188 πΧ-133 πΧ. Ίλιον (Τροία). Αρχαιοελληνικό τετράδραχμο. 300 πΧ. Ο ελληνιστικός κόσμος. 681 μΧ. Η Ευρώπη. 900 πΧ. Η έκταση των θρησκειών, στην Ευρώπη. 1717-1970. Η Τραπεζούντα. 1-5-1912. Σκίτσο, από το περιοδικό “ΕΡΕΥΝΑ” του Πλάτωνα Δρακούλη. 1916-1918. Καβάλα. Βουλγαρική Κατοχή. 1-5-1918. Μόσχα. Ο Β Ι. Λένιν, στην Κόκκινη Πλατεία. 1923. Η ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. 1938. Το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, στις ευρωπαϊκές χώρες. 27-4-1941. Η παράδοση των Αθηνών, στους Γερμανούς κατακτητές. 1953. Ο Μπέρια, πριν την εκτέλεση. 1991. Οι σημαίες των ομόσπονδων κρατών της “ΕΣΣΔ”. 5/2026. Προπαγανδιστικό σκίτσο του κόμματος Α. Σαμαρά. 2026. Πτυχιούχοι και ανεργία, στην “Ε.Ε.”. Ο Donald Trump, στα διαβατήρια των ΗΠΑ. Οι στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ, στην Ευρώπη. Οι στρατιωτικές δυνάμεις ΗΠΑ - ΝΑΤΟ. Οι εθνότητες, στο Ιράν. Οσοι πιστεύουν, στον θεό, στην Ευρώπη. Το εδαφικό μέγεθος της Αφρικής. Βόρεια και Νότια Αμερική. Γη. Ο Πρώτος Μεσημβρινός. Η κατάταξη των ευρωπαϊκών κρατών, με βάση, το ΑΕΠ και μετέπειτα (212).
188 πΧ - 133 πΧ. Ίλιον (Τροία). Μικρά Ασία. Αρχαίο ελληνικό ασημένιο τετράδραχμο.
Εμπρόσθια όψη : Απεικονίζει την κεφαλή της θεάς Αθηνάς.
Οπίσθια όψη : Απεικονίζει την Αθηνά Ιλιάδα όρθια, κρατώντας ένα δόρυ συνοδευόμενο, από μια κουκουβάγια.
Επιγραφή : Το κείμενο, στο νόμισμα, αναφέρεται, στην «ΑΘΗΝΑΣ IΛΙΑΔΟΣ» (Αθηνά του Ιλίου) και περιλαμβάνει το όνομα του άρχοντα, όπως του Κλέωνα, γιου του Ζωίλου.
Την εποχή εκείνη, η πόλη διοικούνταν, από τοπικούς ελληνιστικούς άρχοντες (στρατηγούς/δημάρχους), υπό την προστασία της Ρώμης.
300 πΧ. Ο ελληνιστικός κόσμος της εποχής.
681 μΧ. Η Ευρώπη εκείνη την εποχή.
900 μΧ. Ευρώπη. Η εδαφική έκταση των θρησκειών.
1559. Η ισπανική αυτοκρατορία, στην Ευρώπη.
18ος αιώνας μΧ.- 20ος αιώνας μΧ. Η έκταση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, έως το τέλος της.
1820 - 2025. Η εξέλιξη του ΑΕΠ, στην Βρετανία και στις ΗΠΑ.
1914. O Kaiser Wilhelm II και ο αυτοκράτορας της Αυστροουγγαρίας Franz Joseph I, λίγο πριν την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
1916 - 1918. Καβάλα. Βούλγαρος στρατιώτης, στο κάστρο της Καβάλας, στην διάρκεια της δεύτερης βουλγαρικής κατοχής.
Η Μακεδονία γνώρισε τρεις βουλγαρικές κατοχές. Η πρώτη ήταν, στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913), η δεύτερη, ανάμεσα, στο 1916 και το 1918 και η τρίτη, ανάμεσα, στο 1941 και το 1944. Και οι τρεις βουλγαρικές κατοχές συνδέθηκαν, με εγκλήματα πολέμου, καταστροφές και εμπρησμούς ελληνικών χωριών, βιασμούς, κλοπές πολιτιστικών θησαυρών και πείνα.
