5/2026 : Τα 3 κόμματα των Τσίπρα, Καρυστιανού, Σαμάρα (που καθυστέρησαν) αναμένονται, εντός του μηνός. Η Νέα Δημοκρατία φαίνεται να είναι - αλλά δεν είναι βέβαιο ότι θα είναι - 1ο κόμμα.

 

Η είσοδος του Μαΐου συνοδεύεται, με την επιτάχυνση των εξελίξεων, στην ελληνική πολιτική ζωή, καθώς οι σημερινές ισορροπίες, ανάμεσα, στα υπάρχοντα κόμματα, πρόκειται να ανατραπούν, με την εμφάνιση των τριών “νέων” κομμάτων των Αλέξη Τσίπρα, Μαρίας Καρυστιανού και Αντώνη Σαμαρά, όπως αναφέρω και στο, παραπάνω, βίντεο, που ανέβασα, χθες 1/5/2026, στο YouTube.

Η αλήθεια είναι ότι και οι τρεις μέλλοντες ηγέτες αυτών των αναμενόμενων να εμφανισθούν κομμάτων έχουν καθυστερήσει πολύ να αναλάβουν τις σχετικές πρωτοβουλίες, για την ίδρυση των κομμάτων αυτών και αυτό πρόκειται να έχει επιπτώσεις, τις οποίες θα δούμε ποιές και σε ποιά έκταση θα υπάρξουν.

Αυτός, που καθυστέρησε, περισσότερο όλων τους, είναι ο Αλέξης Τσίπρας, καθώς άρχισε μια σειρά περιοδειών, στην χώρα, με βάση το βιβλίο του «ΙΘΑΚΗ», ενώ, παράλληλα, απέφυγε, επί πολύ, να λύσει το πρόβλημα της ύπαρξης της γραφειοκρατίας και των κομματικών μηχανισμών και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και των κομμάτων, που προέκυψαν, από τις διασπάσεις του, μετά την παραίτηση του, από την προεδρία του κόμματος, στις 29/6/2023.

Το τί θα πράξει ο Αλέξης Τσίπρας, από εδώ και πέρα, με αυτό το στελεχικό δυναμικό, θα φανεί, αλλά είναι σαφές ότι μπορούσε να παρακάμψει αυτό το πρόβλημα, καθώς ο, τέως, πρωθυπουργός έχει άμεση επιρροή, σε ένα όχι ασήμαντο τμήμα, από το παλαιό εκλογικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο αδιαφορεί, για την τύχη των στελεχών και των κομματικών μηχανισμών και του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς και του Κινήματος Δημοκρατίας του Στεφάνου Κασσελάκη.

Το τί πρόκειται να αποκομίσει, δημοσκοπικά και εν τέλει, εκλογικά, ο Αλέξης Τσίπρας είναι κάτι, που θα το δούμε και ο οποίος ελπίζει ότι θα αποσπάσει την δεύτερη θέση, στην κατάταξη των κομμάτων, από το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, ενώ αντιμετωπίζει και τον κίνδυνο να βρεθεί, πίσω, από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, κάτι, που θα φανεί, όταν αυτή εμφανίσει το κόμμα της και τα στελέχη του, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας φέρει και το βάρος των πεπραγμένων της πρωθυπουργικής του θητείας, που, με την σειρά του, δημιουργεί περιορισμούς, στις δυνατότητές του να επεκτείνει την επιρροή του, στην κοινωνία και στο εκλογικό σώμα.

Η Μαρία Καρυστιανού, με την σειρά της, έχει καθυστερήσει και αυτή να εμφανίσει το κόμμα της, αλλά έχει πολλές δικαιολογίες, καθώς δεν προέρχεται, από την πολιτική ολιγαρχία του τόπου μας και ως εκ τούτου, έχει δυσκολίες, στην ένταξή της, στο ελληνικό πολιτικό σύστημα και στην επιλεκτική προσέγγισή της, στα διάφορα στελέχη, που πρόκειται να την προσεγγίσουν και την προσεγγίζουν.

