Η ελληνική πολιτική αστάθεια οδηγεί την Άγκυρα, στην φημολογούμενη νομοθετική κατοχύρωση της “Γαλάζιας Πατρίδας” (“Mavi Vatan”). Υπάρχει δυνατότητα αντίδρασης της ελληνικής πλευράς, με μερική επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων, στα 12 μίλια, αλλά…

 

Καθώς η χώρα μας έχει εισέλθει, σε περίοδο πολιτικής αστάθειας, η οποία οφείλεται, όχι, απλώς, στην ουσιαστική προεκλογική περίοδο και την εκστρατεία των πολιτικών κομμάτων, που έχουν αρχίσει, αλλά, στην αδυναμία της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη να λειτουργήσει, ως ισχυρή κυβέρνηση, καθώς η κοινωνική και η εκλογική της επιρροή, όπως και η αντίστοιχη επιρροή του πρωθυπουργού, έχουν υποστεί βαριά και ανήκεστα τραύματα, γεγονός, το οποίο πρόκειται να συνεχισθεί και μετεκλογικά, αφού η όποια κυβέρνηση σχηματισθεί θα είναι μια αδύναμη κυβέρνηση συνασπισμού δύο, ή και περισσότερων κομμάτων, με ανύπαρκτα κυβερνητικά consensus, ως προς την πολιτική, που θα εφαρμόσει και με αμφισβητούμενη την χρονική της διάρκεια, σήμερα, όπως και στο, παραπάνω, βίντεο, που ανέβασα, χθες (Κυριακή 17/5/2026), στο YouTube, ασχολούμαι, με την ευκαιρία, που αντιλαμβάνεται ότι της δημιουργείται, η τουρκική κυβέρνηση να “ταράξει τα νερά”, στο Αιγαίο και στην νοτιοανατολική Μεσόγειο, από την κλιμακούμενη αστάθεια, στο ελληνικό πολιτικό τοπίο, το οποίο θρυμματίζεται και αναδιοργανώνεται, χωρίς να διαμορφώνεται μια σαφής ισορροπία, σε αυτό, με όλες τις, όχι βραχύβιες αβεβαιότητες, που διαμορφώνουν όντας.

Έτσι, η τουρκική κυβέρνηση διαδίδει, μέσω του τουρκικού τύπου, ότι πρόκειται να επιχειρήσει να καταστήσει νόμο, μέσω της λεγόμενης τουρκικής εθνοσυνέλευσης, τις γνωστές διεκδικήσεις της, για την αποκαλούμενη «Γαλάζια Πατρίδα», αποσκοπώντας, στην εσωτερική νομοθετική κατοχύρωση και την παγίωση των αξιώσεών της, στην περιοχή, θεσπίζοντας έναν χωροταξικό σχεδιασμό, στις θαλάσσιες αυτές περιοχές, στηριζόμενη, στην θέση, την οποία, πλέον, με την νομοθέτησή της, θα επισημοποιήσει, ότι τα νησιά, στον χώρο του Αιγαίου και, στην νοτιοανατολική Μεσόγειο, δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ), παρά, μόνο, χωρικά ύδατα, τα οποία, μάλιστα περιορίζονται, στα έξι ναυτικά μίλια και λέγεται ότι πρόκειται να ανακηρύξει, με το νομοσχέδιο, το οποίο δεν έχει, όμως, παρουσιασθεί και κατατεθεί, στην βουλή του γειτονικού κράτους, η τουρκική αποκλειστική οικονομική ζώνη των 200 ναυτικών μιλίων, που αποσκοπεί, στην διχοτόμηση της θάλασσας του Αιγαίου και τον αποκλεισμό του ελληνικού κράτους, από την θάλασσα της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Όπως αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας «Milliyet», η Αγκυρα επεξεργάζεται αυτήν την νομοθετική πρωτοβουλία και το ερώτημα που γεννάται είναι, εάν μια τέτοια κίνηση μπορεί να δημιουργήσει νέα δεδομένα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και ισορροπίες και η απάντηση δεν είναι απλή, παρά το γεγονός ότι η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση του ΟΗΕ, για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS)., αφού η θέση, σε ισχύ, του σχεδιαζόμενου εσωτερικού τουρκικού νόμου, για την «Γαλάζια Πατρίδα» (“Maci Vatan”), ουσιαστικά, θα θεσμοθετήσει την επισημοποίηση των τουρκικών διεκδικήσεων και με αυτό το εσωτερικό νομικό εργαλείο, θα δημιουργήσει μια βάση, de facto, δραστηριοτήτων του τουρκικού κράτους, οι οποίες, άλλωστε, ήδη, ασκούνται, από την τουρκική ακτοφυλακή και διάφορα όργανα του τουρκικού κράτους και ανάμεσα, σε αυτά και το τουρκικό πολεμικό ναυτικό, που δεν επιτρέπουν τις ελληνικές δραστηριότητες, στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου (πχ πόντιση καλωδίων καθώς και άλλες δραστηριότητες του ελληνικού κράτους, σε αυτόν τον θαλάσσιο χώρο, επεκτείνοντας τις παρεμβάσεις του τουρκικού κράτους, με την έκδοση NAVTEX, αλλά και αδειών ερευνών και συμφωνιών που αφορούν εξορύξεις υδρογονανθράκων, με την κάλυψή τους, ως μιας επίσημης και θεσμοθετημένης κρατικής πολιτικής.

