2ος αιώνας π.Χ. Το βαλανείο (πυριατήριο), στην Θεσσαλονίκη. 6/11/1494 - 7/9/1566. Ο σουλτάνος Suleyman A’ o Μεγαλοπρεπής. 1890. Τραπεζούντα. Μαθητές της στρατιωτικής σχολής.1900 - 1912. Η Όπερα της Τραπεζούντας. 20ος αιώνας. 78 φωτογραφίες, από την συνοικία Γούβα Παγκρατίου, στην Αθήνα. Ο Aleksandar Onchev Martulkov. 1932. Αθήνα. Το Γουδή και οι πέριξ αυτού, περιοχές. 24/6/1933. Θεσσαλονίκη - Λάρισα - Αθήνα. Οι συγκρούσεις της φασίζουσας οργάνωσης ΕΕΕ, με τους κομμουνιστές. 1941 - 1945. Ο δωσιλογισμός, στο Ηράκλειο Κρήτης, η οικογένεια Τσατσαρωνάκη και η αεροφωτογραφία της πόλης. Τα κεράσματα, στους Γερμανούς. 4/6/1942. Φιλανδία. Μια σπάνια ηχογράφηση, σε ιδιωτική συνομιλία του Adolf Hitler. 14/10/1944. Η επιστολή του Άρη Βελουχιώτη, στον συναγωνιστή υπουργό Παναγιώτη Κανελλόπουλο. 6/2026. Η Ζωρζέττα Λάλη της τρόικας (2011 - 2015) και νυν, του Αλέξη Τσίπρα και μετέπειτα. (220).

Ιουνίου 28, 2026

2ος αιώνας (πρώτο μισό) π.Χ. Θεσσαλονίκη. Κυκλική αίθουσα εφίδρωσης (πυριατήριο) του ελληνιστικού βαλανείου, στην Αρχαία Αγορά.

Το πυριατήριο ήταν χώρος εφίδρωσης, στα αρχαία ελληνικά λουτρά (βαλανεία), αντίστοιχο, με τη σημερινή σάουνα. Λειτουργούσε, με την χρήση θερμού αέρα, επιτρέποντας, στους λουόμενους να ιδρώσουν πριν από το κυρίως μπάνιο.

Είχε, συνήθως, κυκλικό σχήμα, το οποίο βοηθούσε, στην ομοιόμορφη κατανομή της θερμότητας. Διέθετε ειδικούς αγωγούς, για την διοχέτευση του θερμού αέρα (υπόκαυστο σύστημα) και συχνά, περιλάμβανε ατομικούς λουτήρες.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα στην Ελλάδα είναι η κυκλική αίθουσα εφίδρωσης (πυριατήριο) που ανακαλύφθηκε στην Αρχαία Αγορά της Θεσσαλονίκης

Τα βαλανεία ήσαν οργανωμένες λουτρικές εγκαταστάσεις, στην κλασική και ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα. Λειτουργούσαν, είτε, ως ιδιωτικά λουτρά, σε επαύλεις, είτε, ως πολυσύχναστα δημόσια καταστήματ- και αποτέλεσαν πρόδρομο των μεταγενέστερων «χαμάμ».

Ο σουλτάνος Suleyman Α’ o Μεγαλοπρεπής (Kanuni, o νομοθέτης). Γεννήθηκε, στην Τραπεζούντα, στις 6/11/1494 και πέθανε, στις 7/9/1566, πολιορκώντας την ουγγρική πόλη Szigetvár.

Πατέρας του : O Σουλτάνος Selim. Μητέρα του : Η Hafsa Sultan.

Οι σύγχρονοι δυτικοί συγγραφείς τον αποκαλούν Maginificent, Magnifique, ή Grand Turk, Grand turc. Είναι ο αυτοκράτορας, που έμεινε, στον οθωμανικό θρόνο, 36 χρόνια, ήτοι το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, στην οθωμανική ιστορία.

Η πιο ένδοξη περίοδος του Οθωμανικού Κράτους έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της βασιλείας.

Πραγματοποίησε 13 εκστρατείες. Το άθροισμα αυτών των εκστρατειών, συνολικά, είναι 10 χρόνια, 2 μήνες και 15 ημέρες. Υπήρξε ποιητής αλλά και … κοσμηματοπώλης.

Όταν, πήγε για τελευταία φορά, στο Szigetvár, έλαβε την είδηση ότι ο γιος του εγγονού του (III.Murad) γεννήθηκε και είπε : «Προς τιμή των προγόνων, ο γιος του Murad έγινε Μωάμεθ, ας είναι η τιμή του Μωάμεθ”. Έτσι, ονόμασε τον μελλοντικό σουλτάνο Μωάμεθ Γ ́.

