470 π.Χ. Τμήμα του Βόρειου Μακρού Τείχους, στον Πειραιά. 520 π.Χ.-510 π.Χ. Η χαμογελαστή κόρη της Ακρόπολης. 3ος αιώνας π.Χ. Η κυρά της Καλύμνου. 3ος αιώνας π.Χ. Ντιζόν, Γαλλία. Οι 20 σκελετοί Γαλατών. 1ος αιώνας π.Χ. Το χάλκινο αγαλματίδιο τεχνίτη. 5ος αιώνας μ.Χ. Το ψηφιδωτό, στην ελληνιστική πόλη Αρέθουσα, στην Συρία. 15ος-20ος αιώνας. Ο ελληνικός και ο αρμένικος πληθυσμός, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. 1823-2023. Ο τουρκικός πληθυσμός, στην Ελλάδα. 1973-1960. Τραπεζούντα. 1875-1932-1950. Αθήνα. 1901. Ο Λεόν Φράνκ Τσολγκός. 1919-1922. Οι Τσέτες. Ε31/51940. Χειρόγραφο δικαστικό έγγραφο. 1939. Η πρώτη προδοσία της Πολωνίας, από ΗΠΑ-Βρετανία-Γαλλία. 1940. Ο Tyler Gatewood Kent, ο Winston Churchill, o F.D. Roosevelt και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. 2/12/1941. Η δωσιλογική εφημερίδα “ΝΕΑ ΕΥΡΩΠΗ”. 1925-1946. Η σκοτεινή πλευρά του Άρη Βελουχιώτη. 8/9/1943. Η συνθηκολόγηση της Ιταλίας. 12/9/1944. Το ανταρτοδικείο, στην Καλαμάτα. 1949. Σπάρτη. 2026. Αρμενία. 4/9/2026. Η αποκαθήλωση της Μερκατοριανής απεικόνισης του παγκόσμιου χάρτη. 6/9/2026. Ρίο. 7/9/2026. Η εκλογική νίκη του AfD. 9/9/2026. Ο άδικος θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη. (233).
Ο Gerardus Mercator (5/3/1512 Rupelmonde, Βέλγιο - 2/12/1594 Duisburg, Γερμανία) ήταν Φλαμανδός γεωγράφος, χαρτογράφος και κοσμογράφος. Ήταν διάσημος, για την δημιουργία του παγκόσμιου χάρτη, το 1569, που βασίστηκε, σε μία νέα προβολή, η οποία παρουσίαζε λοξοδρομικές ναυτικές σταθερές πορείες, ως ευθείες γραμμές, που εξακολουθεί να χρησιμοποιείται, στους ναυτικούς χάρτες. Όμως, οι πραγματικές διαστάσεις των διάφορων χωρών, σε σχέση, με την Μερκατοριανή απεικόνιση, είναι εντελώς, διαφορετικές, όπως φαίνεται, από τον, παραπάνω παγκόσμιο χάρτη, στον οποίο οι πραγματικές των χωρών του πλανήτη, περιγράφονται, με σκούρο μπλε χρώμα. Έτσι θα αποτυπώνονται, από εδώ και πέρα, στους επίσημους χάρτες, με βάση τον ΟΗΕ.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2026, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε, με συντριπτική πλειοψηφία, ήτοι 164 ψήφους υπέρ, 1 κατά (αυτήν των ΗΠΑ) και 6 αποχές, ένα ιστορικό, μη δεσμευτικό ψήφισμα, με τίτλο «Correct the Map» (Διορθώστε, τον Χάρτη), με πρωτοβουλία του Τόγκο. Θα πάρει χρόνο να διορθωθεί η προηγούμενη πρόσληψη του κόσμου, αλλά είναι μια αρχή.
Η ελεγχόμενη, από την πραγματικότητα, Μερκατοριανή απεικόνιση είναι, στην ουσία, μια [γεωμετρική] προβολή, στην οποία στηρίζονται, ακόμα, οι χάρτες ναυσιπλοΐας και όχι μόνο, η οποία οφείλεται στον Φλαμανδό γεωγράφο και χαρτογράφο Gerard Mercator, το 1569, δηλαδή, στις απαρχές της νεωτερικότητας και περίπου, έναν αιώνα, μετά τις μεγάλες ανακαλύψεις του κόσμου, από την Δυτική Ευρώπη, που συνεπήγετο την κατάκτηση, την καταστροφή ιθαγενών λαών και πολιτισμών, τον εποικισμό, ιδίως, στις λεγόμενες "Νέες χώρες" και ασφαλώς, την αποικιοκρατία παντού, μέχρι τον 19ο αιώνα, σε Αφρική και Ασία.
Είναι πολύ ενδιαφέρον, ως προς την υφιστάμενη παραμόρφωση, λόγω καμπυλότητας, ότι αυτή αφορά, μόνο, το βόρειο ημισφαίριο και όχι και το νότιο, με βάση την, όχι, καθαρά, μαθηματική πρόσληψη του κόσμου, αλλά, υπό το πρίσμα της υπεροχής της Δύσης και του Βορρά. Συνεπώς, η προβολή δεν είναι, απλώς, γεωμετρική, αλλά και προβολή ισχύος.
Η Μετα-αποικιοκρατική σχολή το βλέπει.
Μήτε η ΗΠΑ και ο Καναδάς, αλλά, μήτε και η Ρωσία, προφανώς, μήτε και η Γροιλανδία έχουν την θηριώδη έκταση, στην οποία μας έχουν οπτικά εθίσει.
Ελπίζω αυτό να επιδράσει και στην γεωπολιτική μας κατανόηση του κόσμου.
Μήτε τρόμος, μήτε υποταγή. Τα διλήμματα, μεταξύ δύο πόλων (και του τρίτου της Κίνας), είναι, σε μεγάλο μέρος, ψευδή και επίπλαστα. Λίγο να επανέλθουμε, στην νηφαλιότητα.
Για να ζήσουμε.
Τμήμα του Βορείου Μακρού Τείχους, που έκτισε ο Κίμων το 470 π.Χ. Βρέθηκε το 1972 κάτω από το οδόστρωμα της οδού Πειραιώς, απέναντι από την οδό Καραολή – Δημητρίου στο Νέο Φάληρο του Πειραιά και έχει ύψος 3,90 μ. (Ανασκαφή Β' Εφορείας Κλασικών Αρχαιοτήτων). Εγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ, 1975.
Dionysis Anninos
Η Κόρη 670 θεωρείται μία, από τις ωραιότερες Κόρες της Ακρόπολης. Έχει λοξά μάτια, έντονο χαμόγελο και πλούσια κυματιστά μαλλιά, που, στο στήθος της, σχηματίζουν μπούκλες. Στην ίριδα των ματιών της, στα χείλη της και στα μαλλιά της, διατηρείται κόκκινο χρώμα. Πιθανότατα, η Κόρη 670 να είχε καστανά μαλλιά και το κόκκινο χρώμα, που βλέπουμε, σήμερα, να αποτελούσε το υπόστρωμα, για την τελική απόχρωση. Στο δεξί της χέρι, κρατούσε την προσφορά, στην θεά Αθηνά. Χρονολογείται, ανάμεσα στο 520 και 510 π.Χ.
Με μια πιο προσεκτική ματιά, μπορούμε να εντοπίσουμε ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες : μαύρο χρώμα, που τονίζει τις κόρες και το περίγραμμα των ματιών της, ζωγραφιστά ανθέμια, έλικες και άνθη λωτού, στην στεφάνη, που διακοσμεί τα μαλλιά της και τριαντάφυλλα, με ακτινωτά φύλλα (ρόδακες), που στολίζουν τον χιτώνα της και τα σκουλαρίκια της.
