“Quo vadis Domine?” Ο χριστιανισμός τον 1ο αιώνα μ.Χ. Ο Ιησούς, ως ένας αποτυχημένος αποκαλυπτικός προφήτης, καθώς η προφητεία του, για το τέλος του υπαρκτού κόσμου, μέσα από την, περίπου, άμεση έλευση της θεϊκής κρίσεως των ανθρώπων, με την λεγόμενη “βασιλεία των ουρανών”, η οποία, ουδέποτε, πραγματοποιήθηκε.

Η χριστιανική παράδοση του 1ου αιώνα, με αφετηρία την μυθιστορία της συνάντησης του αποστόλου των Χριστιανών Πέτρου, στην Αππία οδό, έξω από την Ρώμη, καθώς ο Πέτρος έφευγε, από την πόλη, για να γλυτώσει, από τον διωγμό κατά των χριστιανών (η χριστιανική μυθιστορία, ήδη, από τον 2ο αιώνα μ. Χ., αφηγείται ότι συνάντησε, στην Αππία οδό, κάποιον, ο οποίος βάδιζε, προς την πόλη, κουβαλώντας έναν σταυρό και όταν τον πλησίασε ο Πέτρος αναγνώρισε, στο πρόσωπό του, τον Ιησού, για να τον ρωτήσει έκπληκτος, στα λατινικά “Quo vadis Domine?”, για να λάβει την απάντηση : «Romam eo iterum crucifigi»), με κεντρικό σημείο την αποτυχία του Ιησού, ως αποκαλυπτικού προφήτη, είναι αυτό, που, με απασχολεί, στο, παραπάνω, βίντεο, που ανέβασα, προχθές, Σάββατο 27 Ιουνίου 2026, στο YouTube - το οποίο είναι πολύ χρήσιμο να παρακολουθήσουν οι αναγνώστες -, όπως και στο σημερινό δημοσίευμα.

 Η αποκαλυπτική θεωρία, ως πίστη, σημαίνει την έλευση του τέλους του κόσμου, συνδυασμένη, με την θεϊκή κρίση των ανθρώπων και αυτό, που πρέπει να σημειωθεί, είναι ότι ο 1ος αιώνας του χριστιανισμού, αποτελεί ένα κομβικό και κρίσιμο χρονικό σημείο, όχι, μόνον, για την συγκρότησή του, ως θρησκευτικής πίστης και ως κοινωνικού κινήματος, αλλά και ως προς την διάψευση της θεωρίας του Εβραίου “ραβίνου” Ιησού, για την, περίπου, άμεση, ή, έστω, την ταχεία έλευση της καταστροφής του δεύτερου ναού της Ιερουσαλήμ και του κόσμου ολόκληρου, λόγω της έλευσης της “βασιλείας των ουρανών” και της “ώρας της κρίσεως”, από τον θεό, όλων των ανθρώπων.

Αυτή η αποκαλυπτική διδασκαλία του Ιησού, τελικά, δεν επιβεβαιώθηκε, παρά, μόνον, κατά το αρχικό και το ουδόλως, ουσιώδες της, ήμισυ, ήτοι, με την καταστροφή του ναού της Ιερουσαλήμ, από τις ρωμαϊκές λεγεώνες του Βεσπασιανού, γιου του αυτοκράτορα Τίτου, όταν, κοντά, στο 67 μ.Χ., οι Εβραίοι επαναστάτησαν, κατά των Ρωμαίων και κυριάρχησαν, προσωρινά, στην Ιουδαία. Αυτό, που ακολούθησε, ήταν η μαζική σφαγή των Ιουδαίων και η εκδίωξη τους, από την Ιερουσαλήμ, όχι, όμως, από την ύπαιθρο χώρα της Ιουδαίας, την οποία οι Ρωμαίοι μετονόμασαν, σε Παλαιστίνη, από την ονομασία των αρχαίων Φιλισταίων, που είχαν έλθει, στην περιοχή, από την μινωική Κρήτη. 