1890. Μαθητές της στρατιωτικής σχολής Τραπεζούντας του Rushdiye (μαθητές Στρατιωτικής Γυμνασίου).

1912.Τραπεζούντα. Η Όπερα.

Είχε χωρητικότητα κοινού, περίπου, 1.000 ατόμων, με μια μεγάλη σκηνή, που χρησιμοποιήθηκε, για όπερα, θέατρο, συναυλίες και μεταγενέστερες προβολές.

Με την διακόσμηση επιρροής Art Nouveau θεωρήθηκε μία από τις πιο μαγευτικές αίθουσες, στην Ανατολία, εκείνης της περιόδου.

1900 (πρώτο τρίμηνο). Πλατεία Τραπεζούντας. Φωτογραφία μιας θρυλικής όπερας, το κτίριο δεξιά, είναι το παλιό κτίριο του αστυνομικού τμήματος, μέσα στο πάρκινγκ.

20ος αιώνας. Ο Alekso Martulkov, γεννημένος ως Aleksandar Onchev Martulkov, ήταν δημοσιογράφος και ένας από τους πρώτους σοσιαλιστές επαναστάτες από την περιοχή της Μακεδονίας

Ήταν μέλος του Βουλγαρικού Εργατικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και αργότερα του Λαϊκού Ομοσπονδιακού Κόμματος (Βουλγαρικό Τμήμα) και του Βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Ταυτόχρονα, ήταν μέλος της IMRO. Ο Martulkov ήταν επίσης μέλος του Βουλγαρικού Κοινοβουλίου, καθώς και του Προεδρείου του ASNOM και του κοινοβουλίου της ΛΔ Μακεδονίας

Θεωρείται Μακεδόνας στη μακεδονική ιστοριογραφία και Βούλγαρος στη βουλγαρική ιστοριογραφία,

Ο Martulkov γεννήθηκε το 1878 στο Veles, τότε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο πατέρας του, Jovan Martulkov, εργαζόταν ως αρτοποιός σε ένα τοπικό εργοστάσιο, ενώ η μητέρα του εργαζόταν ως κηπουρός για μια πλούσια οικογένεια.

Είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό που αργότερα έγινε δάσκαλος σε ένα τοπικό σχολείο στη Bitola.

Ο Martulkov έχασε και τους δύο γονείς του σε ηλικία οκτώ ετών λόγω των εξαθλιωμένων συνθηκών της οικογένειας.

Σπούδασε στη γενέτειρά του, όπου ήταν απείθαρχος και συχνά διαπληκτιζόταν με άλλους μαθητές, κάτι που τελικά οδήγησε στην αποβολή του.

Αργότερα ολοκλήρωσε τη στοιχειώδη εκπαίδευσή του στη Bitola και άρχισε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στη Βουλγαρική Παιδαγωγική Σχολή στα Σκόπια

Ανέπτυξε επαναστατικές και αντιμοναρχικές απόψεις, επηρεασμένος από τον Petar Mandzhukov, καθώς και σοσιαλιστικά προσανατολισμένες απόψεις, για τις οποίες εμπνεύστηκε από έναν από τους δασκάλους του στα Σκόπια.

Το 1898, αυτός και μια ομάδα άλλων μαθητών σχημάτισαν μια μυστική σοσιαλιστική ομάδα μέσα στη σχολή.

Η ομάδα σύντομα ανακαλύφθηκε από τις σχολικές αρχές και ο Martulkov αποβλήθηκε από τη σχολή.

Αργότερα μετακόμισε στη Σόφια, όπου δραστηριοποιήθηκε στη Μακεδονο-Αδριανουπολίτικη Σοσιαλδημοκρατική Ομάδα.

Στη συνέχεια, μετακόμισε στη Γενεύη/Ελβετία για να σπουδάσει χημεία, αλλά επέστρεψε στη Σόφια μετά από ένα έτος.

Κατόπιν, ο Martulkov επέστρεψε στην οθωμανική Μακεδονία, όπου εντάχθηκε στην IMARO.

Εργάστηκε στο Veles και στο Kumanovo και βοήθησε τραυματισμένους επαναστάτες κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του llinden-Preobrazhenie το 1903.

Στη συνέχεια, ήταν δάσκαλος στο βουλγαρικό σχολείο της γενέτειράς του.

Το φθινόπωρο του 1907 συμμετείχε σε μια συνάντηση στη Σόφια με άλλους επαναστάτες της IMRO, όπου συζητήθηκε το μακεδονικό ζήτημα.

