Περίπου, στα 3.000.000 φθάνουν οι νεκροί, στο ουκρανικό μέτωπο του πολέμου, ενώ η Μόσχα απαιτεί την πλήρη συνθηκολόγηση του Κιέβου. (Την επιστροφή, στην ισορροπία των στρατιωτικών συμβατικών και πυρηνικών δυνάμεων, ανάμεσα, στο ΝΑΤΟ και στην Ρωσία, στον ευρωπαϊκό χώρο, εκεί, που βρισκόταν, κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1970, επιδιώκουν οι τσεκιστές του Κρεμλίνου).

Κάνοντας μια ανασκόπηση του ρωσοουκρανικού πολέμου, πρέπει να γίνει κατανοητό το γεγονός ότι η Μόσχα, μέσα, στο 2026, έχει, σταδιακά, αλλά και επιταχυνόμενα, στους τελευταίους μήνες, καταλάβει σημαντικές θέσεις, στο ουκρανικό μέτωπο, ενώ, παράλληλα, έχει διαλύσει τις υποδομές και την βιομηχανική και αγροτική παραγωγή της Ουκρανίας και συνεχίζει, ακάθεκτα, να καταστρέφει την χώρα αυτή, με καθημερινά καταστροφικά κτυπήματα, στο Κίεβο και σε όλες τις πόλεις της Ουκρανίας και ιδίως, στο μέτωπο του πολέμου, με αποτέλεσμα ο ουκρανικός στρατός να μην μπορεί, πλέον, να αναπληρώσει τις απώλειες, στο στρατιωτικό δυναμικό, με αποτέλεσμα τα δημιουργούμενα κενά, στις εδαφικές περιοχές του μετώπου, από αυτές τις αδυναμίες, τα κενά εδάφη να καταλαμβάνονται, από τον ρωσικό στρατό.

Όπως περιγράφω, στο αρχικό βίντεο, για υπάρχει μια συγκριτική βάση, οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις, στο πρώτο χρονικό διάστημα του πολέμου, το 2022, είχαν καταλάβει το 22% του συνολικού ουκρανικού εδαφικού χώρου και μετά την αντεπίθεση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, οι Ρώσοι έχασαν εδάφη και το ποσοστό των καταληφθεισών, από την Μόσχα, εδαφών, το 2023, έπεσε, στο 18%, ενώ, στην συνέχεια, μέσα, στο 2026, το ποσοστό των, έως τώρα, ουκρανικών εδαφών, που καταλήφθηκε, από τον ρωσικό στρατό, έχει φθάσει, στο 25%, δηλαδή, περίπου, στα 150.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ, κατ’ ελάχιστον, η Μόσχα, εάν επιτρέψει την μεταπολεμική ύπαρξη ενός δορυφορικού, στην Ρωσία, ουκρανικού κράτους, υποτίθεται ότι θα καταλάβει το 35% των ουκρανικών εδαφών, δηλαδή, περίπου, 210.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, αλλά, στην πραγματικότητα, οι ρωσικές προθέσεις δεν έχουν διευκρινισθεί και όλα μένουν, στο επίπεδο των υποθέσεων, αν και είναι πολύ πιθανό η Μόσχα να διχοτομήσει την Ουκρανία, με σύνορο τον ποταμό Δνείπερο.

Σε επίπεδο ανθρώπινων απωλειών, τα δεδομένα είναι τραγικά, καθώς η αναλογία των νεκρών στρατιωτών, μεταξύ των αντιπάλων, στο ουκρανικό μέτωπο, φθάνει, στο, για κάθε έναν Ρώσο στρατιώτη νεκρό, να αντιστοιχούν 18 νεκροί Ουκρανοί στρατιώτες - ενώ, προηγουμένως, η αναλογία έφθανε, στο 1, προς 9 - και το σύνολο των νεκρών και των δύο πλευρών, να φθάνει, περίπου (ή, κοντά), στα 3.000.000 ανθρώπους, με τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις να έχουν πιθανές απώλειες, πάνω, από 300.000 νεκρούς και οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις να έχουν πιθανές απώλειες, πάνω, από 2.500.000 νεκρούς, αν και δεν είναι δυνατόν, ακόμη, να υπάρξει πλήρης καταγραφή των στρατιωτικών απωλειών, σε ανθρώπινο δυναμικό· άλλωστε, ο πόλεμος συνεχίζεται και θα διαρκέσει, τουλάχιστον, για ένα έτος, εάν οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις, στο μέτωπο, δεν καταρρεύσουν, εν τω μεταξύ. 