Από την ιστοσελίδα του Μουσείου Ακρόπολης.
474 π. Χ. Eτρουσκικό κράνος, που βρέθηκε, στην Ολυμπία, το οποίο φέρει επιγραφή, στην δωρική ελληνική διάλεκτο και στο αλφάβητο των Συρακουσών —μια αφιέρωση του Ιέρωνα των Συρακουσών, στον Δία, για την νίκη, επί των Ετρούσκων στις Κύμες. Η επιγραφή είναι παρόμοια, με εκείνη, που βρέθηκε, στο κράνος κορινθιακού τύπου.
«Ο Ιέρων, γιος του Δεινομένη, και οι Συρακούσιοι [αφιέρωσαν], στον Δία [λάφυρα], από τους Ετρούσκους, στις Κύμες».
Ελάχιστα χάλκινα αρχαία ευρήματα, από την αρχαιότητα, έχουν πάρει τόσα πολλά κοσμητικά επίθετα, για την ομορφιά του και την ιδιαίτερη καλλιτεχνική του επεξεργασία, όσο η κυρά της Καλύμνου... παγκοσμίως...
Η Κάλυμνος κρύβει, τόσο στα εδάφη της ,όσο και στις θάλασσες της, σπουδαίους αρχαιολογικούς θησαυρούς, με κορυφαίο το, παγκοσμίως, γνωστό αριστούργημα...η κυρά της Καλύμνου. Ανασύρθηκε, απρόσμενα, το 1995, από τα δίχτυα ενός ψαρά, σε βάθος 120 μέτρα. Πρόκειται, για χάλκινο υπερφυσικού μεγέθους 1,98 άγαλμα γυναικείας ώριμης μορφής. Φοράει ποδήρη μακρύ χιτώνα και κροσσωτό ιμάτιο - μανδύα, που καλύπτει, σχεδόν, ολόκληρο το σώμα της. Η απόδοση των πτυχώσεων των ενδυμάτων της μαρτυρά την απίστευτη δεξιοτεχνία του καλλιτέχνη. Με πρόσωπο, ιδιαίτερα, εντυπωσιακό, μέσα, από μια μορφή αυστηρότητας, αυτοσυγκέντρωσης, σοβαρότητας, μπορεί να αποδοθεί, μόνο, σε πολύ έμπειρο καλλιτεχνικό εργαστήριο, που θα αναλάμβανε, μόνο, μοναδικής ομορφιάς τεχνουργήματα, μέσα από σκληρή δουλειά, υπομονή και γνώση. Γι'αυτό, άλλωστε, έχουν αποτυπωθεί, με τόση λεπτότητα και με ιδιαίτερη έμφαση, στην λεπτομέρεια, τα στοιχεία.
Αφού υποβλήθηκε, σε μακροχρόνιο σχολαστικό καθαρισμό και συντήρηση, εκτέθηκε, αρχικά, στο εθνικό αρχαιολογικό μουσείο και επέστρεψε, οριστικά, από το 2008, στην Κάλυμνο.
Δίκαια, θεωρείται, από τα πιό εντυπωσιακά και σπάνια δείγματα Ελληνιστικής χαλκό πλαστικής, στον κόσμο και χρονολογείται γύρω, στον 3ο π.Χ. αιώνα.
Το κρανίο, που υποβάλλεται, σε σάρωση, στο πανεπιστήμιο της Βιέννης, απέδειξε ότι δεν ανήκει, στην ετεροθαλή αδελφή της Κλεοπάτρας της Αιγύπτου Αρσινόης, αλλά, σε ένα αγόρι ηλικίας 11 ετών...
Το αγόρι είχε γενετική διαταραχή. Επειδή δεν υπήρχαν κτερίσματα, ούτε επιγραφές, υπέθεσαν ότι ανήκε, στην αδελφή της Κλεοπάτρας, η οποία ηγήθηκε, το 48-47 πΧ, της πολιορκίας της Αλεξάνδρειας, εναντίον της αδελφής της και του Αντώνιου. Ο Μάρκος Αντώνιος διέταξε την εκτέλεση της.
Η ραδιοανάλυση των λειψάνων τοποθέτησε την ημερομηνία θανάτου, μεταξύ 250-36 πΧ. Το στάδιο ανάπτυξης του σκελετού υπέδειξε άτομο 11-14 ετών, και την παρουσία χρωμοσώματος Y, άρα ήταν αρσενικού γένους. Μια κρανιακή ραφή, τα σημεία, που συνδέονται, μεταξύ τους τα οστά, ήταν, ήδη, κλειστή, κάτι, που δεν συμβαίνει, μέχρι ένα άτομο να είναι, άνω των 65 ετών. Το πρόωρο κλείσιμο προκάλεσε ασυμμετρία, στο κρανίο του αγοριού.
Έτσι, διαπίστωσαν οι ερευνητές του πανεπιστημίου της Βιέννης.
Αρχαικοί χρόνοι. Αττικός μελανόμορφος αμφορέας, με θέμα την φιλοξενία του Ηρακλή, από τον κένταυρο Φόλο και τον καυγά, που ακολούθησε, με τους άλλους κενταύρους, γύρω, από τον πίθο, με το κρασί.
Πίσω από τον ημίθεο, η προστάτιδά του Αθηνά και ο Ερμής,
Μουσείο Μπολώνια.
Γαλλία... αρχαίος σκελετός εντοπίστηκε, σε καθιστή στάση και όταν οι έρευνες συνεχίστηκαν, βρέθηκαν, ακόμη, 20 σκελετοί το ίδιο θαμμένοι, χωρίς, ακόμη, να γνωρίζουν οι ερευνητές τον λόγο αυτής της, ιδιαίτερα, σπάνιας ταφής.
Όλα ξεκίνησαν, από τα παιδιά δημοτικού σχολείου, που, δίπλα, στην αυλή του σχολείου τους, βρήκαν σκελετό, σε καθιστή στάση, που ξεπρόβαλε, από αρχαίο κυκλικό λάκκο. Το γεγονός συνέβη, στην πόλη Ντιζόν της Γαλλίας, ο νεκρός είχε ταφεί, σε καθιστή στάση, με το πρόσωπο στραμμένο, προς τα δυτικά. Τα χέρια του ακουμπούσαν τα γόνατα, η πλάτη του, στον ανατολικό τοίχο, ενώ το βλέμμα ήταν στραμμένο, προς τα δυτικά. Άλλοι 13 σκελετοί ανακαλύφθηκαν, σε απόσταση 20 μέτρων, που χρονολογούνται, από το 300-200 πΧ.
Η Ντιζόν ήταν, κάποτε, ένα ιδιαίτερο μέρος, για τους Γαλάτες, οι οποίοι εμφανίστηκαν, τον 5ο π.Χ. αιώνα και εξαπλώθηκαν, στην σημερινή Γαλλία, Βέλγιο, Ελβετία και πιό ανατολικά. Τους Γαλάτες τους κατέκτησε ο Ιούλιος Καίσαρας, το 50 π.Χ. και τους περιγράφει, στις σημειώσεις του.
Η αιτία του καθισμένου Γαλάτη είναι άγνωστη, αλλά εντυπωσιακή, με πολλές ερμηνείες. Μια ερμηνεία λέει ότι η παράξενη ταφή αποτελούσε τιμωρία, για ανθρώπους, που είχαν διαπράξει σοβαρά αδικήματα. Πέντε, από τους σκελετούς, παρουσίαζαν σημάδια βίας και ένας θανάσιμο τραυματισμό, στο κρανίο. Εκτός, από ένα βραχιόλι, δεν βρέθηκαν προσωπικά αντικείμενα.
