450 πΧ. Ο κόσμος, σύμφωνα, με τον Ηρόδοτο. 1ος-2ος αιώνες πΧ. Τάφος-Ηρώο, στην Κοζάνη. 29 πΧ. Πέργαμος. 300 πΧ-350 μΧ. Νίκαια, Βυζάντιο. 1297-1911. Τραπεζούντα. Παναγία Σουμελά. 27-5-1797. Η εκτέλεση του Φρανσουά-Νοέλ "Γκράκχο" Μπαμπέφ. 1923. Ο γραμματέας του ΣΕΚΕ/ΚΚΕ Νίκος Σαργολόγος. 10ος/1940. Ο διάδοχος Παύλος ήταν, υπό κράτηση, όπως έγραφαν οι “New Times”? 1941. Η Κρήτη στα χρόνια της Κατοχής. 1955. Δουργούτι, Νέος Κόσμος, Αθήνα. 1-6-1962. “Σοβιετική Ένωση”. Η εργατική απεργία και η σφαγή στο Νοβοτσερκάσκ. 29-5-1963, Αθήνα. Το άγαλμα του Harry Truman. 1969. Πόλεμος Βιετνάμ. 28-5-1979. Αθήνα. Η υπογραφή της ολέθριας Πράξης Προσχώρησης της Ελλάδας, στην ΕΟΚ. 2024-2026. Δημοσκοπήσεις, στην Ελλάδα. 2100. Ο πληθυσμός, στις χώρες της νατοϊκής Ευρώπης, με μηδενική εισροή μεταναστών και μετέπειτα. (217).

Ιουνίου 03, 2026

Ιούνιος 2026. Του κτυπούν την πόρτα, αλλά…

450 πΧ. Ο κόσμος, με τα μάτια του Ηρόδοτου.

1ος αιώνας πΧ - 2ος αιώνας πΧ. Τάφος-Ηρώο, στην Κοζάνη.

Αρχαιότητες, που χρονολογούνται από τα προϊστορικά, μέχρι τα ρωμαϊκά χρόνια και βυζαντινά χρόνια, έχουν αποκαλυφθεί, κατά καιρούς, σε διάφορα σημεία της πόλης της Κοζάνης. Άλλωστε, η καίρια γεωγραφική της θέση ήταν φυσικό να προσελκύσει, από νωρίς, το ενδιαφέρον των ανθρώπων, για μόνιμη εγκατάσταση. Τα ευρήματα αυτά, κτερίσματα τάφων τα περισσότερα, που ήρλαν, στο φως κατά την διάρκεια εκσκαφικών εργασιών, μαρτυρούν, για την ύπαρξη σημαντικής διαχρονικά πόλης, της οποίας, όμως, η θέση δεν έχει εξακριβωθεί, μέχρι σήμερα. Στην οδό Αρκαδίου, εντοπίσθηκε, το 1991, κατά την διάνοιξη αγωγού και ανασκάφηκε, στην συνέχεια, μεγάλος κτιστός οικογενειακός τάφος-ηρώο, ο οποίος είναι βέβαιο ότι ανήκει, σε οργανωμένο νεκροταφείο ρωμαϊκών χρόνων, μεγάλο μέρος του οποίου καταστράφηκε, κατά την κατασκευή του σιδηροδρομικού σταθμού. Είχε συληθεί, από την αρχαιότητα, αλλά διασώθηκαν μεγάλη μαρμάρινη σαρκοφάγος και, μαρμάρινα, επίσης, πορτραίτο ηλικιωμένης γυναικείας μορφής, δύο κεφάλια γυναικείων αγαλμάτων και κεφάλι αγοριού, αριστουργήματα της γλυπτικής του 1ου και 2ου αι. μ.Χ. Τα ευρήματα αυτά ανατρέπουν την επικρατούσα εικόνα της επαρχιακής τέχνης, με δεύτερα έργα, χωρίς ιδιαίτερες καλλιτεχνικές αξιώσεις, που γνωρίζαμε, ως τώρα, για την περιοχή και την Άνω Μακεδονία, γενικότερα και διαμορφώνουν νέα εικόνα ακμής της γλυπτικής τέχνης, η οποία ενισχύεται και από την αναγραφή ονομάτων καλλιτεχνών, σε τέσσερα επιγραφικά μνημεία, από τα Πετρανά, την Άνω Κώμη, την Αιανή και την Σπηλιά, αντίστοιχα. Επιπλέον, σε συνδυασμό, με την αποσπασματική, δυστυχώς, επιγραφή, που βρέθηκε, κατά την εκσκαφή, προς κατασκευή δικτύου υπονόμων, στην κεντρική πλατεία της πόλης, το 1931 και αναφέρεται, σε αυτόνομη πόλη, με Βουλή και Δήμο, στον 2ο αι. μ.Χ., αποδεικνύουν την ύπαρξη σημαντικής πόλης, στα χρόνια αυτά. Η επιγραφή αυτή σώζεται, πάνω σε μαρμάρινο τμήμα μεγάλης τιμητικής στήλης, ή βωμού και μας πληροφορεί, για την διοικητική οργάνωση της πόλης, με Βουλή και Δήμο, στα χρόνια της ρωμαϊκής κατάκτησης: [Κ]ατά το δό[ξαν τη] ¦ [β]ουλη και [τω δή-] ¦ [ω] Μ. Μάλει[ον Απολ-] ¦ [λ]οδώρου [......] ¦ [..] .. Αγρίπ[πας (;) [...] ¦ [Π]ρείμος Τ[......] ¦ ---------.

Εφορεία Αρχαιοτήτων Κοζάνης

Οι αρχαιολόγοι χαρτογραφούν ψηφιακά τον ναό (στην αρχαία πόλη της Περγάμου) όπου, το 29 π.Χ., έλαβε χώρα για πρώτη φορά η λατρεία του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Τη δεκαετία του '90 μ.Χ., ο Χριστιανός προφήτης Άγιος Ιωάννης, ο οποίος έγραψε το Βιβλίο της Αποκάλυψης της Καινής Διαθήκης, ονόμασε αυτόν τον ναό «θρόνο του Σατανά» και τον Ρωμαίο αυτοκράτορα θηρίο που βγήκε από τη θάλασσα με έναν ειδικό αριθμό - το 666 (ο πλέον παγκοσμίως διάσημος «Αριθμός του Θηρίου»). Η ιστορία του Ιωάννη για τον Διάβολο που έδωσε στο Θηρίο πολιτική εξουσία εξακολουθούσε να απεικονίζεται στον Μεσαίωνα, όπως απεικονίζεται εδώ (το «Θηρίο» είναι στα δεξιά).

300 μΧ. - 350 μΧ. Νίκαια. Μια σειρά από εντυπωσιακές αρχαιολογικές ανακαλύψεις στην Τουρκία αλλάζουν τα δεδομένα γύρω από τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού, αποκαλύπτοντας νέες πληροφορίες για την εξάπλωση της θρησκείας στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ανάμεσα στα σημαντικότερα ευρήματα είναι η καλύτερα διατηρημένη πρώιμη απεικόνιση του Ιησού που έχει βρεθεί ποτέ.

Η τοιχογραφία εντοπίστηκε στην πόλη Ιζνίκ της δυτικής Τουρκίας —την αρχαία Νίκαια— μέσα σε υπόγειο οικογενειακό τάφο με ελάχιστο οξυγόνο, γεγονός που επέτρεψε στα χρώματα να διατηρηθούν σχεδόν ανέπαφα επί περίπου 1.800 χρόνια.

Η εικόνα παρουσιάζει τον Χριστό ως «Καλό Ποιμένα», κρατώντας ένα κριάρι στους ώμους του, και χρονολογείται στις αρχές έως τα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, πρόκειται για μία από τις πέντε αρχαιότερες γνωστές απεικονίσεις του Ιησού ως ενήλικα.

Η μορφή του διαφέρει σημαντικά από τις μεταγενέστερες βυζαντινές εικόνες: εμφανίζεται χωρίς γενειάδα, με κοντά μαλλιά και ντυμένος με αριστοκρατικά ρωμαϊκά ενδύματα.

13ος αιώνας μΧ. Χάρτης, με την γλωσσική κατανομή του πληθυσμού, στην σημερινή Τουρκία.

27/5/1797. "Ο πρώτος ενεργός κομμουνιστής": το Γαλλικό αστικό κράτος εκτελεί τον Φρανσουά-Νοέλ "Γκράκχο" Μπαμπέφ, τον πρώτο που στρατεύτηκε στις αυτοτελείς προσπάθειες του προλεταριάτου να επιβάλει τα δικά του ταξικά συμφέροντα σε μια εποχή γενικού ξεσηκωμού.

Γεννήθηκε 23 Νοεμβρίου 1760 στο Σαιν-Κεντέν από φτωχή οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν στρατιώτης που αυτομόλησε το 1738 στον Αυστριακό στρατό και είχε επιστρέψει στη Γαλλία μετά την αμνηστία το 1755.

Η οικογένεια ζούσε σε μεγάλη φτώχεια και ο νεαρός Φρανσουά – Νοέλ, χρειάστηκε να εργαστε7 σκληρά από 14 ετών. Μετά την απώλεια του πατέρα του, το 1780, η ευθύνη να συντηρήσει την μητέρα του και τα αδέλφια του έπεσε αποκλειστικά πάνω του.

Το 1787 συνέγραψε το πρώτο κείμενό του με τίτλο "Διαρκές Κτηματολόγιο", που το εξέδωσε, καθώς και την μπροσούρα "Ο νέος χωρισμός των Τάξεων του Μιραμπ"», το 1790 στο Παρίσι, μέσα στην ταραγμένη ατμόσφαιρα της Γαλλικής Επανάστασης, όπου είχε δει από κοντά την κατάληψη και κατεδάφιση της Βαστίλης.

Μετά από αρθρογραφία σε διάφορες ριζοσπαστικές εφημερίδες της εποχής με τα ψευδώνυμα "Καμίλλος" και "Γράκχος" συνελήφθη στις αρχές του Ιουλίου 1790, αλλά έτυχε της άμεσης υποστήριξης της εφημερίδας "Φίλος του Λαού" του Zαν Πωλ Μαρά κι αφέθηκε ελεύθερος.

Τον Οκτώβριο του 1790 μετακόμισε στο Ροϊ, από όπου εξέδιδε για μερικούς μήνες την επαναστατική εφημερίδα "Ο ανταποκριτής της Πικαρδίας", η οποία σταμάτησε μετά από 40 συνολικά τεύχη.

Τα άρθρα του του κόστισαν 200 μηνύσεις σε διάστημα 6 μόλις μηνών και μια ακόμη σύλληψη και φυλάκιση, ενώ παύθηκε από δημοτικός σύμβουλος στην δημαρχεία του Ροϊ, όπου είχε εκλεγεί τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς.

Τον Μάρτιο του 1791 και ενώ ήδη η σύζυγός του είχε υποχρεωθεί να πουλήσει τα έπιπλα του σπιτιού τους για να πληρώσει τα χρέη της οικογένειας, διορίστηκε εντεταλμένος για την καταγραφή της εθνικής περιουσίας στο Ροϊ,

Μετά από μερικούς μήνες διώχθηκε και από εκεί επειδή προπαγάνδιζε την ανάγκη διανομής των χωραφιών.

Το 1793 έφυγε για το επαναστατημένο Παρίσι όπου διορίστηκε γραμματέας στην "Επιτροπή Επισιτισμού" της Κομμούνας, ενώ στις 23 Αυγούστου καταδικάστηκε ερήμην από δικαστήριο σε 20ετή φυλάκιση με βάση ένα στημένο από τους εχθρούς του κατηγορητήριο περί υποτιθέμενης "πλαστογραφίας" κατά την διάρκεια της υπηρεσίας του στο Ροϊ.

Σε υλοποίηση της δικαστικής απόφασης συνελήφθη τον Νοέμβριο 1793 και στις 18 Ιουλίου 1794 δικάστηκε σε κακουργιοδικείο στο Λαόν. Όμως οι δικαστές ακύρωσαν ομόφωνα την προηγούμενη καταδικαστική απόφαση και τον αθώωσαν πανηγυρικά, αποφαινόμενοι ότι η όλη υπόθεση ξεκίνησε από προσωπικό φθόνο φιλομοναρχικών στοιχείων.

Όταν ξαναγύρισε στο Παρίσι εξέδωσε από τις 3 Σεπτεμβρίου του 1794 την εφημερίδα "Για την Ελευθερία του Τύπου" αρχικά με θέσεις κατά των ανατραπέντων "τρομοκρατών" και υπέρ των "θερμιδωριανών" (ο Ροβεσπιέρος είχε εκτελεστεί τον προηγούμενο Ιούλιο)

Μέσα σε έναν μόλις μήνα ωστόσο, μετακινήθηκε προς τις ροβεσπιερικές θέσεις και μετονόμασε την εφημερίδα του σε "Βήμα του Λαού" και υιοθέτησε μόνιμα πλέον το όνομα "Γράκχος".

Επέλεξε το όνομα "Γράκχος" ως φόρο τιμής στους αδελφούς Γράκχους της Αρχαίας Ρώμης, οι οποίοι είχαν δολοφονηθεί επειδή προσπάθησαν να μοιράσουν τη γη στους φτωχούς.

Οι επιθέσεις του στην ατομική ιδιοκτησία και η ανοικτή πλεόν υποστήριξη στους εκτελεσμένους Ροβεσπιέρο, Σαιν Ζυστ και Κουτόν οδήγησαν στην σύλληψη του πριν καν τελειώσει ο Οκτώβριος και φυλακίστηκε για ένα διάστημα στο Αρράς, όπου γνώρισε φυλακισμένους ροβεσπιεριστές, όπως τον γνωστό εκδότη της "Επιθεώρησης της Ισότητας" Λεμπουά.

Αποφυλακίστηκε για λίγο, τοποθετήθηκε ξανά υπέρ του Ροβεσπιέρου και υπέρ του Συντάγματος του 1793 στο τεύχος 33 της εφημερίδας του και φυλακίστηκε ξανά τον Φεβρουάριο του 1795.

Φιλομοναρχικοί έσπασαν τα γραφεία της εφημερίδας του και έκαψαν δημόσια τα αντίτυπα που βρήκαν σε μια μεγάλη πυρά.

Στην φυλακή γνώρισε τον Ιταλό επαναστάτη και "ροβεσπιεριστή" Φίλιππο Μπουοναρόττι, τον οικοδεσπότη του Ροβεσπιέρου, Μωρίς Ντυπλαί και τον Μαρκ Αντουάν Ζυλιέν.

Μετά την δεύτερη αποφυλάκισή του στις 31 Οκτωβρίου του ιδίου έτους μέσα από το "Βήμα του Λαού" (που επανεκδόθηκε από το 35ο τεύχος) ενέτεινε την πολεμική του προς το καθεστώς του "Διευθυντηρίου" και καλούσε την εφαρμογή του Συντάγματος του 1793.

Τον επόμενο μήνα συμμετείχε με τον Μπουοναρόττι στην ίδρυση της φιλο-ιακωβινικής οργάνωσης "Λέσχη του Πανθέου", που έλαβε το όνομά της από την πλατεία όπου πραγματοποιούσε τις συγκεντρώσεις της.

