6-6-2026. Το KKE, στην σύγχρονη εποχή. Ένα, κατ’ όνομα, αντισυστημικό και παράλληλα, συστημικό κόμμα.

 

Με την θέση του ΚΚΕ, στην ελληνική πολιτική ζωή, σήμερα και όχι, στο παρελθόν, ασχολούμαι, στο, παραπάνω, βίντεο, που ανέβασα, χθες, στο YouTube, όπως και στο σημερινό δημοσίευμα, καθώς μπορεί, ιδεολογικά το αρχαιότερο ελληνικό κόμμα να εμφανίζεται, ως αντισυστημικό, αλλά, στην πράξη, αποτελεί την “αντισυστημική” εκδοχή του σύγχρονου ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Δεν είναι, καθόλου, περίεργο αυτό το φαινόμενο. Η αυτοδιάλυση της “Σοβιετικής Ένωσης”, τον Δεκέμβριο του 1991, άφησε το ΚΚΕ, χωρίς την απαιτούμενη προστασία και χωρίς διεθνή ερείσματα, αφού οι ιδεολογικές αγκυλώσεις των ηγεσιών του, δεν του επέτρεψαν να προχωρήσει, σε μια ουσιώδη κριτική αποτίμηση του “σοβιετικού” καθεστώτος και σε μια στενή συνεργασία, με το κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα. 

Παράλληλα, η αναγκαστική απεξάρτηση της ηγεσίας του ΚΚΕ, από την εθελούσια υποταγή του κόμματος, στην, εκάστοτε, ηγεσία του ΚΚΣΕ και το “σοβιετικό” κράτος, οδήγησε, επίσης, αναγκαστικά, το ΚΚΕ, στην μετατροπή του, σε ένα κόμμα, με σαφή τοπικά, δηλαδή εθνικά χαρακτηριστικά και μέσα από αυτήν την διαδικασία, να καταστεί ένα ελληνικό κόμμα, με κομμουνιστική ιδεολογία.

Ως εκ τούτου, οι ηγεσίες του ΚΚΕ δεν ήταν δύσκολο να αντιληφθούν ότι έπρεπε νάτο κόμμα τους να καταστεί αναπόσπαστο τμήμα του ελληνικού κομματικού τοπίου, καθιστάμενο ένα, ελληνικό συστημικό κόμμα, έστω και αν επικαλείται την “αντισυστημική” και αντικαπιταλιστική ιδεολογία και τον διεθνισμό του.

Φυσικά, η προσαρμογή του ΚΚΕ, στα ελληνικά πολιτικά δεδομένα, δεν ξεκίνησε, μετά το 1991, με την αυτοδιάλυση της “Ε.Σ.Σ.Δ”, είχε, ήδη, ξεκινήσει, με την νομιμοποίηση τοι κόμματος αυτού, μετά την μεταπολίτευση του 1974, αλλά, έως το 1991, είχε τις πλάτες της Μόσχας και μπορούσε να κρατάει τις αποστάσεις του, από την ελληνική πολιτική και οικονομική ολιγαρχία.

Τώρα, πια, αυτό δεν ισχύει. Το ΚΚΕ έχει υποχρεωθεί να περιχαρακωθεί, στον πολιτικό ιδεολογικό του χώρο προκειμένου να μπορέσει να επιβιώσει ως ένα κόμμα, το οποίο κατοχυρώνει τα συμφέροντα της γραφειοκρατίας, που το διοικεί και ως εκ τούτου, μετά τα παθήματα, που υπέστη την περίοδο 1989 - 1990, με την συμμετοχή του, σε αστικές κυβερνήσεις και κυρίως, αυτό, που ενδιαφέρει τις ηγεσίες του, είναι η επιβίωση του κόμματος, την οποία, για να την επιτύχει, χρειάζεται να στηρίζει, διακριτικά, το ελληνικό πολιτικό σύστημα - πέραν από τις όποιες κομματικές ανακατατάξεις - και να φροντίζει αυτό το σύστημα να συντηρείται.

Ως εκ τούτου, όλη αυτή η περίοδος της κρίσης, που προέκυψε, από την ελληνική κρατική και οικονομική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010, έως σήμερα, χαρακτηρίστηκε, από την ανεπαίσθητη παρουσία του ΚΚΕ, το οποίο, σε καμία περίπτωση, δεν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία, προκειμένου να διεκδικήσει την εξουσία, παρά το γεγονός ότι, τον Ιούνιο του 2011, τότε, οι δημοσκοπικές μετρήσεις έδιναν το κόμμα του Περισσού, δεύτερο, στην κατάταξη των κομμάτων, κάτι το οποίο η ηγεσία του κόμματος το άφησε να περάσει ανεκμετάλλευτο, κάτι που ευνόησε τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα να εκτοξευτεί, στην κυβέρνηση, μετά τις βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015.

Αυτό ήταν το σημείο καμπής, για το ΚΚΕ, το οποίο δεν θέλει να κατακτήσει την εξουσία, επειδή φοβάται να την διαχειριστεί, μέσα σε ένα διεθνές γεωπολιτικό πεδίο, το οποίο θεωρεί ότι είναι, εντελώς, αντιδραστικό και ως εκ τούτου, οι ηγεσίες του ΚΚΕ έχουν σχηματίσει την άποψη ότι το κόμμα τους δεν πρέπει να θέσει, ποτέ, θέμα ηγεσίας, στην χώρα μας, διότι, απλούστατα, δεν μπορεί να την διαχειριστεί, όπως θα μπορούσε να την διαχειριστεί, εάν υπήρχε η “Σοβιετική Ένωση”. 

Αυτά είναι που επεξηγούνται, στο αρχικό βίντεο, που έχω αναρτήσει, στο παρόν δημοσίευμα και προτρέπω, για μία ακόμη φορά, τους αναγνώστες να το παρακολουθήσουν, με προσοχή. Δεν χρειάζονται εκτεταμένες αναλύσεις, όσον αφορά τη στάση του ΚΚΕ, στην σύγχρονη εποχή, ούτε βοηθούν οι ιστορικές αναφορές, σχετικά, με το κόμμα αυτό. 

Άλλωστε κάποιες ιστορικές αναφορές, αν και όχι εκτεταμένες, γίνονται, στο αρχικό βίντεο και δεν χρειάζεται να μεταφερθούν και στο παρόν κείμενο.