Ήσαν όλοι άνδρες, ύψους 1,62-1,82 μ , εκτός, από ένα παιδί, που ανακαλύφθηκε, το 1992. Τα δόντια τους ήσαν, σε, σχεδόν, άριστη κατάσταση και διατηρούνταν πολύ καλά, ποιοτικά, τα οστά παρουσίαζαν ίχνη οστεοαρθρίτιδας, που δηλώνει έντονη σωματική δραστηριότητα.
Φυσικά και δίκαια, το Μητροπολιτικό μουσείο της Νέας Υόρκης το έχει, σε περίοπτη θέση και καμαρώνει, για αυτό το ελληνικό απόκτημα.
Ονομάζεται το χάλκινο αγαλματίδιο τεχνίτη, με ασημένια μάτια, και χρονολογείται, από τα μέσα του 1ου π.Χ. αιώνα. Είναι εμβληματικό έργο της ύστερης ελληνιστικής περιόδου. Έχει ύψος 40 εκατοστά και ζυγίζει 6,8 κιλά. Είναι κατασκευασμένο, από χαλκό, ενώ η πιό καθηλωτική λεπτομέρεια του είναι τα ένθετα ασημένια μάτια του, που ευτυχώς, έχουν διασωθεί, δίνοντας, στο πρόσωπο, εξαιρετικά, ζωντανή και έντονη έκφραση.
Τεχνοτροπικά, συνδιάζει την αμεσότητα και τον ρεαλισμό της ελληνικής τέχνης, με την ισορροπία της κλασικής περιόδου. Η ιδιότητα του άνδρα, ως τεχνίτη, προκύπτει, από την μυώδη σωματική του διάπλαση και τα απλά ρούχα του. Το πιό χαρακτηριστικό στοιχείο είναι οι δύο κέρινες πινακίδες... δηλαδή το αρχαίο σημειωματάριο, που έχει στερεωμένες, στη ζώνη του, τις οποίες χρησιμοποιούσαν οι τεχνίτες, ή οι καλλιτέχνες, για σχέδια, ή σημειώσεις, με την βοήθεια γραφίδας.
Ποιά ήταν, όμως, η ταυτότητα του; Αν και μοιάζει. με καθημερινό άνθρωπο, οι μελετητές πιστεύουν ότι, λόγω της έντονης προσωπικότητας του, μπορεί να αναπαριστούσε σπουδαία προσωπικότητα ιστορική, ή μυθολογική.
Θεωρείται μοναδικό, σε παγκόσμια κλίμακα, μωσαϊκό, τόσο, σε πλήθος εικόνων, όσο και τεχνικής, που προσπάθησαν αρκετοί να το πουλήσουν, τμηματικά, αλλά, ευτυχώς, δεν το κατάφεραν.
Η Συρία είναι μια χώρα πολλών πολιτισμών, ανά χιλιετίες, από τους Χαναναίους, μέχρι τους Ομευάδες και ανάμεσα τους, Έλληνες, Ρωμαίοι και βυζαντινοί, διαθέτει άφθονους αρχαίους θησαυρούς. Ένα ψηφιδωτό του 4ου αιώνα μ.Χ. θεωρείται, από τα πιό σπάνια και πιό πλήρη, που έχουν βρεθεί, ποτέ, στην χώρα. Είναι τεραστίων διαστάσεων. Το πανέμορφο ψηφιδωτό, ηλικίας 1600 ετών, άριστα, διατηρημένο, βρέθηκε, στην πόλη Αλ Ραστάν, όπου βρισκόταν, κάποτε η ελληνιστική πόλη Αρέθουσα.
Διακρίνονται, καθαρά, οι λεπτομέρειες και τα ονόματα των Ελλήνων βασιλέων και ηρώων, που συμμετείχαν, στον Τρωικό πόλεμο. Έχει, επίσης, σκηνές, από τις Αμαζόνες, την βασίλισσα των Αμαζόνων Πενθεσίλεια πολεμίστρια, την Ιππολύτη, τον Ηρακλή, με τους 12 άθλους του, τον Ποσειδώνα, με τις 40 ερωμένες του, τον Πάρη, με την ωραία Ελένη, τον Δούρειο ίππο, την βύθιση του Αχιλλέα, στον ποταμό Στύγα και η δημιουργία της Αχίλλειας πτέρνας... και τόσα άλλα πολλά θέματα...
Ένα αριστούργημα τέχνης, που πολλοί το ζήλεψαν, για να το αποκτήσουν... αλλά μάταια...
O τάφος του πολεμιστή, από το Lanuvium (Πόλη του Λάτιου ΝΑ της Ρώμης)
Περιείχε το σώμα νεκρού πολέμαρχου θαμμένου, με τα όπλα του και τον αθλητικό εξοπλισμό του, μέσα, σε σαρκοφάγο, από ηφαιστειακό τόφο.
Ο συνδυασμός στρατιωτικού και αθλητικού εξοπλισμού δείχνει Ελληνική επίδραση, καθώς, ήδη, από τον 6ο - 5ο αιώνα, η λατρεία των Διόσκουρων, μετά το Λάτιο, έφθασε και στην Ρώμη.
Χάλκινος ανατομικός θώρακας, κράνος, από χαλκό χρυσό, άργυρο και γιαλί, πέλεκυς, ξίφος 3 αιχμές δοράτων.
Αθλητικός εξοπλισμός : Δίσκος, στλεγγίδα, γυάλινο αλάβαστρο.
Μουσείο θερμών Διοκλητιανού Ρώμη.
Αθήνα 1875, περίπου. Όταν χτίστηκε η Μητρόπολη των Αθηνών (1862), δέσποζε στον περιβάλλοντα χώρο και ήταν ορατή σχεδόν από κάθε σημείο της Αθήνας. Στο βάθος το πανεπιστήμιο χωρίς να υπάρχουν εκατέρωθέν του η Ακαδημία και η Βαλλιάνειος βιβλιοθήκη. Υπάρχει μόνο το οφθαλμιατρείο (1843) και ο Άγιος Διονύσιος των καθολικών (1865). Πίσω από το πανεπιστήμιο, στην οδό Ακαδημίας διακρίνεται το Δημοτικό Νοσοκομείο των Αθηνών «Η Ελπίς», (Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων σήμερα), γνωστό αρχικά ως Πολιτικό Νοσοκομείο της Αθήνας. Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε το 1836 και το κεντρικό κτίριο ολοκληρώθηκε το 1842. Ήταν το πρώτο πολιτικό/δημοτικό νοσοκομείο της Αθήνας.
Αλέξανδρος Γέροντας.
1873. Τραπεζούντα.
6/9/1901. Ο Πολωνοαμερικανός αναρχικός βιομηχανικός εργάτης Λεόν Φράνκ Τσολγκός εκτελεί τον πρόεδρο των ΗΠΑ Γουίλιαμ Μακίνλεη.
Ο Λεόν συμμετείχε, σε μια αποτυχημένη απεργία το 1893 και προσπάθησε να ενταχθεί, στο Liberty Club, μια τοπική αναρχική ομάδα στο Kλίβελαντ, αλλά οι ηγέτες της ομάδας δεν τον εμπιστεύονταν και αποχώρησε, άμεσα.
Η ιδέα, για να πυροβολήσει τον Mακίνλεη έγινε, αφού διάβασε, για την εκτέλεση του βασιλιά Ουμβέρτου της Ιταλίας, το 1900, απ'τον αναρχικό Γκαετάνο Μπρέσι (αν και αργότερα, ισχυρίστηκε ότι μια ομιλία της αναρχικής Έμμα Γκόλντμαν, που εκφωνήθηκε, στο FRANKLIN CLUB του Κλίβελαντ, τον Μάιο του 1901, τον υποκίνησε).