Μετά την Επανάσταση των Νεότουρκων το 1908, εντάχθηκε στο Λαϊκό Ομοσπονδιακό Κόμμα (Βουλγαρικό Τμήμα)

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, αυτός και άλλοι πρώην επαναστάτες της IMARO, όπως οι Petar Poparsov και Rizo Rizov, συναντήθηκαν με τον Dimitrija Čupovski και θα έκαναν έκκληση προς τους τοπικούς κατοίκους από το Veles, η οποία θα αποστελλόταν στη Διάσκεψη του Λονδίνου, απαιτώντας αυτονομία για τη Μακεδονία

Σύμφωνα με τον Martulkov, από τους 400 υπογράφοντες περίπου οι 300 ήταν είτε Τούρκοι είτε τουρκικής καταγωγής

Την παραμονή του Δεύτερου Βαλκανικού Πολέμου το 1913, στάλθηκε από τον Todor Aleksandrov σε αναγνωριστική αποστολή στην περιοχή της Μακεδονίας που ελεγχόταν από τη Σερβία

Το 1914, διέφυγε στη Σόφια για να αποφύγει τη στράτευση από τις σερβικές αρχές

Συμμετείχε στην επιτροπή λιποτακτών της IMARO, η οποία οργανώθηκε από άλλους πρώην στρατιώτες του σερβικού στρατού, όπως οι Nikola Voynicalev, Yordan Shurkov, Nikola Panev, Nikola Yanev, Georgi Bogdanov και πολλοί άλλοι

Η στρατολόγηση οργανωνόταν κυρίως στο Veles και στα Σκόπια και κύριο καθήκον της ήταν να βοηθά ανθρώπους από τη Μακεδονία να εγκαταλείπουν τον σερβικό στρατό και να εντάσσονται αντ’ αυτού στον βουλγαρικό στρατό

Έχει καταγραφεί ότι βοήθησε περίπου 1.500 λιποτάκτες, ενώ κινητοποίησε περίπου 2.500 από το σύνταγμα του Veles και το σύνταγμα του Kocani, καθώς και ότι βοήθησε μια μικρή δύναμη που βρισκόταν στη Bitola και στο Shtip.

Αργότερα, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, με αφορμή τη 15η επέτειο της Εξέγερσης του Ilinden, του απονεμήθηκε ένα βουλγαρικό χάλκινο μετάλλιο.

Περίπου εκείνη την εποχή συμμετείχε επίσης στην Αδελφότητα του Veles στη Σόφια.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1920, έγινε ένα από τα πρώτα μέλη της νεοσύστατης IMRO.

Το 1931, μαζί με τον Hristo Traykov, απειλήθηκε με σωματική βία από τη φράξια της IMRO του Ivan Mihaylov, επειδή διέδιδε κομμουνιστικές ιδέες ανάμεσα στη μακεδονική μετανάστευση στη Βουλγαρία

Ο Hristo Traikov σκοτώθηκε από ακτιβιστές της πτέρυγας του Ivan Mihailov που συνεργάζονταν επίσης με τον Aleksandar Protogerov, όπως ο Pavel Karakashev, αλλά ο Martulkov γλίτωσε μόνο με τραυματισμούς

Στις 14 Ιουνίου 1932, στη Σόφια, ο Martulkov και ο Naumov δημοσίευσαν το πρώτο άρθρο της εφημερίδας "Macedonian Flag" (Makedonsko Zname), η οποία ήταν όργανο της IMROU για μετανάστες από τη Μακεδονία στη Βουλγαρία

Δημοσίευε ένα φύλλο μία φορά την εβδομάδα και η εφημερίδα διήρκεσε από το 1932 έως το 1934, όταν τελικά απαγορεύτηκε μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1934 στη Βουλγαρία

Στις εφημερίδες του επέκρινε ενεργά την τρέχουσα κατάσταση της IMRO, δηλώνοντας ότι ο μόνος λόγος που αγωνιζόταν για αυτόνομη Μακεδονία ήταν απλώς για να την ενώσει με τη Βουλγαρία

Ο Vasil Ivanovski βοήθησε επίσης στη συνεισφορά στην εφημέριδα

Το πρόγραμμα της εφημερίδας ήταν κυρίως επικεντρωμένο στη βοήθεια και την προώθηση σοσιαλιστικών και φιλομακεδονικών απόψεων μεταξύ των μεταναστών στην επαρχία Blagoevgrad.

20ος αιώνας. Παγκράτι, Γούβα. Αθήνα. Συγκεντρώνουμε κομμάτια τής ιστορίας τής συνοικίας μας! Φωτογραφίες, ιστορίες, τεκμήρια, αρχειακό υλικό! Προσπαθούμε να ενώσουμε τίς μικρές ιστορίες πού συγκεντρώνουμε, μήπως καί κάποια στιγμή καταγράψουμε ένα μεγάλο μέρος ιστορίας τής συνοικίας μας!

