15ος-11ος αιώνας πΧ. Μυκήνες. 2026. Η γενετική καταγωγή των σύγχρονων Αλβανών. 368 πΧ-248 πΧ. Το αργυρό δίδραχμο της Μαρώνειας. 446 μΧ-600 μΧ. Η μετανάστευση των Αγγλοσαξόνων, στην Βρετανία. 600 μΧ. Η εξάπλωση της ελληνικής και της λατινικής γλώσσας, στην ανατολική και κεντρική Μεσόγειο. 1832. Ο φοίνικας, το πρώτο νόμισμα του νεοελληνικού κράτους. 1896. Χανιά. Ένοπλοι Τουρκοκρητικοί. 1906. Αθήνα.1910. Η γεωγραφική κατανομή των εθνοτήτων, στην ευρωπαϊκή επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 1923. Θεσσαλονίκη. Οι πρώτοι πρόσφυγες. 21-5-1939. Η δολοφονία του Γκριγκόρι Σοκόλνικωφ, στο Γκουλάγκ. 30-1-1935. Ο Μιχαήλ Τουχατσέφσκυ, στο Ανώτατο “Σοβιέτ”. 1941-1949. Ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός. Μάιος 1941. Η Μάχη της Κρήτης. 15-10-1945. Η εκτέλεση του Pierre Laval. 1946. Το μετάλλιο του «Ήρωα του γιουγκοσλαβικού λαού», στον Enver Xoxha. 1984. Ανδρέας Παπανδρέου και Γιάσερ Αραφάτ. 1987 Francois Mitterrand και Ramiz Alia. 1991. Οι εθνότητες, στην Γιουγκοσλαβία. 2022. Ένα ασημένιο δολάριο ΗΠΑ και μετέπειτα (215).
15ος αιώνας πΧ - 11ος αιώνας πΧ. Μυκήνες. Σύγχρονη απεικόνιση της Ακρόπολης της πόλης.
15ος αιώνας πΧ - 14ος αιώνας πΧ. Μυκήνες, Ακρόπολη. Ελεφάντινο πλακίδιο, με γυμνόστηθη γυναικεία μορφή καθισμένη, με χάρη, στον βράχο.
Τί σήμαινε η γυμνόστηθη, στην αρχαιότητα;
Στην αρχαιότητα, το γυμνό δεν σήμαινε απαραίτητα έλλειψη ρούχων, αλλά αποτελούσε μια συμβολική γλώσσα. Αντιπροσώπευε την ιδανική ομορφιά, την δύναμη, το θείο και την αθανασία. Οι θεές παρουσιάζονταν γυμνές, για να τονιστεί η υπερφυσική τους ομορφιά, η τελειότητα και η έλλειψη αδυναμιών, που έχουν οι θνητές. Το γυμνό σώμα ταυτιζόταν, με την αιώνια νεότητα. Όλα αυτά, μέχρι τον 4ο πΧ αιώνα, που η θεότητα παρίσταται γυμνόστηθη, προσδίδοντάς της, τον μητρικό χαρακτήρα, της γονιμότητας. Μετά τον 4ο πΧ αιώνα, ο μέγιστος των γλυπτών ο Πραξιτέλης δημιούργησε την Αφροδίτη της Κνίδου, πλήρως, γυμνή εξισώνοντας το γυναικείο κάλλος, με το ανδρικό.
Το πλακίδιο αυτό προέρχεται από την Ακρόπολη των Μυκηνών, περιοχή ανακτόρων. Εκτίθεται, στο αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας.
2020 (δεκαετία). Αλβανία. Η γενετική συγκρότηση του αλβανικού πληθυσμού. Πηγή : “MyHeritage”.
368 πΧ - 348 πΧ. Μαρώνεια. Αργυρό δίδραχμο, που φέρει την εικόνα της αμπέλου, με τέσσερα τσαμπιά σταφύλια και ανήκει, στην νομισματική συλλογή της Alfa Bank. Η Μαρώνεια ήταν αποικία της Χίου και ιδρυτής της ήταν ο Μάρων, ιερέας του θεού Απόλλωνα. Ήταν αυτός, που έδωσε το κρασί, στον Οδυσσέα, με το οποίο μέθυσε τον Κύκλωπα Πολύφημο, όπως γνωρίζουμε, από την Οδύσσεια του Ομήρου στοίχος (195-199). Η νομισματοκοπεία της Μαρώνειας άρχισε το 520 πΧ. Ο κύριος εικονογραφικός τύπος είναι ο ίππος, ενώ, από τα μέσα του 5ου πΧ αιώνα, εμφανίζεται η Άμπελος, διαφημίζοντας τον Μαρωνίτικο οίνο. Όταν ο Φίλιππος Β κατέλαβε την Μαρώνεια σταμάτησαν και οι εκδόσεις νομισμάτων της.
449 μΧ - 600 μΧ. Χάρτης των κυμάτων της μετακίνησης των Αγγλοσαξόνων, από την Γερμανία.
6ος αιώνας μΧ. Η εξάπλωση της ελληνικής και της λατινικής γλώσσας, στην ανατολική και την κεντρική Μεσόγειο.
1832. Ένας φοίνιξ. Το πρώτο νόμισμα του νεοελληνικού κράτους.
1832 - 1837. Η εδαφική επέκταση του νεοελληνικού κράτους και οι εδαφικές του απώλειες.
1896. Χανιά. Ένοπλοι Τουρκοκρητικοί.
1906. Αθήνα, Πλάκα. Η οδός Αγγέλου Γέροντα, με την οδό Δαιδάλου. Φωτογραφία Oscar Halldin, στο “Moderna Museet”, στο Μάλμο της Σουηδίας.
1910. Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η ανθρωπογεωγραφία των εθνικών ομάδων, στο ευρωπαϊκό τμήμα.
1923. Θεσσαλονίκη. Το φορτηγό ελληνικό πλοίο, «Αλέξανδρος Καλουτάς», το ζοφερό εκείνο πρωινό της αναστατώσεως του ελληνισμού, έφθασε, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, χωρίς να «δέσει». Κόσμος περίεργος γέμισε την περιοχή της προκυμαίας –τη λεγόμενη, τότε λεωφόρο, Νίκης, με τα τραμ της– και κοίταζε, περίεργα. Καμιά εκδήλωση συμπάθειας, κανένας χαιρετισμός.
‒ Πρόσφυγες; έλεγαν οι περίεργοι. Αλίμονό μας, θα μας φέρουν αρρώστιες.
Και το πλοίο, σε λίγο, σαλπάρισε, για να κατευθυνθεί, στο Μικρό Καραμπουρνού, στον ορμίσκο εκείνον, όπου, σήμερα, βρίσκεται η Αρετσού. Και εκεί, άρχισε η εκφόρτωση και μεταφορά, με μαούνες του δυστυχισμένου και ταλαιπωρημένου κόσμου, στην έρημη, από σπίτια, τότε, ακτή. Μια παράγκα ήταν στημένη, που χρησίμευε, για «λουτρό» και μια μικρή δύναμη στρατιωτών, για την «τάξη». Ένας στρατιώτης, με την ποδοκίνητη κουρευτική μηχανή των μουλαριών κούρευε άντρες και γυναίκες και δύο κλίβανοι παρελάμβαναν τα ρούχα των εισερχομένων, στο «λουτρό».
Οι δυστυχισμένοι και τσακισμένοι άνθρωποι έτρεχαν, μετά το κούρεμα, στο «λουτρό», για να καθαριστούν, ύστερα από μήνες και μήνες απλυσιάς και παρέδιναν, πρόθυμα, τα ρούχα τους, στον κλίβανο. Αλλά ποιά ήταν η απογοήτευσή τους! Το νερό ήταν παγωμένο. Οι άνθρωποι, που έμπαιναν, μέσα, αγεληδόν –μια φουρνιά άντρες, μια γυναίκες – τουρτούριζαν, από το κρύο και έτρεχαν, αμέσως, από την άλλη πόρτα της εξόδου να παραλάβουν τα ρούχα τους, από τον κλίβανο. Αλλά και εκεί, τους περίμενε άλλη απογοήτευση : ο κλίβανος είχε κάψει τα παπούτσια τους, τις ζώνες τους, τα πέτσινα κασκέτα τους.