Το "Βήμα του Λαού" απετέλεσε το επίσημο όργανο της οργάνωσης, η οποία στις αρχές του 1796 αριθμούσε 17.000 μέλη, αρκετά από τα οποία ήσαν και μέλη της φρουράς του Παρισιού ή μέλη του ιακωβινικού στρατιωτικού σώματος "Πατριώτες του ’89"

Η δράση της "Λέσχης του Πάνθεου" ανησύχησε τους συντηρητικούς και τελικά 27 Φεβρουαρίου 1796 ο Ναπολέων Βοναπάρτης προέβη κατ’ εντολή του "Διευθυντηρίου" στην διάλυση της.

Ο Μπαμπέφ, μαζί με άλλους αριστερούς Ιακωβίνους (Λεμπουά, Μπουοναρόττι, Νταρτέ, Λιντέ, κ.ά.) απάντησε με την άμεση ίδρυση της "Λέσχης των Ίσων" ("Societe des Egaux"), η οποία ήταν ιστορικά η πρώτη μεγάλη σοσιαλιστική επαναστατική οργάνωση της Γαλλίας.

Μετά το τελευταίο τεύχος του "Βήματος του Λαού" η "Λέσχη των Ίσων" εξέδωσε το "Μανιφέστο των Ίσων" του ουτοπικού σοσιαλιστή κι αναρχικού ποιητή Μαρεσάλ, αρχισυντάκτη του επαναστατικού περιοδικού "Ο Πρόσκοπος του Λαού", που μοιραζόταν από χέρι σε χέρι και στα λίγα τεύχη που εξέδωσε είχε γράψει άρθρα και ο Μπαμπέφ.

Στο "Μανιφέστο" του Μαρεσάλ η ατομική ιδιοκτησία δεχόταν ανοικτή επίθεση στο όνομα της Φύσης και υπήρχε κάλεσμα για μια νέα επανάσταση "πολύ πιο μεγάλη και σοβαρή" απο την Γαλλική επανάσταση που θα προχωρούσε πέρα απο τις αστικοδημοκρατικές διεκδικήσεις:

"Λαέ της Γαλλίας! Επί 15 αιώνες έζησες σκλάβος και, κατά συνέπεια, δυστυχισμένος. Τα τελευταία 6 χρόνια όμως, περιμένεις ανυπόμονα να αποκτήσεις επιτέλους την ανεξαρτησία, την ελευθερία και την ισότητα. Ισότητα!

Η Γαλλική Επανάσταση δεν ήταν παρά ο προάγγελος μιας επόμενης επανάστασης, πολύ πιο μεγάλης και πιο σοβαρής, η οποία και θα είναι η τελευταία. Ο λαός παρέλασε πάνω από τα κουφάρια των βασιλιάδων και των παπάδων που τόλμησαν να συμπαραταχθούν εναντίον του.

Το ίδιο θα πράξει και με τους νέους τυράννους του, με τους νέους πολιτικούς Ταρτούφους που έχουν θρονιαστεί στους θώκους των παλαιών… Συκοφάντες του αγώνα μας πολιτικοί, σωπάστε! Στην σιωπή της σύγχυσής σας ακούστε τα αιτήματά μας, αιτήματα που τα υπαγόρευσε η Φύση και τα στηρίζει η έννοια της Δικαιοσύνης"

Ο Μπαμπέφ έθετε ως σκοπό την άμεση επαναστατική κατάληψη της εξουσίας από τον λαό, την πλήρη κοινωνική αναδιοργάνωση και την ανακατανομή της ιδιοκτησίας της γης:

Για την "Λέσχη των Ίσων" η δημοκρατία δίχως κοινοκτημοσύνη, γενική υποχρέωση στην εργασία και κοινωνική ισότητα,

ισοδυναμούσε με κανονική δουλεία.

"Το πρώτο και πιο επικίνδυνο από όσα υπάρχουν γύρω μας, και επιπλέον το πιο ανήθικο, είναι το υποτιθέμενο δικαίωμα στην ιδιοκτησία. Ποιο είναι όμως αυτό το περίφημο δικαίωμα… εκτός από την απόλυτη επικράτηση του νόμου του πιο ισχυρού;"

Ο Μπαμπέφ κατάφερε να ιδρύσει, πυρήνες της οργάνωσης σε όλο το Παρίσι.

Η οργάνωση είχε σαν τμήματα της μικρές ομάδες, που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους και έτσι η ενδεχόμενη ανακάλυψή τους δεν μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την όλη οργάνωση.

Οι καθοδηγητές των ομάδων εργάζονταν σε όλες τις συνοικίες της πόλης και, μέσω διασυνδέσεων, διατηρούσαν την συνεχή τους επικοινωνία με τη μυστική Κεντρική Επιτροπή.

Διέδιδαν προπαγανδιστικό υλικό και ενημέρωναν την Κεντρική Επιτροπή για τις διαθέσεις των λαϊκών μαζών, για τον αριθμό των ήδη ενταγμένων μελών, αλλά και των συμπαθούντων.

Η Κεντρική Επιτροπή συνεδρίαζε σε διάφορα σπίτια και ένα από τα μέλη της φρόντιζε για την ογκώδη αλληλογραφία με τους οπαδούς στα τμήματα και στις βόρειες συνοικίες.

Σε πολλά καφενεία της πόλης τραγουδιόταν το τραγούδι που ο ίδιος είχε συνθέσει "Πεθαίνοντας από πείνα, πεθαίνοντας από κρύο"

Όμως η εξέγερση καταδόθηκε απο από τον μυστικό πράκτορα του "Διευθυντηρίου", πρώην λοχαγό Ζορζ Γκριζέλ, που είχε καταφέρει να διαβρώσει την οργάνωση.

Μετά από τις αναφορές του καταδότη ο υπουργός πολέμου Καρνό προσωπικά έδωσε εντολή στον νεαρό τότε στρατηγό Ναπολέοντα Βοναπάρτη να διαλύσει την οργάνωση και να συλλάβει τους ηγέτες της.

Ο ίδιος ο Μπαμπέφ συνελήφθη στις 10 Μαϊου 1796, την παραμονή της προγραμματισμένης από την οργάνωση ένοπλης εξέγερσης, στο κρυσφήγετό του στο σπίτι του ράφτη Τισώ.

Μαζί του πιάστηκαν οι Ωγκυστέν Νταρτέ και Φίλιππος Μπουοναρρότι, που από κοινού προσπαθούσαν να συντάξουν το επαναστατικό μανιφέστο, το οποίο θα κυκλοφορούσαν την επόμενη ημέρα ανάμεσα στον παρισινό λαό.

Την ίδια ημέρα συνελήφθησαν ενώ συνεδρίαζαν και οι υπόλοιποι ηγέτες της "Λέσχης των Ίσων".

1796 100 περίπου πρώην μέλη της "Λέσχης του Πανθέου" επεχείρησαν ανεπιτυχώς να εξεγείρουν τον λαό και να απελευθερώσουν τους κρατούμενους.

27 Αυγούστου 1796, όλοι οι κρατούμενοι όπως και δεκάδες άλλοι πραγματικοί ή όχι συνεργάτες τους μεταφέρθηκαν σαν ζώα μέσα σε σιδερένια κλουβιά, όπως και οι οικογένειές των περισσότερων από αυτούς, στις φυλακές της Βαντόμ, με μυστική διαταγή του "Διευθυντηρίου". Το "Διεθυντήριο" γνώριζε από τους χαφιέδες του ότι στις 27 και 28 του μηνός οι ομοϊδεάτες τους θα επιχειρούσαν μία ακόμη λαϊκή εξέγερση με σκοπό την απελευθέρωσή τους.

Η λαϊκή εξέγερση επιχειρήθηκε τελικά 7 Σεπτεμβρίου από χίλιους περίπου ένοπλους Παρισινούς Ιακωβίνους. Το σχέδιο όμως είχε καταδοθεί από χαφιέδες στο "Διευθυντήριο", του οποίου η έδρα φυλασσόταν από πολυάριθμη φρουρά, ενώ στην Γκρενέλ οι δυσαρεστημένοι στρατιωτικοί είχαν εξουδετερωθεί και έτσι οι επαναστάτες βρέθηκαν αντιμέτωποι τα πυρά των στρατιωτών του ταγματάρχη Μαρλό.

Με βαριές απώλειες (100 νεκρούς και βαριά τραυματίες) οι Ιακωβίνοι διαλύθηκαν κι η επιχείρηση απέτυχε.

Ηταν το τελευταίο επεισόδιο της Γαλλικής Επανάστασης.

Η κυβέρνηση φυσικά εκμεταλλεύθηκε τα γεγονότα και διέταξε την άμεση σύλληψη όλων των ομοϊδεατών των επαναστατών στο Παρίσι και τα περίχωρα.

Συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν συνολικά 800 περίπου άτομα, που δικάστηκαν από έκτακτα στρατοδικεία και 30 θανατώθηκαν έξω από την Γκρενέλ, ενώ εκατοντάδες άλλοι καταδικάστηκαν σε πολυετείς φυλακίσεις και εξορία.

Σε όλη την διάρκεια της δίκης, ο Μπαμπέφ τήρησε υπερήφανη και άκαμπτη στάση, δηλώνοντας στην απολογία του:

"Ενώθηκα με όλους τους δημοκράτες της χώρας, συνεπώς δεν είμαι υποχρεωμένος να κατονομάσω κανέναν ως συνεργό μου..

...Επιπλέον όλα τα μέσα είναι νόμιμα ενάντια στους τυράννους, συνεπώς δεν είμαι υποχρεωμένος να δώσω λεπτομέρειες για τα μέσα που χρησιμοποίησα. Μόνο όταν μου κόψουν τα χέρια, μόνο όταν οι δήμιοι σας μου ξεριζώσουν την γλώσσα, μόνο τότε θα πάψω να γράφω και να υπερασπίζομαι τους καταπιεσμένους πολίτες...

...Αρνούμαι να συζητήσω ανούσιες λεπτομέρειες για να υπερασπίσω τον εαυτό μου. Ας με κτυπήσουν όπως νομίζουν, αφού ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να πετύχουν απολύτως τίποτε. Εγώ θα κοιμηθώ απλώς εν ειρήνη, αγκαλισμένος αιώνια από την Αρετή".

26 Μαϊου 1797, οι Μπαμπέφ και Νταρτέ καταδικάστηκαν σε θάνατο στην γκιλοτίνα ως ένοχοι συνωμοσίας, οι Μπουοναρόττι, Ζερμαίν, Μορουά, και άλλοι σε εξορία στις γαλλικές αποικίες ως ένοχοι προτροπής του λαού σε στάση και οι υπόλοιποι αθωώθηκαν.

Στο άκουσμα της καταδικαστικής απόφασης, οι δύο επαναστάτες αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν καρφώνοντας ταυτόχρονα ο ένας τον άλλον με αυτοσχέδια στιλέτα, που είχαν ακονίσει στην πέτρα του κελλιού τους όσο ήταν στη φυλακή.

Ο Νταρτέ έχασε πολύ αίμα ενώ ο Μπαμπέφ πέρασε μια αγωνιώδη νύχτα μέσα σε αιμορραγίες και λιποθυμίες.

Στην πραγματικότητα, όταν το χάραμα της 27ης Μάη οδηγήθηκαν στην γκιλοτίνα ήταν σχεδόν νεκροί.

Τα καρατομημένα σώματά τους πετάχθηκαν από τους δήμιους σε έναν υπόνομο, όπως έγραψε ο Μπουοναρόττι, ωστόσο περισυλλέχθηκαν λίγο μετά από τους ομοϊδεάτες τους και τάφηκαν σιωπηλά στο χωράφι ενός συμπαθούντος χωρικού.

Οι Μπαμπέφ και Νταρτέ υπήρξαν τα τελευταία θύματα της "Λευκής Τρομοκρατίας" κατά την οποία η αντίδραση εξόντωσε τα τελευταία ριζοσπαστικά ίχνη της πραγματικής Γαλλικής Επανάστασης,

Όταν εκτελέστηκαν, ο Μπαμπέφ ήταν 36 ετών και ο Νταρτέ 28.

Αυτό ήταν το τέλος του "πρώτου κομμουνιστή αγκιτάτορα" όπως τον χαρακτήρισε ο Μαρξ, που ονειρεύτηκε μία και τελευταία επανάσταση που θα έβαζε τέλος στην ανισότητα και στην αδικία.

Δεκαπέντε χρόνια μετά την εκτέλεση του Μπαμπέφ ο γιος του, Εμίλ Μπαμπέφ πήρε εκδίκηση, σκοτώνοντας τον προδότη Γκριζέλ στις 22 Ιουνίου 1812.

Η ιστορική επίδραση του Φρανσουά-Νοέλ "Γράκχου" Μπαμπέφ υπήρξε τεράστια. Αν και η "Συνωμοσία των Ίσων" το 1796 απέτυχε πρακτικά, οι ιδέες και η μέθοδος δράσης του διαμόρφωσαν τη θεωρία των σύγχρονων επαναστάσεων και του κομμουνισμού.

Ο Μπαμπέφ μετατόπισε τον στόχο των επαναστάσεων από την απλή πολιτική αλλαγή (αστική δημοκρατία, δικαίωμα ψήφου) στην κοινωνική επανάσταση.

Σε μια εποχή που οι περισσότεροι επαναστάτες στη Γαλλία πάλευαν απλώς για το δικαίωμα της ψήφου ή την κατάργηση του βασιλιά, ο Μπαμπέφ είδε ότι οι φτωχοί παρέμεναν φτωχοί.

Ήταν ο πρώτος που τόλμησε να ζητήσει την πλήρη κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, θεωρώντας την ως την ρίζα κάθε κοινωνικής αδικίας, ο πρώτος που υποστήριξε-όχι στα λόγια αλλά στην πράξη-ότι η πραγματική ελευθερία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την πλήρη κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας και την κοινοκτημοσύνη των αγαθών.

Ο Μπαμπέφ επηρέασε ριζικά και τον τρόπο οργάνωσης των επαναστάσεων. Αντί για αυθόρμητες λαϊκές εξεγέρσεις, εισήγαγε το μοντέλο μιας πειθαρχημένης, μυστικής, πρωτοπόρας οργάνωσης που καθοδηγεί τις μάζες.

Η "Συνωμοσία των Ίσων" προέβλεπε ότι, αμέσως μετά την ανατροπή της κυβέρνησης, έπρεπε να εγκαθιδρυθεί μια προσωρινή, μεταβατική επαναστατική εξουσία.

Αυτή η ιδέα αποτέλεσε τον άμεσο πρόδρομο της θεωρίας του Μαρξ για τη δικτατορία του προλεταριάτου, ως την αναγκαία μεταβατική περίοδο πριν την αταξική κοινωνία.

Στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, οι Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς αναγνώρισαν τον Μπαμπέφ ως τον πρώτο που διατύπωσε τα αιτήματα του σύγχρονου προλεταριάτου κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης.

Ξεχώρισαν τον Μπαμπέφ από τους υπόλοιπους διανοητές, τονίζοντας ότι οι δικές του ιδέες δεν ήταν απλές φιλοσοφικές θεωρίες. Ήταν οι πρώτες πραγματικές διεκδικήσεις της εργατικής τάξης (του προλεταριάτου) μέσα στη φωτιά της Γαλλικής Επανάστασης

Εκτιμούσαν ιδιαίτερα δύο στοιχεία στον Μπαμπέφ: Την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας και ότι χαρακτήρισε την ατομική ιδιοκτησία ως πηγή κάθε αδικίας. Και ότι δεν περίμενε να αλλάξει ο κόσμος με λόγια, αλλά οργάνωσε μια επαναστατική οργάνωση για να πάρει την εξουσία.

