Σεπτέμβριος 1922 - Ιούλιος 1923. Η διπλή προδοτική παράδοση της ανατολικής Θράκης, από τον Ελευθέριο Βενιζέλο και την κυβέρνηση των βενιζελικών στρατιωτικών, στην, υπό διαμόρφωση, κεμαλική Τουρκία. (Κάπως έτσι, «ο Έκτορας νίκησε τον Αχιλλέα»).
Η, άνευ στρατιωτικού λόγου, παράδοση της δυτικής Θράκης, στην, υπό δημιουργία, Τουρκία του Μουσταφά Κεμάλ πασά, απασχολεί το σημερινό δημοσίευμα, όπως και το, παραπάνω, βίντεο, που ανέβασα, προχθές (12/6/2026), στο YouTube.
Επί της ουσίας, ουδείς στρατιωτικός λόγος υπήρχε, για την, αμαχητί, παράδοση της ανατολικής Θράκης, στους κεμαλιστές, καθώς η, εκεί, ευρισκόμενη ελληνική στρατιά, δεν είχε εμπλακεί, σε πολεμικές συγκρούσεις, ήταν αξιόμαχη, ενώ η απόλυτη κυριαρχία του ελληνικού πολεμικού ναυτικού, στις θάλασσες του Αιγαίου, των Δαρδανελίων και του Μαρμαρά, ήταν δεδομένη, καθώς οι, σε κακή κατάσταση, ευρισκόμενες τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, που, στην πράξη επρόκειτο, περί μπουλουκιών, δεν είχαν, ούτε μια βάρκα, για να αποβιβάσουν, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων, της θάλασσας του Μαρμαρά και τον Βόσπορο, τον τουρκικό στρατό, καθώς οποιαδήποτε τέτοια απόπειρα των κεμαλιστών θα τσακίζονταν, πριν, καν, ξεκινήσει.
Όλα τα κακά ξεκίνησαν, από την συντριβή του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος, στην Μικρά Ασία και την απαίτηση της διπλωματίας των κεμαλιστών, υπό τον Ισμέτ πασά (Ινονού) να παραχωρηθεί, στο οικοδομούμενο νέο τουρκικό κράτος, ολόκληρη η Θράκη, κάτι, που, στην ανακωχή των Μουδανιών της 3ης Οκτωβρίου 1922 (ν.η.), αποδέχτηκαν, εν μέρει, οι Αγγλογάλλοι, που μετείχαν, στην σύσκεψη, ενώ η ελληνική αντιπροσωπεία (ο στρατηγός Αλέξανδρος Μαζαράκης-Αινιάν και ο συνταγματάρχης Πτολεμαίος Σαρρηγιάννης), που δεν συμμετείχε, σε αυτήν, όταν κλήθηκε, απλώς και μόνο, να υπογράψει την συμφωνία της ανακωχής, αρνήθηκε να το πράξει.
Ήταν σαφές, σε όλους ότι οι απαιτήσεις της τουρκικής πλευράς ήσαν εξωφρενικές και κυρίως, εξωπραγματικές, αλλά οι δυνάμεις της Αντάντ αποδέχτηκαν την εκκένωση της ανατολικής Θράκης, από τον ελληνικό στρατό και τους Έλληνες κατοίκους αυτής της ζωτικής, για την ελληνική κοινωνία, περιοχής, απλούστατα, επειδή ο Μουσταφά Κεμάλ ικανοποίησε τις απαιτήσεις των Αγγλογάλλων, νότια, με την παραχώρηση της Συρίας και του Ιράκ.
Η κυβέρνηση των βενιζελικών αξιωματικών (Νικόλαος Πλαστήρας, Στυλιανός Γονατάς, Δημήτριος Φωκάς, Θεόδωρος Πάγκαλος κ.α), παρά τις αντιρρήσεις, που είχε, τελικά, αποδέχτηκε αυτήν την πρωτοφανή, αχρείαστη και καταστροφική απαίτηση των δυνάμεων της Αντάντ και τον Νοέμβριο του 1922, μέσα σε 15 ημέρες, παρέδωσε την ανατολική Θράκη, δηλαδή μια στρατηγική έκταση 23.764 χλμ, στον τουρκικό στρατό, εκκενώνοντάς την, από 400.000 Ελληνες κατοίκους, ύστερα, από υπόδειξη και προτροπή του Ελευθέριου Βενιζέλου, ο οποίος, σε όλη την πολιτική του σταδιοδρομία υπήρξε ο άνθρωπος, που εξέφραζε, κυρίως, τα συμφέροντα της Αγγλίας και κατά δεύτερο λόγο της Γαλλίας.
Επάνω : Ο Μουσταφά Κεμάλ, σε νεαρή ηλικία. Κάτω : ο Ελευθέριος Βενιζέλος, σε προχωρημένη ηλικία.