Η ιστορία της δεύτερης βουλγαρικής κατοχής (1916-1918) συνδέεται, άμεσα, με τα γεγονότα του Εθνικού Διχασμού. Το 1916, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α’ επέμενε να κρατήσει την χώρα ουδέτερη, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η επιμονή του αυτή τον έφερε, σε ρήξη, με τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Μετά την έγκριση του Βενιζέλου να εγκατασταθούν δυνάμεις της Αντάντ, στην Θεσσαλονίκη, απόφαση, που δεν έβρισκε σύμφωνο τον βασιλιά, αλλά και την παραίτηση του Βενιζέλου, γερμανικά και βουλγαρικά στρατεύματα εισέβαλαν, στην ανατολική Μακεδονία, χωρίς να συναντήσουν αντίσταση, από την ελληνική κυβέρνηση, η οποία επέμενε, στην ουδετερότητα της χώρας.
Το 4ο Σώμα Στρατού παραδόθηκε, τότε, αμαχητί, στους Γερμανούς και μεταφέρθηκε, στην πόλη Görlitz, στην Γερμανία. Τότε, οι Έλληνες της ανατολικής Μακεδονίας βρέθηκαν εκτεθειμένοι, στην μανία των Βουλγάρων, που αναζητούσαν ρεβάνς, για την ήττα τους, στον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο και θεωρούσαν την Μακεδονία, αλλά και την Θράκη, πατρογονικό βουλγαρικό έδαφος.
Έτσι, οι Έλληνες της Μακεδονίας, τόσο οι ελληνόφωνοι πληθυσμοί όσο και οι σλαβόφωνοι, που είχαν παραμείνει πιστοί, στο Πατριαρχείο, δεν είχαν περάσει, στην βουλγαρική εκκλησία Τστην (εξαρχία) και είχαν πολεμήσει, στο πλευρό των Ελλήνων, στον Μακεδονικό Αγώνα (1904-1908) και στους Βαλκανικούς Πολέμους, έζησαν τον τρόμο, στα χέρια του βουλγαρικού στρατού και των κομιτατζήδων (παραστρατιωτικά εθνικιστικά σώματα ντόπιων βουλγαρόφωνων).
Ο στόχος της Βουλγαρίας, που είχε συστρατευθεί, με την Γερμανία, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν η προσάρτηση, στην Βουλγαρία, της Ανατολικής Μακεδονίας και της Δυτικής Θράκης και η έξοδος της χώρας, στο Αιγαίο, επιπλέον, ο εκβουλγαρισμός των περιοχών αυτών και ο διωγμός των Ελλήνων, με όλα τα μέσα.
Έτσι, το πρώτο μέτρο των Βουλγάρων ήταν να κατασχέσουν όλη την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή των Ελλήνων, με αποτέλεσμα τα τρόφιμα να μην αρκούν, για τον τοπικό πληθυσμό. Επιπλέον, επίταξαν και τα ζώα μεταφοράς, με αποτέλεσμα να πληγεί, καίρια, το τοπικό εμπόριο. Το αποτέλεσμα ήταν λιμός. Έτσι, ανάμεσα, στο 1916 και το 1918, ο πληθυσμός της ανατολικής Μακεδονίας γνώρισε δραματική συρρίκνωση. Τα τρόφιμα, είτε εξαφανίστηκαν, από τα ράφια, είτε κατέληξαν, στην μαύρη αγορά. Οι άνθρωποι άρχισαν να πεθαίνουν, πρώτα, στις μεγαλύτερες πόλεις (Καβάλα, Δράμα, Σέρρες) και αργότερα και στα χωριά. Η ελληνική κυβέρνηση αναλώθηκε, σε έγγραφες διαμαρτυρίες, στην κυβέρνηση της Βουλγαρίας, που, φυσικά έπεσαν, στο κενό.