Μάλιστα αναφέρουν τον Μπαμπέφ και την οργάνωσή του ως το "πρώτο ενεργό κομμουνιστικό κόμμα" στο βιβλίο τους "Η Αγία Οικογένεια" (Die heilige Familie), το οποίο εκδόθηκε το 1845.

Η θυσία του Μπαμπέφ τον μετέτρεψε σε αιώνιο σύμβολο και ήρωα για τις επόμενες γενιές επαναστατών, από τους σοσιαλιστές του 19ου αιώνα μέχρι τους Μπολσεβίκους του 20ού αιώνα.

1297. Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Ο Ιωάννης και ο γιος του Αλέξιος.

ΑΕ. 0,60 g. - 17,70 χιλιοστά.

Η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας ήταν Βυζαντινή αυτοκρατορία που ιδρύθηκε το 1204 μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης κατά τη διάρκεια της Δ' Σταυροφορίας. Δύο μέλη της δυναστείας των Κομνηνών, ο Αλέξιος και ο Δαβίδ Κομνηνάς, διέφυγαν στις νότιες ακτές της Μαύρης Θάλασσας και ίδρυσαν ανεξάρτητη αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Τραπεζούντα (στη σημερινή Τουρκία Τραπεζούντα). Αυτή η αυτοκρατορία θεωρούσε τον εαυτό της νόμιμο κληρονόμο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και συνέχισε να διατηρεί βυζαντινές διοικητικές δομές και πολιτιστικές παραδόσεις.

Β ́, βασίλευσε από το 1280 έως το 1297 ο Ιωάννης Μέγας Κομνηνός ήταν ένας από τους σημαντικότερους αυτοκράτορες της Τραπεζούντας. Η βασιλεία του χαρακτηρίστηκε από σχετική σταθερότητα και διπλωματικές σχέσεις με γειτονικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων διαφόρων Ιταλικών ναυτικών δημοκρατιών όπως η Μογγολία και η Γένοβα και η Βενετία. Υπό τη διοίκησή του, το εμπόριο έχει βελτιωθεί σημαντικά λόγω της στρατηγικής θέσης της Τραπεζούντας στον Δρόμο του Μεταξιού.

Προς το τέλος της βασιλείας του, ο Β ́ Υιός του Ιωάννη Β ́ ανυψώθηκε στον Αλέξιο στη θέση του κοινού αυτοκράτορα (συμβασίλεος)· αυτή η εξέλιξη απεικονίζεται οπτικά στην πλάτη αυτού του μενταγιόν. Η εφαρμογή αυτή έγινε ευρέως διαδεδομένη στον βυζαντινό κόσμο με σκοπό να εξασφαλίσει την κληρονομιά της κανονικής δυναστείας και να ενισχυθεί η νομιμότητα της κυβερνούσας δυναστείας. Η απεικόνιση δύο αυτοκρατόρων μαζί δίνει έμφαση όχι μόνο στην αρχή της δυναστείας αλλά και στην ιδεολογική σύνδεση με την Ρωμαϊκή-Βυζαντινή αυτοκρατορική παράδοση.

Αυτό το νόμισμα, επομένως, δεν είναι απλώς ένα μέσο πληρωμής, αλλά μια πολιτική δήλωση: επιβεβαιώνει τη νομιμότητα της διοίκησης Κομνηνού στην Τραπεζούντα, αντικατοπτρίζει τον κεντρικό ρόλο του Ορθόδοξου Χριστιανισμού εντός του κράτους (όπως αποδεικνύεται από την απεικόνιση του Ιησού) και εκφράζει μια συνεχή αξίωση στη βυζαντινή κληρονομιά. Στην εποχή των πολιτικών κλάσματος και των εξωτερικών απειλών, αυτό το είδος συμβολικής επικοινωνίας μέσω νομισμάτων είχε μεγάλη σημασία.
Πηγή:
https://www.biddr.com/auctions/concordianumismatic/browse?a=5705&l=7025254

1870. Τραπεζούντα.

19ος αιώνας (τέλη) - 20ος (αιώνας αρχές). Γκιρεσούν, Τουρκία. Η πόλη, πριν την μικρασιατική καταστροφή.

1901 Trabzon Çarşısında mutlu insanlar. (Τραπεζούντα. Ευτυχισμένοι άνθρωποι, στην αγορά).

Πλάτανα (Akçaabat). Επαρχία Τραπεζούντας.

1911. Bayburt, περιοχή Τραπεζούντας.

10/3/1914. Δυρράχιο. Λειτουργία του Νόλη.

Η Fan Noli πραγματοποιήθηκε στο Δυρράχιο στις 10 Μαρτίου 1914, τρεις ημέρες μετά την άφιξη του Πρίγκιπα Βιντ. Στην επόμενη ανάρτησή μας θα σας δείξουμε σπάνια κινηματογραφικά πλάνα εκείνης της περιόδου με ημερομηνία 7 και 8 Μαρτίου 1914.

Η εικόνα δείχνει τον Fan Noli να μιλάει. Η μπάλα έχει καλυφθεί από λουλουδάτα διακοσμητικά που έμειναν στο Δυρράχιο από τους εορτασμούς για τη δεξίωση του Vid. Στο αριστερό του χέρι βρίσκεται ο γνωστός καθολικός ιερέας Dom Nikolë Kaçorri και μπροστά τους ο φλεγόμενος εθνικιστής Dervish Hima με το λευκό κελί, χειροκροτώντας και οι δύο.

Ήταν η δεύτερη φορά που ο Νόλι ήρθε στο Δυρράχιο και ο κόσμος ήξερε τη φήμη του.

Η λειτουργία διεξήχθη στην πλατεία Jalla δίπλα στη θάλασσα κοντά στο Konak, περίπου εκεί που βρίσκεται σήμερα η Βελιέρα.

Η Noli Mass ήταν ιστορική γιατί διεξήχθη στα Αλβανικά για πρώτη φορά. Ο Μητροπολίτης Δυρραχίου Ιάκωβος, δεν είχε επιτρέψει να γίνει η λειτουργία εντός της εκκλησίας, του οποίου το καμπαναριό φαίνεται στο βάθος. Η χρήση της αλβανικής γλώσσας δεν επιτρεπόταν στις Αλβανικές Ορθόδοξες εκκλησίες.

Η Νόλι αναγκάστηκε να κάνει λειτουργία σε φτιαγμένο τριβούνο, όπως φαίνεται στη φωτογραφία. Η Ολλανδική φρουρά, ο μουφτής με τους ιμάμηδες και άλλους πολίτες του Δυρραχίου είχε φτάσει. Πριν τη λειτουργία, ο Dervish Hima μίλησε για την ενοποίηση τριών θρησκειών στην Αλβανία.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Ushtimi i Kruja, θρησκευτικοί εκπρόσωποι οδήγησαν στον τριβούνο με τον πατέρα Νόλι και τον πατέρα Δαμιανό του Μπεράτ, οι οποίοι άρχισαν να προσεύχονται στον Θεό για τον βασιλιά και τη βασίλισσα στη μητρική τους γλώσσα.

#FanNoli #Durres #10Mars1914 #PrincVidi #MeshaNëShqip #HistoriaShqiptare #Shqipëria1914 #DurrësiHistorik #DomNikollëKaçorri #DervishHima #shqiperia #albania

1923. Στην φωτογραφία βλέπουμε αριστερά τον Τρικούπη σε αιχμαλωσία.Μετά την έναρξη της τουρκικής επίθεσης στις 13 Αυγούστου 1922 στο Αφιόν Καραχισάρ, οι ελληνικές γραμμές κατέρρευσαν μέσα σε λίγες ώρες λόγω εξάντλησης, ελλείψεων και πλήρους τουρκικής υπεροχής. Το Α΄ Σώμα Στρατού του Νικόλαου Τρικούπη δέχτηκε το κύριο βάρος της επίθεσης και πολύ γρήγορα αποκόπηκε από τα υπόλοιπα τμήματα. Οι διαταγές από τη Σμύρνη έφταναν καθυστερημένα ή δεν έφταναν ποτέ, οι μονάδες έχαναν επαφή μεταξύ τους και το τουρκικό ιππικό πέρασε στα νώτα των Ελλήνων, κλείνοντας δρόμους υποχώρησης. Στις 15 Αυγούστου η διάρρηξη ήταν πλήρης και οι ελληνικές δυνάμεις υποχωρούσαν άτακτα προς τα δυτικά. Ο Τρικούπης, που είχε διοριστεί Αρχιστράτηγος από την αντιβενιζελική κυβέρνηση και τον βασιλιά Κωνσταντίνο Α΄ χωρίς να το γνωρίζει, προσπαθούσε να συγκρατήσει ό,τι είχε απομείνει από το Σώμα του, αλλά οι μονάδες ήταν εξαντλημένες, χωρίς νερό, χωρίς πυρομαχικά και χωρίς συνοχή.Στις 17 Αυγούστου, κοντά στο Καρατζά Χισάρ, ο Τρικούπης περικυκλώθηκε από τουρκικές δυνάμεις. Μαζί με τον υποστράτηγο Δίγκα και λίγους αξιωματικούς του επιτελείου του παραδόθηκε, αναγνωρίζοντας ότι δεν υπήρχε καμία δυνατότητα διαφυγής. Οι Τούρκοι τον αντιμετώπισαν με αξιοπρέπεια και τον οδήγησαν αρχικά σε ένα μικρό χωριό για καταγραφή. Την επόμενη μέρα μεταφέρθηκε στο Αφιόν Καραχισάρ, όπου κρατήθηκε σε στρατιωτικό κτίριο. Εκεί έγινε η ιστορική συνάντηση με τον Μουσταφά Κεμάλ. Ο Κεμάλ σηκώθηκε, τον χαιρέτησε ευγενικά, του πρόσφερε τσιγάρο και τον ρώτησε αν γνώριζε ότι είχε διοριστεί Αρχιστράτηγος. Ο Τρικούπης απάντησε ότι δεν είχε λάβει καμία ενημέρωση. Τότε ο Κεμάλ του είπε τη φράση που έμεινε στην ιστορία: «Εγώ σας διόρισα», εννοώντας ότι η ταχύτητα της τουρκικής προέλασης έκανε τον διορισμό του να μην φτάσει ποτέ στα χέρια του. Η συζήτηση ήταν ψύχραιμη και ανθρώπινη· ο Τρικούπης παραδέχτηκε την πλήρη κατάρρευση του μετώπου και ο Κεμάλ αναγνώρισε ότι η ήττα δεν ήταν προσωπική του ευθύνη αλλά αποτέλεσμα συνολικών πολιτικών και στρατηγικών λαθών της Ελλάδας.Μετά τη συνάντηση, ο Τρικούπης μεταφέρθηκε σε καλύτερο χώρο κράτησης, του δόθηκαν ρούχα, φαγητό και δυνατότητα επικοινωνίας. Λίγες μέρες αργότερα μεταφέρθηκε στην Άγκυρα, όπου κρατήθηκε σε αξιοπρεπείς συνθήκες, όπως προβλέπεται για αιχμάλωτο στρατηγό. Οι Τούρκοι τον αντιμετώπισαν με σεβασμό σε όλη τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του, κατόπιν εντολής του Κεμάλ. Παρέμεινε εκεί μέχρι την Ανακωχή των Μουδανιών τον Οκτώβριο του 1922, οπότε και ξεκίνησε η διαδικασία ανταλλαγής αιχμαλώτων. Μετά από διαπραγματεύσεις, ο Τρικούπης απελευθερώθηκε και επέστρεψε στην Ελλάδα. Παρά την ήττα, δεν διώχθηκε ποινικά· αποστρατεύτηκε και έζησε ήσυχα μέχρι τον θάνατό του το 1956.Η πολιτική του ταυτότητα ήταν ξεκάθαρα αντιβενιζελική. Ανήκε στο βασιλικό στρατόπεδο, υποστήριζε τον Κωνσταντίνο Α΄ και βρισκόταν απέναντι στη βενιζελική παράταξη μέσα στο πλαίσιο του Εθνικού Διχασμού. Ο διορισμός του ως Αρχιστρατήγου έγινε από την αντιβενιζελική κυβέρνηση μετά την απομάκρυνση του Χατζανέστη.

Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ) που ΕΓΙΝΕ ΧΑΦΙΕΣ και ΚΑΤΑΧΡΑΣΤΗΣ για να ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΕΙ στις ΗΠΑ.

Στην φωτογραφία διακρίνεται ο Νίκος Σαργολόγος (1895-1974 Σικάγο) ο οποίος γεννήθηκε το 1895 στον Πύργο Ηλείας και ήταν μια από τις πιο σκοτεινές φυσιογνωμίες στην ιστορία του ΚΚΕ ο οποίος γύρω στο 1920 εντάχθηκε στο ΣΕΚΕ (μετέπειτα ΚΚΕ), και εκλέχθηκε στην Κεντρική του Επιτροπή ως έμμισθο επαγγελματικό στέλεχος, συμμετέχοντας στην υπερεπαναστατική τάση του κόμματος μαζί με τον Ευάγγελο Παπαναστασίου, ενώ τον Οκτώβριο του 1922 εκλέχθηκε Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.

Στο ‘’4ο Συνέδριο της Κομιντέρν’’ στην Μόσχα το 1922 ο Σαργολόγος συμμετείχε σαν εκπρόσωπος του ΣΕΚΕ μαζί με τους Α.Χαϊτά και Σ. Μάξιμο, ενώ τον Δεκέμβριο του 1923 στο ‘’6ο Συνέδριο της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας’’ (ΒΚΟ) στη Μόσχα, με κύριο θέμα την αυτονόμηση της Μακεδονίας και της Θράκης ο Σαργολόγος ως αντιπρόσωπος του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ) ψήφισε ΥΠΕΡ της αυτονομήσεως της Μακεδονίας και της Θράκης, υπερψηφίζοντας την πρόταση των Βουλγάρων Βασίλι Κολάρωφ και Γκεόργκι Δημητρώφ εκπροσώπων του Κ.Κ.Βουλγαρίας.

Ο Νίκος Σαργολόγος που διατήρησε την θέση ως τον Σεπτέμβριο του 1923, διαγράφηκε από το κόμμα όταν χαρακτηρίστηκε «πράκτορας», και αργότερα, προστέθηκε και η κατηγορία του «καταχραστή», η οποία ήταν αληθής, καθώς καταχράστηκε 7.500 δολάρια που είχε πάρει από την Μόσχα ως «διεθνιστική βοήθεια» προς το ΚΚΕ, τα οποία καταχράστηκε και τα χρησιμοποίησε για να κάνει μια νέα αρχή στην Αμερική όπου διέφυγε μαζί με τη Γερμανίδα σύζυγό του που ήταν γραμματέας της Διεθνούς, ισχυριζόμενοι και οι δύο ψευδώς προς το ΚΚΕ όταν έφτασαν στην Ελλάδα ότι έπεσαν θύματα ληστείας, τα οποία χρήματα όμως όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων τα κράτησαν για να φύγουν αργότερα στην Αμερική, επιβεβαιώνοντας περίτρανα το γεγονός πως οι καλύτεροι καπιταλιστές είναι οι προλετάριοι.

