2000 - 2010 - 2025 : Σε μακροχρόνιο οικονομικό και επενδυτικό μαρασμό η “E.E.”, και πρωτίστως, η ευρωζώνη, ενώ το μερίδιο των ακαθάριστων κερδών έχει εκτιναχθεί, στα ύψη, με αναντίστοιχη παραγωγικότητα και χαμηλούς μισθούς και διαρροή κεφαλαίων, με την Γαλλία (-0,6%) και την Ελλάδα (-22,3%) να είναι ουραγοί, όσον αφορά το πραγματικό διάμεσο εισόδημα. (Μόνη επείγουσα λύση, είναι, κατ’ αρχήν, η έξοδος της Ελλάδας, από το ευρώ και την ζώνη του).

Λ

 Η ελληνική οικονομική καταστροφή, όπως προκύπτει, από τα δεδομένα της χρονικής περιόδου 2010 - 2025, η οποία συνεχίζεται, αλλά και ο μακροχρόνιος οικονομικός και επενδυτικός μαρασμός της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης και κυρίως, της ευρωζώνης κατά την χρονική περίοδο 2000 - 2025, όπως περιγράφονται, στο, παραπάνω, χθεσινό (20/9/2026)  βίντεο, φυσικά, δεν αποτελούν κεραυνό, εν αιθρία.

Και τα δύο αυτά οικονομικά φαινόμενα προκύπτουν, από το απλούστατο γεγονός ότι οι οικονομίες, κυρίως, των χωρών της Δυτικής Ευρώπης της ψυχροπολεμικής εποχής έχουν απωλέσει την ανταγωνιστικότητά τους, εξ αιτίας τριών  ουσιαστικών παραγόντων :

α) Λόγω της μέτριας αύξησης της παραγωγικότητάς τους, ανά ώρα εργασίας, κατά την χρονική περίοδο 2000 - 2025,, ήτοι, μόλις, κάπου, στο 21%, την ίδια περίοδο, που η παραγωγικότητα της κινεζικής οικονομίας έφθασε, στα επίπεδα  του 380% και η παραγωγικότητα της αμερικανικής οικονομίας, στην ίδια χρονική περίοδο, αυξήθηκε, κατά 37,5%, η οποία, όμως, από το 2019, επιταχύνεται.

β) Λόγω της τεράστιας αύξησης των ακαθάριστων κερδών, στην ευρωζώνη, που, όμως, στην πλειοψηφία τους, δεν επενδύονται, στις ευρωζωνικές οικονομίες, αλλά διαρρέουν, κυριότατα, σε οικονομίες, εκτός της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης (Κίνα και λοιπή ανατολική Ασία, αλλά και στις υπόλοιπες περιοχές του πλανήτη και κατά δεύτερο λόγο, στις οικονομίες των χωρών του, τέως, “υπαρκτού σοσιαλισμού”), καθώς, οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις στρέφονται, σε αυτές τις κατευθύνσεις, λόγω των μεγάλων κεφαλαιακών αποδόσεων, στις οικονομίες αυτές, που έχουν, ως αποτέλεσμα, την μεγιστοποίηση των κερδών τους.

γ) Λόγω της χαμηλής κατανάλωσης, στην ευρωζώνη, η οποία οφείλεται, στα χαμηλά επίπεδα των πραγματικών μισθών, οι οποίοι, στην 25ετια 2000 - 2025, αυξήθηκαν, μόλις κατά 11%, προκειμένου οι οικονομίες της ευρωζώνης και της “Ε.Ε” να αντεπεξέλθουν, στον παγκόσμιο οικονομικό ανταγωνισμό, κάτι, που, όμως, δεν συνέβη.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε, για ποιόν λόγο δεν συνέβη η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των οικονομιών της ευρωζώνης και κατά δεύτερο λόγο, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς βλέπουμε ότι τα επίπεδα της παραγωγικότητας, στις άλλες περιοχές, που ανταγωνίζονται την λεγόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση, βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση, από την λεγόμενη “ευρωπαϊκή οικονομία”, ως σύνολο. 