Άλλοι έκλαιγαν, άλλοι βλαστημούσαν και φώναζαν και οι στρατιώτες των κλιβάνων γελούσαν, ξεκαρδιζόταν, για την δυστυχία των άλλων. Ήταν, τόσο κωμική η τραγωδία τους!
Από την περιοχή των κλιβάνων, οι πρόσφυγες μεταφέρονταν, με στρατιωτικά καμιόνια, στους θαλάμους της Καλαμαριάς, όπου, άλλοτε, στέγαζαν συμμαχικά στρατεύματα. Πάνω, στον λοφίσκο, μέσα, στην, τότε, ερημιά, ήσαν, περίπου, 90 – 100 μακρόστενοι θάλαμοι, μέσα στους οποίους στοιβάζονταν οι καραβιές των προσφύγων. Όλη η περιοχή ήταν συρματοπλεγμένη και φρουρούνταν, αυστηρά, από στρατιώτες.
Η πόλη της Θεσσαλονίκης φάνταζε, σαν κάτι μαγικό, μέσα στην νύχτα, με τα φώτα της, αλλά, τόσο μακρινή, την ημέρα. Παιδιά, τότε, πεντάχρονα βλέπαμε, πίσω από τα συρματοπλέγματα, την θάλασσα, εκεί, κοντά μας, χωρίς να μπορούμε να την αγκαλιάσουμε, την πολιτεία, κάτω, πέρα από το Ντεπό, που την νύχτα παρακολουθούσαμε τα τραμ, που κινούνταν, τότε, στην λεγόμενη λεωφόρο Νίκης, μια απόμακρη βουή, ακαθόριστη, που έδειχνε, όμως, ότι, εκεί, κάτω, υπάρχει ζωή, υπάρχει κίνηση, υπάρχει χαρά, ενώ, εδώ μέσα, στα σύρματα, μέσα στους θαλάμους σαν καμίνια το καλοκαίρι και ψυγεία το χειμώνα, υπήρχε, μόνο, θάνατος και θλίψη.
Από το ύψωμα της Καλαμαριάς, όπου ήσαν οι στρατιωτικοί θάλαμοι, συρματοπλεγμένοι, με τους πρόσφυγες, ως το Ντεπό και το υπάρχον, τότε, στρατιωτικό Νοσοκομείο, με την συστάδα των δένδρων, δεν υπήρχε, ούτε ένα σπίτι. Χωράφια, χωράφια, ως τη σημερινή Πυλαία (Καπουτσήδες).
Σε λίγο, η Καλαμαριά έφθασε να έχει 50.000 – 60.000 πρόσφυγες, που άρχισαν να πεθαίνουν.
Η ελονοσία – μια άγνωστη αρρώστια, για τους πρόσφυγες – είχε προσβάλει όλους τους δυστυχισμένους, κατατσακισμένους και εξουθενωμένους, από τις κακουχίες, πρόσφυγες.
Ένα δυνατό ρίγος, που δεν έπαυε, ούτε, με δυο παπλώματα, μήνα Ιούλιο, και ύστερα, ένας πυρετός υψηλός, που τάραζε τον ασθενή και σε μερικές ημέρες τον οδηγούσε, στον θάνατο, μέσα σ’ ένα ξέφρενο παραλήρημα.
Κάθε απόγευμα, περνούσαν δυο «νοσοκόμοι», με δυο κουβάδες διαλυμένο κινίνο και με ένα κουτάλι της σούπας, έδιναν, σε κάθε πρόσφυγα, μια κουταλιά, από το κατάπικρο αυτό υγρό. Την πρώτη φορά τρέξαμε κι’ εμείς, τα μικρά, ανύποπτα, να δοκιμάσουμε απ’ αυτό το «γιατρικό». Αλλά τι ήταν αυτό που δοκιμάσαμε; Κλαίγαμε, ζητούσαμε κάτι να φύγει η πικρίλα, να μας πλύνουν το στόμα, να μας δώσουν λίγη ζάχαρη, που, σπάνια, βρισκόταν. Από τότε, μόλις παρουσιαζόταν οι «νοσοκόμοι», με τους κουβάδες το κινίνο, προσπαθούσαμε να χωθούμε, κάτω από κουβέρτες, παπλώματα, κιλίμια, για να μην μας βρουν. Σε λίγο διάστημα, σταμάτησαν οι κουβάδες και μας έδιναν τα «ζαχαρόπηκτα κινίνα», τα «δισκία».
Το νοσοκομείο της Καλαμαριάς – δυο θάλαμοι, με 120 κρεβάτια, για εξήντα χιλιάδες πρόσφυγες – ήσαν, συνεχώς, γεμάτο. Οι άλλοι άρρωστοι πέθαιναν, μέσα στους θαλάμους, μπροστά, στους δικούς τους, που δεν μπορούσαν να τους προσφέρουν βοήθεια και που και αυτοί. σε λίγες ημέρες, θα είχαν την ίδια τύχη.
Πενήντα, ως εξήντα, οι θάνατοι, καθημερινά, μέσα, στο Νοσοκομείο και στους θαλάμους. Οι νεκροί μεταφέρονταν, σ’ έναν οικίσκο, στην άκρη του συρματοπλέγματος, όπου εναποτίθονταν, εκεί, για να φορτωθούν, σε λίγο, σε κάρα και να μεταφερθούν να ταφούν, σε κοινούς τάφους, άγνωστους, ως σήμερα.
Μικρές συνοδείες, πένθιμες, χωρίς, όμως, κλάματα, πια – είχαν στερέψει τα δάκρυα και σκλήρυνε η καρδιά –, όδευαν όλη την ημέρα, προς τον οικίσκο, για να εναποθέσουν, έναν δικό τους, που έσβησε, πάνω, στο χώμα της πατρίδος, χωρίς να νιώσει την ελευθερία, ακόμη.
Από τον Καύκασο στην Αρετσού
Λαμψίδης Γιώργος, Τοπάλ Οσμάν, Ελληνική Φωνή, Αθήνα 1969-1971.
https://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/education/urban/item.html?iid=2380
Ο ομφαλός της γης.
1930 (δεκαετία). Μονή Παναγίας Σουμελά.
1922 - 1934. “Σοβιετική Ένωση». Ο “σοδομισμός” γίνεται ποινικό αδίκημα.
1/4/1932. Μπαϊμπούρτ. Μικρά Ασία.
21/5/1939. Ο Γκριγκόρι Σοκόλνικωφ, παλαιός μπολσεβίκος, πρώην λαϊκός κομισάριος (υπουργός) Οικονομικών και κομματικός επικριτής του Ιωσήφ Στάλιν δολοφονείται, από συγκρατούμενους του, στο στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας Γκουλάγκ, κατόπιν εντολής του Στάλιν, μετά την καταδίκη του, στο δεύτερο κύμα των Δικών της Μόσχας, στην “Δίκη των 17”.
30/1/1935. Μόσχα. Ο Μιχαήλ Τουχατσέφσκυ ομιλεί, στο Ανώτατο “Σοβιέτ”. Δεν θα γλυτώσει, από τις Δίκες της Μόσχας.
1938. Huis Doorn. Γερμανία. Ο παραιτηθείς Kaiser Wilhelm II φιλοξενεί, ως παππούς, την δεξίωση του γάμου του εγγονού του πρίγκηπα Louis Ferdinand της Πρωσίας, με την Μεγάλη Δούκισσα Κίρα Κιρίλοβνα της Ρωσίας.
Photo credit: Photo Sandau, Berlin.
1942-1943. Ανατολικό Μέτωπο. Η 3η Στρατιά των SS Panzer Totenkopf, που, επίσημα ιδρύθηκε, στις 16/10/1939, σε ανάπαυλα των μαχών.