Για την ανθρωπιστική καταστροφή, που υπάρχει, στο ουκρανικό μέτωπο του πολέμου, ιδίως, ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι, στην, πριν λίγες ημέρες, ανταλλαγή των νεκρών στρατιωτών, ανάμεσα, στις εμπόλεμες δυνάμεις, η ρωσική πλευρά παρέδωσε 5315 πτώματα Ουκρανών στρατιωτών, ενώ η ουκρανική πλευρά, μόλις, 291 πτώματα Ρώσων στρατιωτών.

Αλλά οι πραγματικές προθέσεις των τσεκιστών του Κρεμλίνου, υπό τον Βλαντιμίρ Πούτιν, δεν αφορούν, απλώς, την Ουκρανία. 

Ο ρωσικός σχεδιασμός, που ανακοινώθηκε τελεσιγράφου υπό μορφή ενός ήπιου τελεσιγράφου στο ΝΑΤΟ και στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, τον Δεκέμβριο του 2021, δηλαδή πριν την ρωσική εισβολή, στην Ουκρανία, το οποίο απορρίφθηκε, από την κυβέρνηση του, τότε, προέδρου των ΗΠΑ Jo Biden, αφορούν την, επί του πεδίου, αναμόρφωση των διαταραγμένων επιπέδων ασφαλείας, στον ευρωπαϊκό χώρο, μετά την προσχώρηση των κρατών του, τέως, “υπαρκτού σοσιαλισμού” στην Δύση και την αυτοδιάλυση της “Σοβιετικής Ένωσης”, κάτι το οποίο σημαίνει, όπως δήλωσε ο πρόεδρος του ρωσικού κράτους Βλαντιμίρ Πούτιν, πριν λίγες ημέρες, ότι η ισορροπία των στρατιωτικών συμβατικών και πυρηνικών δυνάμεων, στην Ευρώπη θα επιστρέψει, εκεί, που βρισκόταν, κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1970, µε αυτό να σημαίνει την απομάκρυνση των νατοϊκών οπλικών συστημάτων, από όλο τον χώρο των κρατών, που ήσαν υποτελείς, στην Μόσχα της σοβιετικής εποχής. 

Αυτό, βέβαια, είναι κάτι το οποίο η νατοϊκή ευρωπαϊκή ελίτ (κυρίως, της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας, αλλά και των, τέως, χωρών του “υπαρκτού σοσιαλισμού”) δεν θέλει ούτε να το ακούει και φυσικά, δεν είναι αρεστό ούτε Ουάσινγκτον, η οποία, όμως, τουλάχιστον, τώρα, υπό την προεδρία του Donald Trump, δεν αρνείται, παρασκηνιακά, να συζητήσει, γύρω, από το αυτές τις αξιώσεις της Μόσχας. 

Αυτή είναι η ουσία της ρωσοουκρανικής πολεμικής αναμέτρησης η οποία, στην πραγματικότητα, είναι μια proxy πολεμική αναμέτρηση με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, ανάμεσα, στο στις ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, με την Ρωσία. 

Το, πού θα καταλήξει αυτή η πολεμική αναμέτρηση, μένει να το δούμε. Και σίγουρα, όπως και να εξελιχθούν τα πράγματα, στην Ουκρανία, η αλήθεια είναι ότι η σημερινή ισορροπία, στα επίπεδα της ευρωπαϊκής ασφάλειας, που διαταράχτηκε, μέσα, στην δεκαετία του 1990 και των αρχών της δεκαετίας του 2000, μετατρεπόμενη, σε μια πλήρη ανισορροπία, εις βάρος της μετασοβιετικής Ρωσίας και αναφανδόν, υπέρ των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, είναι σαφές ότι πρόκειται να διαφοροποιηθεί. 

Το πώς θα γίνει αυτό και το, σε ποιά έκταση θα φθάσει, είναι κάτι, που θα πρέπει να περιμένουμε, για να το δούμε.