Γνωρίζοντας, μέσω διαφημίσεων, ότι ο Mακίνλεη θα επισκεπτόταν την Παναμερικανική Έκθεση, στο Μπάφαλο, τον Σεπτέμβριο του 1901, ο Λεόν έφυγε, από το Κλίβελαντ, στα μέσα του 1901 και στις 31 Αυγούστου, νοίκιασε ένα δωμάτιο, στο Μπάφαλο. Στις 6 Σεπτεμβρίου, ανάμεσα, σε ένα πλήθος, που περίμενε τον πρόεδρο, στο κτίριο της Μουσικής έκθεσης, ο Λεόν είχε κρύψει ένα περίστροφο, κάτω, από ένα μαντήλι, τυλιγμένο, γύρω από το χέρι του, πυροβόλησε δύο φορές, χτυπώντας τον πρόεδρο, στο στέρνο και στην κοιλιά. Συνελήφθη, αμέσως και λιντσαρίστηκε, από τους φρουρούς. Ο Μακίνλεη πέθανε, από την κοιλιακή πληγή, 8 ημέρες, αργότερα και ο Λεόν δικάστηκε, μέσα, σε 3 ώρες, από το Ανώτατο Δικαστήριο της Πολιτείας της Νέας Υόρκης και κρίθηκε ένοχος, για φόνο. Οδηγήθηκε, στην ηλεκτρική καρέκλα, στις κρατικές φυλακές Auburn (NY), στις 29 Οκτωβρίου 1901 και θάφτηκε, σε έναν τάφο, στο χώρο της φυλακής.
Τα τελευταία του λόγια ήσαν : «Σκότωσα τον Πρόεδρο, γιατί ήταν εχθρός των καλών ανθρώπων, των καλών εργαζομένων ανθρώπων. Δεν λυπάμαι, για το έγκλημά μου. Λυπάμαι, που δεν μπορώ να δω τον πατέρα μου».
Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης, δημοσιογράφος και συγγραφέας,αναφερόμενος και σε μιά άγνωστη ιστορία του «Κιόρ Μπεχλιβάν»,του διαβόητου αρχιτσέτη Μπεχλιβάνη που μπήκε πρώτος με τους ατάκτους του στη Σμύρνη τον τραγικό Αύγουστο του ΄22..... (Κιόρ =τυφλός).
''Οταν αφηγούμαστε σήμερα στα παιδιά μας όσα ακούσαμε από τους πατεράδες μας για τη Σμύρνη, νομίζουν ότι πρόκειται για συναρπαστικό παραμύθι. Κι όμως, η αλήθεια παραμένει πάντα ζωντανή. Μας αγγίζει τις καρδιές και μας θυμίζει τις ρίζες μας. Η οικογένεια του πατέρα μου, μέσα στο βάθος του χρόνου, έζησε στην ελληνική Ιωνία. Κι όσα επί χρόνια εκείνος μου αφηγείτο, θα μπορούσαν θαυμάσια να αποτελέσουν τον καμβά για ένα συναρπαστικό σίριαλ. Μόνο που δεν θα ήταν φανταστικό το σενάριο, αλλά μεταφορά μιας γοητευτικής εποχής, που κατέληξε σε ανείπωτη τραγωδία. Οταν οι παλιοί Σμυρνιοί βρισκόντουσαν παρέα, ξυπνούσαν οι αναμνήσεις, και τους άκουγα να μιλάνε για την Ευαγγελική Σχολή, και άλλες, όπως τις ενοριακές Σχολές, την Ακπασόγλειο, του Αγίου Κωνσταντίνου και τόσες πολλές ελληνικές και ξένες. Μιλούσαν για την Αγία Φωτεινή, τον Αγιο Γεώργιο, την Αγία Αικατερίνη, την Τράπεζα της Ανατολής, για το εξαγωγικό εμπόριο της Σμύρνης, για τα αρωματικά καπνά, για την ελληνική λέσχη Σαμπέρ και για τις εφημερίδες: την «Αμάλθεια», την «Εστία», τον «Τηλέγραφο», για το θέατρο Σμύρνης και τα «Ολύμπια», για τις οδούς του Αλκατζή, της Ευαγγελιστρίας, του Αρμπαντζή, για τη σιδηροδρομική γραμμή Σμύρνης – Πανόρμου και τόσα και τόσα άλλα.
Καθώς σκύβω τώρα σ’ αυτά τα χειρόγραφα, αφυπνίζονται παιδικά βιώματα, πλανώνται σκιές, αναστηλώνονται πεσμένοι βωμοί, ανάβουν σβησμένες εστίες, ξυπνούν μνήμες, ακούσματα που συνθέτουν το παρελθόν. Αφήστε, λοιπόν, να παραδοθώ ακάλυπτα στα συναισθήματά μου. Την πατρική εστία αναζητώ. Τις ρίζες.
Θ’ αρχίσω από τον παππού μου Γεώργιο Ν. Λεονταρίτη, που τον θυμάμαι αρκετά, νήπιο να τρέχω να χωθώ στην αγκαλιά του. Είχε γεννηθεί στο Κιρκαγάτς. Ασχολήθηκε με εξαγωγές βιομηχανικών και αγροτικών μηχανημάτων στη Σμύρνη και ανέλαβε ως συνέταιρος τη διεύθυνση εμποροβιομηχανικών επιχειρήσεων. Είχε ιδρύσει στο Αξάρι -όπου ήταν και δήμαρχος- ιδιόκτητα Εκκοκκιστήρια βάμβακος, Ελαιοτριβεία και πολλά άλλα. Διετέλεσε μέλος της «Μακεδονικής Φιλικής Εταιρείας», Σύμβουλος της Επιτροπής Μικρασιατικής Αμύνης και μέλος πολλών εθνικών επιτροπών.
Στις επιχειρήσεις του, είχε και πολλούς Τούρκους εργάτες, οι οποίοι τον σέβονταν, γιατί ήταν δίκαιος, αγαπούσε τους υπαλλήλους του, τους βοηθούσε και τους προστάτευε. Τον είχαν σε μεγάλη υπόληψη, Ρωμηοί, Τούρκοι και Αρμένιοι εργάτες, γιατί όλοι είχαν να ωφεληθούν από τις επιχειρήσεις του. Οι Τούρκοι όμως προύχοντες, με εξαίρεση τον φίλο του Ρεούπ μπέη ζαδέ Μεχμέτ, τον φθόνησαν και τον μίσησαν για την εθνική του δράση. Οι τουρκικές αρχές τον εχαρακτήρισαν επικίνδυνο για το «ντοβλέτι» και βάλθηκαν να τον ξεκληρίσουν. Στα 1910, τον καιρό του διαβόητου «μποϋκοτάζ», τον απέκλεισαν με την οικογένειά του στο σπίτι του και του στέρησαν τα μέσα διατροφής, ώσπου τον ανάγκασαν ν’ αποκτήσει οθωμανική υπηκοότητα. Παρ’ όλα αυτά, στα 1914, στους πρώτους διωγμούς, το νεοτουρκικό κομιτάτο οργάνωσε τη δολοφονία του. Γλίτωσε ως εκ θαύματος, γιατί οι βαλτοί δολοφόνοι δεν ήσαν ντόπιοι, δεν τον γνώριζαν στην όψη και σκότωσαν κατά λάθος, αντί γι’ αυτόν, τον σύζυγο της μεγάλης του αδελφής, Χρήστο Ιωαννίδη. Τον Μάιο του 1919, στην πρώτη αποχώρηση του ελληνικού στρατού από το Αξάρι, οι τουρκικές αρχές αποφάσισαν την άμεση θανάτωσή του. Για καλή του τύχη, το έμαθε συμπτωματικά ένας αφοσιωμένος Τούρκος υπάλληλός του και πρόλαβε να τον ειδοποιήσει. Εφυγε ο παππούς, λίγα μόλις λεπτά, πριν φτάσουν στο σπίτι του οι «ζαπιτιέδες». Κατέφυγε στον σιδηροδρομικό σταθμό, και χάρις στην έμπνευση του σταθμάρχη Σάββα Γεωργιάδη, του άλειψε το πρόσωπο με καρβουνόσκονη και τον επιβίβασε στην αμαξοστοιχία, σαν θερμαστή στην ατμομηχανή. Οι περιπέτειές του έγιναν θρυλικές. Η Υπάτη Αρμοστεία, από εκτίμηση προς την ακατανόητη πατριωτική του δραστηριότητα, τον ανέδειξε δήμαρχο στο Αξάρι. Και η Επιτροπή Μικρασιατικής Αμύνης τον εξέλεξε σύμβουλό της, με απόλυτη εξουσιοδότηση στην περιοχή Μαγνησίας, μέχρι Περγάμου. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, το περιβόητο Κεμαλικό «Δικαστήριο της Ανεξαρτησίας» τον κατεδίκασε ερήμην σε θάνατον κι ανάθεσε στον τουρκικό όχλο την εκτέλεση της ποινής του. Ομως, οι ντόπιοι Τούρκοι δεν ήθελαν να τον βλάψουν. Και τότε, έγινε ένα απίστευτο περιστατικό.