Είναι σαφές ότι η παραχώρηση της Δυτικής Θράκης, στον τουρκικό στρατό αποτελεί ένα διαχρονικό όνειδος, για το ελληνικό κράτος και είναι μια πρωτοφανής προδοσία, στην σύγχρονη ελληνική Ιστορία και μόνον, η προδοσία της Κύπρου, τον Ιούλιο - Αύγουστο του 1974, μπορεί να συγκριθεί με αυτήν την προδοσία όσον αφορά την ανατολική Θράκη, με κύριους δράστες, τον Ελευθέριο Βενιζέλο και την πολιτικοστρατιωτική ηγεσία εκείνης της εποχής.
1914. Ο Μουσταφά Κεμάλ, με παραδοσιακή ενδυμασία γενίτσαρου.
Παρά ταύτα, η ελληνική πλευρά είχε και μια δεύτερη ευκαιρία, για να επανακτήσει την δυτική Θράκη, όταν στις διαπραγματεύσεις, για την σύναψη της συνθήκης της Λωζάνης, τέθηκαν, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, οι τουρκικές απαιτήσεις, που αφορούσαν την καταβολή οικονομικής αποζημίωσης, εκ μέρους του ελληνικού κράτους, προς την Τουρκία, για τις καταστροφές που υπέστη η τουρκική Ανατολία, από τον ελληνικό στρατό, κατά την διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας.
1971. Ο Ισμέτ Ινονού, γέρος, πια, με τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, όταν ο τελευταίος έκανε λόγο για την δημιουργία μιας “ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας”!
(Ο Ισμέτ Ινονού, που ήταν ο διαπραγματευτής των κεμαλικών, στην συμφωνία της εκεχειρίας, στα Μουδανιά, έλεγε, στην Λωζάννη, προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο : “Δώσε, κάτι περισσότερο Λευτεράκη, γιατί θα με κρεμάσουν, όταν επιστρέψω στην Αγκυρα”).
Η ελληνική πλευρά αρνούμενη αποχώρησε, από τη διάσκεψη, ενώ ο, ανωτέρω, εικονιζόμενος στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος είχε συγκροτήσει μία στρατιά, στην δυτική Θράκη, αποτελούμενη από 110.000 στρατιώτες και πυροβολικό, με σκοπό να διαβεί τον Έβρο ποταμό και σε ελάχιστες ώρες, να καταλάβει την ανατολική Θράκη και την Κωσταντινούπολη. Αυτός ο στόχος ήταν, απολύτως, αυτό, που θα συνέβαινε, χωρίς καμμία αμφιβολία.
Όμως, τότε, παρενέβησαν οι Άγγλοι και δήλωσαν, εκ μέρους των κεμαλικών, ότι η Τουρκία έπαυσε να έχει οποιεσδήποτε οικονομικές απαιτήσεις και ζήτησαν από την, τότε, κυβέρνηση, να μην πράξη τίποτε, ως προς την ανακατάληψη της Δυτικής Θράκης, κάτι, στο οποίο ο Ελευθέριος Βενιζέλος συμφώνησε, πείθοντας, έτσι, την ελληνική κυβέρνηση να μην προχωρήσει, στην στρατιωτική ενέργεια, για την ανακατάληψη της Θράκης και να επανέλθει, στην διάσκεψη, που θα προετοίμαζε την συνθήκη της Λωζάνης.
Αργότερα, όταν, μετά από ένα πραξικόπημα, ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος αυτοανακηρύχθηκε “πρόεδρος της Δημοκρατίας”, σχεδίαζε την ανακατάληψη της ανατολικής Θράκης, μέχρι και την Κωνσταντινούπολη.
Δεν θα προλάβει. Τον Ιούνιο του 1926, θα ανατραπεί, με πραξικόπημα, από τον στρατηγό Γεώργιο Κονδύλη, καθοδηγούμενο, από την Βρετανία.
Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, γύρω από την απώλεια της ανατολικής Θράκης, που προέκυψε, από μία καθαρή προδοσία, καθώς δεν υπήρχε κανένας, απολύτως, λόγος για να παραδοθεί αμαχητί, στην Τουρκία.
Κάπως έτσι, «ο Έκτορας νίκησε τον Αχιλλέα», όπως ανάφερε ο πολύ καλός γνώστης της Ιστορίας Μουσταφά Κεμάλ.
Τελειώνοντας, χρήσιμο είναι οι αναγνώστες να παρακολουθήσουν το αρχικό βίντεο, στο παρόν δημοσίευμα, το οποίο βίντεο είναι, πλήρως, ενημερωτικό, για όσα συνέβησαν, τότε.
Σχόλια