Μάλιστα ο Νίκος Ζαχαριάδης το 1933 για τα 15 χρόνια δράσης του ΚΚΕ σε κείμενο με τίτλο «Από την πάλη για τη μετατροπή του Σοσιαλεργατικού κόμματος σε κομμουνιστικό», γράφει: «…Πολλά από τα ονόματα που αναφέρονται δεν βρίσκονται πλέον μέσα στο επαναστατικό κίνημα. Άλλοι έγιναν χαφιέδες - προβοκάτορες ή ήταν τέτοιοι, όπως ο Σαργολόγος, που υπηρετούσε ως διερμηνέας σε κάποιο εγγλέζικο ίδρυμα...».

Νίκος Σαργολόγος μάλιστα μαζί με την Γερμανίδα σύζυγό του αποφάσισαν το 1923 να συνεργαστούν με την ελληνική κυβέρνηση, δίνοντας πληροφορίες για το κόμμα και τα στελέχη του, ενώ ο ίδιος κατέθεσε σε πολλές δίκες στελεχών του KΚΕ ως μάρτυρας κατηγορίας. Στόχος της συνεργασίας τους με τις κρατικές υπηρεσίες ήταν να τους δοθεί άδεια για να μεταναστεύσουν στις ΗΠΑ. Τελικά το 1925-26 οι Ελληνικές κρατικές αρχές τους έδωσαν άδεια για την Αμερική ως επιβράβευση για τις υπηρεσίες που πρόσφερε τόσο ό ίδιος όσο και η σύζυγός του, και για τις πληροφορίες κατά των πρώην συντρόφων τους. Ο Σαργολόγος στις ΗΠΑ που πήγε άλλαξε όνομα και δεν ξανά γύρισε στην Ελλάδα, και απεβίωσε πάμφτωχος το 1974 στο Σικάγο.

Εργάτριες του Παπαστράτου στην ταράτσα του εργοστασίου την δεκαετία του 1930. Η έξοδος στην ταράτσα προβλεπόταν καθώς ακολουθούσαν ελαφριές ασκήσεις για σωματική άσκηση! Τα εγκαίνια του Παπαστράτου στον Πειραιά είχαν πραγματοποιηθεί στις 29 Μαΐου 1931 παρουσία του Πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου και όλων των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών της χώρας. Τα εγκαίνια λαμβάνουν διαστάσεις πανελλήνιου γεγονότος ύψιστης σημασίας για την εθνική μας οικονομία. Το συγκρότημα των Παπαστράτου στον Πειραιά δεν είχε όμοιό του όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρη την Ανατολή.

https://pireorama.blogspot.com/2020/06/adelfoi-Papastratou.html

“NEW YORK TIMES” : Ο ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ Η ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ ΥΠΟ ΚΡΑΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΤΑΞΑ.

Στις 30 Οκτωβρίου 1940, μόλις δύο μέρες μετά την ιταλική επίθεση, η αμερικανική εφημερίδα New York Times δημοσιοποίησε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που αφορούσε την Ελλάδα. Είναι γνωστό ότι η ήττα της Ιταλίας στα αλβανικά βουνά οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε τραγικά λάθη της ιταλικής διοίκησης. Οι Ιταλοί επιτέθηκαν χωρίς επαρκείς δυνάμεις σε ορεινή περιοχή και μάλιστα κατά τη διάρκεια του χειμώνα – μια εποχή που δεν ενδείκνυται για επιθετικές επιχειρήσεις.

Σύμφωνα με τον ανταποκριτή της εφημερίδας στη Ρώμη, η Ιταλία δεν χτυπούσε τότε την Ελλάδα όσο ισχυρά θα μπορούσε και δεν χρησιμοποιούσε την αεροπορία της με μεγάλη ένταση. Το άρθρο σημείωνε ότι η Ρώμη ήλπιζε ακόμη σε μια διπλωματική διευθέτηση· ο Έλληνας πρέσβης, αν και είχε ζητήσει το διαβατήριό του, βρισκόταν ακόμη στην ιταλική πρωτεύουσα. Παράλληλα, οι ιταλικές εφημερίδες στα κείμενά τους τόνιζαν ότι η Ιταλία δεν στρεφόταν εναντίον του ελληνικού λαού αλλά εναντίον της Αγγλίας, ζητώντας να τους παραχωρηθούν στρατηγικά σημεία της ελληνικής επικράτειας μέχρι το τέλος του πολέμου, ώστε η Ελλάδα να μη συρθεί περαιτέρω στο άρμα της αγγλικής πολιτικής.

Επικαλούμενο ιταλικές πηγές, το δημοσίευμα ανέφερε ότι φασιστικοί κύκλοι άφηναν να εννοηθεί πως βρίσκονταν σε εξέλιξη μυστικές διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου. Μάλιστα, υποστήριζαν ότι ο Διάδοχος Πρίγκιπας Παύλος, ο 37χρονος αδελφός του Βασιλιά Γεωργίου Β', ενδεχομένως να τοποθετούνταν στον ελληνικό θρόνο λόγω των ισχυρών ιταλικών του συμπαθειών. Οι ανταποκρίσεις του ιταλικού Τύπου ισχυρίζονταν ότι ο Πρίγκιπας Παύλος και η γερμανικής καταγωγής σύζυγός του, Φρειδερίκη, τελούσαν υπό κράτηση στο παλάτι τους στο Ψυχικό κατόπιν διαταγής του Πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος σχεδίαζε να στείλει τον Παύλο στην Κρήτη για να τον παραδώσει στους Βρετανούς.

Ανώτεροι φασιστικοί κύκλοι εκφράζοντας την αγανάκτησή τους για τη φημολογούμενη σύλληψη, δήλωναν ότι υπήρχε μια συγκεκριμένη ομάδα Ελλήνων με επιρροή που ανυπομονούσε να έρθει σε συμφωνία με την Ιταλία, βάσει του τελεσιγράφου που είχε επιδώσει ο Μουσολίνι. Ο Πρίγκιπας Παύλος παρουσιαζόταν ως ο μυστικός ηγέτης αυτής της ομάδας. Αν η ελληνική κυβέρνηση ανασχηματιζόταν κατά τα πρότυπα της τότε ρουμανικής κυβέρνησης, ο Παύλος θα μπορούσε να αναλάβει τον θρόνο για να επιφέρει τη συνεννόηση μεταξύ Ρώμης και Αθήνας. Ο έντονα φιλοβρετανός Βασιλιάς Γεώργιος Β' θα αναγκαζόταν σε εξορία, όπως είχε συμβεί και το 1924. Σύμφωνα με τους Ιταλούς, ο Μουσολίνι θα απαιτούσε έναν πλήρη κυβερνητικό ανασχηματισμό, δίνοντας στον Πρίγκιπα Παύλο τόσο τη μοναρχία όσο και την πολιτική ηγεσία του έθνους, εντάσσοντας την Ελλάδα στη «Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη».

Το άρθρο αυτό αποκτά μια άλλη διάσταση αν το συσχετίσει κανείς με μια παλαιότερη συνέντευξη του αείμνηστου τέως Βασιλιά Κωνσταντίνου. Αναφερόμενος στον πατέρα του, Παύλο, είχε αποκαλύψει ότι κατά την περίοδο του πολέμου και τη διαμονή τους στην Αίγυπτο, ο Παύλος αναγκάστηκε να εργαστεί σε συνεργείο αυτοκινήτων για να βιοποριστεί. Αυτή η αναφορά προκαλεί εντύπωση, αν αναλογιστεί κανείς πώς ήταν δυνατόν ο Διάδοχος οοονα βρίσκεται σε τέτοια οικονομική ανέχεια, την ίδια ώρα που ο αδελφός του είχε μεριμνήσει για τη μεταφορά του ελληνικού χρυσού. Το δημοσίευμα των New York Times προσφέρει μια πιθανή εξήγηση: αν οι υποψίες του Μεταξά και των Βρετανών είχαν βάση, ο Παύλος ενδεχομένως είχε βρεθεί σε βαθιά δυσμένεια, έχοντας κινηθεί στο παρασκήνιο με σκοπό – να αποτρέψει την καταστροφή της Ελλάδας.

1940. «Χάρτης των Ινστιτούτων Χωριών (Köy Enstitüleri) που υπήρχαν στην Τουρκία».

Τα Ινστιτούτα Χωριών ήταν πρωτοποριακά εκπαιδευτικά ιδρύματα που ιδρύθηκαν το 1940 στην Τουρκία για την εκπαίδευση δασκάλων με στόχο την ανάπτυξη της υπαίθρου.

Τα 21 ιστορικά Ινστιτούτα Χωριών που λειτούργησαν στη χώρα ήταν τα εξής (ομαδοποιημένα ανά περιοχή):

Αιγαίο (Aegean): Kızılçullu (İzmir), Akpınar (Lüleburgaz/Kırklareli), Ortaklar (Aydın), Gönen (Isparta).
Μαύρη Θάλασσα (Black Sea): Beşikdüzü (Trabzon), Kastamonu, Ladik (Samsun), Arifiye (Sakarya), Gölköy (Kastamonu), Çifteler (Eskişehir).
Κεντρική Ανατολία (Central Anatolia): Pazarören (Kayseri), Hasanoğlan (Ankara), Akçadağ (Malatya), İvriz (Konya).
Ανατολική & Νοτιοανατολική Ανατολία (Eastern & Southeastern Anatolia): Pulur (Erzurum), Cılavuz (Kars), Dicle (Diyarbakır), Düziçi (Osmaniye), Kepirtepe (Edirne), Erzin (Hatay), Aksu (Antalya).

Ο Γερμανός διοικητής του 100ού Συντάγματος Ορεινών Καταδρομέων απευθύνει ναζιστικό χαιρετισμό στους άνδρες του από την κορυφή του οχυρού Παλιουριώνες, το πρωί της παράδοσης του οχυρού στις 10 Απριλίου 1941. (Μουσείο Φωτογραφίας Δήμου Καλαμαριάς «Χρήστος Καλμεκερής»).

1941. Κρήτη. Στον πρώτο χρόνο της Κατοχής.

29 Μαΐου 1941. Ομάδα Γερμανών Αλεξιπτωτιστών, του 1ου και 2ου Τάγματος, του 1ου Συντάγματος, στην περιοχή της Νέας Αλικαρνασσού. Αναγνωρίζουν οι Ηρακλειώτες το σημείο;

Ακόμα μια φωτογραφία από το Κοντομαρί, τη μαύρη εκείνη ημέρα του Ιουνίου του 1941. Εντός του ερυθρού πλαισίου, ένας κάτοικος του χωριού, ο Γιώργος Γαλάνης, έτρεξε και ξέφυγε από τους Ναζί εγκληματίες, τη γλύτωσε με διαμπερές τραύμα στον πνεύμονα.

Για το υπόλοιπο της ζωής του, κοιμόταν στην πολυθρόνα. Συνολικά 9 κάτοικοι του χωριού την γλύτωσαν, ξεφεύγοντας από τους Γερμανούς.

Υ.Γ. Πληροφορίες για το Γιώργο Γαλάνη, από το φίλο και μέλος της ομάδας Γουλιέλμος Νίκος, Γουλιελμος Νικος

Μια συνηθισμένη φωτογραφία. Μια μάννα περπατάει σε μια ηλιόλουστη πόλη με δυο κορίτσια, ένα μεγαλύτερο κι ένα μικρότερο. Τίποτε το αξιοπερίεργο, τίποτε το σημαντικό. Κι όμως, αυτή η φωτογραφία είναι γνωστή σ’ όλο τον κόσμο.

Είναι Άνοιξη του 1942. Λένινγκραντ, κοντά στον κεντρικότερο δρόμο της πόλης, τη λεωφόρο Νιέφσκι. Την τράβηξε ένας πολεμικός ανταποκριτής. Ναι. Το 1942, στο πολιορκημένο εδώ και αρκετούς μήνες Λένινγκραντ.

Κοιτάξτε πιο προσεκτικά. Αν μπορείτε για μεγεθύνετε λίγο τη φωτογραφία. Ναι, τότε θα δείτε την τραγωδία μέσα στον ήλιο. Τον όλεθρο του πολέμου στη μορφή αυτών των τριών.

Αν τώρα διαβάσετε την ιστορία αυτής της οικογένειας αποκλείεται να την ξεχάσετε.

Κοιτάξτε καλύτερα!... Η μεσαία είναι μια ώριμη γυναίκα, η μάννα. Αριστερά ένα νεαρό κορίτσι, αλλά το πρόσωπο και το κορμί του μοιάζουν με γερόντισσας. Δίπλα τους ένα κοριτσάκι που χοροπηδάει. Για κοιτάξτε τα πόδια του. Μοιάζουν με σπιρτόξυλα. Προσέξτε τα γόνατά του…

Η μάννα είναι η Βερονίκα Αλεξάντροβνα Οπάχοβα. Η μεγαλύτερη κόρη της, η Λόρα, είναι 13 ετών, ενώ η μικρότερη, η Ντολόρες, μόλις 4. Ο πατέρας σκοτώθηκε το 1942 όταν προσπαθούσε να διασχίσει τη λίμνη Λάντογκα. Ήταν αρχιμουσικός ερασιτεχνικών ορχηστρών. Κατατάχθηκε στο στρατό και υπηρετούσε στο μηχανικό.

Η Ντολόρες προσπαθεί να χοροπηδήσει, να παίξει, παρόλο που τα γόνατά της είναι γεμάτα υγρό. Ακολουθούν την καθημερινή κυκλική διαδρομή τους στο κέντρο της πόλης. Η μητέρα τους την είχε επινοήσει για να τις κάνει να ξεχνούν τη σκέψη για το φαγητό. Λίγο πριν η Λόρα ήταν κατάκοιτη, έχοντας υποστεί παράλυση από την πείνα. Είχε παραλύσει η αριστερή πλευρά του σώματός της. Ο γιατρός συνέστησε πολλές βόλτες. Έτσι έκαναν βόλτες. Τα κορίτσια είχαν τεράστια θέληση. Είχαν και τη μητέρα τους που τα στήριζε. Έτσι επιβίωσαν.

Μετά τον πόλεμο δούλεψαν στην Ακαδημαϊκή χορωδία, στην πόλη τους. Για πολλά χρόνια η οικογένεια δεν ήξερε για την ύπαρξη της φωτογραφίας. Δεν ήξερε ότι η φωτογραφία τους είχε δημοσιευτεί σε πολλά έντυπα σ’ όλο τον κόσμο. Τους ενημέρωσαν οι γείτονες. Έτσι επισκέφθηκαν το Μουσείο Άμυνας της πόλης, όπου είδαν τη φωτογραφία και αναγνώρισαν τους εαυτούς τους.

Μόλις η Λόρα την είδε αισθάνθηκε άσχημα. Είναι κατανοητό. Είδε τον εαυτό της σε τέτοια κατάσταση! Θυμήθηκε τα πάντα! Ξανά για μια στιγμή την πλημμύρισε το ίδιο συναίσθημα της απόγνωσης και του τρόμου. Ένας άντρας, συνεργάτης του Μουσείου τις πλησίασε και είπε: «Τι κλαίτε; Εκείνη τη χρονιά, το 1941 - 1942 πέθαναν τόσοι άνθρωποι! Μη κλαίτε. Χάθηκαν πιά! Εσείς πρέπει να ζήσετε!» Μια γυναίκα όμως φώναξε: «Δεν βλέπετε!, Αυτές είναι στη φωτογραφία!». Ο άντρας τάχασε. Ζήτησε συγνώμη κι απομακρύνθηκε.