ΔΥΟ ΤΟΥΡΚΑΛΕΣ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΕΣ…
Ο «Κιόρ Μπεχλιβάν», ο διαβόητος Μπεχλιβάνης, ο αρχιτσέτης που μπήκε πρώτος με τους ατάκτους του στη Σμύρνη τον τραγικό Αύγουστο, καταγόταν από την ύπαιθρο του Αξαριού. Η μητέρα του και η γυναίκα του κατοικούσαν στο Μπέησμπα, ένα απόμερο τουρκοχώρι. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, εγκαταστάθηκε στην περιοχή ένας υποσταθμός Χωροφυλακής ελληνικός και ο επικεφαλής ανεκάλυψε και συνέλαβε τις δύο γυναίκες. Φυσικά, δεν τις πείραξαν καθόλου. Αλλά ο Μπεχλιβάν ανησυχούσε μην τυχόν και αφαιρούσαν τους… φερτετζέδες, που εθεωρείτο ατιμωτική πράξη! Γι’ αυτό, έστειλε κρυφά έναν υπηρέτη του, «γιουρούκο», στον Γιώργο Λεονταρίτη και τον παρεκάλεσε να μεσολαβήσει για ν’ αφήσουν τη μητέρα και τη γυναίκα του. Ο παππούς συνάντησε δυσκολίες από τις στρατιωτικές μας αρχές.
Τελικά, η στρατιωτική διοίκηση δέχθηκε να τις φιλοξενήσει στο σπίτι του, με δική του ευθύνη. Ετσι κι έγινε. Οι δυο γυναίκες έμειναν τρεις μέρες φιλοξενούμενες στο σπίτι της οικογένειάς μου, χωρίς να τους λείψει τίποτα. Και τελικά, οι ελληνικές στρατιωτικές αρχές έδωσαν διαταγή να αφεθούν ελεύθερες πλήρως οι δύο γυναίκες. Ο λησταντάρτης Μπεχλιβάν καταϋποχρεώθηκε. Θεωρούσε ευεργέτη του τον Λεονταρίτη. Γι’ αυτό και αψήφησε τις διαταγές του δικαστηρίου της Αγκυρας για εκτέλεση του παππού. Διέταξε τους τσέτες να μην τον θίξουν.
Στα χρόνια που ο ελληνικός στρατός βρισκόταν στη Σμύρνη, ο Γ. Λεονταρίτης εφιλοξένησε πολλές φορές τον συνταγματάρχη Νικόλαο Πλαστήρα στο σπίτι του. Από τότε, εχρονολογείτο και η μακρά φιλία τους. Κι ύστερα, τα μαύρα σύννεφα άρχισαν να πυκνώνουν μετά τις εκλογές του 1920. Κι όταν πλησίαζε η καταστροφή, ο παππούς έκανε τα πάντα για να πείσει τους κατοίκους στο Αξάρι να φύγουν.
Θα χρειαζόταν βιβλίο ολόκληρο για να γραφεί αυτό το κεφάλαιο. Οσοι τον άκουσαν, σώθηκαν. Οσοι επέμεναν να μείνουν, διότι ενόμιζαν αφελώς ότι οι Τούρκοι δεν θα τους πειράξουν, εσφάγησαν από τον όχλο και τα τουρκικά στρατεύματα. Ο τουρκικός στρατός εξετέλεσε τους Ελληνες κατοίκους με ομαδικό πολυβολισμό…
Ο αείμνηστος καθηγητής του Παντείου, Νεοκλής Σαρρής, ένας πραγματικά μεγάλος πατριώτης, ορθά έλεγε ότι: «Οι Τούρκοι δεν έχουν Ιστορία. Εχουν μόνο ποινικό μητρώο…».
«Η Σμύρνη μάνα καίγεται, καίγεται και το βιος μας…».
Για να καταγραφεί η μικρασιατική τραγωδία, χρειάζονται τόμοι. Η συμφορά ήταν και παραμένει συγκλονιστική. Στάθηκε μοιραία για την πορεία του Εθνους. Η τουρκική θηριωδία άφησε τη μαύρη σφραγίδα της, ανεξίτηλη μέσα στο χρόνο. Η γενοκτονία των Χριστιανών ήταν μελετημένο σχέδιο εξόντωσης όλων των μειονοτήτων.
Και σ’ αυτό το πλαίσιο, οι Τούρκοι έκαψαν τη Σμύρνη. Στην εξέταση του θέματος από πολιτικής και στρατιωτικής πλευράς, απαιτούνται πολλές σελίδες κι άλλωστε δεν είναι αυτό το θέμα μας. Απλά αναφέρουμε την προδοσία των «συμμάχων» μας, που μας εγκατέλειψαν μόλις τα βρήκαν με τους Τούρκους και δεν μας χρειάζονταν για να αστυνομεύουμε τα αγγλικά συμφέροντα. Αλλά και ο εναγκαλισμός της συμπαγούς τουρκικής ενδοχώρας, δεν ήταν εύκολη υπόθεση για ένα στρατό που βρισκόταν σε συνεχή πολεμικό συναγερμό, επί μια συναπτή δεκαετία. Η περιουσία φυσικά της οικογένειας χάθηκε. Πρώτη προτεραιότητα ήταν η διαφυγή και η σωτηρία. Σκορπισμένη βρέθηκε η οικογένεια σε βάρκες, με αγωνία να φτάσουν σε μιαν ελληνική νησιωτική ακτή. Να μην αναφέρουμε τώρα την εγκληματική στάση των «συμμαχικών» πλοίων στο λιμάνι της Σμύρνης, που έβλεπαν οι αξιωματικοί τους γελώντας τη σφαγή μας από τους Τούρκους, χωρίς να μας δίνουν καμία βοήθεια.