Είναι σαφές ότι αυτή η τεράστια διαρροή κεφαλαίων, από τις ευρωπαϊκές οικονομίες, στις άλλες κατευθύνσεις, είναι ο ανασχετικός παράγοντας της αναπτυξιακής διαδικασίας, στην ευρωζώνη και κατά δεύτερο λόγο στην λεγόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση, γεγονός, το οποίο την οδηγεί, σε ασθμαίνουσα παραγωγικότητα της εργασίας, ενώ η χαμηλή κατανάλωση, στον λαγό ευρωπαϊκό χώρο, που είναι προϊόν της, ραγδαίας, ανόδου των εισοδηματικών ανισοτήτων, εντός των πλαισίων της ευρωζώνης και της αποκαλούμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά την τελευταία 25ετια. 

Αυτό το φαινόμενο, καθίσταται σαφέστατο και από τον, παραπάνω, πίνακα, καθώς, όσον αφορά την μεταβολή του διάμεσου εισοδήματος, στις κοινωνίες της “Ευρωπαϊκής Ένωσης”, στην 15ετια 2010 - 2025, με μέσο ορό το 25,4% (με σημαντική άνοδο, στις οικονομίες του, τέως, “υπαρκτού σοσιαλισμού” και την στασιμότητα και την αρνητική εξέλιξη, στις οικονομίες της Δυτικής Ευρώπης της ψυχροπολεμικής περιόδου), βρίσκεται, πίσω, σε τεράστια απόσταση, σε σχέση, με την κινεζική οικονομία, όπου η μεταβολή του διάμεσου εισοδήματος έφθασε, στο 115% με την αμερικανική οικονομία, στον τομέα του διάμεσου εισοδήματος, στην ίδια περίοδο, να βιάσει, στο 21%.

Όσον αφορά την ελληνική οικονομία, η κατάσταση, στην τελευταία 15ετια (2010 - 2025), είναι τραγική, καθώς το διάμεσο εισόδημα παρουσιάζει μείωση της τάξεως του 22,3% και βρίσκεται, στην τελευταία θέση των οικονομιών της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την Γαλλία να βρίσκεται, στην προτελευταία θέση, με μείωση του διάμεσου εισοδήματος, κατά 0,6%, ενώ όλες οι πικονομιε των χωρών του, τέως, “υπαρκτού σοσιαλισμού”, να την έχουν ξεπεράσει, κατά πολύ, όπως προκύπτει, από τον, παραπάνω, παρατιθέμενο πίνακα.

Φυσικά, όπως γίνεται κατανοητό, το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας βρίσκεται στο, γεγονός ότι, πέραν από την επιζήμια ένταξή, το 1981, στην, τότε, Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, που, από τον Νοέμβριο του 1993, έχει μετονομασθεί, σε Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς, όμως, να είναι κάτι τέτοιο,  ήλθε και η απόλυτη καταστροφή, εξαιτίας της ένταξης της Ελλάδας στην ευρωζώνη και την κατάργηση του εθνικού νομίσματος, το 2002, γεγονός, το οποίο κατέστησε την ελληνική παραγωγή, πολύ ακριβή, λόγω του ότι το ευρώ, ως νόμισμα, που δεν εκδίδεται, από τις ελληνικές αρχές, αλλά από την ΕΚΤ, λειτουργώντας, έτσι, ως ξένο νόμισμα, παραμένει να είναι - παρά τις πληθωριστικές πιέσεις που δέχεται -  πολύ ακριβό, όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής παραγωγής και οικονομίας.

Με αυτά τα δεδομένα, αυτό, που επείγει, είναι η έξοδος, κατ’ αρχήν, από το ευρώ και την ζώνη του και η επιστροφή, στο εθνικό νόμισμα, προκειμένου η χώρα να ελέγξει το πορτοφόλι της, το οποίο η εντόπια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, εκχώρησε, στους ευρωζωνικούς θεσμούς, με αποτέλεσμα την παρατεταμένη οικονομική καταστροφή, προκειμένου η ολιγαρχία αυτή να μπορεί να εξάγει τα κεφάλαια και τα κέρδη, που αποκομίζει, ανεμπόδιστα, σε κερδοφόρους προορισμούς του εξωτερικού, με την πλήρη κατάργηση των συναλλαγματικών ελέγχων και περιορισμών, που υπήρχαν και λειτουργούσαν, όταν η δραχμή ήταν το νόμισμα των ελληνικών οικονομικών συναλλαγών.

Αυτή είναι η λυδία λίθος του ελληνικού προβλήματος και η ανάταξη της επελθούσας οικονομικής καταστροφής, η οποία συνεχίζεται και δεν πρόκειται να σταματήσει, χωρίς να ανατραπούν οι συνθήκες και το περιβάλλον της δημιουργίας της.

Ε