Αλλά οι Βούλγαροι δεν σταμάτησαν, εκεί. Προχώρησαν, σε τρομοκρατία του ελληνικού πληθυσμού της υπαίθρου και με στόχο να τους αναγκάσουν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, ή να αποδεχτούν την βουλγαρική ταυτότητα. Βιασμοί, ξυλοδαρμοί, απειλές και δολοφονίες όσων προέβαλαν αντίσταση, ή θεώρησαν πως, δυνητικά, θα μπορούσαν να προβάλουν αντίσταση, ιδιαιτέρως, Ελλήνων της αστικής τάξης (επιχειρηματίες, γιατροί, δάσκαλοι) φυλακίσεις και - το χειρότερο μέτρο όλων - εκτοπίσεις, σε στρατόπεδα εργασίας, στην Βουλγαρία. Υπολογίζεται, πως, γύρω στους 40.000 Έλληνες, ανάμεσα σε 17 και 55 χρονών, εκτοπίστηκαν αυτά τα δύο χρόνια, σε στρατόπεδα εργασίας, στην Βουλγαρία, όπου δούλεψαν, σε καταναγκαστικά έργα.
Γύρω, στις 10.000, ακόμη - κυρίως σλαβόφωνοι - έφυγαν, εθελοντικά, τον πρώτο χρόνο, για την Βουλγαρία, με την προσδοκία ότι θιι είχανε άλλη επιλογή, εκτός από την λιμοκτονία.
Περίπου 12.000 εκτοπισμένοι δεν γύρισαν, ποτέ πίσω, στην Ελλάδα, αλλά πέθαναν από τις αρρώστιες και τις κακουχίες. Σε αυτούς δεν υπολογίζονται όσοι επέστρεψαν, αλλά. τελικά, πέθαναν, αφού η υγεία τους είχε κλονιστεί, ανεπανόρθωτα.
Το ταξίδι, με τραίνο, διαρκούσε έως 5 μέρες χωρίς φαγητό και νερό, εκτός αν είχαν, μαζί τους χρήματα, για να αγοράσουν, από τους Βούλγαρους.
Στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Σκούμεν,,τους χωρίζανε, σε ομάδες και τους έστελναν, σε όλη την Βουλγαρία. Οι περισσότεροι δούλεψαν, στην κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών, 12-15 ώρες, καθημερινά, για λίγο ψωμί και ζουμί λαχανικών, υπό την επίβλεψη Βουλγάρων φυλάκων, που βιοπραγούσαν, πάνω τους. ΘΖούσαν σε ξύλινες καλύβες που το χειμώνα ήσαν παγωμένες και οι υγειονομικές υποδομές ήταν ανύπαρκτες. Οι νεκροί θάβονταν, χωρίς κηδεία. σε λάκκους, που έσκαβαν οι εργάτες-σκλάβοι.
Ένα άλλο μέτρο, που εφάρμοσαν οι Βούλγαροι και πλήγωσε, πολύ, την ανατολική Μακεδονία ήταν το παιδομάζωμα. Απροσδιόριστος αριθμός παιδιών απήχθησαν και στάλθηκαν, στην Βουλγαρία, κυρίως,3 ορφανά παιδιά. Αυτά μεταφέρθηκαν απο τα ορφανοτροφεία πόλεων της ανατολικής Μακεδονίας στη Βουλγαρία και δεν επέστρεψαν ποτέ, ούτε κανείς αναζήτησε,345 μετά τον πόλεμο.
Δεκάδες μοναστήρια και εκκλησίες απογυμνώθηκαν, από έργα τέχνης, εικόνες και αρχαιολογικούς θησαυρούς, που εκλάπησαν και βρίσκονται, ακόμη, στην Βουλγαρία, αφού το ελληνικό κράτος δεν τα διεκδίκησε, από τότε.
Τα φοβερά έργα και ημέρες του βουλγαρικού στρατού και των κομιτατζήδων στην Ανατολική Μακεδονία (από το Ρούπελ, μέχρι τις Σέρρες-Δράμα-Καβάλα) αποτυπώθηκαν, στην Έκθεση της Διεθνούς Επιτροπής, που συστάθηκε, το 1919, με αποστολή να ελέγξει αναφορές και πληροφορίες, σχετικά, με τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που διαπράχθηκαν, από τον βουλγαρικό στρατό. Αυτή η Έκθεση είναι, μέχρι σήμερα, πολύτιμη ιστορική πηγή.