Να τι μπορεί να δει κανείς σε μια φωτογραφία. Για τον άγνωστο πολεμικό ανταποκριτή αυτή η φωτογραφία αναδείκνυε την ελπίδα, τη δίψα για ζωή. Για μας, για τα παιδιά μας, αναδεικνύει με απίστευτη λιτότητα όλη τη φρίκη του πολέμου. Αναδεικνύει το απάνθρωπο πρόσωπο του φασισμού, που, δυστυχώς, ζωντανεύει ξανά!

Απο:Tasos Anastasopoulos

Η «Πρώτη Αιγαιακή Ταξιαρχία Κρούσης» από Σλαβομακεδόνες που προέρχονταν από την Ελλάδα

παρελαύνει στο Μοναστήρι.

Στα τέλη του 1944 Σλαβομακεδόνες από την Ελλάδα με επικεφαλής τον Ηλία Δημάκη, γνωστότερο ως Γκότσε, λόγω της αποσχιστικής τους δράσης, ήρθαν σε ρήξη με το ΚΚΕ και αποχώρησαν από την Ελλάδα. Στο Μοναστήρι, όπου κατέφυγαν, ίδρυσαν την «Πρώτη Αιγαιακή Ταξιαρχία Κρούσης». Διοικητής του σώματος τοποθετήθηκε ο Ηλίας Δημάκης, Υποδιοικητής ο παλαιός Σνοφίτης Ναούμ Πέγιωφ από το χωριό Γάβρος της Καστοριάς, ο οποίος είχε διαφύγει στην “ΛΔΜ” ήδη από τον Ιούνιο του 1944, Πολιτικός Επίτροπος ο Μιχαήλ Κεραμιτζίεφ, συγχωριανός του Πέγιωφ και Υποεπίτροπος ο Βανγκέλ Αγιάνοφσκι – Ότσε από την περιοχή της Έδεσσας. Οι άνθρωποι αυτοί στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου εργάσθηκαν εντατικά για την απόσχιση της ελληνικής Μακεδονίας και την ένταξή της στη γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία. Βρίσκονταν μάλιστα σε απόλυτη συμφωνία με την τοπική ηγεσία στη ΛΔΜ, η οποία ποτέ δεν έκρυψε τα επεκτατικά της σχέδια επί των βορείων ελληνικών επαρχιών.

Πηγή κειμένου - φωτογραφίας: ΟΜΗΡΟΙ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ: Φυγάδες, περιουσίες και επαναπατρισμός. Απόρρητα αρχεία της Γιουγκοσλαβίας.

1940 (δεύτερο μισό δεκαετίας). Γερμανικές Αεροπορικές βόμβες τύπου SC 500 και SC 1000, (χρησιμοποιούνταν εναντίον σκληρών θωρακισμένων στόχων), από το stock της Luftwaffe που παρέμεινε στο Ηράκλειο, μετά την αποχώρηση των Ναζί. (Οι παραπάνω πληροφορίες από τον κύριο John Terniotis).

Οι βόμβες απενεργοποιήθηκαν από πυροτεχνουργούς και αργότερα χρησιμοποιήθηκαν για τη περίφραξη ιδιοκτησιών. Τις βλέπετε σε περιοχή Ανατολικά του αεροδρομίου Ηρακλείου. Αναγνωρίζουν οι Ηρακλειώτες το σημείο;

Φωτογραφία του 1948 η οποία εμφανίζει νοσηλευόμενο τον τότε Ταξίαρχο Κων\νο Δόβα σε στρ\κο νοσοκομείο μετά την επική Μάχη της Κόνιτσας που διεξήχθη από 25-12-1947 έως 04-01-1948, που είχε ως αποτέλεσμα την συντριβή των επιτιθεμένων ξενοκίνητων συμμοριτών του ''ΔΣΕ'', όπου στην συγκεκριμένη μάχη ο εν λόγω αξκος διακρίθηκε εκτός από ηγήτωρ και ως μαχητής, ενώ στην φωτογραφία δίπλα του διακρίνεται κατά την διάρκεια της νοσηλείας του και η σύζυγός του.

1955. Δουργούτι, Νέος Κόσμος - Αθήνα.

Δεκεμβρίου του Το Δουργούτι ήταν η ανεπίσημη ονομασία της περιοχής που σήμερα ξέρουμε ως Νέος Κόσμος. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, πάνω από 1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες ήρθαν στην Ελλάδα. Η Αθήνα διπλασίασε τον πληθυσμό της μέσα σε μήνες.

Το κράτος, αδύναμο οικονομικά, έδωσε μικρά οικόπεδα σε άγονες περιοχές γύρω από την πόλη. Το Δουργούτι ήταν μια τέτοια περιοχή, νότια του Κουκακίου. Οι πρόσφυγες από τη Σμύρνη, την Πόλη, τον Πόντο, έφτιαξαν μόνοι τους τις πρώτες παράγκες από τσίγκο, ξύλα και ό,τι άλλο έβρισκαν. Χωρίς σχέδιο πόλης, χωρίς αποχέτευση, χωρίς δρόμους.

Μέχρι το 1955, 33 χρόνια μετά, οι παράγκες υπήρχαν ακόμα. Δίπλα τους είχαν αρχίσει να χτίζονται τα πρώτα μικρά προσφυγικά σπίτια με τις αυλές και τους ασβεστωμένους τοίχους που βλέπεις δεξιά.

Η σούστα με το γαϊδουράκι γύριζε στις λασπωμένες, αδιαμόρφωτες γειτονιές και πουλούσε φρούτα και λαχανικά. Οι νοικοκυρές κατέβαιναν με την πάνινη τσάντα και διάλεγαν επιτόπου. Το παζάρι ήταν μέρος της συναλλαγής.

Η σκηνή με τον άντρα που ψωνίζει κρεμμύδια ή πατάτες και τη γυναίκα δίπλα του είναι η καθημερινότητα του 1955. Τα ρούχα τους λένε πολλά: ο μανάβης με τη βρώμικη ποδιά της δουλειάς, η γυναίκα με το μαντήλι στο κεφάλι και την ποδιά του σπιτιού, οι άντρες με τα σακάκια ακόμα και στη φτώχεια. Αξιοπρέπεια μέσα στη λάσπη.

Οι προσφυγικοί συνοικισμοί δεν είχαν αποχετευτικό δίκτυο μέχρι τα τέλη του '50 και του '60. Τα νερά από τα πλυσίματα, τις αυλές, και συχνά οι βόθροι, έτρεχαν ελεύθερα στους χωματόδρομους. Το καλοκαίρι στέρευαν και μύριζαν. Τον χειμώνα γίνονταν χείμαρροι λάσπης.

Αυτό το "ρυάκι" ήταν η αιτία για τύφο, δυσεντερία και άλλες αρρώστιες που θέριζαν τις φτωχογειτονιές. Ήταν το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της εγκατάλειψης του κράτους και στο βάθος η Ακρόπολη. Το σύμβολο του "χρυσού αιώνα", του πολιτισμού, του τουρισμού. Από κάτω, η άλλη Αθήνα. Η Αθήνα της λάσπης, της προσφυγιάς και της επιβίωσης. Οι άνθρωποι ζούσαν 15 λεπτά με τα πόδια από το κέντρο, αλλά ήταν σε άλλον αιώνα.

Μέσα σε 30 χρόνια, οι πρόσφυγες του Δουργουτίου έχτισαν μια ολόκληρη συνοικία από το μηδέν. Άνοιξαν μαγαζιά, έφτιαξαν εκκλησιές, κράτησαν τα τραγούδια και τα φαγητά τους. Τα παιδιά τους, που μεγάλωσαν σε αυτές τις παράγκες, έγιναν οι επιστήμονες, οι τεχνίτες και οι έμποροι της επόμενης γενιάς.

Λίγα χρόνια μετά, στη δεκαετία του '60, ήρθε η αντιπαροχή. Οι παράγκες και τα μικρά σπίτια γκρεμίστηκαν και στη θέση τους φύτρωσαν οι πολυκατοικίες που βλέπεις σήμερα στον Νέο Κόσμο. Το Δουργούτι έσβησε από τους χάρτες, αλλά έμεινε στη μνήμη όσων το έζησαν.

Το ρυάκι σκεπάστηκε. Η σούστα έγινε φορτηγάκι. Αλλά το βλέμμα του άντρα δεξιά, που κοιτάζει κατευθείαν τον φακό, είναι ακόμα εδώ. Σαν να μας λέει: "Αυτοί ήμασταν. Μην μας ξεχάσετε."

Άννα Δανάλη

1945 Rize, Ινστιτούτο Τέχνης κοριτσιών.

Η Ζωή Λάσκαρη έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη δημόσια ζωή το καλοκαίρι του 1959, όταν συμμετείχε στα ελληνικά καλλιστεία που διοργάνωνε τότε η «Απογευματινή» και στέφθηκε πανηγυρικά «Σταρ Ελλάς». Τότε ήταν μόλις δεκαπέντε ετών και διαγωνίστηκε με το πραγματικό της όνομα, Ζωή Κουρούκλη, δηλώνοντας μεγαλύτερη ηλικία για να μπορέσει να λάβει μέρος. Η εντυπωσιακή ομορφιά, το λαμπερό χαμόγελο και η ξεχωριστή παρουσία της τράβηξαν αμέσως τα φώτα της δημοσιότητας και την ανέδειξαν ως το νέο πρόσωπο της εποχής.

Στη φωτογραφία η Ζωή Λάσκαρη ποζάρει με την συνοδό του Ιταλού ηθοποιού Walter Chiari που ήταν επίσημος προσκεκλημένος της βραδιάς. Ο τελικός των καλλιστείων πραγματοποιήθηκε στα Αστέρια Γλυφάδας. Λίγο αργότερα η Ζωή Λάσκαρη εκπροσώπησε την Ελλάδα στον διεθνή διαγωνισμό «Μις Υφήλιος» στο Λονγκ Μπιτς της Αμερικής, όπου όμως δεν κέρδισε κάποια διάκριση.

Η συμμετοχή της στα καλλιστεία ωστόσο υπήρξε καθοριστική για την πορεία της, καθώς εκεί την πρόσεξαν άνθρωποι του κινηματογράφου, ανάμεσά τους και ο σκηνοθέτης Γιάννης Δαλιανίδης. Έτσι άνοιξε ο δρόμος για τη λαμπρή καριέρα της στον ελληνικό κινηματογράφο.

1962 (καλοκαίρι). Η Γεωργία Βασιλειάδου στο λιμάνι της Ύδρας κατά την άφιξή της για τα γυρίσματα της κωμωδίας των Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη «Οι γαμπροί της Ευτυχίας» που γυρίστηκε σε σκηνοθεσία Σωκράτη Καψάσκη. Η ταινία συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο αγαπημένες κωμωδίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και με το πέρασμα των χρόνων κατέκτησε δικαιωματικά τη θέση της στις κλασικές δημιουργίες της χρυσής εποχής. Το σενάριο βασίστηκε στο ομώνυμο θεατρικό έργο των δύο συγγραφέων, το οποίο είχε προηγουμένως γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στο Θέατρο Φυρστ με πρωταγωνιστές την Βασιλειάδου, τον Βασίλη Αυλωνίτη και τον Νίκο Ρίζο, πριν μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη. Εκείνη την περίοδο η αξέχαστη κωμικός βρισκόταν στο απόγειο της δημοτικότητάς της. Η άφιξή της στην Ύδρα προκάλεσε ενθουσιασμό στους κατοίκους και στους επισκέπτες του νησιού, που έσπευδαν να τη συναντήσουν από κοντά, να της μιλήσουν, να της σφίξουν το χέρι και να ζητήσουν ένα αυτόγραφο. Το ίδιο κλίμα ακολουθούσε και το υπόλοιπο καστ, με τον Βασίλη Αυλωνίτη, τον Νίκο Ρίζο και τους υπόλοιπους συντελεστές να γίνονται πόλος έλξης σε κάθε τους εμφάνιση. Η Βασιλειάδου, με τη χαρακτηριστική απλότητα και τη ζεστασιά της, ανταπέδιδε πάντοτε την αγάπη του κόσμου με χαμόγελο και ευγένεια. Αρκετές σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν στο θρυλικό κλαμπ «Λαγουδέρα», ένα από τα πιο φημισμένα στέκια της Ύδρας εκείνα τα χρόνια, όπου σύχναζαν προσωπικότητες της ελληνικής και διεθνούς καλλιτεχνικής ζωής. Η παρουσία της Λαγουδέρας στην ταινία λειτουργεί σήμερα ως πολύτιμο κινηματογραφικό ντοκουμέντο μιας εποχής όπου το νησί αποτελούσε σημείο συνάντησης δημιουργών, καλλιτεχνών και κοσμοπολιτών επισκεπτών από κάθε γωνιά του κόσμου. Η Ύδρα, με τα πέτρινα αρχοντικά, τα γραφικά σοκάκια και το μοναδικό της χρώμα, υπήρξε σκηνικό για δεκάδες ελληνικές και ξένες κινηματογραφικές παραγωγές. Στους «Γαμπρούς της Ευτυχίας» προσέφερε το ιδανικό φόντο για να ζωντανέψει μια κωμωδία που περισσότερες από έξι δεκαετίες αργότερα, εξακολουθεί να χαρίζει γέλιο, νοσταλγία και εικόνες από μια από τις ωραιότερες περιόδους του ελληνικού σινεμά. Μια ταινία που παραμένει αγαπητή και ιδιαίτερα δημοφιλής μέχρι σήμερα.

#arisloupasis#movies#films#cinema

1/6/1962. "Η σφαγή στο Νοβοτσερκάσκ": Αρχίζει μεγάλη απεργία των εργατών στο εργοστάσιο ηλεκτρικών ατμομηχανών NEVZ στο Νοβοτσερκάσκ στη νοτιοδυτική ΕΣΣΔ, ενάντια στις και αυξήσεις στις τιμές βασικών τροφίμων που ανακοίνωσε η κυβέρνηση του Νικήτα Χρουτσώφ.

Η απεργία ξέσπασε την ίδια ημέρα που ξεκινούσε η εφαρμογή της αύξησης των τιμών στο κρέας κατά περίπου 30% και στο βούτυρο κατά περίπου 25%.

17 Μαϊου του 1962 το Συμβούλιο Υπουργών της ΕΣΣΔ εκδίδει το διάταγμα Νο.456 που κηρύττει πανεθνική αύξηση των τιμών διαφόρων προϊόντων που θα ισχύει από την 1η Ιούνη. Η αύξηση αφορά βασικά προϊόντα όπως τα γαλακτοκομικά και το κρέας.

Τα μέτρα αιτιολογήθηκαν ως απάντηση σε δυσκολίες που αντιμετώπιζε η οικονομία της ΕΣΣΔ και το κόστος τους έπεσε πάνω στους εργάτες.

Η απόφαση ήρθε σε μια περίοδο όπου οι εργαζόμενοι ήδη αντιμετώπιζαν πολλά προβλήματα λόγω ελλείψεων και χαμηλής αγοραστικής δύναμης.

Την ίδια περίοδο, στο τοπικό εργοστάσιο ηλεκτρικών ατμομηχανών NEVZ (εργοστάσιο ηλεκτρικών ατμομηχανών του Νοβοτσερκάσκ), η διοίκηση είχε αυξήσει τις νόρμες παραγωγής.