Απρίλιος 1941. Μητρόπολη, Αθήνα. Ο Δαμασκηνός, μαζί με τον κατοχικό πρωθυπουργό Γεώργιο Τσολάκογλου, εξέρχεται από την Μητρόπολη, μετά την ορκωμοσία του, ως αρχιεπίσκοπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, ύστερα, από την καθαίρεση του αρχιεπισκόπου Χρύσανθου, που αρνήθηκε να ορκίσει την κυβέρνηση των προδοτών,
"Ο εκλεκτός των ναζί, των δωσιλόγων και των Άγγλων": Σαν σήμερα, 20 Μαίου 1949, πεθαίνει ο Δαμασκηνός (Δημήτριος Παπανδρέου), Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου.
Επίσης, διετέλεσε Πρωθυπουργός (17/10-1/11/1945) του κράτους των "χιτών" των ταγματασφαλιτών και αντιβασιλέας (31/12/1944-28/9/1946).
Εκλέχθηκε Αρχιεπίσκοπος, χάρη στην εύνοια της προδοτικής κατοχικής "κυβέρνησης" Τσολάκογλου, η οποία ακύρωσε την εκλογή του Χρύσανθου, από την Ιερά Σύνοδο, για να εκλεγεί ο Δαμασκηνός. Με την βοήθεια δωσιλόγων, όπως ο Λούβαρης και φιλοναζιστών, όπως ο Λογοθετόπουλος, κατάφερε να πάρει την θέση του Αρχιεπισκόπου.
Όρκισε την "κυβέρνηση" του προδότη Τσολάκογλου και ευλογούσε τους συνεργάτες των ναζί, δηλώνοντας, προς τους Quislngs, ότι "αποβλέπομεν, μετά βαθείας εκτιμήσεως, προς την τολμηράν πρωτοβουλίαν, την οποίαν αναλάβατε", ενώ χαρακτήριζε την συνθηκολόγηση, με τους κατακτητές, "μέτρον ανάγκης".
Ενω οι κατακτητές και οι συνεργάτες τους προχωρούσαν, σε αμέτρητα εγκλήματα, δολοφονίες, λεηλασίες κ.α, ο Δαμασκηνός όρκισε και την επόμενη δωσιλογική "κυβέρνηση" του ναζιστή Λογοθετόπουλου και του Ιωάννη Ράλλη, που έφτιαξε και τα Τάγματα Ασφαλείας, τα οποία δολοφονούσαν αντιστασιακούς και ανάπηρους ήρωες του αλβανικού μετώπου του 1940.
Στα χρόνια της τριπλής φασιστικής κατοχής, όταν ο λαός μάτωνε στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, ο Δαμασκηνός, απευθυνόμενος, "προς τον ευσεβή Ελληνικόν Λαόν", έγραφε, σε μήνυμά του: "Ουδέν έχομεν να ωφεληθώμεν, εξ οιωνδήποτε αποπειρών και προκλήσεων, εναντίον των Αρχών Κατοχής. Διά τούτο πάντες οφείλομεν, αφιερωμένοι, εις την παραγωγικήν εργασίαν, να αναμείνωμεν την ώραν της Ειρήνης, εγκαρτερούντες και πιστεύοντες, εις τον δικαιοκρίτην Θεόν"! (Ηλία Βενέζη: "Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός", Σελ. 194).
Οκτώβριος 1944. Αθήνα. Ο κατοχικός αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, με τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου και τον Βρετανό στρατηγό Ronald MacKenzie Scobie.
Μέσα, στα Δεκεμβριανά, οι Άγγλοι τον διόρισαν αντιβασιλέα, για να νομιμοποιήσουν τις σφαγές, στην Αθήνα και να ανοίξουν τον δρόμο, για την παλινόρθωση της μοναρχίας.
Tο 1946, υπό την ηγεσία του, η έκτακτη σύνοδος της Ιεραρχίας εξέδωσε ποιμαντορική εγκύκλιο, για την καταδίκη της Αριστεράς, ενώ, υπό την καθοδήγησή του, η Ιερά Σύνοδος, στις 30/5/1947, "αφόρισε", σαν "εθνικώς, εγκληματικόν κίνημα" τον αγώνα του ΔΣΕ.
Ο Δαμασκηνός, το 1948, ευλογούσε τα εκτελεστικά αποσπάσματα των στρατοδικείων, αφού, όπως έλεγε, οι δολοφονηθέντες είχαν το ανάθεμα, "καταδικασθέντες, εις θάνατον, κατόπιν νομίμου και δημοσίας διαδικασίας". Το 1949 δήλωνε "υπερήφανος". για την "εθνικήν κολυμβήθραν" της Μακρονήσου.
Πέθανε, στην Αθήνα, στις 20 Μαΐου 1949. Απο, τότε και μέχρι σήμερα, η ηγεσία της Εκκλησίας προσπαθεί να τον παρουσιάσει ως πατριώτη και αντιστασιακό.
20/5/1941. Κρήτη. Στην φωτογραφία βλέπουμε τον υποσμηναγό των αλεξιπτωτιστών Κάρλ Χάιντς Μπέκερ να αναπαύεται κάτω από μια ελιά στην Κρήτη, την πρώτη ημέρα της ιστορικής μάχης, λίγες ώρες μετά την επίθεση στο αεροδρόμιο Ηρακλείου. σκοπός ήταν η κατάληψη του αεροδρομίου. Εκεί το γερμανικό τάγμα εξοντώθηκε από Βρετανικές και Αυστραλιανές δυνάμεις, ενώ δύο άλλα τάγματα αλεξιπτωτιστών υποχρεώθηκαν σε αμυντική στάση από την επίθεση που δέχτηκαν από τολμηρούς ένοπλους πολίτες, χωροφύλακες και οπλίτες του 7ου Ελληνικού Συντάγματος Πεζικού.
Η επιχείρηση για τη κατάληψη της Κρήτης διήρκεσε συνολικά 10 μέρες. Δεν ήταν μια αστραπιαία και σύντομη μάχη, όπως σχεδίαζε το γερμανικό επιτελείο. Οι απώλειές τους ήσαν τεράστιες, καθώς χιλιάδες αλεξιπτωτιστές σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν στις μάχες εναντίον Βρετανών, Νεοζηλανδών και Ελλήνων υπερασπιστών του νησιού. Επίσης ένα πολύ μεγάλο μέρος των περίφημων μεταγωγικών αεροσκαφών “Γιούνκερς” JU -52 καταστράφηκε από τα αντιαεροπορικά Συνολικά οι απώλειες του επίλεκτου σώματος των Γερμανών αλεξιπτωτιστών ξεπέρασαν τους 8.000 άνδρες. Σύμφωνα με αρχικό υπολογισμό του γερμανού διοικητή της επιχείρησης Κουρτ Στούντεντ, οι απώλειες ανέρχονταν σε 4.000 νεκρούς και αγνοούμενους αλεξιπτωτιστές και στρατιώτες της 5ης Ορεινής Μεραρχίας. Σήμερα στο Γερμανικό νεκροταφείο του Μάλεμε βρίσκονται οι τάφοι 4.465 στρατιωτών της Βέρμαχτ.
1944. Ηράκλειο. Ο καπετάν Μανώλης Μπαντουβάς.
1944. Ιταλία. Τουρκμένοι ενταγμένοι, στον αμερικανικό στρατό, πολεμούν, άρα των Γερμανών.
15/10/1945. Φυλακή Fresnes, κοντά, στο Παρίσι. Ο Pierre Laval, κάποτε, πρωθυπουργός και ισχυρός άνδρας του καθεστώτος του Βισύ, κλονίζεται, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Κατάπιε δηλητήριο, για να γλιτώσει, από την εκτέλεση. Αλλά οι γιατροί του κάνουν πλύση στομάχου - όχι, για έλεος, αλλά για να μπορεί, ακόμη, να στέκεται όρθιος και να νιώθει τις σφαίρες. Οδηγείται, στην αυλή, με λευκή γραβάτα και τρίχρωμη ζώνη. Αρνείται να δέσει τα μάτια και φωνάζει : "Ζήτω η Γαλλία».
