30-11-1973. Το υπόμνημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στον “αόρατο δικτάτορα” του πραξικοπήματος της 25-11-1973 Δημήτριο Ιωαννίδη, με σκοπό να ηγηθεί του δικτατορικού καθεστώτος και να μοιρασθεί την εξουσία, μαζί του.

 

Είναι, ελάχιστα, γνωστές οι προσπάθειες του Κωνσταντίνου Καραμανλή να αναλάβει την ηγεσία, σε ένα πραξικόπημα και να ηγηθεί ενός δικτατορικού καθεστώτος πριν και μετά, το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2026, στο δημοσίευμα, σε αυτό, εδώ, το μπλογκ, με τίτλο : Νοέμβριος 1960. Την έγκριση των ΗΠΑ, για την επιβολή δικτατορίας ζητούσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Τα αρχειακά ντοκουμέντα βγαίνουν, πολύ αργά και με το σταγονόμετρο, αλλά είναι πολύτιμα, για την ιστορική τεκμηρίωση της ροής των γεγονότων. Άλλωστε, η Ιστορία είναι η παρουσίαση των γεγονότων, έτσι όπως αυτά συνέβησαν, έχω περιγράψει τις δύο προσπάθειες του ηγέτη της ελληνικής δεξιάς να ηγηθεί, με την έγκριση της CIA και της αμερικανικής κυβέρνησης, δύο πραξικοπημάτων, την πρώτη φορά, τον Νοέμβριο του 1960 και την δεύτερη φορά, τον Ιανουάριο του 1967.

Σήμερα, όπως και στο αρχικό βίντεο, έρχομαι να περιγράψω την διπλή προσπάθεια του Κωνσταντίνου Καραμανλή να αναλάβει τα ηνία του δικτατορικού καθεστώτος της 25/11/1973, που ανέτρεψε το δικτατορικό καθεστώς του Γεώργιου Παπαδόπουλου και την κυβέρνηση του παλαιού πολιτικού Σπύρου Μαρκεζίνη, με την οποία, ο ηγέτης της δικτατορίας της 21/4/1967, προσπαθούσε να εγκαταστήσει έναν ελεγχόμενο, από τον ίδιο και την στρατιωτική κλίκα, κοινοβουλευτισμό, ο οποίος θα ήταν περιορισμένων αρμοδιοτήτων και ως εκ τούτου, περιορισμένης ισχύος.

Ο “εξόριστος”, στο Παρίσι, Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν έχασε την ευκαιρία, όπως είχε πράξει και το 1969, απευθυνόμενος, με υπόμνημά του, προς τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, να προτείνει, να αναλάβει ο ίδιος την ηγεσία του νέου δικτατορικού καθεστώτος και την πολιτική εκπροσώπηση και την νομιμοποίησή  του, με την ταχύτατη αποστολή ενός δεύτερου υπομνήματος, προς την ηγεσία της νέας στρατιωτικής δικτατορίας, με μεσολαβητή τον Νικόλαο Μακαρέζο, που ήταν μέλος της ηγετικής τριανδρίας του πραξικοπήματος της 21/4/1967, το οποίο εστάλη, στον μεσολαβητή, κατόπιν προηγηθεισών επαφών, στις 30/11/1973, προτείνοντας, στον “αόρατο δικτάτορα” ταξίαρχο και διοικητή της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας (ΕΣΑ) Δημήτριο Ιωαννίδη, την ανάληψη της ηγεσίας του νέου δικτατορικού καθεστώτος.

Η πρώτη σελίδα του υπομνήματος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, προς την στρατιωτική ηγεσία της δικτατορίας της 25/11/1973, από βιβλίο του Μάνου Ν. Χατζηδάκη : “ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. Τα άγνωστα παρασκήνια 1955 - 1975”.

Στο υπόμνημα αυτό, που συνέταξε και απέστειλε - γραμμένο, σε τρίτο ενικό πρόσωπο -, προς τον Νικόλαο Μακαρέζο και απευθυνόμενος, στον Δημήτριο Ιωαννίδης, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πρότεινε να αναλάβει την “προεδρία της Δημοκρατίας”, με τις υπερενισχυμένες εξουσίες, που προέβλεπαν οι διατάξεις του Συντάγματος, που είχε θέσει, σε ισχύ, τον Ιούνιο του 1973, καταργώντας τον θεσμό της βασιλείας, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, αναλαμβάνοντας την θέση του προέδρου του κράτους, προσφεύγοντας, σε δημοψήφισμα, στις 29/7/1973, δια του οποίου υποτίθεται ότι εγκρίθηκε αυτή η πολιτειακή μεταβολή, με 3.870.124 ψήφους, υπέρ του “Ναι”, ήτοι ποσοστό 78,43% και 1.064.300 ψήφους, υπέρ του “Όχι”, 57.608, ήτοι 21,57%, με 57.608  λευκά και άκυρα ψηφοδέλτια, ήτοι ποσοστό 1,17% και συμμετοχή, στην ψηφοφορία, του 85,46% του εκλογικού σώματος, το οποίο, ανήρχετο, συνολικά, στους 5.840.981 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, από τους οποίους δεν προσήλθαν, στις κάλπες 848.949 ψηφοφόροι, δηλαδή, με ποσοστό αποχής 14,53%. 