Ένα βασικό στοιχείο υπεροχής της Μαρίας Καρυστιανού, έναντι όλων των άλλων πολιτικών της αντιπάλων (με τα “νέα” και τα παλαιά κόμματα), βρίσκεται, στο γεγονός ότι απευθύνεται, στον συναισθηματικό κόσμο της κοινωνίας και των ψηφοφόρων, ως μητέρα της κοπέλας, που σκοτώθηκε, στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, η οποία δεν το έβαλε κάτω και έδωσε σκληρό και επίμονο αγώνα, για την υπόθεση αυτή, που βλακωδώς, αλλά και για λόγους συμφερόντων, προσπαθεί να κουκουλώσει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Στην ουσία, λοιπόν, η Μαρία Καρυστιανού αντιμετωπίζει, πολιτικά, τους κομματικούς της αντιπάλους, με ένα σημαντικό μη πολιτικό όπλο, που απευθύνεται, στο συναίσθημα της κοινωνίας και των ψηφοφόρων, κάτι, που δεν μπορούν αυτοί οι αντίπαλοι της Μαρίας Καρυστιανού να καταπολεμήσουν, πολύ περισσότερο, που αυτό το συναίσθημα, συνοδεύεται, από την γενικευμένη δυσαρέσκεια της κοινωνίας, εξ αιτίας της μονιμοποιημένης και αυξανόμενης ακρίβειας, στην αγορά, απέναντι, στην κυβέρνηση και στον κατεστημένο πολιτικό κόσμο της χώρας μας. Και φυσικά, αυτός ο συνδυασμός είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπισθεί.

Και ο Αντώνης Σαμαράς είχε τις δικές του μεγάλες δυσκολίες, μετά τον θάνατο της κόρης του Λένας, που δικαιολογούν την καθυστέρησή του να εμφανίσει το δικό του κόμματα, το οποίο θα δημιουργήσει σημαντικά άμεσα προβλήματα, στην Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά και στα, πέραν του κυβερνητικού κόμματος, κόμματα της δεξιάς, καθώς, εκτός από τον όποιο αριθμό ψηφοφόρων και τα ποσοστά των ψήφων - όσο μικρά και αν είναι, ως μεγέθη - αποσπάσει, αναμένεται να αποσπάσει και βουλευτές, από την Νέα Δημοκρατία.

Από εκεί και πέρα, τα υπάρχοντα κοινοβουλευτικά κόμματα πρόκειται να υποστούν πολύ μεγάλες πιέσεις, με την εμφάνιση των τριών “νέων κομμάτων. 

Το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ του Νίκου Ανδρουλάκη, καθώς, έχει χρεωθεί την ελληνική χρεωκοπία του Απριλίου 2010, επί κυβερνήσεως Γιώργου Παπανδρέου και δεν έχει πραγματοποιήσει την παραμικρή αυτοκριτική, για αυτό το γεγονός, το οποίο οδήγησε την ελληνική οικονομία και κοινωνία, στην βαρύτατη και συνεχιζόμενη οικονομική κρίση, που έφερε την δραματική πτώση του ΑΕΠ και των εισοδημάτων του πληθυσμού της χώρας, κατά 30%.

Ως εκ τούτου, για το ΠΑΣΟΚ, τα κόμματα της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα αποτελούν τεράστιο κίνδυνο, τον οποίο επίκειται να αντιμετωπίσει.

Το τί θα πράξουν ο Νίκος Ανδρουλάκης και η γραφειοκρατία του ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να διαχειρισθούν αυτόν τον κίνδυνο, εάν το μπορούν, μένει να το δούμε.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται, σε, εξαιρετικά, δυσχερή κατάσταση, καθώς φέρει το βάρος του γεγονότος ότι έχει οδηγήσει την Νέα Δημοκρατία και φυσικά, τον εαυτό του, στην κωμικοτραγική θέση να βρίσκονται ηττημένοι, χωρίς να έχουν, έως σήμερα, κανέναν σοβαρό αντίπαλο. 

Δεν του φταίει κανείς άλλος. Του φταίει ο ίδιος του ο κακός εαυτός, καθώς, ευθύς, εξ αρχής, ιδιαίτερα, αλλά, περισσότερο, ακόμη, μετά τις διπλές βουλευτικές εκλογές της 21/5/2023 και της 25/6/2023 και την εκλογική καταβύθιση, που υπέστη ο ΣΥΡΙΖΑ, ολοκλήρωσε την ύβρη (με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου), με την επίδειξη της αμετροέπειας και της αλαζονείας, που τον οδηγούν, στην νέμεση, κατ’ αρχήν, με την μορφή της εκλογικής τιμωρίας, καθώς η Νέα Δημοκρατία φαίνεται πως θα παραμείνει να είναι πρώτο κόμμα, στην κατάταξη των κομμάτων, αλλά αυτό, όσο περνάει ο καιρός, δεν είναι, απολύτως, βέβαιο ότι αυτό θα εξακολουθήσει να συμβαίνει.

Η αλήθεια είναι ότι δεν πρόκειται να μην ζήσουμε τις τεκτονικές αλλαγές, στο κομματικό σύστημα και την πολιτική σκηνή της χώρας μας, που επέρχονται, με βήμα ταχύ.

Αρκεί να ζούμε.