Ο άνθρωπος, που έγινε, ακόμη και «Άντρας της Χρονιάς», στο εξώφυλλο του «Time Magazine και το 1931, έγινε η επιτομή της προδοσίας. Στην γερμανική Κατοχή, το 1940, προέτρεψε τον στρατάρχη Πεταίν να συνεργαστεί, με τον Χίτλερ. Ο Λαβάλ παρέδωσε Γάλλους εργάτες, στην γερμανική καταναγκαστική εργασία και μάλιστα, ξεπέρασε τις γερμανικές απαιτήσεις στις διώξεις των Εβραίων - έδιωξε και παιδιά, που απελάθηκαν στο Άουσβιτς, ενώ ανακοίνωνε, δημόσια : «Ελπίζω, σε νίκη των Γερμανών”.
23/6-2/7/1946. Βελιγράδι. Γιουγκοσλαβία. Το μετάλλιο όταν ο Εμβέρ Χότζα ανακηρύχθηκε «Ήρωας του Γιουγκοσλαβικού Λαού».
Από τις 23 Ιουνίου, έως τις 2 Ιουλίου 1946, ο Εμβέρ Χότζα πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη, στην Γιουγκοσλαβία, σε μια περίοδο, όπου οι σχέσεις, μεταξύ του αλβανικού κομμουνιστικού καθεστώτος και της Γιουγκοσλαβίας του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο ήταν, στο αποκορύφωμα της πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής προσέγγισης.
Η Αλβανία, που προέκυψε, από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν, ακόμη, υπό ισχυρή γιουγκοσλαβική επιρροή. Οι γιουγκοσλάβοι σύμβουλοι έδρασαν, στην διοίκηση, τον στρατό και την οικονομία, ενώ η αλβανική κομμουνιστική ηγεσία είδε, στο Βελιγράδι, το πολιτικό μοντέλο και την κύρια υποστήριξη, για την εδραίωση της εξουσίας.
Κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης, στις 27 Ιουνίου 1946, ο Εμβέρ Χότζα έλαβε τον τίτλο «Ήρωας του Γιουγκοσλαβικού Λαού», από τον Ιβάν Ρίμπαρ, Πρόεδρο του Προεδρείου της Λαϊκής Συνέλευσης της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.
Στις φωτογραφίες εκείνης της εποχής, ο Ενβέρ Χότζα εμφανίζεται, με μετάλλιο, στο λαιμό - διακόσμηση, που αντιπροσώπευε μία, από τις υψηλότερες τιμές της Κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας.
Αλλά τί σήμαινε αυτός ο τίτλος;
Ο τίτλος «Λαϊκός Ήρωας» αντιπροσώπευε την δεύτερη υψηλότερη στρατιωτική θέση και την τρίτη συνολική διάκριση της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Δόθηκε, σε ιδιώτες, στρατιωτικές μονάδες, πολιτικές οργανώσεις και άλλες οργανώσεις που, σύμφωνα, με το γιουγκοσλαβικό καθεστώς, είχαν επιδείξει «έκτακτο ηρωισμό», κατά την διάρκεια του πολέμου, ή, στην υπηρεσία του κράτους.
Τα πρόσωπα, που παρασημοφορήθηκαν, με αυτόν τον τίτλο, ήσαν γνωστά, ως «Ήρωες του Λαού της Γιουγκοσλαβίας», ή «Εθνικοί Ήρωες της Γιουγκοσλαβίας». Τα περισσότερα μετάλλια δόθηκαν, σε Γιουγκοσλάβους παρτιζάνους, για το ρόλο τους, στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Συνολικά, η Γιουγκοσλαβία απένειμε 1.322 τέτοια μετάλλια. Μόνο 19, από αυτούς, δόθηκαν, σε ξένους υπηκόους και ανάμεσά τους ήταν ο Εμβέρ Χότζα.
Ιστορικά, αυτό το μετάλλιο παραμένει σαφής απόδειξη της μεγάλης πολιτικής προσέγγισης, μεταξύ των κομμουνιστικών Τιράνων και Βελιγραδίου, τα πρώτα χρόνια, μετά τον πόλεμο. Τότε συζητήθηκε το βήμα, για βαθιά οικονομική συνεργασία, τελωνειακή ένωση και στρατιωτικό συντονισμό, μεταξύ των δύο κρατών. Στο πλαίσιο της Αλβανικής κομμουνιστικής ηγεσίας, υπήρχαν πρόσωπα, που υποστήριξαν τον πλήρη προσανατολισμό, προς την Γιουγκοσλαβία.
Μόνο η ρήξη του Τίτο, με τον Στάλιν, το 1948, θα άλλαζε την πορεία αυτών των σχέσεων. Μετά από αυτήν την διάσπαση, η αλβανική κομμουνιστική προπαγάνδα θα παρουσίαζε την Γιουγκοσλαβία, ως «εχθρό», ενώ η περίοδος προσέγγισης 1945-1948 θα ελαχιστοποιούνται ή θα ερμηνευόταν, διαφορετικά.
Ωστόσο, το μετάλλιο του «Ήρωα του Γιουγκοσλαβικού Λαού», που απονεμήθηκε, στον Εμβέρ Χότζα, παραμένει, ακόμη και σήμερα, ιστορικό σύμβολο εκείνης της περιόδου, μια εποχή, όπου το αλβανικό κομμουνιστικό καθεστώς συνδέθηκε, στενά, με τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο.
Το 1998, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας αποφάσισε να επαναφέρει το Τάγμα του Ήρωα του Γιουγκοσλαβικού Λαού και παρασημοφόρησε αρκετές στρατιωτικές μονάδες, αλλά καμία μεμονωμένη.
Υ.Γ:
Αλβανοί, κατά την γνώμη μου, αλλά, ακόμη και από ότι φαίνεται ακόμη, στους φίλους, φαίνεται να έχουν ένα είδος συνδρόμου της Στοκχόλμης, προς τον Εμβέρ Χότζα και τον κομμουνισμό.
Ένα καθεστώς, που σκότωσε, φυλάκισε, φυλακίζει και εξαθλίωσε Αλβανούς, για δεκαετίες· που εμφύσησε ταξικό πόλεμο, διχασμό και μίσος, μεταξύ των ίδιων των Αλβανών· που απομόνωσε την Αλβανία, από τον κόσμο και την άφησε, ανάμεσα, στις φτωχότερες χώρες του πλανήτη... σήμερα, πολλοί Αλβανοί συνεχίζουν να αγαπούν και να προστατεύουν τον Εμβέρ Χότζα.
Είναι ένα ιστορικό παράδοξο, χωρίς θύματα, ή απογόνους τους να υπερασπίζονται ένα σύστημα, που στέρησε την ελευθερία, την περιουσία, την πίστη, την αξιοπρέπεια και το μέλλον.
Χρόνια προπαγάνδας, φόβου και μύθου, που δημιουργήθηκαν, γύρω από την φιγούρα του δικτάτορα, έχουν αφήσει βαθιά ίχνη, στην αλβανική νοοτροπία «ακόμη και μετά την πτώση του κομμουνισμού.
Και αυτό, χωρίς να αναφέρεται η ηθική πλευρά της φιγούρας του και πολλά σκοτεινά επεισόδια της πρώιμης ζωής του Enver Hoxha, για τα οποία, συχνά, μιλούν συγγραφείς, τα στοιχεία διαφόρων ιστορικών ντοκουμέντων.
Nga: Ergen Alia.