Τα έχει περιγράψει και ο Αμερικάνος πρόξενος Χόρτων. Πέρασε καιρός για να ξαναβρεθεί όλη η οικογένεια στην Αθήνα. Ο πατέρας μου Απόλλων Λεονταρίτης υπηρετούσε αξιωματικός στον ελληνικό στρατό. Οταν απολύθηκε, ξανάρχισε από το μηδέν. Ιστορικός και λογοτέχνης, ο Απόλλων Λεονταρίτης διετέλεσε πρόεδρος της Ενώσεως Ελλήνων Λογοτεχνών, από το 1962 έως το 1973. Μέλος των μικρασιατικών σωματείων, αφιέρωσε τη ζωή του στη διατήρηση της μνήμης του μικρασιατικού ελληνισμού. Ελεγε: «Η γενεά μας, η γενεά των νεωτέρων τότε προσφύγων του 1922, δεν μπορεί να αισθάνεται ικανοποιημένη για όσα επετέλεσε υπέρ της περιφρουρήσεως των Μικρασιατικών ιδεωδών. Αλλά ας μην είμαστε υπερβολικά σκληροί προς τους εαυτούς μας. Εχουμε τα ελαφρυντικά μας. Τα μείζω ή κατά δάκρυα δεινά μας κατά τον τραγικόν εκείνον Αύγουστον, το φάσμα του ολοκληρωτικού ολέθρου, που μας τύλιξε με την παγερή του σκιά, η θηριωδία των ολετήρων μας, που ανήγαγε σ’ ανέλπιστη εύνοια της τύχης τη διαφυγή από το δρεπάνι του Χάρου, η ανεκλάλητη ανακούφιση όλων ημών που ευτυχήσαμε να πατήσουμε ζωντανοί στο έδαφος της ελεύθερης πατρίδας, συνετέλεσαν να μη θέλωμε, να τρέμωμε να στρέψουμε το βλέμμα μας προς τας πίσω…». Και συνέχιζε: «Οταν κάποτε οι πληγές επουλώθηκαν, οι εντυπώσεις έγιναν αναμνήσεις. Και τη λαχτάρα της φυγής διαδέχθηκε η νοσταλγία. Από τότε, τα ελαφρυντικά έλειψαν, και πρόβαλαν οι ευθύνες. Και αντιμετωπίσαμε τις ευθύνες, με σφάλματα. Ξεκινήσαμε από τον στραβό δρόμο. Εκδηλώναμε τη νοσταλγία με το θρήνο των όσων αφήσαμε, κι όχι με την τόνωση της προσδοκίας να τα ανακτήσωμε…».
Οταν μεγάλωσα και μπήκα στη δημοσιογραφία, κουβέντιαζα συχνά με τον πατέρα μου γι’ αυτά τα θέματα. Ασπρομάλλης σε βαθύ γήρας, δεν κουραζόταν να μου αφηγείται αναμνήσεις και σκέψεις. Και όταν σε μια επέτειο μου ανέθεσαν στην «Ακρόπολη» όπου εργαζόμουν να γράψω μια σελίδα για τα «Μικρασιατικά», τον συμβουλεύτηκα. Μου ετόνιζε: «Να γράψεις ότι πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τη νοσταλγία, σαν θεμέλιο της προσδοκίας, και να αναγάγουμε την προσδοκία σε επιδίωξη…».
Δόθηκαν πολλές αφορμές να ταξιδέψει αργότερα ο πατέρας στη Σμύρνη. Δεν το έπραξε. Ηθελε να μείνει στη μνήμη του η αγαπημένη γενέτειρα, όπως την είχε δει τον Μάιο του 1919 πνιγμένη στις ελληνικές σημαίες. Τώρα, εκατό χρόνια από «τότε», καθώς γίνομαι αναστηλωτής των περασμένων, νομίζω ότι ακούω ακόμα τη φωνή του: «Η Μικρασιατική ιδέα αποτελεί υψηλό εθνικό ιδανικό…». Και δεν ξέρω γιατί δακρύζω κάθε φορά που διαβάζω το στίχο του Παλαμά:
«Το σπίτι που μεγάλωσα, κι ας το πατούν οι ξένοι,
στοιχειό είναι που με προσκαλεί, ψυχή και με προσμένει…».''
ΥΓ..... Οι Τσέτες (από το τουρκικό cete = ληστοσυμμορία) υπήρξαν Τούρκοι άτακτοι ιππείς, οργανωμένοι σε τάγματα ή συμμορίες. Διενεργούσαν καταδρομικές ενέργειες, βαθιά, στα μετόπισθεν των ελληνικών γραμμών, επιδιδόμενοι συχνά σε ανείπωτες θηριωδίες, κατά αμάχων. Αποτέλεσαν πραγματική μάστιγα, για τον Μικρασιατικό Ελληνισμό.
1922. Αλεξανδρούπολη. Πρόσφυγες κατακλύζουν την πόλη.
1925. Αθήνα. Νεαρές κυρίες, στο κέντρο της πόλης.
Αθήνα, 1928. Η φωτογραφία κοιτάζει, από ψηλά την Πλατεία Αιγύπτου, εκεί, που η Πατησίων συναντά το Πεδίον του Άρεως. Στο πρώτο πλάνο, η ορθογώνια παιδική πισίνα είναι γεμάτη, με το γαλάζιο νερό να γυαλίζει, στον καλοκαιρινό ήλιο και γύρω της, φρεσκοφυτεμένα δεντράκια και παρτέρια, που ο Δήμος Αθηναίων προσπαθεί να συμμαζέψει, σε κήπο.
Είναι η εποχή, που ο Δήμος, από το 1925, ανοίγει, ό,που βρει, ελεύθερο χώρο τέτοιες μικρές πισίνες. Δεν είναι πολυτέλεια, είναι κοινωνική πολιτική. Εκτός, από αυτήν της Αιγύπτου, άλλη έχει ανοίξει, στην Πλατεία Κουμουνδούρου, άλλη στην Πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα, στην Κυψέλη, στον Άγιο Κωνσταντίνο, στον Κολωνό, στον Άγιο Γεώργιο της Ακαδημίας Πλάτωνος, στου Γκύζη, στον Προφήτη Ηλία, στο Παγκράτι, στην Πλατεία Κουκακίου, στην Πλατεία Δεξαμενής στο Κολωνάκι, στα Πετράλωνα και σε άλλες γειτονιές, ακόμα.
Κάθε καλοκαίρι, χιλιάδες φτωχόπαιδα, που δεν έχουν τα μέσα, ούτε το εισιτήριο, για το τραμ, για να κατέβουν, ως το Φάληρο, βρίσκουν, εδώ, την θάλασσά τους. Μέσα, σε αυτές τις ρηχές, τσιμεντένιες λεκάνες μαθαίνουν να κολυμπούν, κάνουν τις πρώτες τους βουτιές, δροσίζονται.
Πίσω και δεξιά, στην φωτογραφία, φαίνεται όλη η άλλη Αθήνα εκείνης της στιγμής. Το Πεδίον του Άρεως είναι, ακόμα, αφύτευτο, ένα μεγάλο κίτρινο ξέφωτο. Ο κόσμος το λέει, ακόμα, Πεδίον Ασκήσεως, όπως το έλεγαν, για δεκαετίες, γιατί, εκεί, γυμνάζονταν ο στρατός. Εκεί, είναι οι στρατώνες του ιππικού και εκεί, από το 1894, με δωρεά του Γεωργίου Αβέρωφ, έχει εγκατασταθεί η Σχολή Ευελπίδων, που δίνει το όνομά της, σε όλη την περιοχή. Πιο πίσω, πάνω στο λόφο, απλώνεται αραιοκατοικημένη, ακόμα, η Κυψέλη και τα Τουρκοβούνια, ενώ, στα αριστερά, διακρίνονται τα αρχοντικά της εποχής, μεσοαστικά και αιγυπτιώτικα, που έδωσαν και το όνομα, στην πλατεία.
Είναι μια Αθήνα, που προσπαθεί να γίνει μητρόπολη.
Ομφαλός τής γής..
24/11/1932. Αθήνα. Εφημερίδα "ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ". Οι τραβεστί της εποχής.