Συγκεντρώνουμε υλικό από το διαδίκτυο, φίλοι μας στέλνουν υλικό, επικοινωνία δεκάδων φίλων πού μοιράζονται ιστορίες, αλλά καί απόψεις! Το ραδιακι ίσως αργήσει να γίνει ιντερνετικό ραδιόφωνο πού ήταν ο αρχικός στόχος, συνεχίζουμε όμως να καταγράφουμε τά τής συνοικίας μας, να προσπαθούμε να αναδείξουμε τα καλά της, μακάρι να βοηθήσουμε νά λυθούν κάποια από τα άσχημα της!

Για την ώρα είμαστε ένα ράδιο πού ...εκπέμπει στο Facebook, με τό "ιερό δισκοπότηρο" να παραμένει η φωτογραφία της πισίνας στην πλατεία Πλυτά.

1932. Αθήνα. Το Γουδή και οι πέριξ αυτού, περιοχές. Κάτω δεξιά, το νοσοκομείο παίδων Αγία Σοφία, στην αρχική του μορφή, χωρίς να υπάρχει δίπλα του, το Αγλαΐα Κυριακού, που εγκαινιάστηκε το 1938. Η οδοντιατρική σχολή, το Λαϊκό νοσοκομείο, αριστερά, στο βάθος, το Παναθηναϊκό στάδιο και πολλά άλλα.

24/6/1933. "Όμάς τεσσαράκοντα κομμουνιστών καιροφυλακτούσα ελιθοβόλησε την αμαξοστοιχίαν": Τότε, αναχωρούν, από την Θεσσαλονίκη - με ειδικά ναυλωμένο τρένο και με προστασία της αστυνομίας - 1.000 φασίστες της "ΕΕΕ" (Εθνική Ένωσις Ελλάς).

Σκοπός τους να παρελάσουν, στην Αθήνα, σε μια επίδειξη δύναμης.

Σύμφωνα, με τα στελέχη της ΕΕΕ, θα επρόκειτο, για "την προς τας Αθήνας πορεία" – το ελληνικό ισοδύναμο της "Πορείας προς τη Ρώμη" του Μουσολίνι.

Οι χαλυβδόκρανοι τριεψιλίτες, όπως και όλοι οι φασίστες, δήλωναν ότι στόχος τους ήταν η συντριβή "εθνοπροδοτών", Εβραίων, κομμουνιστών και η "απόλυτος πειθαρχία" των εργαζομένων.

Το 1931, πυρπόλησαν την Εβραϊκή φτωχοσυνοικία Κάμπελ στην Θεσσαλονίκη.

Είχαν την πολιτική κάλυψη των διωκτικών αρχών, στήριξη απ' το στρατό και χρηματοδότηση από κρατικούς φορείς (Δήμος Θεσ/νίκης, Υπουργείο Προνοίας) και από Τράπεζες (Εθνική, Εκδοτική).

Η αντίδραση των εργατικών συνδικάτων και του ΚΚΕ, στην "εκστρατεία" των φασιστών, στην Αθήνα, ήταν άμεση. Οι εργάτες "υποδέχονται" τους φασίστες, με διαδηλώσεις, ενώ και στην Λάρισα, το τρένο, που τους μετέφερε, πετροβολείται, από τους εργαζόμενους της πόλης.

Επιδρομές της αστυνομίας γίνονται, στα γραφεία του Ριζοσπάστη.

Στην λεωφόρο Κωνσταντινουπόλεως, σημειώνεται ανταλλαγή πυροβολισμών, ανάμεσα σε ομάδα εργατών και τους φασίστες επιβάτες του τρένου, με αποτέλεσμα θανάσιμο τραυματισμό του 35χρονου λιμενεργάτη Ανάργυρου Πικραμένου.

Δεκάδες εργάτες συλλαμβάνονται, ενώ καίρια σημεία καταλαμβάνονται, από ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας, για να διεξαχθεί η φασιστική πορεία ανενόχλητη.

Ακολουθούν πραγματικές μάχες, στους δρόμους της Αθήνας και του Πειραιά. Οι φασίστες, μαζί με τους αστυνομικούς, πολλές φορές σχηματίζουν κοινά (και οπλισμένα) "τάγματα εφόδου", απέναντι, στα συνδικάτα.

Το βράδυ, οι εργάτες πολιορκούν το Βαρβάκειο, όπου βρίσκονται οι φασίστες.

Αστυνομικοί και χαλυβδόκρανοι ανοίγουν πυρ και ο φυματικός εργάτης Π. Θωμόπουλος τραυματίζεται, θανάσιμα.

Στην φασιστική "τελετή", ήταν και οι αρχές, όπως ο τότε Υπουργός Εσωτερικών Ιωάννης Ράλλης (αργότερα, δωσίλογος "Πρωθυπουργός"),ο "φιλελεύθερος" πρόεδρος της Γερουσίας Στυλιανός Γονατάς, βουλευτές κ.α.