1954 (Χαράματα). Πειραιάς. Στον σταθμό του «Ηλεκτρικού», ο κόσμος είχε, ήδη, μαζευτεί, μπροστά, στις κλειστές θύρες. περιμένουν να ανοίξει ο σταθμός, για να πάρουν το πρώτο δρομολόγιο της ημέρας. Οι ΕΗΣ (Ελληνικοί Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι) ήταν η εταιρεία, που διαχειριζόταν τον «Ηλεκτρικό» και τα τραμ της Αθήνας–Πειραιά από το 1926. Αργότερα, μετονομάστηκαν σε ΗΣΑΠ.
4/5/1958. Νάξος. Προεκλογική ομιλία του Μανώλη Γλέζου, από το μπαλκόνι του ραφείου, του γνωστού αριστερού Γιάννη Φ. Μαργαρίτη, πάνω, απο το καφενείο Δ. Κωστόπουλου (σήμερα Λάσκαρη). Μαζί με τον Γλέζο και τα τοπικά στελέχη της αριστεράς (ΚΚΕ - ΕΔΑ) Φλ. Φάρκωνας (αριστερά) και Νίκος Σφυρόερας (δεξιά).
Στις εκλογές του 1958, η ΕΔΑ καταλαμβάνει την δεύτερη θέση, με ποσοστό 24,42% και τις 79 έδρες. Είναι η πρώτη φορά, στην ελληνική κοινοβουλευτική ιστορία, που η Αριστερά γίνεται Αξιωματική Αντιπολίτευση. Ο Μανώλης Γλέζος εκλέγεται βουλευτής, αλλά, στην συνέχεια, συλλαμβάνεται και φυλακίζεται, όπως και δεκάδες στελέχη της αριστεράς απο ένα πογκρόμ διώξεων, που είχε εξαπολύσει το κράτος της δεξιάς του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Η φωτογραφία είναι, από το αρχείο του Τάσου Ν. Σφυρόερα και σε ανάρτηση, στο χρονολόγιο του. Πρόκειται, για μια ιστορική φωτογραφία, που αποτυπώνει, ως ένα βαθμό, τις συνθήκες, που επικρατούσαν την εποχή εκείνη. Κάτω, στο ακροατήριο, επικρατούσε πανικός, αφού όλοι παρακολουθούνταν, από πολλούς. Ένας νεαρός της εποχής εκείνης, που πήγαινε, στο Γυμνάσιο, θυμάται ότι παρακολουθούσε, μαζί με συμμαθητές του, διακριτικά, από απόσταση, την ομιλία του Γλέζου αλλά την άλλη ημέρα, στο σχολείο, τους περίμεναν επιπλήξεις, από καθηγητές, που υπηρετούσαν την ... νομιμοφροσύνη!
17/5/1959. Αβάνα. Κούβα. Ο Fidel Castro υπογράφει τον νόμο, για την αγροτική μεταρρύθμιση.
1963. Ο Ντίνος Ηλιόπουλος την ημέρα του γάμου του με την δεύτερη σύζυγο του, την αυστριακής καταγωγής Χίλντεγκαρντ Βίτσερ. Ο Ντίνος Ηλιόπουλος και η Χίλντεγκαρντ Βίτσερ απέκτησαν δύο κόρες την Εβίτα το 1964, και την Χίλντα το 1972. Έζησαν ευτυχισμένοι ως το τέλος της ζωής του ηθοποιού που έλεγε πως η σύζυγος του ήταν για εκείνον η γυναίκα που έλαμπε πάντοτε πάνω απ’ το κεφάλι του. Ο Ντίνος Ηλιόπουλος με την χαρακτηριστική, σπάνια, έμφυτη ευγένεια έφυγε από τη ζωή τον Ιούνιο του 2001. Είχε ζητήσει στο μνήμα του να υπάρχει μια πλάκα, που αναγράφει: «Με συγχωρείτε κυρίες μου, που δεν μπορώ να σηκωθώ».
#elenasdiary #ntinosiliopoulos #greekmoviestars #greekmarriage
Δεκέμβριος 1966. Αθήνα. Η συγκλονιστική αγόρευση που κάρφωσε το παρακράτος- δολοφόνο του Λαμπράκη.
Σαν σήμερα δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Στην δίκη, που ακολούθησε, εκτός από τον Χρήστο Σαρτζετάκη, έλαμψε, με το ήθος του και την μαχητικότητά του, ο εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας.
Καταπέλτης η αγόρευση του εισαγγελέα Δελαπόρτα.
Το Δεκέμβριο του 1966, λίγους μήνες, πριν η χώρα μπει, στον γύψο των συνταγματαρχών, η δίκη, για την δολοφονία Λαμπράκη βρίσκεται, στην τελική της ευθεία.
Ο Εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας είναι καταπέλτης κατά των κατηγορουμένων, ζητώντας την καταδίκη τους βάσει του κατηγορητηρίου. Στην αγόρευσή του, ο εισαγγελικός λειτουργός βάλλει, κατά του Στρατού και των Σωμάτων Ασφαλείας, ενώ χαρακτηρίζει τους κατηγορούμενους, ως «υποπροϊόντα του Χίτλερ και γιγαντοκύτταρα δωσιλογισμού. που, δυστυχώς, κυκλοφορούν, ακόμη, στο ελληνικό αίμα»:
«Οι άνθρωποι, που κλήθηκαν δύο μέρες, πριν (από τη δολοφονία του Λαμπράκη) και βοήθησαν τους «Γορίλες» της προσωπικής ασφάλειας του στρατηγού Ντε Γκολ, στο έργο τους, εκαλούντο, για να παίξουν το βράδυ της 22ης Μαΐου 1963, τους Ρινόκερους του Ιονέσκο, εκ του φυσικού. Και πράγματι, το έπαιξαν, με μεγάλη επιτυχία.
Αποτελεί δεινή ύβρη και μείωση του Στρατού και των Σωμάτων Ασφαλείας, η καταφυγή προς ενίσχυσή τους, στην ιδιωτική οργάνωση οιουδήποτε, που αποτελείται, από κατάλοιπα υποπροϊόντων του Χίτλερ, από γιγαντοκύτταρα δωσιλογικής λευχαιμίας, που κυκλοφορούν, δυστυχώς, ακόμη, στο ελληνικό αίμα, από κακοποιούς διαφόρων βαθμών και ειδών, από ιδεολογικούς σκηνίτες, τους οποίους μνημόνευσα, πιο πάνω, και από άλλους φτωχούς διαβόλους που, σε κάθε περίσταση και ευκαιρία, «ζητούν οι ταλαίπωροι να μπαλωθούν» (κατά τον ποιητή)...
Από τέτοια κοινωνικά βυθοκορήματα, αναμενόταν βοήθεια και σ’ αυτά θα ανατιθόταν, σε ώρα κρίσης, η ενίσχυση των Σωμάτων Ασφαλείας και η μεγάλη και άγια υπόθεση «της υπερασπίσεως της Πατρίδος και του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού παντού, πάντοτε και δι’ όλων των μέσων», κατά τους σκοπούς της οργάνωσης του, που αναγράφονται, πίσω, από την ταυτότητα του Γκοτζαμάνη.
Άλλοτε, εκείνοι που καταδικάζονταν για ζωοκλοπή, στερούνταν της τιμής να υπηρετούν, στο Στράτευμα, με την σκέψη ότι η υπεράσπιση της Πατρίδας είναι έργο των αγνών, των τιμίων, των ανιδιοτελών και των ενάρετων ανθρώπων, με κορωνίδα, μεταξύ αυτών των αρετών, την φιλοπατρία.
Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δωσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται (προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς), ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης.
