Eνώ η γαλλική κοινωνία βρίσκεται, σε εξεγερτικό αναβρασμό, η ελληνική κοινωνία καθεύδει, Γιατί;

 

Καθώς ο εξεγερσιακός αναβρασμός, στην γαλλική κοινωνία, βρίσκεται, σε εξέλιξη και μάλιστα, έχει ένα πολύ σημαντικό παρελθόν, όπως, εξίσου, και ένα σημαντικό παρόν και μέλλον, το ερώτημα, που γεννάται και στο οποίο επιχειρείται, με το παρόν δημοσίευμα, όπως και στο, παραπάνω, χθεσινό βίντεο, είναι το να εξηγηθεί το γιατί η ελληνική κοινωνία βρίσκεται, σε αυτό το σημείο αδράνειας και γιατί  καθεύδει, παρά το γεγονός ότι η αντικειμενικές συνθήκες, στην Ελλάδα, είναι πολύ χειρότερες, ως προς το επίπεδο διαβίωσης, από ό,τι συμβαίνει στην Γαλλία. 

Η κατάσταση αυτή έχει εξήγηση. Δεν είναι, καθόλου, ανεξήγητη και έχει να κάνει, αρχικά, με το ιστορικό γεγονός ότι η γαλλική κοινωνία, ανέκαθεν, υπήρξε επιρρεπής, σε κοινωνικές εξεγέρσεις, ως ανάμνηση της Παρισινής Κομμούνας του 1871 και ακόμη, παλαιότερα της μεγάλης επανάστασης του 1789. 

Η ελληνική κοινωνία, αντίθετα, δεν έχει ένα τέτοιο εξεγερσιακό παρελθόν, στις δραστηριότητές της, σε ειρηνική περίοδο, αν και η αλήθεια είναι ότι, με το ξέσπασμα της ελληνικής κρατικής χρεωκοπίας, τον Απρίλιο του 2010, η ελληνική κοινωνία εισήλθε σε μια εξεγερσιακή διαδικασία, η οποία κράτησε χρόνια και τελικά, οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ, ένα μικρό κόμμα της εμφανιζόμενης, ως ριζοσπαστικής πτέρυγας της αριστεράς, στο να καταφέρει, από ένα κόμμα, το οποίο φυτοζωούσε, κοινοβουλευτικά, σε ποσοστά της τάξεως του 3%, με 4% με, να στηριχθεί, στο κίνημα δυσαρέσκειας της ελληνικής κοινωνίας. απέναντι στα σκληρά μέτρα λιτότητας και τα Μνημόνια  που υπογράφηκαν και εφαρμόστηκαν, από τις κυβερνήσεις της εποχής της ελληνικής κρατικής χρεοκοπίας και αμέσως μετά την έναρξη της, από τις κυβερνήσεις του Γιώργου Παπανδρέου, του Λουκά Παπαδήμου και της συγκυβέρνησης νέας Δημοκρατίας, ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ΔΗΜΑΡ, υπό την πρωθυπουργία του Αντώνη Σαμαρά, να οδηγήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ να καταφέρει να φθάσει, σε εκλογικά ποσοστά, τα οποία τον μετέτρεψαν σε κυβερνητικό κόμμα και στο σχηματισμό κυβέρνησης, με τους Ανεξάρτητους Έλληνες του Πάνου Καμμένου υπό την πρωθυπουργία προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, με ένα αντιμνημονιακό πρόγραμμα, αναπτερώνοντας τις ελπίδες της ελληνικής κοινωνίας, για μια έξοδο, από την σοβούσα βαρύτατη οικονομική κρίση και την κατάργηση του μνημονιακού καθεστώτος, που οδηγούσε στην δραματική συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας. 

Αυτή η αναπλήρωση των ελπίδων της συντριπτικής πλειονότητας της ελληνικής κοινωνίας, όμως, διαψεύστηκε, οικτρά, από την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, με την άρνηση, εκ μέρους της, της εφαρμογής του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος της 5 Ιουλίου 2015, με το οποίο το ελληνικό εκλογικό σώμα, με την πολύ μεγάλη πλειοψηφία του 61,31% του εκλογικού σώματος, ψήφισε, κατά της συνέχισης της εφαρμογής των μέτρων λιτότητας και κατά της εφαρμογής ενός τρίτου Μνημονίου, με τους ευρωθεσμικούς δανειστές.