Η ΕΕΕ διαλύθηκε - τυπικά - με τον φασισμό της 4ης Αυγούστου (ό,τι έλεγε έγινε, τότε, επίσημη κρατική πολιτική).

Praxis Review.

Υ.Γ. : Διαφωνώ. Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936, δεν ακολουθούσε αντιεβραϊκή πολιτική. Αντιθέτως.

1940 (δεκαετία). Η "πρώτη κυρία" του Ηρακλείου την περίοδο της κατοχής, Λίτσα.

Ο πατέρας της Βασιλείας (Λίτσας) Τσατσαρωνάκη υπήρξε, από τους πρώτους, που έσπευσαν να συνεργαστούν, με τους Ναζί και διορίστηκε Νομάρχης Ηρακλείου. Παρόλα αυτά, εκτελέστηκε, από τους ίδιους τους Γερμανούς, μετά από κατάδοση ότι, στην Μάχη της Κρήτης είχε σκοτώσει αλεξιπτωτιστές. Η απώλειά του, όμως, δεν πτόησε την οικογένειά του. Η Βασιλεία, η μητέρα της Σοφία και ο αδελφός της, συνέχισαν την στενή και άψογη συνεργασία, με τις κατοχικές δυνάμεις. Ο αδελφός της εκτελούσε χρέη γραμματέα, στα γραφεία της Γκεστάπο, στο Ηράκλειο, πίσω από την Λεωφόρο Καλοκαιρινού, στο ύψος του Αγίου Μήνα, ενώ η ίδια παντρεύτηκε τον Ταγματάρχη της γερμανικής υπηρεσίας ασφαλείας (SD), Χάρτμαν.

Η Βασιλεία κατέδωσε, στον άντρα της, πολλούς αντιστασιακούς, ανάμεσά τους και τον πρώην αρραβωνιαστικό της, Μανώλη Σταματουλάκη, τον οποίο έστειλε, στο απόσπασμα. Μετά τον πόλεμο, η οικογένεια διέφυγε, στην Γερμανία και το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων τους καταδίκασε ερήμην — την Βασιλεία, σε θάνατο, την μητέρα της, σε ισόβια και τον αδελφό της, σε 12 χρόνια φυλάκιση. Παρόλα αυτά, επέστρεψαν, κρυφά, στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν, στην Θεσσαλονίκη. Η μητέρα της παντρεύτηκε, ξανά, έναν αξιωματικό της αστυνομίας, ενώ η Βασιλεία κατάφερε, παραδόξως, να διοριστεί υπάλληλος, στην Τράπεζα της Ελλάδος! Το 1948, όμως, εντοπίστηκε και συνελήφθη, μέσα στο κατάστημα, γεγονός, που οδήγησε και στην σύλληψη της υπόλοιπης οικογένειας. Λόγω του Εμφυλίου Πολέμου, αντιμετωπίστηκαν, με επιείκεια, η θανατική ποινή δεν εκτελέστηκε και αφού εξέτισαν λίγα χρόνια φυλάκισης, αφέθηκαν ελεύθεροι. Δεν επέστρεψαν, ποτέ, στην Κρήτη και έζησαν, στην αφάνεια, μεταξύ Θεσσαλονίκης και Αθήνας.

Η μεγαλύτερη ιστορική ανατροπή, όμως, κρύβεται, πίσω από την πραγματική ταυτότητα του «Ταγματάρχη Χάρτμαν», του επικεφαλής της γερμανικής αντικατασκοπείας, στο Ηράκλειο. Ενώ, στα επίσημα έγγραφα εμφανιζόταν, ως ξένος αξιωματικός, με το όνομα Πασχάλης (ή Ρουμπέρτος) Ρουγγέρο, η ιστορική έρευνα αποκάλυψε ότι δεν ήταν Γερμανός. Ήταν Έλληνας απότακτος υπολοχαγός, φανατικός αντιβενιζελικός, ο οποίος είχε συμμετάσχει, στην περίφημη απόπειρα δολοφονίας του Ελευθερίου Βενιζέλου, στο Παρίσι (Gare de Lyon), το 1920!