Τί άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς, απ’ αυτό, πλην του ότι θα εξελισσόταν, σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;»
1971. Παγκράτι, Αθήνα. Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας στον δεύτερο γάμο του, με την Φιλιώ Κεκάτου. Η γνωριμία τους είχε γίνει δέκα χρόνια, νωρίτερα, το 1961, όταν εκείνος ήταν, ήδη, από τους πιο αγαπημένους και επιτυχημένους πρωταγωνιστές του ελληνικού κινηματογράφου - θεάτρου και εκείνη, μόλις, 23 ετών!!! Παρά την διαφορά ηλικίας, ο δεσμός τους άντεξε, στον χρόνο και επισφραγίστηκε, με τον γάμο τους, το 1971, ενώ έμειναν, μαζί, αγαπημένοι, μέχρι το καλοκαίρι του 1985, όταν ο ηθοποιός έφυγε από την ζωή. Κουμπάρος, στον γάμο τους, υπήρξε ο Σάββας Κωνσταντόπουλος (φωτογραφία), σύζυγος της αδερφής του Σάσας, γνωστός αρθρογράφος και διευθυντής της εφημερίδας "Απογευματινή" και, αργότερα, εκδότης της εφημερίδας "Ελεύθερος Κόσμος".
18/4/1973. Ο μαοϊκός ιδρυτής και ηγέτης του ένοπλου τμήματος του” Απελευθερωτικού Στρατού των Εργατών και των Αγροτών İbrahim Kaypakkaya εκτελείται, στην φυλακή του Diyarbakir, όπου είχε βασανισθεί, μετά την σύλληψή του 4 μήνες, νωρίτερα.
#OTD #Turkey
28/4/1984. Κίνα, Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ronald Reagan, στο Σινικό Τείχος.
20/5/1984. Αθήνα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Γιασέρ Αράδα Αραφάτ. Όταν ο Ανδρέας μιλούσε, επί τρεις, ώρες στο πρώτο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, υπό τους ήχους των Carmina Burana.
Ήταν μια ζεστή ημέρα του Μαΐου του 1984, με θερμοκρασία να ξεπερνά, εκείνη την ημέρα, τους 30 βαθμούς όταν πραγματοποιήθηκε, το πρώτο συνέδριο του ΠαΣοΚ.
Ήδη, ο Ανδρέας Παπανδρέου βρισκόταν, στην εξουσία, από το 1981 και η ατμόσφαιρα ήταν πανηγυρική. Τόσο, που νόμιζε κανείς πως γινόταν, μετά από νίκη του ΠαΣοΚ, παρά, σε συνέδριο κυβερνώντος κόμματος. Η αίθουσα, παρά την ζέστη, ήταν, ασφυκτικά, γεμάτη. Τα Carmina Βurana του Carl Orff έπαιζε, στην διαπασών. Έμελλε να ήταν το σήμα κατατεθέν του ΠΑΣΟΚ, η μουσική, που δεν άφηνε κανέναν ασυγκίνητο, ακόμη και για αυτούς, που την άκουγαν, για πρώτη φορά.
Πάνω, στην εξέδρα, η τρόικα του Κινήματος, ο Γιώργος Γεννηματάς, ο Άκης Τσοχατζόπουλος και ο Κώστας Λαλιώτης. Στον Λαλιώτη, είχε περισσότερη αδυναμία ο Ανδρέας Παπανδρέου και το έδειχνε. Αδυναμία είχε και στον Κώστα Σκανδαλίδη, που ήταν και λογογράφος του. Ο Γιώργος Γεννηματάς ήταν ο πιο θεωρητικός, ο Άκης ο πιο εκδηλωτικός. Δίπλα τους, ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, ο συγκεντρωσιάρχης του ΠαΣοΚ, που έπινε νερό, στο όνομα του Ανδρέα. Πιο πίσω, η Βάσω Παπανδρέου, ο, τότε, Πρόεδρος της Βουλής Γιάννης Αλευράς, ο Απόστολος Κακλαμάνης και όλα τα «παιδιά της Αλλαγής». «Παιδιά της Αλλαγής», έτσι, αυτοαποκαλούνταν. γιατί, ούτε παιδιά ήταν, με την στενή έννοια του όρου, ούτε αλλαγή μπορείς να το πεις, μετά από τρία χρόνια, στην εξουσία. Η πραγματική αλλαγή έγινε, το 1981 και από, τότε, δεν ξανάγινε.
Ολίγον, όμως, ενδιέφερε τους συνέδρους. Περίμεναν, υπομονετικά, την έλευση του αρχηγού, του Προέδρου του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, του Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτό, πάλι, το όνομα με τρία γράμματα, σαν σιδηρόδρομος, φάνταζε, για τους συντάκτες ύλης των εφημερίδων. Πού να χωρέσει, σε τίτλους; Ευτυχώς, ο Σταύρος Ψυχάρης του, τότε, ιστορικού «Βήματος», το συντόμευσε, το έκανε ΠΑΣΟΚ. Από, τότε, αυτό έμεινε. Άλλωστε, έως τώρα, τα κόμματα είχαν τρία γράμματα, όπως Νέα Δημοκρατία, Ένωση Κέντρου, Ενωμένη Αριστερά, ή ΚΚΕ, για συντομία.
Στο μικρόφωνο, η δημοσιογράφος Συλβάνα Ράπτη και παρουσιάστρια δελτίου ειδήσεων, στην ΕΡΤ2, μετέδιδε διάφορα συνθήματα, του τύπου «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά» και το περίφημο «εμπρός Ανδρέα, για μια Ελλάδα νέα». Ο Μένιος Κουτσόγιωργας, χαμογελούσε, κοίταζε, συνεχώς, προς την είσοδο, μήπως και φανεί, ξαφνικά, ο Ανδρέας. Οι σχέσεις του, με τον Ανδρέα ήσαν, πάντοτε, αδελφικές. Ο Κώστας Σημίτης καθόταν, σχεδόν, μόνος του, στην πρώτη σειρά. Ήταν, από τους συνιδρυτές του ΠΑΣΟΚ.
Και ξαφνικά, η μουσική δυνάμωσε, οι ιαχές «εμπρός Ανδρέα, για μια Ελλάδα νέα» ηχούσαν, παντού, γινόταν ένας πραγματικός πανζουρλισμός και κάνει την εμφάνισή του ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ήταν η δεύτερη εμφάνισή του, στο Συνέδριο εκείνη την ημέρα. Η πρώτη ήταν όταν έφθασε στο συνέδριο. Κατέβηκε, από την θωρακισμένη μαύρη Mercedes του, από πίσω του, σαν σκιά του ο πιστός φρουρός του Αντρίκος, πιο πίσω, η Μαργαρίτα. Ανέβηκε, στο σκαλί της πόρτας του αυτοκινήτου. Χαιρέτησε τα πλήθη, που ούρλιαζαν, μόλις τον αντίκρυσαν. Έκανε το σήμα της νίκης και μπήκε, στην αίθουσα του Συνεδρίου.
Όχι, δεν ήταν μόνος και αυτή ήταν η έκπληξη του Συνεδρίου. Μαζί του, ήλθε και ο Γιασέρ Αραφάτ, ο Παλαιστίνιος ηγέτης, με ένα ουλαμό γυναικών σωματοφυλάκων, με τα καλάσνικωφ, ανά χείρας. Επικεφαλής της φρουράς του ήταν ένας Γερμαναράς (ξανθός, μεν, πλην, όμως, αγριωπός).
Εκείνη την ημέρα, ο Γιασέρ Αραφάτ έκανε μία προφητική δήλωση. Είπε ότι «το μεγαλύτερο όπλο, που διαθέτουν οι Παλαιστίνιοι, είναι η μήτρα της παλαιστίνιας μάνας», θέλοντας να πει ότι οι Παλαιστίνιοι αυξάνονται και πληθύνονται πολύ πιο γρήγορα με τις πολυπληθείς οικογένειές τους, παρά οι Ισραηλινοί και έτσι, μπορούν να κατακτήσουν την Δεξιά Όχθη. Οι σύνεδροι, όμως, δεν έδωσαν και τόση σημασία. Τους ενδιέφερε ο Ανδρέας, οι εξαγγελίες του, για αναγνώριση της εθνικής αντίστασης, κάποιες πληροφορίες, που είχαν διαρρεύσει, για ανασχηματισμό και το τί θα γίνει, με τις τουρκικές προκλήσεις. Ο Ανδρέας ήταν αυτός, που έλεγε, συνεχώς, για το FIR Αθηνών.