Αυτό σήμαινε ότι οι εργάτες έπρεπε να παράγουν περισσότερο για να διατηρήσουν τον ίδιο μισθό. Το αποτέλεσμα ήταν η ουσιαστική μείωση των πραγματικών μισθών των εργατών.

Καθώς η δυσαρέσκεια στο εργοστάσιο μεγάλωνε, διευθυντικά/κομματικά στελέχη αντιμετώπιζαν με υπεροψία και αδιαφορία τους εργάτες, γεγονός που πυροδότησε ακόμα μεγαλύτερες αντιδράσεις.

Όταν ανακοινώθηκαν οι αυξήσεις στα βασικά αγαθά, η οργή ξεχείλισε.

Το πρωί της 1ης Ιουνίου, πρώτη ημέρα της εφαρμογης των αυξήσεων, χιλιάδες εργάτες σταμάτησαν την εργασία τους.

Τα αιτήματα τους ήταν αύξηση μισθών, μείωση τιμών τροφίμων και βελτίωση εφοδιασμού της αγοράς.

Η κινητοποίηση γρήγορα επεκτάθηκε και μετατράπηκε σε μαζική διαδήλωση

Οι εργάτες άρχισαν να συγκεντρώνονται στον χώρο του εργοστασίου και στη συνέχεια βγήκαν στους δρόμους με συνθήματα όπως "Κρέας, βούτυρο, αύξηση μισθών!"και

"Ο Χρουστσόφ για κρέας, εμείς για ψωμί!"

Η κομματική επιτροπή της πόλης πανικοβάλλεται, ρίχνει το φταίξιμο σε πρόσφατα αποφυλακισμένους που τώρα εργάζονται στο εργοστάσιο NEVZ.

Ο στρατός και η αστυνομία από την πρώτη μέρα προσεγγίζουν το εργοστάσιο ώστε να εμποδίσουν να μεταφερθεί η απεργία και σε άλλα εργοστάσια.

Ταυτόχρονα, στην περιοχή στέλνονται στελέχη της KGB.

Η απεργία συνεχίζεται και την επόμενη ημέρα, 2 Ιουνίου 1962.

Απο νωρίς το πρωί χιλιάδες εργάτες ξεκινούν πορεία από το εργοστάσιο προς το κέντρο της πόλης με κόκκινες σημαίες και πορτρέτα του Λένιν.

Μαζί με τα οικονομικά αιτήματα, ζητούν όχι ανατροπή αλλά εφαρμογή των διακηρυγμένων σοσιαλιστικών αρχών που το ΚΚΣΕ και οι ηγέτες του ψήφιζαν στα συνέδρια και υμνούσαν στις ομιλίες τους.

Κατευθύνονται προς τα γραφεία της επιτροπής της πόλης. Το πλήθος διέσχισε τη γέφυρα του ποταμού Τουζλόβ που ενώνει τη βιομηχανική ζώνη με την πόλη και συνάντησε τα τανκ του Kόκκινου Στρατού.

Οι αρχές έδωσαν εντολή στον στρατηγό Ματβέι Κουζμίτς Σαπόσνικοφ, τότε υποδιοικητή της Βόρειας Καυκασιανής Στρατιωτικής Περιφέρειας, να χρησιμοποιήσει τα άρματα εναντίον των εργατών.

Ο Σαπόσνικοφ ήταν ήρωας της αντιφασιστικής νίκης των λαών και είχε τιμηθεί με την διάκριση του "Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης", την μεγαλύτερη που μπορούσε να λάβει Σοβιετικός στρατιωτικός.

Αρνήθηκε να υπακούσει ("δεν βλέπω κάποιον εχθρό που θα μπορούσαμε να στρέψουμε τα όπλα μας εναντίον του") και τα άρματα έμειναν ακίνητα.

Η εργατική διαδήλωση πέρασε ανάμεσα απο τα άρματα και συνέχισε την πορεία προς το κέντρο της πόλης.

Το πλήθος δεν ηταν οργανωμένο και διαδήλωνε ειρηνικά αλλά όσο πλησίαζε στο κέντρο συνεχώς ενισχυόταν από περισσότερους που ενώνονταν με τους απεργούς.

Όταν η πορεία έφτασε στο κέντρο της πόλης, οι διαδηλωτές είχαν πολλαπλασιαστεί.

Ακολούθησαν επιθέσεις σε εκκενωμένα κτίρια ενώ οι εργάτες απαιτούσαν να βγει ο Μικογιάν, ο πρόεδρος του Ανώτατου Σοβιέτ και να τους μιλήσει.

Το μεσημέρι άοπλοι στρατιώτες προσπάθησαν να διαλύσουν το πλήθος, όμως απέτυχαν.

Αμέσως μετά ξεκίνησαν οι πυροβολισμοί.

Υπάρχουν διαφορετικές μαρτυρίες και εκδοχές: Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι προηγήθηκαν προειδοποιητικές βολές άλλοι ότι πυροβολισμοί έπεσαν σχεδόν αμέσως προς το πλήθος.

Σύμφωνα με έγγραφα που αποχαρακτηρίστηκαν την δεκαετία του 1990, οι πυροβολισμοί που προκάλεσαν τους θανάτους προήλθαν από μια στρατιωτική μονάδα αποτελούμενη από ελεύθερους σκοπευτές.

Τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα δείχνουν ότι ο Χρουτσώφ είχε εγκρίνει την σκληρή καταστολή και αποδεικνύουν ότι η χρήση βίας ενάντια στους εργάτες δεν ήταν αποτέλεσμα "πανικού" τοπικών αξιωματούχων αλλά πολιτική απόφαση ανώτερων κλιμακίων του ΚΚΣΕ.

Βέβαια σε ότι αφορά την επιχειρησιακή πλευρά δεν βρέθηκε γραπτή διαταγή που να λέει ακριβώς ποιος έδωσε την εντολή για τα πυρά που δολοφόνησαν τους εργάτες. Ορισμένα έγγραφα φαίνεται να χάθηκαν ή να καταστράφηκαν.

Ακολούθησε μακελειό.

Σύμφωνα με την επίσημη έρευνα 24 σκοτώθηκαν και 87 τραυματίστηκαν.

Μέρος των ιατρικών αρχείων των τραυματιών εξαφανίστηκε. Υπάρχουν υποψίες ότι ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων ίσως ήταν μεγαλύτερος από τον επίσημο, αλλά δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για ασφαλές συμπέρασμα.

Οι περισσότεροι νεκροί ήταν εργάτες του εργοστασίου ηλεκτρικών ατμομηχανών (NEVZ), άλλοι εργαζόμενοι της πόλης, μέλη των οικογενειών τους ακόμα περαστικοί και κάτοικοι που είχαν συγκεντρωθεί στην πλατεία. Ορισμένοι δεν συμμετείχαν καν ενεργά στη διαμαρτυρία.

Ανάμεσα στους δολοφονημένους υπήρχαν τρείς γυναίκες ενώ οι 18 νεκροί απο τους 24 ήταν μόλις 16–26 ετών.

Μετά τα γεγονότα ακολούθησε καραντίνα στην πόλη, διακοπή των επικοινωνιών και μαζικό κύμα συλλήψεων. Περισσότερα από 100 άτομα συνελήφθησαν. Δεκάδες καταδικάστηκαν σε πολυετείς ποινές φυλάκισης. Επτά θεωρούμενοι ως "πρωταίτιοι" καταδικάστηκαν σε θάνατο.

Οι σοροί απομακρύνθηκαν από τις αρχές και οι οικογένειες συχνά δεν ενημερώθηκαν για τον τόπο ταφής, οι νεκροί θάφτηκαν μυστικά σε διαφορετικά νεκροταφεία της περιφέρειας του Ροστόφ και απαγορεύτηκε κάθε δημόσια αναφορά στο γεγονός.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ακόμη και στενοί συγγενείς να αγνοούν για χρόνια πού βρίσκονταν οι τάφοι των δικών τους ανθρώπων.

Η μόνη προτεραιότητα των αρχών ήταν να μη βγει τίποτα απ’ όσα έγιναν έξω από την πόλη, πόσο μάλλον εκτός συνόρων.

Μάλιστα, το ίδιο βράδυ οι αρχές οργάνωσαν χορό στην κεντρική πλατεία της πόλης (εκεί που πριν λίγες ώρες είχαν δολοφονήσει τους εργάτες με τις κόκκινες σημαίες) ώστε να ξεχαστεί το μακελειό.

Το γεγονός παρέμεινε κρατικό μυστικό επί σχεδόν τρεις δεκαετίες. Ο Τύπος δεν ανέφερε τίποτα και οι κάτοικοι υποχρεώθηκαν να σιωπήσουν υπογράφοντας μάλιστα "δηλώσεις εμπιστευτικότητας". Τα αρχεία χαρακτηρίστηκαν απόρρητα.

Ένας απο τους απεργούς εργάτες στο NEVZ το 1962 ήταν ο Πιότρ Πέτροβιτς Σιούντα. Τότε ήταν 25 χρονών.

Σύμφωνα με τις δικές του μεταγενέστερες μαρτυρίες, προσπάθησε να αποτρέψει ενέργειες όπως η κατάληψη κρατικών κτιρίων, φοβούμενος ότι αυτό θα έδινε αφορμή για αιματηρή καταστολή. Υποστήριζε τη διατύπωση συγκεκριμένων εργατικών αιτημάτων και την οργάνωση αντιπροσωπειών προς τις σοβιετικές αρχές.

Παρόλα αυτά συνελήφθη και αυτός από τις αρχές και θεωρήθηκε ένας από τους βασικούς υποκινητές της διαμαρτυρίας. Καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλάκιση και στάλθηκε σε στρατόπεδο εργασίας στην περιοχή Κόμι. Αποφυλακίστηκε μετά απο τέσσερα χρόνια, το 1966.

Μετά την αποφυλάκισή του αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στην έρευνα της σφαγής. Συγκέντρωνε μαρτυρίες, έψαχνε επιζώντες, εντόπιζε συγγενείς θυμάτων και προσπαθούσε να βρει πού είχαν ταφεί οι νεκροί.

Τη δεκαετία του 1980 άρχισε να στέλνει επιστολές σε εφημερίδες, κρατικούς θεσμούς και κομματικά όργανα ζητώντας επίσημη έρευνα και αποκατάσταση των καταδικασμένων.

Τα στοιχεία που είχε συγκεντρώσει χρησιμοποιήθηκαν από δημοσιογράφους και συνέβαλαν στα πρώτα μεγάλα δημοσιεύματα για το Νοβοτσερκάσκ στα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Ήταν η εποχή που ο Γκορπατσόφ ήθελε να παρουσιάσει "δημοκρατικό" προσωπείο ενω την ίδια στιγμή αποτελείωνε ότι είχε απομείνει απο την ΕΣΣΔ. Έτσι, αξιοποίησε και γεγονότα όπως την σφαγή στο Νοβοτσερκάσκ.

Παρόμοια πολιτική ακολούθησαν οι κυβερνήσεις της καπιταλιστικής Ρωσίας μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την συνεχίζουν μέχρι σήμερα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Σιούντα δεν εξελίχθηκε ποτέ σε φιλελεύθερο ούτε σε αντικομμουνιστή.

Αντιθέτως, κατέληξε να υιοθετήσει αναρχοσυνδικαλιστικές ιδέες και υποστήριζε την ανεξάρτητη οργάνωση των εργατών έξω από τον κρατικό έλεγχο.

Μάλιστα συμμετείχε σε αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις και εξέδιδε το περιοδικό Obshchina ("Κοινότητα"), όπου έγραφε εκτενώς για τη σφαγή.

Τον Μάιο του 1990 βρέθηκε σοβαρά τραυματισμένος στον δρόμο στο Νοβοτσερκάσκ και πέθανε λίγο αργότερα, σε ηλικία 53 ετών.

Η σύζυγός του και φίλοι υποστήριξαν ότι είχε δεχθεί βίαιη επίθεση και ότι ο θάνατός του συνδεόταν με τις έρευνές του για τους μυστικούς τάφους των θυμάτων του 1962. Οι έρευνες δεν κατέληξαν πουθενά.

Το 1989 η Στρατιωτική Εισαγγελία της ΕΣΣΔ ξεκίνησε νέα έρευνα. Η έρευνα κατέληξε ότι οι νεκροί ήταν τουλάχιστον 24, δεκάδες είχαν τραυματιστεί από πραγματικά πυρά, οι δίκες του 1962 ήταν πολιτικά υποκινούμενες και ότι οι καταδικασμένοι έπρεπε να αποκατασταθούν.

Το 1991, όταν αποχαρακτηρίστηκαν οι τοποθεσίες των μυστικών ταφών. Οι αρχές είχαν θάψει τους νεκρούς σε διάφορα νεκροταφεία της περιφέρειας του Ροστόφ και είχαν απαγορεύσει στις οικογένειες να γνωρίζουν πού βρίσκονταν οι σοροί. Σχεδόν 80 άτομα που συμμετείχαν στις ταφές είχαν υποχρεωθεί να υπογράψουν "δηλώσεις μυστικότητας".

Το 1992, στην 30ή επέτειο της σφαγής, τα λείψανα που είχαν εντοπιστεί επανενταφιάστηκαν δημοσίως στο Νοβοτσερκάσκ παρουσία συγγενών και κατοίκων της πόλης.

Το 1993 δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά σημαντικά έγγραφα της KGB και του ΚΚΣΕ απο εκείνη την περίοδο.

Η καριέρα του ήρωα του Κόκκινου στρατού στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στρατηγού Ματβέι Κουζμίτς Σαπόσνικοφ που αρνήθηκε πλήρωσε ακριβά την άρνησή του να χρησιμοποιήσει άρματα μάχης εναντίον των εργατών του Νοβοτσερκάσκ, ουσιαστικά καταστράφηκε.

Παρέμεινε για λίγα χρόνια στον στρατό και τελικά το 1966 αποστρατεύθηκε και τέθηκε στην εφεδρεία.

Το 1967 διαγράφηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Άρχισε να γράφει επιστολές και υπομνήματα σε κομματικές οργανώσεις, στρατιωτικές σχολές και θεσμούς, καταγγέλλοντας τη σφαγή και τη συγκάλυψή της. Σε αυτές επέκρινε ανοιχτά την αυθαιρεσία της ηγεσίας και την καταστολή εναντίον άοπλων εργατών.

Η KGB παρακολουθούσε τις κινήσεις του και το 1967 άνοιξε εις βάρος του δικογραφία για "αντισοβιετική προπαγάνδα". Στην έρευνα βρέθηκαν τα προσχέδια των επιστολών του και κείμενα σχετικά με το Νοβοτσερκάσκ. Τελικά η υπόθεση έκλεισε χωρίς δίκη-πιθανότατα λόγω του κύρους του ως ήρωα πολέμου και στρατηγού-αφού υπέγραψε δήλωση μεταμέλειας.

Έζησε τα επόμενα χρόνια σχετικά απομονωμένος στο Ροστόφ όπου και πέθανε το 1994.

Το 2020, ο κινηματογραφιστής Αντρέι Κοντσαλόφσκι ("Το τρένο της μεγάλης φυγής" κ.α) έδωσε στην ασπόμαυρη ταινία 'Αγαπητοί Σύντροφοι" μια αποτύπωση των γεγονότων της περιόδου, αν και οι περισσότεροι χαρακτήρες εμφανίζονται ως καρικατούρες.

