O ιδιότυπος ρωσοουκρανικός εμφύλιος πόλεμος συνεχίζεται, με την Μόσχα να εμμένει, στις θέσεις της, την συλλογική Δύση στρουθοκαμηλίζει και το καθεστώς του Κιέβου να παραπαίει.

 

Καθώς ο ιδιότυπος ρωσοουκρανικός εμφύλιος πόλεμος συνεχίζεται ακάθεκτος και το ουκρανικό καθεστώς βρίσκεται, σε κατάσταση απελπιστικής αδυναμίας, με τη θέση του ουκρανικού λαού να είναι τραγική, ενόψει του ερχόμενου χειμώνα, καθώς οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις σαρώνουν τις υποδομές της Ουκρανίας, ο Donald Trump αποστασιοποιείται, από τον πόλεμο αυτόν, πλην όμως, προσπαθεί, μαζί με τις χώρες του ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ, να διαμορφώσουν ένα σχέδιο τερματισμού του πολέμου, χωρίς την υπογραφή μιας συνθήκης ειρήνης, αλλά, με μία συμφωνία παγώματος των εχθροπραξιών, στα εδάφη, που, αυτόν τον καιρό, βρίσκονται οι αντίπαλες δυνάμεις, ή, τουλάχιστον, με την οδυνηρή παραχώρηση του ουκρανικού καθεστώτος των εδαφών της ανατολικής Ουκρανίας, στις περιοχές, τις οποίες η Μόσχα έχει εντάξει, στην ρωσική επικράτεια (Ντονιέτσκ, Λουγκάνσκ, Ζαπορίζια και Χερσώνα), προσπαθώντας να επιτύχουν και κάποια ανταλλάγματα, από την ρωσική πλευρά, που, στην καλύτερη περίπτωση, για την συλλογική Δύση, είναι η ένταξη της Ουκρανίας, στο ΝΑΤΟ και επειδή αντιλαμβάνονται ότι, κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτό, από το Κρεμλίνο, αφήνουν το θέμα ανοικτό, προς, περαιτέρω, διαβούλευση, ή αποδέχονται την μη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, αρκεί να σταματήσουν οι εχθροπραξίες, όπως-όπως, προκειμένου να επιτύχουν την επιβίωση του ετοιμόρροπου καθεστώτος του Κιέβου.

Με αυτή την συλλογική προσπάθεια της Δύσης ασχολείται το παρόν δημοσίευμα, όπως και το αρχικό βίντεο και περιγράφεται η αδιαφορία, για μια τέτοια εξέλιξη, εκ μέρους του Κρεμλίνου, το οποίο δεν ενδιαφέρεται, πλέον, για τον τερματισμό του ουκρανικού πολέμου, αλλά για την κατάλυση του καθεστώτος του Κιέβου, αλλά, για να ορυφοροποιήσει το καθεστώς που θα αντικαταστήσει, το τωρινό καθεστώς του εναπομείναντος μεταπολεμικού ουκρανικού κράτους, στα συμφέροντα της Ρωσικής Ομοσπονδίας και την απομάκρυνσή του, από το ΝΑΤΟ και την συλλογική Δύση. 

Άλλωστε ουδέποτε ο πόλεμος, στην Ουκρανία, ήταν αποκομμένος, από τις ευρύτερες αξιώσεις της Μόσχας οι οποίες επεκτείνονταν, σε μια συνθήκη ειρήνης, όσον αφορά το ουκρανικό ζήτημα, αλλά, κυρίως και ευρύτερα, στον ευρωπαϊκό χώρο, στην διαμόρφωση μιας νέας συμφωνίας, για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, που διαταράχθηκε, από την επέκταση του ΝΑΤΟ, στις χώρες του πρώην “υπαρκτού σοσιαλισμού”, μετά την αυτοδιάλυση της Σοβιετικής Ένωσης”, τον Δεκέμβριο του 1991. 