Σε αντιστάθμισμα, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πρότεινε την πρωθυπουργία να αναλάβει ο Νικόλαος Μακαρέζος και την αρχηγία των Ενόπλων Δυνάμεων ο Δημήτριος Ιωαννίδης, αφήνοντας, στον δικτάτορα να προσδιορίσει, χωρίς χρονικούς περιορισμούς, το χρονικό των εξελίξεων, που θα ακολουθούσαν και οι οποίες προέβλεπαν την δημιουργία ενός κόμματος, το οποίο θα υποστήριζαν οι Ένοπλες Δυνάμεις (δηλαδή το καθεστώς του Δημήτριου  Ιωαννίδη) και ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, με έναν ελεγχόμενο σχηματισμό κομμάτων, χωρίς την συμμετοχή των “παλαικομματικών” πολιτικών, στους οποίους ο Κωνσταντίνος Καραμανλής καταλόγιζα την υποκίνηση των “αναρχικών εκδηλώσεων”, τις οποίες δεν σταμάτησαν (εννοούσε τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, που έδωσαν την αφορμή, στον Δημήτριο Ιωαννίδη, να διενεργήσει το πραξικόπημα της 25/11/1973), αποδεικνύοντας, σύμφωνα, με τις απόψεις του Καραμανλή, ότι ο λαός στερείτο, παντελώς, πολιτικής ηγεσίας, κάτι, που, ευτυχώς, αντελήφθη το “υγιές” τμήμα της ηγεσίας της “Επαναστάσεως”.

Δεν σταμάτησε, σε αυτές τις προτάσεις ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Περαιτέρω, πρότεινε την θεσμική κατοχύρωση των Ενόπλων Δυνάμεων, όσον αφορά την συμμετοχή τους, στην διαχείριση των πολιτικών πραγμάτων της χώρας, μέσω ενός μηχανισμού εξουσιαστικής ισορροπίας τους, με την βουλή, με υπέρτατο εγγυητή  τον ίδιο τον Καραμανλή, καιωσ και την θεσμική κατοχύρωση του “αυτοδιοίκητου” των Ενόπλων Δυνάμεων, στα θέματα της εσωτερικής οργάνωσης και διοίκησή τους.

Ο Δημήτριος Ιωαννίδης απέρριψε το υπόμνημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος, όμως, επανήλθε, τον Μάιο του 1974, απευθυνόμενος, στον ίδιο τον Δημήτριο Ιωαννίδη, μέσω του παλαιού βουλευτή της ΕΡΕ και υπουργού, στην περίοδο της καραμανλικής οκταετίας 1955 - 1963. Η συνάντηση, με τον Ιωαννίδη, έγινε, στο γραφείο του, τότε, υπουργού Εσωτερικών Βασίλειου Τσούμπα της κυβέρνησης του Αδαμάντιου Ανδρουτσόπουλου, που είχε διορίσει ο “αόρατος δικτάτορας”, επαναλαμβάνοντας τις προτάσεις του, με την εξής τροποποίηση, ως προς το πρόσωπο, που θα αναλάμβανε την πρωθυπουργία και θα ήταν ο στρατηγός Φαίδων Γκιζίκης, ενώ ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, θα οριζόταν ως πρόεδρος του κράτους και ο Δημήτριος Ιωαννίδης, θα αναλάμβανε την αρχηγία των Ενόπλων Δυνάμεων.

 Όμως και πάλι, ο Δημήτριος Ιωαννίδης απέρριψε τις προτάσεις του Καραμανλή, στον οποίο διεμήνυσε τα εξής :

«Διαβιβάσατε εις τον κ. Καραμανλής ότι τον τιμώμεν και τον σεβόμεθα δια την 8ετίαν της διακυβερνήσεως της χώρας, εκ μέρους του. Ο τρόπος, όμως, με τον οποίον ούτος τα πάντα και εδραπέτευσεν, εις το εξωτερικόν, δεν συνηγορεί, δια την επάνοδόν του, εις τον ενεργό πολιτικόν βίον. Δυναται, εν τούτοις, ο κ. Καραμανλής να επιστρέψει, ελευθέρως, εις την Ελλάδα, οιανδήποτε στιγμήν. Δύναται, επίσης, να μας είπη, εις ποίαν πλατείαν επιθυμεί να ανεγείρωμεν ανδριάντα του. Αλλά αι προτάσεις του απορρίπτονται». (Νικόλαος Μακαρέζος : “Πως καταλήξαμε, στην μεταπολίτευση”, σελίδα 97).

Από εκεί και πέρα, επρόκειτο να ακολουθήσουν οι τραγικές εξελίξεις, με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, την προσωρινή ανατροπή του προέδρου της Κύπρου αρχιεπισκόπου Μακαρίου και την τουρκική εισβολή της 20 Ιουλίου 1974, στο νησί, με κατάληξη την προδοσία του κυπριακού ελληνισμού, από την στρατιωτική ηγεσία της δικτατορίας, αλλά και της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που ορκίστηκε τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου 1974.