Η ταινία κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2020.

Ήταν η επίσημη πρόταση της Ρωσίας του Πούτιν για το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας, φτάνοντας μέχρι την τελική βραχεία λίστα των 15 ταινιών. Έλαβε υποψηφιότητα για το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας.

Η πραγματική αποτίμηση της ιστορικής εμπειρίας (θετικής και αρνητικής) του κομμουνισμού του 20ου αιώνα είναι όρος για την ανασυγκρότηση του σύγχρονου κομμουνιστικού κινήματος.

Σε αυτό το πλαίσιο, η απόκρυψη η υποτίμηση ανεπαρκειών, λαθών η ακόμα και εγκληματικών ενεργειών στο όνομα της "υπεράσπισης του Σοσιαλισμού" δεν είναι υπεράσπιση του Σοσιαλισμού αλλά συκοφάντηση του Σοσιαλισμού.

Η αλήθεια είναι πάντα επαναστατική, ακόμα και αν δεν μας αρέσει.

Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε μπροστά για να μην ξαναγίνουν τα ίδια λάθη και οι ανεπάρκειες και τα λάθη δεν θα μπορούν να αξιοποιούνται για αντικομμουνιστική προπαγάνδα.

Πηγές (που περιέχουν και υλικό απο τα αρχεία αλλά και μαρτυρίες, ανεξάρτητα απο την γενική προσέγγιση των συγγραφέων):

Piotr Suda-1962: The Novocherkassk tragedy (η μαρτυρία του Σιούντα που δημοσιεύτηκε στο "Russian Labor Review"), Alexander Tarasov (και άλλοι), Make Way for the Working Class! The Russian Workers’ Uprising in Novocherkassk, 1962, Olga Nikitina Novocherkassk The Chronicle of a Tragedy, Russian Social Science Review, 1992 , Samuel H. Baron, Bloody Saturday in the Soviet Union: Novocherkassk, 1962, Taubman, William (2003). Khrushchev: The Man and His Era (στις σελίδες 519-522), Istoricheskii Arkhiv (1993 τεύχη), Robert Hornsby – Protest, Reform and Repression in Khrushchev's Soviet Union (σελ 175-176), Oksana Sarkisova & Olga Shevchenko-They came, shot everyone and that's the end of it, Local Memory, Amateur Photography, and the Legacy of State Violence in Novocherkassk, Slavonica, Vol. 17 No. 2, November, 2011,

29/5/1963. "To πιο μισητό άγαλμα της Αθήνας":, η κυβέρνηση του "εθνάρχη" Καραμανλή, μια μέρα μετά την κηδεία του-δολοφονημένου απο το παρακράτος-Λαμπράκη, πραγματοποιεί προκλητική εκδήλωση στο κέντρο της Αθήνας για το άγαλμα του εγκληματία πολέμου Χάρι Τρούμαν, χασάπη της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι.

Το άγαλμα, έργο του αμερικανoαυστριακού γλύπτη Φίλιξ ντε Γουέλντον, στήθηκε ύστερα από αίτημα και χρηματοδότηση της διαπλεκόμενης με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό "πατριωτικής" ένωσης των ΗΠΑ, ΑΧΕΠΑ.

Η τότε δημοτική Αρχή της Αθήνας ήταν αντίθετη με την τοποθέτηση του αγάλματος. Ο Υπουργός Οικισμού Α.Θεοδοσιάδης είχε αντιπροτείνει να τοποθετηθεί στην άδεια περιοχή δίπλα στο -νεόκτιστο τότε-Χίλτον. Όμως, το ομογενειακό λόμπι ήθελε το άγαλμα σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας.

Ο Τρούμαν έιναι ο πολιτικός υπεύθυνος για ένα απο τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που μόνο με τα εγκλήματα των ναζί μπορεί να συγκριθεί: Στη θητεία του ως Πρόεδρος οι ΗΠΑ σκόρπισαν το θάνατο με τις ατομικές βομβές στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι.

Οι δύο αυτές ρίψεις έγιναν με προσωπική του απόφαση. Για να πραγματοποιηθούν, ο διοικητής της μοίρας της Αεροπορίας Στρατού Σπατζ, στην οποία ανήκαν τα αεροσκάφη, ζήτησε έγγραφη διαταγή "αρνούμενος να σκοτώσει ίσως 100.000 άτομα με προφορικές μόνον εντολές".

Η διαταγή του στάλθηκε εγγράφως με τις υπογραφές του Υπουργού Εσωτερικών Τ.Μάρσαλ και του Υπουργού Στρατιωτικών Χ.Στίμσον. Η τελική, ωστόσο, απόφαση, σύμφωνα με το Σύνταγμα των ΗΠΑ, έπρεπε να ληφθεί μόνον από τον Πρόεδρο (Τρούμαν), ο οποίος και την έλαβε.

Ο αρχικός αριθμός των θυμάτων που πέθαναν ακαριαία από τη ρίψη των βομβών υπολογίζεται σε περίπου 70.000 στη Χιροσίμα και 40.000 στο Ναγκασάκι. Tους επόμενους τέσσερις μήνες oι ολέθριες συνέπειες της πυρηνικής ακτινοβολίας αύξησαν τον αριθμό των νεκρών σε 90.000-166.000 στη Χιροσίμα και 80.000 στο Ναγκασάκι.

Μέχρι το 1950 ο απολογισμός των θυμάτων είχε φτάσει τα 200.000 θύματα. "Εχρησιμοποιήσαμεν την ατομικήν βόμβαν..θα τη χρησιμοιήσωμεν και πάλιν. Και παρακαλούμεν τον θεόν, να μας φωτίση εις τη χρήσιν του οργάνου αυτού συμφώνως προς τας βουλήσεις του" έλεγε ο χασάπης Τρούμαν όταν δολοφόνησε εκατοντάδες χιλιάδες αθώους με την ατομική βόμβα.

Επίσης η κυβέρνηση του Τρούμαν πρωτοστάτησε-σε συνεργασία με τις ντόπιες αστικές δυνάμεις-στην αντικομμουνιστική τρομοκρατία και στην καθοδήγηση των αστικών κυβερνητικών δυνάμεων στην Ελλάδα για τις σφαγές ενάντια σε Έλληνες κομμουνιστές ενω με την καθοδήγηση των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ ρίχτηκαν βόμβες ναπάλμ στον εμφύλιο κ.α.

Η γραμμή του μοναρχοφασιστικού στρατού (στον οποίο είχαν ενταχθεί και δωσίλογοι, ταγματασφαλίτες κ.α) συμπυκνώνεται στην φράση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου προς τον Βαν Φλιτ: "Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας".

Στην πίσω στήλη του βάθρου του αγάλματος αναγράφονται-μεταξύ άλλων-: "Εις τον Χάρι Σ. Τρούμαν εις έκφρασιν ευγνωμοσύνης διά το δόγμαν το οποίον διεκήρυξεν..αφιερούται υπό της Ελληνικής Κυβερνήσεως εκ μέρους του Ελληνικού Λαού και υπό της ΑΧΕΠΑ".

Δηλαδή το άγαλμα στήθηκε για να υμνήσει τον ιμπεριαλισμό και τις σφαγές των ξεπλυμένων φασιστών και πρώην συνεργατών των ναζί στον εμφύλιο.

Την ημέρα της εκδήλωσης μπροστά στο άγαλμα του χασάπη Τρούμαν (1963), μια μέρα μετα την κηδεία του Λαμπράκη, ο Καραμανλής, πρωθυπουργός της ΕΡΕ και οργανωτής του μετεμφυλιακού παρακράτους όχι μόνο ύμνησε τον εγκληματία πολέμου Τρούμαν αλλά προχώρησε και σε (άλλη) μια αντιδραστική αντικομμουνιστική ομιλία:

"Η τραγωδία του συμμοριτοπολέμου υπερέβη παν προηγούμενον, τόσον από απόψεως εγκληματικότητος όσον και από απόψεως εθνικών ζημιών..είναι εθνικώς ασυγχώρητοι εκείνοι οι οποίοι ενθαρρύνουν, είτε από πάθος είτε από μωρίαν, αυτούς οι οποίοι επεδίωξαν τότε και επιδιώκουν σήμερον την καταστροφήν του έθνους"("Μακεδονία" 30/5/1963).

Ένα απο τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας,το έγκλημα σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι, μαζί με τις σφαγές του εμφυλίου, ενώθηκαν για να γίνουν είδωλο, σύμβολο και πρότυπο του Ελληνικού αστικού κράτους.

Μέχρι σήμερα, το άγαλμα συνεχίζει να βρωμίζει το κέντρο της Αθήνας και να προσβάλλει τον Ελληνικό λαό και τα θύματα των ατομικών βομβών και του εμφυλίου αλλά και να αποτελεί σημείο διαμαρτυρίας ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Όλα τα κυβερνητικά (η όχι) αστικά κόμματα, δεξιά, σοσιαλδημοκρατικά κλπ, πάντα ήταν (και θα είναι) εκεί να το αναστηλώνουν, να το καθαρίζουν κλπ και ο λαός ήταν (και θα είναι) πάντα εκεί για να διαδηλώνει.

Μέχρι την ημέρα που η χώρα θα αποκτήσει πραγματική λαική εξουσία και στην θέση του εγκληματία πολέμου θα τοποθετηθεί μνημείο για την ειρήνη και τα θύματα στην Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, τα θύματα των όλων των εγκλημάτων των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Praxis Review

«Είχε έρθει ένα βράδυ με τον κολλητό του στο κέντρο όπου εμφανιζόμουν, στην “Πεταλούδα”, στην πλατεία Αμερικής. Βγήκα τραγούδησα και ο Αλέξανδρος δεν σταματούσε να ανοίγει σαμπάνιες και να πετάει λουλούδια. Όταν τέλειωσα το σόου, με παίρνει αγκαλιά. Και άρχισε να μου μιλάει, ώρες ολόκληρες. Από την επομένη ο Αλέξανδρος ερχόταν στο σπίτι μου με σοφέρ με έπαιρνε και πηγαίναμε για ψάρι στου Αντωνόπουλου. Δεν μπορώ να ξεχάσω τα λόγια που μου έλεγε για τα παιδικά του χρόνια και για την Κάλλας και ότι δεν την χώνευε. Ο Αλέξανδρος ήταν ένα άβγαλτο παιδί γεμάτο συναισθήματα. Νεανικά συναισθήματα. Όταν πήγε να με φιλήσει πρώτη φορά έτρεμε. Ειδωθήκαμε μερικές φορές αλλά εντάξει, ήταν μικρό παιδί. Δεν προχώρησα».

Ζωζώ Σαπουντζάκη και Αλέξανδρος Ωνάσης σε νυχτερινό κέντρο της δεκαετίας του ’60. Η Ζωζώ κλείνει σήμερα τα 93! Γεννήθηκε το 1933. Ο γιος του Ωνάση είχε γεννηθεί το 1948 και σκοτώθηκε 25 χρόνια αργότερα…

Ξενοδοχείο "Continental" στα Τίρανα (ήταν λίγα μέτρα μακριά από τον σημερινό δήμο). Ο δεύτερος από αριστερά είναι ο δημοσιογράφος Vangjel Koça. Οι άλλοι είναι φασίστες ιεραρχικοί.

Μάιος 1941. Στην μάχη της Κρήτης.

ΟΡΘΙΟΙ - Μαιρη Μεταξα - Τιτικα Στασινοπουλου - Χρονης Εξαρχακος - Ζωζω Σαπουντζακη - Γιωργος Νιαρχος - Ορεστης Λασκος - Βαγγελης Σειληνος / ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΙ - Σπυρος Καλογηρου - Μιραντα Κουνελακη - Γιαννης Μιχαλοπουλος - Κωστας Χατζογλου / ΚΑΘΗΜΕΝΟΙ - Τασος Ψωμοπουλος - Νινη Ζαχα συντελεστες της επιθεωρησης "Ο Καραγκιοζης στο Αιγαιο" των Νικου Αθερινου - Γιωργου Λαζαριδη σε σκηνοθεσια Ορεστη Λασκου,χορογραφιες Βαγγελη Σειληνου,σκηνικα-κοστουμια Γιωργου Ανεμογιαννη και μουσικη συνθεση Γιωργου Νιαρχου που ανεβηκε στο θεατρο ΜΙΝΩΑ στις 20 Αυγουστου εν ετει 1976.

Οι παρολίγον ανεξάρτητες δημοκρατίες!

Γιατί η Ρωσία προσάρτησε την περιοχή του Όρενμπουργκ, η οποία ήταν μέρος του Καζακστάν μέχρι το 1936? Γιατί εάν το Όρενμπουργκ επιστραφεί στο Καζακστάν, τότε το Μπασκορτοστάν θα έχει εξωτερικά σύνορα με το Καζακστάν, ένα ανεξάρτητο κράτος. Το Ταταρστάν θα έχει άμεσα σύνορα με ένα δυνητικά ανεξάρτητο Μπασκορτοστάν. Έτσι, δύο ισχυρές πολιτιστικά περιοχές της Ρωσίας θα βρεθούν σε μια κατάσταση όπου η ανεξαρτησία θα είναι μια πραγματική ευκαιρία, όχι μια ουτοπία... Το συμπέρασμα είναι απλό! Το Όρενμπουργκ δεν δόθηκε στην Ρωσία τυχαία. Χρησιμοποιήθηκε ως γεωπολιτική ασπίδα για να σπάσει τους εκεί ιστορικούς δεσμούς και να την κρατήσει «εντός» της με έναν εναλλακτικό τρόπο.

Ο «Διάδρομος του Όρενμπουργκ» και το μέλλον του μέσου Βόλγα!

Αν ο Ιωσήφ Στάλιν δεν είχε σχεδιάσει «τον λεγόμενο διάδρομο του Όρενμπουργκ, ο οποίος απέκοψε το Μπασκορτοστάν από την Καζακική ΣΣΔ [Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία]», μας αναφέρει ο εκδότης της εβδομαδιαίας εφημερίδας του Καζάν, Zvezda Povolzhya, ότι το Μπασκορτοστάν και το Ταταρστάν θα είχαν αποκτήσει καθεστώς ενωσιακής δημοκρατίας πριν από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και θα ήταν τώρα ανεξάρτητες χώρες. Αλλά σύμφωνα με τον εκδότη της Ρασίτ Αχμέτοφ, τίποτα από όσα έκανε ο Στάλιν ή οποιοσδήποτε άλλος δεν έχει τερματίσει τις φιλοδοξίες των Μπασκίρ και των Τατάρων για ανεξαρτησία..

Η πρώτη μεγάλη πράξη εθνοτικής μηχανικής του Στάλιν στον μέσο Βόλγα, ήταν η διαίρεση των Τατάρων του Καζάν και των Μπασκίρ σε δύο ξεχωριστά έθνη και αυτόνομες δημοκρατίες το 1920. Ωστόσο, η δεύτερη ενέργεια του σε αυτόν τον τομέα, ήταν η δημιουργία αυτού που πολλοί αναφέρουν, όπως ο Αχμέτοφ, « τον διάδρομο του Όρενμπουργκ». Σήμερα, ωστόσο, αυτός ο διάδρομος θα μπορούσε επιτέλους να μετατραπεί από ένα τείχος που κρατούσε τις δημοκρατίες του Μέσου Βόλγα εντός της Ρωσικής Ομοσπονδίας σε μια γέφυρα που θα τους επιτρέψει να επιτύχουν τους στόχους τους και να χωρίσουν την Μόσχα από την Σιβηρία.