Η 5μελής Διεθνής Επιτροπή αποτελούνταν, από τους : Κωνσταντίνο Βασιλείου, καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, τον Γάλλο υπολοχαγό Ζωρζ Ντυτίλ, τον Άγγλο λοχαγό Ρέτζιναλντ Στρόλογκο, τον Σέρβο ταγματάρχη Γκιβουάν Ράμπιτς και τον Αιμέ Κουϋπέρ γενικό πρόξενο του Βελγίου, στην Θεσσαλονίκη.
Η Επιτροπή άρχισε το έργο της, από την Καβάλα και πέρασε, από 339 ελληνικές πόλεις και χωριά, όπου έκανε έλεγχο, στις καταγγελίες, που της ετέθησαν.
Το μαρτύριο των κατοίκων της ανατολικής Μακεδονίας τελείωσε, με την συνθηκολόγηση της Βουλγαρίας και την απελευθέρωση της περιοχής, απο τον Ελληνικό Στρατό, υπό την διοίκηση του υψηλόβαθμου στρατιωτικού Κωνσταντίνου Νίδερ.
Οι Βούλγαροι επέστρεψαν, για τρίτη φορά, στην Μακεδονία, ως σύμμαχοι των Γερμανών, το 1941, για να συνεχίσουν, από εκεί, που σταμάτησαν.
Πηγές:
Σπυρίδωνας Φέτας : Όψεις της Βουλγαρικής Κατοχής στην Ανατολική Μακεδονία, 1916-1918. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ.
Βασίλης Κάρτσιος: Η Γενοκτονία του Ελληνισμού της Ανατολικής Μακεδονίας κατά τη 2η Βουλγαρική Κατοχή (1916-18) ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΡΩΔΙΟΣ.
Ευάνθης Χατζηβασιλείου: Μια λησμονημένη άγρια κατοχή: Οι Βούλγαροι στη Μακεδονία https://www.pentapostagma.gr/politismos/istoria/7097216_mia-lismonimeni-agria-katohi-oi-boylgaroi-sti-makedonia-1916-1918
Τετράδια Βουλγαρικής Κατοχής: Ανατολική Μακεδονία 1916-1918., επιμ. Νικόλαος Ρουδομέτωφ. ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΌ ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΒΑΛΑΣ
1/5/1918. Η πρωτομαγιά, στην “Σοβιετική” Ρωσία.
1/5/1919. Μόσχα. Ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνωφ Λένιν, στην Κόκκινη Πλατεία, για την πρωτομαγιά.
1923. Η ανταλλαγή πληθυσμών, ανάμεσα, σε Ελλάδα και Τουρκία.
1/5/1924. Θεσσαλονίκη. Τροχιοδρομικοί γιορτάζουν την πρωτομαγιά, στολίζοντας το τραμ, στο τέρμα της γραμμής, στο Μπεχτσινάρι. Πρώτος, αριστερά, στο παράθυρο, χωρίς καπέλο, ο Παναγιώτης Διονυσόπουλος, οδηγός τραμ.
1/5/1930. Δελφοί. Ο, Ο καθηγητής αρχαιολογίας του πανεπιστημίου Πρίνστον, Richard Stillwell, υποδέχεται τον Μάιο, στην φύση των Δελφών, ανάμεσα, σε ελαιόδενδρα και με ένα στεφάνι αγριολούλουδα, στο κεφάλι.
1938. Το, κατά κεφαλήν, ΑΕΠ, στις ευρωπαϊκές χώρες.
Μάιος 1938. Ο πρίγκιπας Louis Ferdinand της Πρωσίας και η σύζυγός του Μεγάλη Δούκισσα Κίρα Κιρίλοβνα.
27/4/1941. Αθήνα. Ο φρούραρχος των Αθηνών Χρήστος Καβράκος παραδίδει την πόλη, στους Γερμανούς κατακτητές.
1942. Βόρεια Αφρική. Ο στρατηγός Erwin Rommel, σε ώρα συσσιτίου, με τους στρατιώτες του.
Αύγουστος 1942. Λένινγκραντ. Ο πρόεδρος του προεδρείου του Ανωτάτου Σοβιέτ της “Σοβιετικής Δημοκρατίας” του Τατζικιστάν Μουναβάρ Σαγκοντάεφ, στο καθεδρικό τζαμί της πόλης.