Η δεύτερη έκπληξη, εκείνη την ζεστή ημέρα του Μαΐου, στο πρώτο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ήλθε, πάλι, από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Έφερε, επίσης, μαζί του, την χήρα του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Του προέδρου της Χιλής, που δολοφονήθηκε από τον Πινοσέτ. Ο Ανδρέας πήρε κάποια στιγμή τον λόγο. Η ομιλία του έμεινε, στην ιστορία, όχι κανέναν ιδιαίτερο λόγο, αλλά, επειδή μίλησε. χωρίς διακοπή, επί τρεις ολόκληρες ώρες. Τρεις ώρες μιλούσε, κάνοντας τους εκπροσώπους του Φιντέλ Κάστρο, που ήσαν, εκεί, να ενθουσιαστούν.
Ο Κάστρο βλέπετε, όταν μιλούσε, μπορεί κα να ξεπερνούσε τις πέντε ώρες. Θυμάμαι, σε μια συνέντευξή, του έγινε μια και μοναδική ερώτηση και αυτός απαντούσε, επί τέσσερις ώρες, σε αυτήν την μία και μοναδική ερώτηση. Οι 2.500 σύνεδροι φώναζαν, ρυθμικά, αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα και «Ανδρέας- Ανδρέας».
Από, τότε, έγιναν πολλά συνέδρια του ΠΑΣΟΚ, αν και το, αμέσως, επόμενο έγινε, το 1990 ,λίγο μετά το «βρώμικο 1989», την παραπομπή του Ανδρέα στο Ειδικό Δικαστήριο και τις τρεις συνεχόμενες ήττες. Υπήρξαν συνέδρια, όπου ειπώθηκαν σπουδαία συνθήματα, όπως το «ΠΑΣΟΚ δεν κληρονομείται», συνέδρια, για την, μετά τον Ανδρέα, εποχή, αλλά κανένα συνέδριο δεν ήταν, σαν το πρώτο. Ο παλμός, ο ενθουσιασμός και το Carmina burana, οι περισσότεροι νόμιζαν ότι αυτά έγραψαν ιστορία. Στην πραγματικότητα, την Ιστορία την έγραψε ο Ανδρέας.
1987. Francois Mitterrand - Ramiz Alia. Iι κάτοικοι της οδού Ντίμπρα, στα Τίρανα, έγιναν μάρτυρες μιας ασυνήθιστης σκηνής. Κομβόι αστικών λεωφορείων προσπέρασε, από το κέντρο της πόλης, με κατεύθυνση το πάρκο, στο Κινοστούδιο. Ήλθαν, σε αρκετά διαφορετικά χρώματα, καθώς είχαν βρεθεί, στις γραμμές καταγωγής τους, στην Γαλλία, σπάζοντας την χαριτωμένη μονοτονία της πρωτεύουσας. Η επίδειξή τους ήταν η πρώτη χειροπιαστή απόδειξη ότι η ακραία απομόνωση της χώρας σπάει, σιωπηλά.
Η κατάρρευση των μεταφορών και η σύνδεση, με την Γαλλία.
* Οικονομική κρίση : Όταν ο Ramiz Alia ανέλαβε την απόλυτη εξουσία, το 1985, η αλβανική οικονομία βρισκόταν, σε ελεύθερη πτώση. Μετά την κατάρρευση των σχέσεων, με την Σοβιετική Ένωση, την δεκαετία του 1960 και με την Κίνα, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Αλβανία έμεινε, εντελώς, μόνη και χωρίς καμία οικονομική ενίσχυση.
* Αστική κατάρρευση;: Το 1987, οι δημόσιες συγκοινωνίες, στα Τίρανα, ήσαν, στα πρόθυρα να μπλοκαριστούν. Τα τοπικά λεωφορεία ακορντεόν της Σκόδρα υπολειτοργούσαν, ταχέως, και δεν υπήρχαν ανταλλακτικά.
* Συμφωνία του Παρισιού : Οι ανταλλαγές, μεταξύ των δύο χωρών πραγματοποιήθηκαν, μέσω ειδικού λογαριασμού εκκαθάρισης (cashless change), στην Εθνική Τράπεζα του Παρισιού Η Αλβανία είχε στείλει περισσότερα αγαθά, από όσα είχε λάβει και δημιούργησε πλεόνασμα (θετικό υπόλοιπο), σε αυτόν τον λογαριασμό. Αντί να κάνει ανάληψη χρημάτων, η διοίκηση του Ramiz Alia χρησιμοποίησε αυτό το συσσωρευμένο κεφάλαιο, για να ανακτήσει στόλους λεωφορείων, που αφαιρούσαν οι γαλλικοί δήμοι.
*Νέος στόλος : Αυτά τα εμβληματικά μοντέλα Saviem SC10, που είχαν αποτελέσει την ραχοκοκαλιά του Παρισιού, στις δεκαετίες του 1960-1970, αντικαταστάθηκαν, στην Γαλλία, λόγω νέων περιβαλλοντικών κανόνων και διανεμήθηκαν, στο εξωτερικό. Συνολικά, περίπου, 60 τέτοια λεωφορεία μεταφέρθηκαν στην Αλβανία.
* Survival in Transition : Αυτά τα ισχυρά εργαλεία έγιναν πακέτο διάσωσης, για το καθεστώς και συνέχισαν να κυκλοφορούν, στα Τίρανα, ακόμη και μέσα από την πολυτάραχη δεκαετία του 1990, αποτελώντας καθημερινή υπενθύμιση της διπλωματικής στροφής του Alia, προς την Γαλλία.
Οικονομική απόγνωση και «Ελεγχόμενο άνοιγμα».
* Άλλοι συνεργάτες : Για να περιορίσει την κατάρρευση, ο Alia ξεκίνησε ένα προσεκτικό άνοιγμα, με την Δύση. Σύμφωνα με χρονικά στοιχεία, η Ιταλία κυριάρχησε, στο εμπόριο, με, περίπου, 65 εκατομμύρια δολάρια, σε κυκλοφορία, ενώ ακολούθησε η Δυτική Γερμανία, με 52 εκατομμύρια και η Ελλάδα, με 16,4 εκατομμύρια δολάρια.
* Ο ειδικός ρόλος της Γαλλίας : Αν και οι ανταλλαγές, με την Γαλλία, άξιζαν, μόνο, περίπου, 14 εκατομμύρια δολάρια, καμία άλλη χώρα δεν είχε την πνευματική, πολιτιστική και πολιτική επιρροή, που είχε το Παρίσι. Έτσι, γεννήθηκε μια ιδιαίτερη, σχεδόν, ανεξήγητη σχέση, για μια σταλινική χώρα.
Η πίσσα της Selenica, στο Παρίσι και φοιτητές πυρηνικής φυσικής.
* Σύστημα ανταλλαγών (αγαθά με αγαθά) : Το Σύνταγμα του 1976 απαγόρευε, στο καθεστώς, να λαμβάνει ξένα δάνεια, ή δάνεια. Ως εκ τούτου, το εμπόριο με την Γαλλία, ήταν χωρίς μετρητά, μόνο, μέσω της ανταλλαγής προϊόντων.
*Εξαγωγές : Η Αλβανία εξήγαγε, στην Γαλλία, ορυκτό χρωμίου, σύρμα χαλκού, ακαθάριστο καπνό και πάνω, απ' όλα, την διάσημη πίσσα της Σελένιτσα, που χρησιμοποιήθηκε, για να ασφαλτοστρώσει τις κύριες λεωφόρους του Παρισιού.
* Εισαγωγές : Σε αντάλλαγμα, για αυτά τα ορυκτά, η Γαλλία έφερε στην Αλβανία βιομηχανική τεχνολογία, ηλεκτρονικό εξοπλισμό για υδροηλεκτρικές εγκαταστάσεις και μηχανήματα, που χρησιμοποιούνται στις δημόσιες ανάγκες.