Μετά την αποτυχία εκείνης της απόπειρας, διέφυγε, στο εξωτερικό, άλλαξε ταυτότητα και χρόνια μετά, επέστρεψε, στην Ελλάδα, «μεταμφιεσμένος», σε ξένο αξιωματικό. Λόγω της άριστης γνώσης της ελληνικής πραγματικότητας, οι Ναζί τού ανέθεσαν το κρίσιμο Γραφείο Αντικατασκοπείας, στο Ηράκλειο. Από την θέση αυτή, χρησιμοποιώντας ένα δίκτυο ντόπιων πληροφοριοδοτών και δωσίλογων, όπως ο διαβόητος Νικόλαος Μαγιάσης, κίνησε τα νήματα, πίσω από τις πιο αιματηρές σελίδες του νομού. Συνέταξε τις μαύρες λίστες, που οδήγησαν, στην εκτέλεση των 62 Μαρτύρων του Ηρακλείου και δημιούργησε τον «φάκελο Σοκαρά», δίνοντας την τελική έγκριση, για το φρικτό Ολοκαύτωμα του Σοκάρα, όπου 27 συγχωριανοί εκτελέστηκαν, μαζικά, στην «Σπηλιάρα».

Λίγο πριν την εκκένωση του Ηρακλείου, παντρεύτηκε την Λίτσα Τσατσαρωνάκη και διέφυγαν, στην Γερμανία, αλλά επέστρεψαν, κρυφά και εγκαταστάθηκαν, σε διαμέρισμα της οδού Παύλου Μελά 24, στην Θεσσαλονίκη, προσπαθώντας να χαθούν, στην ανωνυμία. Τελικά, ο Χάρτμαν συνελήφθη, από τις ελληνικές αρχές και οδηγήθηκε, στις φυλακές, για να λογοδοτήσει, για τα βαριά εγκλήματα πολέμου και τις μαζικές εκτελέσεις, σφραγίζοντας μια από τις πιο σκοτεινές και ιδιόμορφες υποθέσεις προδοσίας της Κατοχής.

1941 (καλοκαίρι). Ηράκλειο Κρήτης. Αεροφωτογραφία ιδιαίτερης Ιστορικής αξίας, η λήψη της από Γερμανικό αεροσκάφος, λίγο μετά την κατάληψη του Ηρακλείου, το θέρος του 1941. Η περιγραφή παρακάτω από τον δημοσιογράφο Γιώργο Παπαδάκη, George Papadakis και πραγματικά αξίζει να την διαβάσετε.

Απεικονίζει το Δυτικό τμήμα του τείχους από τον Προμαχώνα Μαρτινέγκο (τάφος Καζαντζάκη) έως τον Προμαχώνα του Παντοκράτορα (Χανιώπορτα). Απεικονίζει ωστόσο με μεγάλη ευκρίνεια και τμήματα των εξωτερικών Προμαχώνων, οι οποίοι εξαφανίστηκαν μόλις στις αρχές του 1970, χάριν της οικιστικής επέκτασης του Ηρακλείου, από την οποία σχεδόν από τύχη γλύτωσαν τα εμβληματικά τείχη. Αυτοί οι εξωτερικοί Προμαχώνες ήταν στην ουσία η αιτία της πλέον μακράς πολιορκίας της Ιστορίας.

Επί 21 έτη οι πολιορκητές, ακόμη κι όταν κατάφερναν να καταλάβουν με μεγάλες δυσκολίες και τρομακτικές απώλειες έναν από αυτούς, έφταναν πλήρως αποδυναμωμένοι μπροστά στο κύριο τείχος, αφού είχαν διασχίσει ακάλυπτοι τα 50 έως 100 μέτρα της τάφρου, για να δεχτούν και πάλι καταιγισμό από τα διασταυρούμενα πυρά των αμυνομένων.

Στην φωτογραφία λοιπόν διακρίνονται από αριστερά προς τα δεξιά.

- Το ριβελίνο της Βηθλεέμ.

- Η mezzaluna Μοτσενίγκα.

- και το ριβελίνο του Παντοκράτορα.

Ακόμη και αν σήμερα, δεν είναι ορατοί, από τον διαβάτη, το περίγραμμα αυτών των ισχυρών εξωτερικών Προμαχώνων, εξακολουθεί να είναι ορατό, από ψηλά.

1941 - 1945 Κρήτη. Από τα χρόνια της γερμανικής Κατοχής οι επιχρωματισμένες φωτογραφίες της ανάρτησης. Κεράσματα ντόπιων, σε Γερμανούς.

Πρώτη φωτογραφία, καλόγεροι, στο Μοναστήρι του Πρέβελη, τρατάρουν τους Γερμανούς.

Δεύτερη φωτογραφία, ο καζανάρης, στου Ξυδά, κερνά μια ρακί τον Γερμανό στρατιώτη.

Τρίτη και τέταρτη φωτογραφία, ντόπιοι προσφέρουν κέρασμα, σε Γερμανούς.

Το να κεράσεις ένα κρασί, ή μια ρακί, δεν σε κάνει, αυτόματα, ούτε γερμανόφιλο, ούτε προδότη, ούτε δωσίλογο.