Έτσι, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων της, την λαϊκή ετυμηγορία, την οποία η αυτή η κυβέρνηση προκάλεσε, αλλά αρνήθηκε την εφαρμογή της, ψηφίζοντας και εφαρμόζοντας το τρίτο, στην σειρά, Μνημόνιο και των μέτρων λιτότητας, που συμφωνήθηκε, με τους ευρωθεσμικούς δανειστές και βέβαια τα μέτρα λιτότητας στα οποία το συνόδευαν, οδηγώντας, στην πλήρη απογοήτευση την ελληνική κοινωνία. 

Μαλιστα, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν σταμάτησε, εδώ, αλλά, στην συνέχεια, τον Αύγουστο του 2018, με την υπογραφή μίας νέας δανειακής σύμβασης, με τους ευρωθεσμικούς δανειστές, συμφωνήθηκε και υπογράφηκε ένα τέταρτο κρυφό και “ντροπαλό” Μνημόνιο, το οποίο, κοροϊδευτικά, ονομάστηκε, ως “πρόγραμμα μεταμνημονιακής παρακολούθησης”, το οποίο, βέβαια. αποτελούσε την συνέχεια των προηγούμενων τριών Μνημονίων, με αποτέλεσμα η ελληνική κοινωνία, ήδη, από την ψήφιση και την εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου, να έχει περιέλθει, σε κατάσταση απελπισίας και παραίτησης, από κάθε κοινωνική αντίσταση, στην εφαρμοζόμενη πολιτική από την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, όπως, επίσης και με την συνέχιση της εφαρμογής όλων των μέτρων των προηγηθέντων Μνημονίων, από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, που διαδέχθηκε την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Η γαλλική κοινωνία, αντιθέτως, δεν έχει υποστεί μια, τέτοιας έκτασης, σαρωτική κοινωνική ήττα και φυσικά, έχει, εντελώς, διαφορετικές πολιτικές και κοινωνικές παραδόσεις, όσον αφορά την κοινωνική αντίδραση, απέναντι, στην γραφειοκρατική πολιτικοοικονομική ολιγαρχία, που κυβερνά την χώρα αυτή. 

Γι’ αυτό και σε πολύ συχνά χρονικά διαστήματα, βρίσκεται, σε κατάσταση κοινωνικής εξέγερσης, απέναντι στις κυβερνήσεις, που αποπειρώνται να συμπιέσουν το βιοτικό επίπεδο της μεγάλης πλειοψηφίας της γαλλικής κοινωνίας. Σε αυτή την κατάσταση, βρισκόμαστε και αυτή την περίοδο, όσον αφορά την Γαλλία και θα πρέπει να αναμένουμε να δούμε τις εξελίξεις, που θα προκύψουν, καθώς η χώρα αυτή διανύει τον τερματισμό της παρούσας εξουσίας του προέδρου του γαλλικού κράτους Emmanuel Macron, η θητεία του οποίου λήγει, με την διεξαγωγή των προσεχών προεδρικών εκλογών, τον Απρίλιο - Μάιο του 2027 και προφανώς, μετά την διεξαγωγή τους και την ανάδειξη του νέου προέδρου, θα προκηρυχθούν και βουλευτικές εκλογές, για μια νέα θητεία της γαλλικής εθνοσυνέλευσης, με αποτέλεσμα όλα να είναι, κυριολεκτικά, στον αέρα και η γαλλική ολιγαρχία να είναι εκείνη, που βρίσκεται, σε κατάσταση πανικού, καθώς δεν γνωρίζει τί η τέξεται η ποιούσα. 

Και φυσικά, θα πρέπει να αναμένουμε να δούμε τις εξελίξεις, καθώς η συμμαχία ακροαριστερή συμμαχία της “Ανυπότακτης Γαλλίας” του Jean-Luc Mélenchon έχει πραγματικές ελπίδες να κερδίσει την προεδρία του γαλλικού κράτους και να δημιουργήσει δυσμενέστατους όρους, ως προς την διακυβέρνηση της χώρας αυτής, για την γαλλική ολιγαρχία.

 Αυτή είναι η κατάσταση, που υπάρχει, ως δυνατότητα, με τις εξελίξεις, που πρόκειται να εξακολουθήσουν να βρίσκονται, σε μια κατάσταση πολιτικοοικονομικής απροσδιοριστίας. 

Ως εκ τούτου, μένει να δούμε το τί θα επακολουθήσει, στην Γαλλία και τις επιπτώσεις της, στην ευρύτερη ακολουθούμενη πολιτική, στον χώρο της λεγόμενης “Ευρωπαϊκής Ένωσης”.