10/9/1944. Wiesbaden, Βαυαρία. Γερμανία. Ο πιλότος Erich Hartman, με τις 352 εναέριες νίκες, παντρεύεται την Ursula “Urschi” Elisabeth Therese August Paetsch.
1950 (δεκαετία). Καλάβρυτα. Μια ασπρόμαυρη στιγμή, που ξεχειλίζει, από ζωντάνια. Είτε, πρόκειται, για την πρώτη εκδρομή του Μαΐου, είτε, για εκείνες τις αξέχαστες σχολικές αποδράσεις, στο βουνό, η εικόνα αυτή μας θυμίζει μια άλλη Ελλάδα.Τα κολλαριστά φορέματα, τα χαρακτηριστικά καπέλα και εκείνο το αθώο χαμόγελο της νιότης, που δεν χρειαζόταν φίλτρα, για να λάμψει. Στο φόντο, το άγριο και πανέμορφο τοπίο των Καλαβρύτων, μάρτυρας στιγμών, που έγιναν αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής.Πόσες ιστορίες να κρύβει άραγε αυτό το καρέ; Φωτογραφία - Angelo Darmon
#Καλάβρυτα #VintageGreece #50sStyle #Retrophoto #GreekHistory #Memories #ΠαλιέςΦωτογραφίες
1953. Μόσχα. Ο Λαβρέντι Μπέρια, πριν εκτελεσθεί.
1959. Γαλλία. Ο Alain Delon και η Mylene Demongeot.
1969. Αθήνα. Το Αναμορφωτήριο Θλεων, στον οδό Παναγή Κυριακού.
1970. Μόσχα. Στο κρατικό πανεπιστήμιο.
1970 (δεκαετία). DDR. Ανατολικό Βερολίνο.
1717. Τραπεζούντα. Γκραβούρα του Τουρνφόρ. Αυτή είναι μία, από τις στιγμές, που η Τραπεζούντα περιγράφηκε, αναλυτικά, από Ευρωπαίους παρατηρητές.
1970 (δεκαετία). Τραπεζούντα.
21/12/1970. Λευκός Οίκος, Ουάσινγκτων, ΗΠΑ. Ο πρόεδρος Richard Nixon και ο Elvis Presley.
1972. Αθήνα. Ο Patrick Lee Fermor και ο Heinrich Kreipe τσουγκρίζουν τα ποτήρια, κάτω από την Ακρόπολη. Οι παλιοί εχθροί συναντήθηκαν 28 χρόνια, μετά. Και για να μην ξεχνιόμαστε, την απαγωγή δεν την έκαναν οι Βρετανοί, αλλά οι Κρητικοί αντάρτες, με την βοήθεια του ντόπιου πληθυσμού. Χωρίς όλους αυτούς, το εγχείρημα δεν θα είχε την επιτυχία, που γνωρίζουμε, σήμερα. Οι Βρετανοί είχαν την τεχνογνωσία και τα μέσα, εκείνη την εποχή, να σχεδιάσουν και να συντονίσουν μια επιχείρηση τέτοιας κλίμακας.
Υ.Γ. Μια διάσημη στιγμή της απαγωγής ήταν όταν ο Στρατηγός Kreipe, άρχισε να απαγγέλλει, στα Λατινικά, μια ωδή του Οράτιου, βλέποντας το βουνό και ο Λη Φέρμορ, την συνέχισε, από στήθους. Αυτό δημιούργησε έναν ιδιαίτερο δεσμό κλασικής παιδείας. μεταξύ τους.
1972. Saint Tropez, Γαλλία. H Brigitte Bardot, με τον φίλο της Laurent Vergez, στο Club 55.
1966. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Αρχέλαου.
1969. Σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου.
9/1/2020. Σκίτσο του Ηλία Μακρή.
23/3/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
29/4/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
29/4/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.
30/4/2026. Σκίτσο του Γιώργου Γαλίτη.
1/5/2026. Σκίτσο του Νίκου Τριανταφύλλου.
1/5/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
1/5/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
1/5/2026. Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.
2/5/2026. Σκίτσο του Θοδωρή Μακρή.
Σχόλια