Έτσι, επιβίωσαν οι Εβραίοι, στην περιοχή, μέχρι και την βρετανική εποχή, στα μέσα του 20ου αιώνα, όταν οι Ισραηλίτες, στην Παλαιστίνη και οι χριστιανοί ήσαν μειοψηφίες, μέσα στην μεγίστη πλειοψηφία των κατοίκων να έχουν εξαραβισθεί και εξισλαμισθεί, ενώ, πριν την έλευση του αραβικού Ισλάμ, περί τον 7ο και 8ο αιώνα, η μέγιστη πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν χριστιανική και η μειοψηφία ισραηλιτική/εβραϊκή, ενώ, στην εποχή του Ιησού η μέγιστη εβραϊκή πλειοψηφία, τα αρχαία εβραϊκά και ομιλούνταν τα αραμαϊκά, σε διάφορες διαλέκτους (γαλιλαιακή κλπ), ενώ η αλήθεια είναι ότι, παράλληλα, ομιλούνταν η ελληνιστική διάλεκτος της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, καθώς ένα μεγάλο μέρος της ιουδαϊκής κοινότητας, στην περιοχή, αλλά και σε όλες τις άλλες ιουδαϊκές κοινότητες, εκτός Παλαιστίνης, γι’ αυτό και έγινε η μετάφραση των εβδομήκοντα (που, στην πραγματικότητα, ήσαν 72 δίγλωσσοι Ιουδαίοι, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου) της παλαιάς διαθήκης, στην ελληνιστική κοινή, που ξεκίνησε, το 280 π. Χ. και ολοκληρώθηκε, μέσα στον 3ο αιώνα π. Χ. Έτσι, όλα συνηγορούν, στο ότι πέραν των αραμαϊκών και των αρχαίων εβραϊκών, μέσω της διδαχής της Τορά, ομιλούσε, ή, έστω, καταλάβαινε την ελληνιστική κοινή, καθώς η μεγάλη πλειοψηφία των επιγραφών, στην Παλαιστίνη (από 52%, έως 80%), αλλά και στις άλλες εβραϊκές κοινότητες, εκείνων των χρόνων, είναι γραμμένες, στα ελληνικά.

Στα χρόνια εκείνα, πριν τα μέσα του 1ου αιώνα μ. Χ., ο Ιησούς διαμόρφωσε την διδασκαλία του και το πρώτο χριστιανικό κίνημα, το οποίο, αυξανόμενο, μετά τον θάνατό του, ανέμενε την άμεση έλευση της καταστροφής του ναού των Ιεροσολύμων και του κόσμου, που θα σημάνει και την έλευση της βασιλείας των ουρανών και την ώρα της κρίσεως ζώντων και νεκρών, από τον θεό, με τον Ιησού, καθήμενο, “εκ δεξιών του πατρός”.

Αυτό το αποκαλυπτικό κήρυγμα του Ιησού, δηλαδή την καταστροφή του ναού και του κόσμου, με την έλευση της βασιλείας των ουρανών (“Ήγγικεν, γαρ, η ώρα της κρίσεως και της βασιλείας των ουρανών”) δεν ήταν μια πρωτογενής προφητεία του ιδίου. Πάμπολλοι, πριν, από αυτόν, είχαν προβεί, σε αποκαλυπτικές θεωρίες, που όλες απέτυχαν, όπως, επίσης, πολλοί, παράλληλα, με αυτόν, προέβαιναν, σε ανάλογες προφητείες. Κυριότερος όλων ήταν ο Ιωάννης ο βαπτιστής, που βάπτισε, τον Ιουδαίο Ιησού, στον Ιορδάνη ποταμό, κάτι, που δεν ήταν αναγκαίο, για την ιουδαϊκή πίστη. 

Αυτό σημαίνει ότι ο Ιησούς ήταν μαθητής του Ιωάννη του βαπτιστή, ο οποίος είχε το πολύ κακό τέλος, που όλοι γνωρίζουμε, εξαιτίας της Ηρωδιάδας. Και φυσικά, αυτό υπογραμμίζει το γεγονός ότι ο Ιησούς εντασσόταν, στην πίστη των Μανδαίων, η οποία έχει, ως κέντρο της τον Ιωάννη τον βαπτιστή και ως εξέχον μέλος τον Ιησού.

Οι Μανδαίοι έχουν καταφέρει να επιβιώσουν, μέχρι σήμερα, στην περιοχή της μουσουλμανικής Μέσης Ανατολής (γεγονός, που τους έσωσε, από το μίσος του ορθόδοξου χριστιανισμού, που αναπτύχθηκε, ως επίσημη κρατική θρησκεία, τον 4ο αιώνα μ. Χ., μετά τον Κωνσταντίνο, στο Βυζάντιο) αν και κινδυνεύουν, με αφανισμό, εξαιτίας της ολιγανθρωπίας  των κοινοτήτων τους και της εχθρικής στάσης των μουσουλμανικών πληθυσμών, εντός των οποίων κατοικούν.

 Έτσι κατέρρευσε ο χριστιανικός αποκαλυπτισμός αφού η βασιλεία των ουρανών δεν ήλθε, μέσα στα πλαίσια του 1ου αιώνα μ. Χ.

Και πολύ περισσότερο, έστω, αργότερα.