* Ακαδημαϊκή συνεργασία : Η Γαλλία έγινε η μόνη καπιταλιστική χώρα, όπου το καθεστώς τόλμησε να στείλει τους πιο άριστους φοιτητές του. Σπούδασαν, σε γαλλικά πανεπιστήμια, για ελίτ περιοχές, που δεν μπορούσε να διδάξει η Αλβανία, όπως προηγμένη ιατρική, βιομηχανική μηχανική και πυρηνική φυσική.
Η γαλλική οθόνη της κομμουνιστικής ελίτ,
* Κοινή Γλώσσα : Αυτή η σχέση άφησε βαθιά ίχνη, στην νέα πολιτική και πνευματική κάστα, μετά την πτώση της δικτατορίας. Σχεδόν, όλοι οι ηγέτες και οι διανοούμενοι εκείνης της περιόδου ήταν εξαιρετικοί γνώστες της Γαλλίας.
* Η φυγή του Κανταρέ : Τον Οκτώβριο του 1990, ο συγγραφέας Ισμαήλ Κανταρέ χρησιμοποίησε, με ακρίβεια, τα συχνά ταξίδια του, στο Παρίσι, για να ζητήσει πολιτικό άσυλο, προκαλώντας ένα σοβαρό πλήγμα, στην προπαγάνδα του καθεστώτος.
* Η σύνδεση του Alia : Ο ίδιος ο Ramiz Alia, που είχε σπουδάσει, στο Γαλλικό Λύκειο, στα Τίρανα, διατηρούσε στενή σχέση, με αυτή την χώρα, όλη του τη ζωή. Μετά την πτώση της δικτατορίας και την απελευθέρωσή του, από την φυλακή, η Γαλλία παρέμεινε ένας από τους βασικούς προορισμούς, όπου ταξίδεψε και πέρασε μήνες, κατά τη διάρκεια των Για γεραμάτων του.
Γεωπολιτική του Παρισιού : Η στρατηγική του Φρανσούα Μιτεράν.
* Γέφυρα Ιδεολογικής Προσέγγισης : Αυτή η σχέση δεν κτίστηκε, μόνο, από την ανάγκη των Τιράνων, αλλά ταιριάζει, απόλυτα, με το γεωπολιτικό όραμα του Γάλλου Προέδρου, Φρανσουά Μιτεράν (François Mitterrand). Στην σοσιαλιστική κυβέρνησή του, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Μιτεράν συμπεριέλαβε, επίσης, υπουργούς, από το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Αυτός ο πολιτικός σχηματισμός χρησίμευσε, ως μια εξαιρετική γέφυρα προσέγγισης και στενής επικοινωνίας, μεταξύ της σταλινικής Αλβανίας και της καπιταλιστικής Γαλλίας
* Δόγμα της ανεξαρτησίας : Η εξωτερική πολιτική του Μιτεράν, προς την Ανατολική Ευρώπη, καθοδηγήθηκε, από μια ρεαλιστική επιθυμία να διεκδικήσει την ανεξαρτησία της Γαλλίας και να μειώσει την ηγεμονία της Σοβιετικής Ένωσης. Επιδίωξε να χτίσει γέφυρες, με κομμουνιστικά καθεστώτα, που ακολουθούσαν εξωτερικές πολιτικές ανεξάρτητες, από την Μόσχα, θέτοντας την Γαλλία, ως βασικό Ευρωπαίο μεσολαβητή.
* Διπλωματικός πραγματισμός : Η Γαλλία ήταν μία, από τις λίγες Δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις που διατηρούσαν διπλωματικές σχέσεις, με την απομονωμένη Αλβανία. Για το καθεστώς του Enver Hoxha και στην συνέχεια του Ramiz Alia, ένα επιφυλακτικό, αλλά σεβαστό κανάλι, με το Παρίσι, προσέφερε διεθνή νομιμότητα, χωρίς ιμπεριαλιστικές απειλές, για την «ιδεολογική προδοσία» των ΗΠΑ, ή της ΕΣΣΔ. Ήταν μια ανεξαρτησία, χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις.
* Παράλληλα με την Ρουμανία του Τσαουσέσκου :
Η Αλβανία δεν ήταν η μόνη περίπτωση, όπου ο Μιτεράν εφάρμοσε αυτή την στρατηγική. Η Γαλλία βρήκε, επίσης, κοινό έδαφος, με την Ρουμανία του Νικολάε Τσαουσέσκου. Ακριβώς, όπως η Αλβανία είχε σπάσει τον Σοβιετικό Κύκλο, το 1961, εξαιτίας του "αντιρεβιζιονισμού", η Ρουμανία προσπάθησε, επίσης, να αποστασιοποιηθεί, από την Μόσχα και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Ο Μιτεράν χαιρέτισε αυτή την ανεξάρτητη στάση του Βουκουρεστίου, εκμεταλλευόμενος παλιούς πολιτιστικούς δεσμούς (" Γαλλοφωνία") και εμπλέκεται, σε εμπορικές και τεχνολογικές συμφωνίες, που έδωσαν, στην Ρουμανία, μια οικονο μική ανάπαυλα, εκτός σοβιετικού ελέγχου. Αυτή η στενή σχέση κορυφώθηκε, στο γεγονός ότι ο Μιτεράν έγινε ο πρώτος Δυτικός ηγέτης, που επισκέφθηκε την μετακομμουνιστική Ρουμανία, το 1992.
Μέσω αυτής της προσέγγισης, ο Francois Mitterrand απέφυγε τις άκαμπτες διαιρέσεις της Ιστορίας του Ψυχρού Πολέμου. Συνεργασία, απευθείας, με Τίρανα και Βουκουρέστι, η Γαλλία επέκτεινε την πολιτιστική και γεωπολιτική της επιρροή, πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, υποστηρίζοντας κράτη, που τόλμησαν να προκαλέσουν την Μόσχα. Τα λεωφορεία Saviem, στους δρόμους των Τιράνων, ήσαν, ακριβώς, το προφανές προϊόν αυτής της μεγάλης γεωπολιτικής ισορροπίας.
1832 - 2026. Η εδαφική εξέλιξη της Ελλάδας, με εσφαλμένη χρονοσειρά.
1991. Γιουγκοσλαβία. Η γεωγραφική κατανομή των εθνοτικών ομάδων του πληθυσμού, πριν τον πόλεμο, που την διέλυσε.
12/4/2013. ”Ριζοσπάστης”. Ο Τάκης Θεοδωρικάκος (νυν υπουργός της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη και τέως, Γραμματέας της ΚΝΕ) στέλνει ευχές, στο 19ο συνέδριο του ΚΚΕ.
2022. Ένα ασημένιο δολάριο ΗΠΑ.
2026. Ο Περσικός Κόλπος, σε παντελόνι.
2026. Ευρώπη. Η γεωγραφική κατανομή του χριστιανισμού.
12/5/2026. Σκίτσο του Αποστόλου Παπαδημητριου.
14/5/2026. Σκίτσο του Ιάκωβου Βάη.
15/5/2026. Σκίτσο του Ηλία Μακρή.
16/5/2026. Σκίτσο του Jo Di.
16/5/2026. Σκίτσο του Αντώνη Βαβαγιάννη.
17/5/2026. Σκίτσο του Νίκου Τριανταφύλλου.
18/5/2026. Σκίτσο του Δημήτρη Γεωργοπάλη.
13/5/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.
13/5/2026. Σκίτσο του Ιάκωβου Βάη.
13/5/2026. Σκίτσο του Γιώργου Γαλίτη.
14/5/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.
14/5/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
15/5/2026. Σκίτσο του Soloup.
16/5/2026. Σκίτσο του Αντώνη Βαβαγιάννη.
18/5/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
18/5/2026. Σκίτσο του Δημήτρη Γεωργοπάλη.
17/5/2026. Σκίτσο του Βαγγέλη Χερουβείμ.
19/5/2026. Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου.
20/5/2026. Σκίτσο του Γιώργου Μικάλεφ.
5/2026. Ένα ευρηματικό σκίτσο.
Σχόλια
Οι τόποι μας…