθησης. 

Αυτό συμβαίνει, επειδή η ανάλυση, που εδώ, παρουσιάζεται, πρέπει να προχωρήσει και να συμπεριλάβει το μακροοικονομικό μέγεθος των επενδύσεων, μέσα, στην ευρωενωσιακή και στην ευζωνική οικονομία, προκειμένου να οριστικοποιηθεί ο οικονομικός κύκλος των βασικών και ουσιωδών αιτιών της ενωσιακής ευρωενωσιακής κατολίσθησης. 

Έτσι, λοιπόν, αυτό, που γίνεται αντιληπτό, το 2008, με το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, στην αμερικανική οικονομία, που μετεξελίχθηκε, σε οικονομική κρίση, στον χώρο, καταρχήν, της ευρωζώνης, αλλά και συνολικά, της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι ότι προέκυψε ένα τεράστιο έλλειμμα επενδύσεων το οποίο, οφείλεται, με δεδομένο το γεγονός των μεγάλων αυξήσεων, στα επιχειρηματικά κέρδη, στην αρνητική εξέλιξη όσον αφορά αυτά τα δημιουργηθέντα κέρδη, τα οποία, αντί να μετατραπούν, σε επανεπενδύσεις, κυριότατα, στον ευρυζωνικό και δευτερευόντως, στον λοιπό ευρωενωσιακό οικονομικό χώρο, τελικά, αυτό, που συνέβη, είναι ότι διέφυγαν, κυρίως, εκτός ευρωζώνης και δευτερευόντως, εκτός της λοιπής ευρωενωσιακής οικονομικής οντότητας, προς αναζήτηση εξωτερικών επενδυτικών προορισμών. 

Αυτό το οικονομικό φαινόμενο της διαφυγής των κεφαλαίων, σε προορισμούς, εκτός ευρωζώνης και Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι που εξηγεί την κατολίσθηση της ευρωενωσιακής οικονομικής οντότητας, η οποία - και αυτό πρέπει να αναφερθεί - δεν αποτελεί μία ενιαία οικονομία, αλλά ένα σύνολο, επιμέρους και χωριστών οικονομιών των κρατών μελών της. 

Έτσι, έχει διαταραχθεί, πλήρως, η οικονομική ισορροπία, η οποία θα έπρεπε να υπάρχει, στα τρία εξεταζόμενα μεγέθη μακροοικονομικά μεγέθη της παραγωγικότητας της εργασίας, των επιπέδων των εργασιακών αμοιβών και των επιπέδων των επιχειρηματικών κερδών, η οποία ισορροπία απαιτείται, για να μπορέσει να λειτουργήσει, ομαλά, το καπιταλιστικό σύστημα, μέσα, στα πλαίσια της δεδομένης ολιγοπωλιακής γραφειοκρατικής καπιταλιστικής οικονομίας, στην ευρωζώνη και στην αυτοαποκαλούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία στερείται ικανού κεντρικού σχεδιασμού, 

Αυτό συμβαίνει, ανάμεσα, στα άλλα και επειδή η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ένα ομοσπονδιακό κράτος, όπως είναι οι ΗΠΑ, η Ρωσική Ομοσπονδία, ή ακόμη και η κομμουνιστική Κίνα, με τις εκτεταμένες - έστω και κατ’ όνομα - αυτόνομες περιφέρειες της, ενώ η εμμονή, στην οικονομική πολιτική της λιτότητας, προκειμένου να αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα της ευρωζωνικής και της ευρωενωσιακής οικονομικής οντότητας, μέσα, στον παγκόσμιο οικονομικό ανταγωνισμό, απλώς, επιδεινώνει την οικονομική κατάσταση, στην ευρωζώνη και στην αποκαλούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση.

Φυσικά, το πρόβλημα ξεπερνά, κατά πολύ, την οικονομική του διάσταση και έχει να κάνει, με την κατάσταση, που επικρατεί, στις κοινωνίες της ευρωζώνης και της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς η οικονομική ανισορροπία, που, παραπάνω, περιγράφηκε, δείχνει το επίπεδο της κοινωνικής αντιπαράθεσης, ή, για να μιλήσουμε, με μαρξικούς όρους, το επίπεδο της ταξικής πάλης, καθώς η θέση των εργαζομένων έχει, εξαιρετικά, αδυνατίσει, εντός των πλαισίων της ευρωενωσιακής οικονομικής οντότητας. 

Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, που βιώνει η ευρωζώνη και η αποκαλούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Αυτή η δυσμενής πραγματικότητα θα εξακολουθήσει και θα συνεχίσει να χειροτερεύει, όσο οι εργαζόμενες τάξεις παραμένουν να είναι υποχείριες, στις επιρροές και στις διαθέσεις των ευρωενωσιακών ολιγαρχιών.

Δυστυχώς .