1941. Κρήτη. Υψηλόβαθμοι Γερμανοί Αξιωματικοί, στην περιοχή των Γουρνών Πεδιάδος, στην θέση ΑΣΥΡΜΑΤΟΣ, μετά το πέρας της Μάχης της Κρήτης.

Η περιοχή, τότε, πήρε το όνομα, από τον ασύρματο, τον οποίο είχαν εγκαταστήσει οι Σύμμαχοι, πριν τη γερμανική Κατοχή. Βλέπετε τον Bruno Brauer, Kurt Student και τους Διοικητές των τριών Ταγμάτων του 1ου Συντάγματος των Αλεξιπτωτιστών.

Η πρώτη φωτογραφία, από το αρχείο του κυρίου Michael Mavrogiannis.

Δείτε στην έγχρωμη φωτογραφία το σημείο, σήμερα.

4/6/1942. Φιλανδία. Ο Χίτλερ απεχθανόταν να τον φωτογραφίζουν ή ηχογραφούν σε ιδιωτικές στιγμές. Ήταν γνωστή η εμμονή του με την εικόνα του, ο απόλυτος έλεγχος που ήθελε να έχει. Γι' αυτό και ό,τι συνέβη στις 4 Ιουνίου του 1942, στην Φινλανδία είναι μοναδικό.

Βρέθηκε εκεί σε μια αιφνιδιαστική επίσκεψη, για τα 75α γενέθλια του Φινλανδού αρχιστράτηγου Mannerheim, όταν ακόμα Ναζί και Φινλανδοί γλωσσοφιλιούνταν, λίγο πριν την έναρξη της Επιχείρησης Μπλε/Fall Blau στο σοβιετικό μέτωπο. Οι επίσημες ομιλίες τελείωσαν, οι δύο άντρες πέρασαν στην ανεπίσημη κουβέντα και ο Thor Damen, μηχανικός της Φινλανδικής Ραδιοφωνίας (Yle), δεν έκλεισε τη συσκευή ηχογράφησης.

Κατέγραψε τη φυσική φωνή του Χίτλερ, μια φωνή που δεν πιστεύεις ότι είναι δική του. Μακριά από το πομπώδες ύφος, το θεατρινίστικο σύρσιμο λέξεων, τον λαικίστικο δραματικό τονισμό, το γνωστό υστερικό ύφος των λόγων που όλοι έχουμε στα αυτιά μας.

Οι SS φρουροί αντιλήφθηκαν πως η ηχογράφηση συνεχίζεται μετά από 11 λεπτά, όταν παρατήρησαν τα καλώδια του μικροφώνου. Απαίτησαν την καταστροφή της μπομπίνας. Οι Φινλανδοί αρνήθηκαν, τη σφράγισαν σε ένα κουτί και συμφώνησαν στον όρο να μην αναπαραχθεί ποτέ.

Όταν το υλικό εμφανίστηκε το 1957 πολλοί πίστεψαν ότι πρόκειται για παραχάραξη. Η ήρεμη, βαθιά, μπλαζέ σχεδόν φωνή του Χίτλερ δεν θύμιζε σε τίποτα τον δικτάτορα των επίκαιρων. Χρειάστηκε ανάλυση από τη γερμανική ομοσπονδιακή αστυνομία για να πιστοποιηθεί η απόλυτη γνησιότητά της.

Το μόνο λοιπόν αρχείο με την φυσική φωνή του Χίτλερ καταγεγραμμένη βρίσκεται στον ραδιοφωνικό σταθμό Yle και είναι προσβάσιμο διαδικτυακά.

Αυτό χρησιμοποίησε ο Ελβετός ηθοποιός Bruno Ganz για μελετήσει τον ρόλο του στην «Πτώση» και είναι το ύφος και η φωνή που αναπαράγει όταν δεν γαυγίζει στα γνωστά memes αλλά μιλάει ανθρώπινα.

14/10/1944. Επιστολή του Άρη Βελουχιώτη προς τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, όπως αναδημοσιεύεται στην Νέα Εστία, τεύχος 1667, Χριστούγεννα 1996, σελ. 229-230 :

|«Συναγωνιστά Υπουργέ.

Λυπούμαι πολύ που δεν μπορώ να περάσω, φεύγοντας για τη Ρούμελη, απ' αυτού. Σας γράφω από το Αίγιο και παίρνω την ευκαιρία για να σας εκφράσω τις άπειρες και ειλικρινείς ευχές μου για την ευόδωση του έργου σας, που είναι και έργο της Εθνικής μας Κυβερνήσεως και, κατά συνέπειαν, ολοκλήρου του Λαού μας.

Στο νου και στην καρδιά μου κυριαρχεί η ιδέα της απόλυτης επιβολής της λαϊκής θέλησης. Φιλοδοξία μου μοναδική να προσφέρω και τον εαυτό μου στο βωμό της ιδέας αυτής.