Στα πλαίσια αυτά, ουσιαστικά, κραδαίνεται η απειλή πολέμου, από την πλευρά της Άγκυρας, αν και είναι, πολιτικά, προβληματική η πραγματοποίηση αυτής της απειλής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι  η τουρκική πλευρά δεν θα δημιουργήσει σοβαρές εντάσεις, στην περιοχή του Αιγαίου, εκμεταλλευόμενη, ακόμη και την επίκληση των γκρίζων ζωνών, που επικαλείται ότι υπάρχουν, στο Αιγαίο (ομιλεί, για 152 κατεχόμενα, από την Ελλάδα μικρά κατοικημένα νησιά, αλλά και ακατοίκητες νησίδες και βραχονησίδες).

Σε αυτού του είδους την επικίνδυνη δραστηριότητα, η ελληνική πλευρά, η οποία έχει υποβαθμίσει, στις προηγούμενες, κυρίως τρεις δεκαετίες, σε σχέση, με την εκρηκτική αναβάθμιση της γειτονικής χώρας, σε ασύλληπτο βαθμό, την ύπαρξη και την πραγματική ισχύ της, όπως δείχνει, ο παραπάνω, πίνακας, υπάρχει η δυνατότητα αντίδρασης, με την επέκταση των χωρικών υδάτων και της πρώτης σειράς των ελληνικών νησιών ελληνικών νησιών, που βρίσκονται μπροστά, από τις ηπειρωτικές ακτές της χώρας μας, όπως και σε ολόκληρη την Κρήτη, στα 12 ναυτικά μίλια, στενεύοντας τα περιθώρια της Άγκυρας, στον χώρο του Αιγαίου, καθώς αυτή η κίνηση θα υποχρεώσει την τουρκική πλευρά να προσέλθει, σύντομα, σε, ουσιαστικές διαπραγματεύσεις, οι οποίες θα διεξαχθούν, με μειωμένο, κατά πολύ, το αντικείμενο των τουρκικών αξιώσεων. 

Αλλά ποιά κυβέρνηση, στην Ελλάδα, μπορεί να πραγματοποιήσει αυτόν τον σχεδιασμό μέσα στα πλαίσια της παρούσας πολιτικής κατάστασης, που επικρατεί, στην χώρα μας, καθώς η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη βρίσκεται, σε αποδρομή και οι μετεκλογικές εξελίξεις είναι, εντελώς. αβέβαιες και απροσδιόριστες;

Γι’ αυτόν τον λόγο, η Άγκυρα είναι, σφοδρότατα, πιθανόν να προχωρήσει στην λεγόμενη νομοθέτηση του πλαισίου της «Γαλάζιας Πατρίδας». 

Η πολιτική αβεβαιότητα και η ουσιαστική αδυναμία της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη να λάβει αυτού του είδους τις πολιτικές αποφάσεις, στα στέρνα αυτού του τέλους του πολιτικού της βίου, ευρισκόμενη, σε πολιτική κατάσταση αστάθειας, η οποία, στην ελληνική πολιτική σκηνή, θα συνεχισθεί και μετά τις βουλευτικές εκλογές, όποτε και αν διεξαχθούν, είναι το ατού της Άγκυρας.

Το τί πρόκειται να συμβεί, είναι κάτι, για το οποίο δεν υπάρχει κάποια ασφαλής πρόβλεψη, καθώς και η Αγκυρα έχει τα δικά της εσωτερικά προβλήματα.

Ως εκ τούτου, πρέπει να περιμένουμε.