Η Ξένια Καλογεροπούλου γεννήθηκε, στις 12 Σεπτεμβρίου του 1936 και συμπλήρωσε τα 90 της χρόνια : Από τις πιο ξεχωριστές παρουσίες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, η δημοφιλής ηθοποιός, που παραμένει, πάντα, δραστήρια, παρά τα προβλήματα υγείας, που αντιμετωπίζει, είχε μια αξιόλογη διαδρομή και στις διεθνείς οθόνες. Το 1965, πρωταγωνίστησε, ως Maria Xenia, στην γαλλική ταινία «Les Chiens dans la Nuit» του Βιλί Ροζιέ, από όπου και η αφίσα της φωτογραφίας. Λίγο νωρίτερα, το 1962, είχε έναν σημαντικό ρόλο, στην ταινία εποχής «Συνέβη στην Αθήνα», μια μεγάλη αμερικανική παραγωγή, με πρωταγωνίστρια την Τζέιν Μάνσφιλντ, ενώ ακολούθησε η ελληνοϊσραηλινή παραγωγή «Casablan», το 1963.
Ύστερα από μια μακρά κινηματογραφική απουσία, επέστρεψε, σε διεθνή παραγωγή, με το «Before Midnight» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, το 2013, δίπλα, στον Ήθαν Χοκ και την Ζυλί Ντελπί. Η ίδια έχει χαρακτηρίσει την ταινία, ως την σημαντικότερη κινηματογραφική εμπειρία της, ξεχωρίζοντάς την, από τις προηγούμενες διεθνείς δουλειές της. «Ήταν μια πάρα πολύ ωραία, μια υπέροχη εμπειρία» έχει δηλώσει.
#elenasdiary #xeniakalogeropoulou #leschiensdanslanuit #goldengreeks
31/5/1940. Χειρόγραφο δικαστικό έγγραφο “Αποδεικτικόν”, από την Αγία Μαρίνα Τριταίας.
TYLER GATEWOOD KENT Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ.
Στην φωτογραφία, εικονίζεται ο Tyler Gatewood Kent, απόγονος του Αμερικανού εθνικού ήρωα Davy Crockett και γιος του Αμερικανού προξένου, στην Μαντζουρία. Διαθέτοντας εξαιρετικές σπουδές,, τοποθετήθηκε, αρχικά, στο διπλωματικό σώμα, ως κρυπτογράφος, στην αμερικανική πρεσβεία, στην Μόσχα, δίπλαΕ την ιδέα στον πρώτο Αμερικανό πρέσβη,, στην Σοβιετική Ένωση, William C. Bullitt.
Από τα χέρια του Kent περνούσε όλη η κωδικοποιημένη αλληλογραφία της πρεσβείας, το περιεχόμενο της οποίας πολύ σύντομα τον θορύβησε. Διαπίστωσε ότι, τόσο ο Αμερικανός πρέσβης, στην Μόσχα, όσο και ο ομόλογός του, στην Βαρσοβία, Anthony Drexel Biddle, προσπαθούσαν να πείσουν την Πολωνία να μην αναζητήσει μια συμβιβαστική λύση, με την Γερμανία, στην κρίση του Ντάντσιχ. Ο Kent αντιλήφθηκε την ύπαρξη ενός δικτύου διπλωματών, σε άμεση συνεργασία, με τον πρόεδρο Ρούσβελτ, οι οποίοι επιδίωκαν την συγκρότηση ενός εχθρικού αντιγερμανικού μετώπου. Η δραστηριότητα αυτή εκτυλισσόταν, χωρίς καμία εξουσιοδότηση, από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και σε πλήρη αντίθεση, με το πνεύμα του Δόγματος Μονρόε και των Νόμων, περί Ουδετερότητας, που δέσμευαν, νομικά, τον, εκάστοτε, ένοικο του Λευκού Οίκου.
Βαθύτατα, αντικομμουνιστής και υπέρμαχος του απομονωτισμού (isolationist), ο Kent πίστευε, ακράδαντα, ότι οι πληροφορίες αυτές έπρεπε, πάση θυσία, να φτάσουν, στην αμερικανική Γερουσία, ή, στον Τύπο, ώστε να αποκαλυφθεί η παρασκηνιακή ανάμειξη του προέδρου και του κύκλου του περήμην του Υπουργείου Εξωτερικών.
Τον Οκτώβριο του 1939 μετατέθηκε, στην ίδια θέση, στην πρεσβεία του Λονδίνου, υπό τον πρέσβη Joseph Kennedy. Εκεί, βρέθηκε αντιμέτωπος, με μια, εξίσου, αν όχι περισσότερο, ανησυχητική κατάσταση : ανακάλυψε μια απόρρητη αλληλογραφία, μεταξύ του προέδρου Ρούσβελτ και του Ουίνστον Τσόρτσιλ —ο οποίος τότε δεν ήταν, ακόμη, πρωθυπουργός, αλλά Πρώτος Λόρδος του Ναυαρχείου— ερήμην, του βρετανικού και του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών. Στόχος των επαφών αυτών ήταν η υπονόμευση του πρωθυπουργού Νέβιλ Τσάμπερλεϊν, ώστε να τερματιστούν, οριστικά, οι διπλωματικές προσπάθειες συμβιβασμού και τερματισμού του πολέμου, μεταξύ της Γερμανίας και των Αγγλογάλλων.
Ο Kent διαπίστωσε ότι, εκτός από τον Τσόρτσιλ, στην μυστική αυτή γραμμή επικοινωνίας συμμετείχαν ο Άντονι Ήντεν και ο Νταφ Κούπερ — η λεγόμενη φιλοπόλεμη πτέρυγα («War Party») της βρετανικής πολιτικής σκηνής. Η ομάδα αυτή, με επικεφαλής τον Τσόρτσιλ, στόχευε, σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο, εναντίον της Γερμανίας. Με την συγκεκριμένη ομάδα, συνωμοτούσε, παρασκηνιακά, ο πρόεδρος Ρούσβελτ, πλαισιωμένος, από διπλωμάτες, που ο ίδιος είχε τοποθετήσει, σε καίριες θέσεις. Όλη αυτή η δραστηριότητα ήταν παράνομη, καθώς το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο απαγόρευε, ρητά, στις ΗΠΑ να παρεμβαίνουν, ή να υποστηρίζουν οποιαδήποτε εμπόλεμη πλευρά, σε συγκρούσεις, εκτός αμερικανικού εδάφους.
Αντιλαμβανόμενος ότι ο απώτερος σκοπός του Ρούσβελτ ήταν να παρασύρει την Αμερική, στην σύρραξη, ο Kent αποφάσισε να φέρει τα στοιχεία αυτά, ενώπιον της αμερικανικής κοινής γνώμης, η οποία τασσόταν, συντριπτικά, κατά της συμμετοχής, σε έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο.
Στο Λονδίνο, γνώρισε την Anna Wolkoff, μια Ρωσίδα εξόριστη και φανατική αντικομμουνίστρια, κόρη του πρώην ναυτικού ακολούθου της τσαρικής Ρωσίας. Εκείνη τον έφερε, σε επαφή, με τον λοχαγό Archibald Maule Ramsay, βετεράνο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σφόδρα αντικομμουνιστή και βουλευτή του Συντηρητικού Κόμματος. Ο Kent παρέδωσε διαβαθμισμένα διπλωματικά έγγραφα, στον Ramsay, με σκοπό να τα παρουσιάσει, στο βρετανικό κοινοβούλιο, αποκαλύπτοντας τις ενέργειες του Τσόρτσιλ, κατά του Τσάμπερλεϊν.