Είμαι ευτυχής, γιατί παρέδωσα σχεδόν ολόκληρη την Πελοπόννησο λεύτερη από κατακτητές και εθνοπροδότες στην Κυβέρνηση μας.

Και θάμαι ευτυχέστερος, αν πολεμήσω έστω και ως απλούς στρατιώτης το φασισμό, τον οποιοδήποτε φασισμό, ώς την οριστική συντριβή του.

Παρακαλώ να δεχθήτε την άπειρη εκτίμηση και αγάπη μου.

ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ.

22/11/1956. Αθήνα. Η Άννα Συνοδινού παντρεύεται, στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος, στο Παγκράτι, τον πρωταθλητή του τριπλούν και καπνέμπορο Γιώργο Μαρινάκη.

ΠΑΛΙΟΣ ΚΛΑΣΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ(Chrysoula Thomidou)

2026. Το χωριό «Μπελογιάννης», στην Ουγγαρία. Η διασταύρωση των οδών που βλέπετε, Μήτσου Παπαρήγα και Γκότσε Ντέλτσεφ. Το χωριό φτιάχτηκε, το 1950 ,από την τότε κομμουνιστική κυβέρνηση, για να στεγάσει 1.200 αριστερούς πολιτικούς πρόσφυγες, από την Ελλάδα, που είχαν καταφύγει, στην Ουγγαρία, μετά την ήττα τους, το 1949.

Ο Βούλγαρος Γκότσε Ντέλτσεφ, κατά την διάρκεια των ανταγωνισμών των γειτονικών κρατών, για την, τότε, οθωμανική Μακεδονία και Θράκη, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, σε επιστολή που έστειλε σε φίλο του, έγραφε : «Εμείς, οι Βούλγαροι, από την Μακεδονία και την Θράκη, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχουν και άλλοι λαοί και χώρες, που ενδιαφέρονται πολύ, για τη λύση αυτού του θέματος. Ενδεχόμενη ανάμειξη της Βουλγαρίας θα προκαλούσε παρέμβαση και των γειτονικών χωρών και θα μπορούσε να οδηγήσει, σε κατακερματισμό της Μακεδονίας. Γι’ αυτό, πρέπει να αγωνιστούμε, για αυτονομία της Μακεδονίας και της Θράκης, για να τις διαφυλάξουμε, ακέραιες, ως πρώτο βήμα, για τη μελλοντική ένταξή τους, στην κοινή βουλγαρική πατρίδα».

6/2026. Μια όχι και πάρα πολύ παλιά φωτογραφία : Θυμάστε την Ζωρζέττα Λάλη, όταν, μαζί με τον Horst Reihenbach [Γερμανός οικονομολόγος και υψηλόβαθμο στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, γνωστός, στην Ελλάδα ως ο επικεφαλής της Ομάδας Δράσης, για την Ελλάδα (Task Force for Greece - TFGR), από το 2011, έως το 2015. Η Task Force for Greece (TFGR) δημιουργήθηκε, τον Ιούλιο του 2011, έπειτα από αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης (του ΓΑΠ). Η αποστολή του Reichenbach περιλάμβανε δύο βασικούς άξονες : Τεχνική βοήθεια : Υποστήριξη των ελληνικών αρχών, στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων του Mνημονίου (αναδιάρθρωση δημόσιας διοίκησης, φορολογική μεταρρύθμιση, έλεγχος δημοσίων δαπανών). Απορρόφηση ευρωπαϊκών πόρων : Επιτάχυνση των διαδικασιών, για την αξιοποίηση κονδυλίων του ΕΣΠΑ και την επανέναρξη μεγάλων έργων υποδομής, με σκοπό την τόνωση της ανάπτυξης. Το γραφείο της ομάδας, στην Αθήνα, λειτούργησε, με, περίπου, 50-60 άτομα. Η θητεία του ολοκληρώθηκε, το 2015, οπότε και αντικαταστάθηκε), από τον Maarten Verwey], την τρόικα και τον Σπυριδωνα-Άδωνι Γεωργιάδη, αποδομούσαν τον κοινωνικό ιστό, υπερκοστολογώντας τα φάρμακα και αυξάνοντας την συμμετοχή των συνταξιούχων, σε αυτά;

Ο Τσίπρας επέστρεψε, με rebranding, ως πιο ... δεξιός, από τον Μητσοτάκη, όπως βλέπετε. Η Λάλη, λοιπόν, τώρα, τοποθετήθηκε, από τον Αλέξη Τσίπρα, στην “σκιώδη κυβέρνηση” της «ΕΛΑΣ». Καλορίζικα…