Αυτό σημαίνει ότι, από τις χώρες αυτές, το ΝΑΤΟ θα πρέπει να απομακρύνει τα οπλικά συστήματα και τα πυρηνικά όπλα, που έχει εγκαταστήσει, τα οποία θεωρούνται - και σωστά, θεωρούνται -, από τον Βλαντιμίρ Πούτιν και την υπόλοιπη ρωσική ηγεσία, ως στρεφόμενα, κατά του ρωσικού πυρηνικού εργοστασίου,. στα Ουράλια Όρη και βέβαια, απαιτεί την απομάκρυνσή τους, ήδη, από τις 17 Δεκεμβρίου 2021, όταν παρέδωσε ένα σχετικό τελεσίγραφο, στην αμερικανική ηγεσία, εκείνης της εποχής, η οποία απέρριψε τις απαιτήσεις της Μόσχας και άνοιξε τον δρόμο, για την ρωσική εισβολή, στην Ουκρανία, στις 24 Φεβρουαρίου 2022, η οποία συνεχίζεται και έχει καταστεί πολυαίμακτη, καθώς οι νεκροί και οι, βαρύτατα, τραυματίες, είναι πλέον εκατομμύρια άνθρωποι, χωρίς να διαφαίνεται ειρηνικός τερματισμός των εχθροπραξιών, αφού η Μόσχα, πλέον, έχει σχηματίσει την πεποίθηση ότι ο ρωσοουκρανικός πόλεμος πρόκειται να λήξει, στο εκτεταμένο πεδίο του πολεμικού μετώπου, στην ανατολική Ουκρανία, χωρίς να μεσολαβήσει οποιαδήποτε συμφωνία, για τον τερματισμό του. 

Αυτό το γεγονός είναι και αντικείμενο του τρόμου, που επικρατεί στις νατοϊκές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ενώ η Ουάσινγκτων αποστασιοποιείται, από την στήριξη του ουκρανικού καθεστώτος, καθώς βλέπει ότι η κατάσταση και η εξέλιξη του πολέμου, οδηγεί σε ένα αδιέξοδο και στην οδυνηρή ήττα της συλλογικής Δύσης, αργότερα, ή γρηγορότερα, καθώς οι τσεκιστές του Κρεμλίνου δεν βιάζονται, καθώς ο πόλεμος, στην ανατολική Ουκρανία εξελίσσεται, αργά, αλλά είναι σαφές ότι οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις, διαρκώς, εξασθενούν και οι υποδομές της Ουκρανίας καταστρέφονται, συστηματικά, με τον ουκρανικό λαό να θέλει τον τερματισμό του πολέμου, με όποιο κόστος.

Το πραγματικό ανθρωπιστικό πρόβλημα είναι ότι ο πόλεμος αυτός υποβάλλει και θα εξακολουθήσει να υποβάλει την ουκρανική κοινωνία, σε μια, ολοένα και χειρότερη απελπιστική θέση, ως προς τις συνθήκες επιβίωσης των ανθρώπων, στα μετόπισθεν, ενώ, παράλληλα, πρόκειται να διογκωθεί, κατά πολύ περισσότερο, ο αριθμός των ανθρωπίνων απωλειών, όσο αυτός ο πόλεμος συνεχίζεται. 

Η συλλογική Δύση έχει ηττηθεί, ήδη, στα πεδία του ρωσοουκρανικού πολέμου και αυτό είναι κάτι, το οποίο θα πρέπει να αντιμετωπίσει και να παύσει να στρουθοκαμηλίζει. Αλλά, δυστυχώς,  κάτι τέτοιο, προς το παρόν, δεν γίνεται παραδεκτό, από τις ευρωπαϊκές νατοϊκές πρωτεύουσες. 

Κάποια στιγμή, έστω και αργά, η ελίτ της νατοϊκής Ευρώπης θα αναγκαστεί να το παραδεχθεί, αλλά, τότε, το κόστος θα είναι πολύ βαρύτερο.