Πριν από την επανάσταση των Μπολσεβίκων, δεν υπήρχαν εθνικές δημοκρατίες στην Κεντρική Ασία. Αντίθετα, οι πληθυσμοί και των δύο περιοχών ήταν υποταγμένοι σε μη εθνοτικές και εδαφικά καθορισμένες ρωσικές κυβερνήσεις (κυβερνήσεις ή «επαρχίες»). Σύμφωνα με αυτές τις διατάξεις, οι τουρκικοί και φινοουγγρικοί πληθυσμοί εκτείνονταν και αναμειγνύονταν με τους πληθυσμούς της κυρίως τουρκικής στέπας. Η πόλη του Όρενμπουργκ, που βρισκόταν ανάμεσά τους, ήταν ταυτόχρονα ένα σημαντικό ισλαμικό κέντρο - ήταν το μέρος όπου η Μεγάλη Αικατερίνη ίδρυσε τον προκάτοχο των σημερινών Μουσουλμανικών Πνευματικών Διευθύνσεων - και μια βάση για την προβολή της ρωσικής εξουσίας ως έδρα των Κοζάκων του Όρενμπουργκ.

Μετά το 1917 και την επιτυχημένη, αν και εξαιρετικά διττή, χρήση του δόγματος του δικαιώματος των εθνών στην αυτοδιάθεση από τον Βλαντιμίρ Λένιν, ο Στάλιν δημιούργησε τις αυτόνομες δημοκρατίες της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ). Αλλά πουθενά αυτή η διαδικασία δεν ήταν πιο περίπλοκη ή πιο προφανής για να εγγυηθεί τον ρωσικό έλεγχο από ότι στο Μέσο Βόλγα, το Όρενμπουργκ και τις γειτονικές τουρκικές μουσουλμανικές περιοχές της Κεντρικής Ασίας και του Καζακστάν. Μετά την δημιουργία των Αυτόνομων Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΑΣΣΔ) των Τατάρων και των Μπασκίρ, ο Στάλιν χάραξε τα σύνορα της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Κιργιστάν εντός της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (RSFSR) και είχε το Όρενμπουργκ ως πρωτεύουσά του από το 1920 έως το 1925. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, το Μπασκορτοστάν και, μέσω αυτού, το Ταταρστάν συνόρευαν με μια άλλη τουρκική δημοκρατία, αλλά εντός της RSFSR. Οι συνέπειες αυτών των αλλαγών για το Ταταρστάν και το Μπασκορτοστάν ήταν και είναι τεράστιες: δεν μοιράζονταν πλέον σύνορα με μια μουσουλμανική περιοχή ή ενωσιακή δημοκρατία εκτός της ΡΣΟΣΔ. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για τις σοβιετικές αρχές να συντρίψουν το μεταρρυθμιστικό Ισλάμ (τζαντιδισμό) που οι Τάταροι και οι Μπασκίρ είχαν προωθήσει με τόση επιτυχία πέρα από τις περιοχές καταγωγής τους. Και αυτό σήμαινε ότι, σύμφωνα με τους όρους του σοβιετικού συνταγματικού δικαίου, οι δύο τουρκικές δημοκρατίες του Μέσου Βόλγα δεν μπορούσαν να επιδιώξουν το καθεστώς της ενωσιακής δημοκρατίας με το δικαίωμα αποχώρησης από την ένωση και αποκλείστηκαν από τον κυρίως ρωσικό «διάδρομο του Όρενμπουργκ».

Στο τέλος της σοβιετικής εποχής, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ήταν προφανώς πρόθυμος να εξετάσει το ενδεχόμενο να συμφωνήσει στην ανύψωσή τους από ΑΣΣΔ σε ΣΣΔ, όταν βρέθηκε σε ανταγωνισμό με τον ηγέτη της ΡΣΟΣΔ Μπόρις Γέλτσιν. Αλλά τίποτα δεν προέκυψε από αυτό. Αν ο Σοβιετικός πρόεδρος το είχε κάνει πριν από το 1991, το Ταταρστάν και το Μπασκορτοστάν θα ήταν ενωσιακές δημοκρατίες εντός της Σοβιετικής Ένωσης και μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, ανεξάρτητες χώρες όπως το Καζακστάν ή το Ουζμπεκιστάν! Αντίθετα, όπως και τα περισσότερα άλλα εθνοτικά εδάφη της ΡΣΟΣΔ, και τα δύο έχουν αυτοανακηρυχθεί δημοκρατίες, αλλά παραμένουν εντός των συνόρων της Ρωσικής Ομοσπονδίας και επομένως είναι υποδεέστερα στην Μόσχα…

Αυτό ακριβώς καθιστά τον «διάδρομο» του Όρενμπουργκ τόσο ευαίσθητο ζήτημα και για τις δύο πλευρές. Ωστόσο, ενώ η προώθηση της διαίρεσης των Τατάρων και των Μπασκίρ από τον Στάλιν φαίνεται πιθανό να συνεχιστεί ανεξάρτητα από το τι άλλο θα συμβεί, ο διάδρομος του σοβιετικού δικτάτορα ενδέχεται να μην συνεχίσει να περιορίζει τους λαούς του Μέσου Βόλγα στο μέλλον. Υπάρχουν τρεις λόγοι γι' αυτό: Πρώτον, το ποσοστό των μουσουλμάνων Τούρκων στο Όρενμπουργκ αυξάνεται. Δεύτερον, η εδαφική γειτνίαση με τα εξωτερικά σύνορα δεν είναι πλέον τόσο απαραίτητη όσο ήταν υπό προηγούμενες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες. Και τρίτον, εάν υπάρξει αναδιάταξη των συνόρων σε αυτό το τμήμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, η διαίρεση του Όρενμπουργκ μεταξύ του Καζακστάν και των τουρκικών κρατών στο Μέσο Βόλγα δεν θα ήταν τόσο δύσκολη, δεδομένου ότι ο «διάδρομος» δεν υπήρχε πριν από έναν αιώνα. Συμπερασματικά το Όρενμπουργκ ήταν η πρωτεύουσα του Σοβιετικού Καζακστάν όταν ιδρύθηκε η δημοκρατία το 1920. Αλλά ποτέ δεν ήταν μια καζακική πόλη αυτή καθαυτή. Ιδρύθηκε ως ρωσικό φρούριο ανάμεσα στα εδάφη των Μπασκίρ και των Καζάκων και παρέμεινε κυρίως ρωσική. Ήταν όμως επίσης ένα από τα τοπικά κέντρα αστικού πολιτισμού και τόσο οι Μπασκίρ όσο και οι Καζάκοι το χρησιμοποιούσαν για πολιτικές εκδηλώσεις. Ωστόσο, το γεγονός ότι η πρωτεύουσα του Καζακστάν ήταν στο Όρενμπουργκ ήταν κάπως προσβλητικό για το εθνικό πνεύμα των Καζακστάν και για αυτό η πρωτεύουσα τους σύντομα μεταφέρθηκε σε μέρος με μεγαλύτερο καζακικό πληθυσμό, ενώ το Όρενμπουργκ ανατέθηκε στην Σοβιετική Ρωσία.

1969. Ο "Πιο Ηλίθιος Άνθρωπος" στο Φρικτότερο Χιλτον του Κόσμου: Το Αμερικανικό Ναυτικό που Ξεγέλασε Έναν Ολόκληρο Στρατό

Το 1967, κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, ένας νεαρός Αμερικανός ναύτης, ο Ντάγκλας Χέγκνταλ, έπεσε κατά λάθος στην θάλασσα και συνελήφθη από τις βορειοβιετναμέζικες δυνάμεις. Οδηγήθηκε αμέσως στην πιο διαβόητη και τρομακτική φυλακή της εποχής: το «Χίλτον του Ανόι». Οι αιχμάλωτοι εκεί αντιμετώπιζαν φρικτά βασανιστήρια, απομόνωση και άθλιες συνθήκες. Όμως, ο Χέγκνταλ, όντας χαμηλόβαθμος και νεαρός, πήρε μια απόφαση που οι δεσμοφύλακές του δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν.

Αποφάσισε να γίνει ο πιο «ηλίθιος» άνθρωπος μέσα στο δωμάτιο.

Με ένα χαζό χαμόγελο καρφωμένο στο πρόσωπο, ο Χέγκνταλ περιφερόταν στην αυλή της φυλακής σκοντάφτοντας πάνω σε αντικείμενα, κάνοντας ανόητες ερωτήσεις και δείχνοντας ανίκανος ακόμα και να δέσει τα κορδόνια του. Οι φύλακες άρχισαν να τον κοροϊδεύουν, του έδωσαν το παρατσούκλι «Ο Απίστευτα Χαζός» και, το κυριότερο, του επέτρεψαν να κινείται με μια ελευθερία που κανένας άλλος κρατούμενος δεν είχε. Πίστευαν ότι ήταν εντελώς ακίνδυνος.

Ήταν όμως το μεγαλύτερο λάθος τους.

Όταν οι δεσμοφύλακες δεν κοιτούσαν, ο Χέγκνταλ έριχνε κρυφά χώμα και πέτρες στα ρεζερβουάρ των εχθρικών φορτηγών, καταστρέφοντας τους κινητήρες τους έναν προς έναν. Αλλά αυτό δεν ήταν το πραγματικό του κατόρθωμα. Η αληθινή του αποστολή ήταν εντελώς αόρατη και απίστευτα επικίνδυνη.

Κάθε μέρα, παρατηρούσε, άκουγε και απομνημόνευε: τα ονόματα κάθε Αμερικανού αιχμαλώτου, την ημερομηνία σύλληψής τους, τις συνθήκες που υπέφεραν. Πληροφορίες που το Βόρειο Βιετνάμ έκρυβε εσκεμμένα από τον έξω κόσμο και για τις οποίες εκατοντάδες οικογένειες στην Αμερική ζούσαν σε αγωνία. Για να μην ξεχάσει ούτε μία λεπτομέρεια, σκέφτηκε έναν ιδιοφυή τρόπο: μετέτρεψε όλα τα ονόματα και τις ημερομηνίες σε στίχους, τραγουδώντας τα κρυφά στο μυαλό του πάνω στον ρυθμό του γνωστού παιδικού τραγουδιού "Old MacDonald Had a Farm".

Το 1969, οι Βιετναμέζοι αποφάσισαν να τον απελευθερώσουν νωρίτερα ως μια κίνηση προπαγάνδας, για να δείξουν στον κόσμο τη «γενναιοδωρία» τους. Πίστευαν ότι άφηναν ελεύθερο έναν αβλαβή ανόητο. Αντίθετα, παρέδωσαν στις ΗΠΑ ένα από τα πιο πολύτιμα όπλα πληροφοριών ολόκληρου του πολέμου.

Μόλις πάτησε το πόδι του σε αμερικανικό έδαφος, ο Χέγκνταλ άρχισε να απαγγέλλει τη μακάβρια λίστα του. Πάνω από 250 χαμένοι στρατιώτες εντοπίστηκαν χάρη σε αυτόν. Όταν οι ανώτατοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι άκουσαν τις λεπτομέρειες, έμειναν άναυδοι.

28/5/1979. Ζάππειο, Αθήνα. Η καταστροφική πράξη προσχώρησης της Ελλάδας, στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ).

Η Rize ρωσική αγορά είναι η γέννηση του εμπορίου. Το συνοριακό εμπόριο σχηματίστηκε στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης μετά τη δεκαετία του 1990. Μικρές αγορές και πάγκοι όπου πωλούνται προϊόντα από τη Γεωργία, το Μπατούμ και τις πρώην σοβιετικές χώρες αγοράστηκαν με αυτό το όνομα μεταξύ του κοινού. Ηλεκτρονικά, αρώματα, καλλυντικά, παιχνίδια, ρούχα και τρόφιμα πωλήθηκαν στις αγορές.

#Κλέλια_Ρενέση

Πριν 2 χρονια ακριβως, κρατουσα την 2 μηνων κορη μου γυμνουλα, ακριβως οπως την γεννησα κ οπως γεννηθηκα κ εγω. Την προετοιμαζα να μπει πρωτη φορα στην αγκαλια της θαλασσας κ να μαθει να θεραπευεται απ αυτην. Γυμνες κ οι δυο σε χορό με τα κύματα. Οπως στην κοιλια της μανας μας.

Οσα αισχη κ να γινουν, οσο κ αν η πατριαρχικη κοινωνια αρρωσταινει τις κορες μας, τοση κ περισσοτερη κοντρα θα υψώνουμε εμεις . Για τις αδελφες μας, τις κορες μας, για τα θηλυκά ολου του κοσμου.

Οχι ανοητε. Το σωμα μας δεν ειναι το πεδιο βολης σου, ουτε τοπος εκτόνωσης σου, ουτε καν στη διαθεση σου.

Ειμαστε αρχέγονα πανίσχυρα οντα μαγικα, με εντολες παναρχαιες κ γνωσεις μυστικες. Γενναμε τη ζωη κ την θεριευουμε , κραταμε το συμπαν στη θεση του, γεμιζουμε την πλαση με αγαπη κ φροντιδα.

Αν σε ενα γυναικειο κορμι, εσυ βλεπεις μονο το σκευος ηδονης σου κ οχι το μεγαλειο του, εισαι ανάπηρος σε ολα τα τερεν, κ τσαμπα σου δοθηκε το δωρο της ηδονης.

Δεν θα φοβίσετε τις γυναικες να πλασουν τον κοσμο που ονειρευτηκαν. Δεν θα μειωσετε ουτε ποντο το μεγαλειο μας κ την αποστολη μας.

Ειμαστε γυναικες, ειμαστε ελευθερες, ειμαστε οι μαναδες οι γιαγιαδες κ οι προγιαγιαδες σας κ οποιο τσογλανι ασελγεί πανω μας θα το φαει το μαυρο σκοτος.

#Καμία_μόνη_καμιά_μόνη_ΚΑΜΙΑ_ΜΟΝΗ

Κλέλια Ρένεση _ Klelia Renesi Official

2024 (δωδεκάμηνο). Οι δημοσκοπήσεις, για Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ.

Ο Αλεξανδρος Γιωτόπουλος, κατά την αποφυλάκισή του.

1919 - 2016. Ο πολιτικός Χάρτης, με τον ανασχεδιασμό του Καυκάσου.

2026. Λευκορωσία.

Η Θεοδώρα Μητσοτάκη Μπακογιάννη υποτίθεται άβαφη.

27/5/2026. Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, για τον Βαγγέλη Μαρινάκη.

Μάιος 2026. Δυο δημοσκοπήσεις, με εκτιμήσεις ψήφου, στον αέρα. Φυσικά, είναι πρώιμες και χωρίς σοβαρή αξιοπιστία (Άλλωστε, αυτές οι δημοσκοπικές εταιρείες δεν είναι μέλη του ΣΕΔΕΑ).

2026. Οι καπνιστές, στις χώρες της “Ευρωπαϊκής Ένωσης”.

2100. Ο προβλεπόμενος υπολογισμός για τα πληθυσμιακά μεγέθη των ευρωπαϊκών χωρών (εξαιρουμένων της Ρωσίας, της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας), χωρίς να υπολογίζεται η μετανάστευση, από άλλες περιοχές.