Η Wolkoff, ωστόσο, βρισκόταν, ήδη, υπό την στενή παρακολούθηση της αντικατασκοπείας, ως ύποπτη επαφών, με πρόσωπο, που θεωρούνταν συνεργάτης των Γερμανών, με αποτέλεσμα να τεθεί, υπό παρακολούθηση και ο ίδιος ο Kent. Οι βρετανικές αρχές ενημέρωσαν τον Αμερικανό πρέσβη, για την πιθανότητα διαρροής εγγράφων, προς τους Γερμανούς. Ο πρέσβης συναίνεσε, άμεσα, στην σύλληψη του Kent και στην έρευνα της οικίας του, όπου κατασχέθηκαν περισσότερα, από 1.500 απόρρητα τηλεγραφήματα της πρεσβείας, συμπεριλαμβανομένων των μυστικών συνομιλιών Ρούσβελτ–Τσόρτσιλ.
Για την Ουάσιγκτων, ανέκυψε ένα σοβαρό νομικό και πολιτικό αδιέξοδο : τα έγγραφα ήταν αμερικανικά και οι ΗΠΑ παρέμεναν, επισήμως, ουδέτερες. Υπό κανονικές συνθήκες, ο Kent, προστατευόμενος, από διπλωματική ασυλία, θα έπρεπε να εκδοθεί και να δικαστεί στις ΗΠΑ, σε δημόσια δίκη — γεγονός, που θα έφερνε, στο φως, το σύνολο των εγγράφων. Σε λίγους μήνες, όμως, διεξάγονταν οι κρίσιμες προεδρικές εκλογές του 1940, στις οποίες ο Ρούσβελτ διεκδικούσε πρωτοφανή τρίτη θητεία δεσμευόμενος κατηγορηματικά προς τους πολίτες : «Τα παιδιά σας δεν πρόκειται να σταλούν, σε κανέναν ξένο πόλεμο».
Μια δημόσια δίκη θα ισοδυναμούσε, με πολιτική καταστροφή, για τον πρόεδρο. Έτσι, το αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών προχώρησε, στην άρση της διπλωματικής ασυλίας του Kent, επιτρέποντας να δικαστεί, στην Βρετανία, υπό το καθεστώς εκτάκτων πολεμικών νόμων, σε δίκη κεκλεισμένων των θυρών. Παρότι ουδέποτε αποδείχθηκε ότι τα έγγραφα έφτασαν, σε γερμανικά χέρια, ο Kent καταδικάστηκε, σε επτά χρόνια κάθειρξη, βάσει μιας παλαιότερης επαφής της Wolkoff, με τον διαβόητο «Lord Haw-Haw» (τον William Joyce, που μετέδιδε φιλογερμανικές ραδιοφωνικές εκπομπές, στα αγγλικά). Ταυτόχρονα, ο βουλευτής Ramsay φυλακίστηκε, για σχεδόν τέσσερα χρόνια χωρίς απαγγελία κατηγοριών, βάσει της ειδικής διάταξης 18B. Το σκάνδαλο αποσιωπήθηκε, πλήρως και ο Ρούσβελτ συνέχισε ανενόχλητος την φιλοπόλεμη γραμμή του.
Τελικά, ο πόλεμος δεν θα ερχόταν, για τις Ηνωμένες Πολιτείες, από την Ευρώπη, αλλά από τον Ειρηνικό. Εκτυλίχθηκε, μέσα από μια νέα αλληλουχία παρασκηνιακών χειρισμών, με επίκεντρο και πάλι, τον Λευκό Οίκο — γεγονότα, που κορυφώθηκαν, με την αιφνιδιαστική καταστροφή στο Περλ Χάρμπορ. Την αλήθεια, πίσω από εκείνη την τραγωδία, θα επιχειρούσε να φέρει στο φως, μετά από σκληρό αγώνα, ένας άλλος αξιωματικός των επικοινωνιών και της αποκρυπτογράφησης, αποκαθιστώντας την τιμή των στρατιωτικών διοικητών της βάσης του Πέρλ Χάρμπορ.
Η ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ.
Στη φωτογραφία διακρίνεται ο Γερμανός διπλωμάτης Hans-Heinrich Herwarth von Bittenfeld. Υπηρετούσε, στην γερμανική πρεσβεία της Μόσχας, κατά την υπογραφή του συμφώνου Μολότοφ - Ρίμπεντροπ. Ο Hans-Heinrich Herwarth von Bittenfeld, όπως οι περισσότεροι Γερμανοί διπλωμάτες καριέρας, ήταν γόνος παλιάς πρωσικής αριστοκρατικής οικογένειας και ως εκ τούτου, πολέμιος του Αδόλφου Χίτλερ και του εθνικοσοσιαλισμού.
Μόλις την επομένη της υπογραφής του συμφώνου, ο Bittenfeld παρέδωσε, κρυφά, στον Αμερικανό διπλωμάτη Charles E. Bohlen και στους Βρετανούς, τα πλήρη μυστικά πρωτόκολλα του Γερμανοσοβιετικού Συμφώνου Μη Επίθεσης. Έτσι, μέσα σε ελάχιστες ώρες, Ουάσιγκτον και Λονδίνο γνώριζαν ότι η Πολωνία επρόκειτο να δεχτεί διπλή επίθεση. Αμερικανοί και Βρετανοί όλους τους προηγούμενους μήνες ασκούσαν πίεση, στην Βαρσοβία να μην ενδώσει, στις εκκλήσεις του Βερολίνου, για διαπραγματεύσεις. Εβδομήντα δύο ώρες, πριν από τη γερμανική επίθεση, ο Χίτλερ κατέθεσε νέο διπλωματικό σχέδιο, για την επίλυση του ζητήματος, υπό την μορφή τελεσιγράφου, ζητώντας, για μια τελευταία φορά, από την Βαρσοβία να προσέλθει, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Την κρίσιμη αυτή στιγμή, Ουάσιγκτων και Λονδίνο δεν ενημερώνουν την Βαρσοβία. για το περιεχόμενο του μυστικού συμφώνου. Η Βαρσοβία δεν γνωρίζει ότι, εκτός, από την Γερμανία, σύντομα, θα έχει να αντιμετωπίσει και τον σοβιετικό στρατό. Μια τέτοια πληροφορία θα άλλαζε, σίγουρα, την στάση των Πολωνών, οι οποίοι θα προτιμούσαν να τα βρουν, με τους Γερμανούς, παρά να διαμελιστούν. Πρόκειται, για την πρώτη προδοσία της Πολωνίας, από τους συμμάχους της. Ουάσιγκτων, Λονδίνο και Παρίσι μεθόδευαν, εδώ και πολύ καιρό, την έναρξη ενός πολέμου, όπου η Γερμανία θα ήταν ο επιτιθέμενος και δεν επρόκειτο να χάσουν αυτή την ευκαιρία. Η Πολωνία αποτελούσε, για αυτούς, απλώς, τον «χρήσιμο ηλίθιο», που θα θυσιαζόταν, για τα σχέδιά τους, εγκαταλείποντάς την, στην μοίρα της.
Ο Hans-Heinrich Herwarth von Bittenfeld, για τις υπηρεσίες του, προς τους Συμμάχους, μεταπολεμικά, διορίστηκε, ως ο πρώτος Γερμανός πρέσβης, στην Μεγάλη Βρετανία. Αργότερα, διετέλεσε και πρόεδρος του Ινστιτούτου Goethe.
Ιστορικά Τεκμήρια.
Απρίλιος 1941. Γερμανοί αξιωματικοί πίνουν τον καφέ τους, σε κάποιο ελληνικό χωριό.
2/12/1941. Η ΔΩΣΙΛΟΓΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΝΕΑ ΕΥΡΩΠΗ":
Κατά την περίοδο 1941-1944 εκδόθηκε, στην Θεσσαλονίκη η εφημερίδα "Νέα Ευρώπη". Το πρώτο φύλλο κυκλοφόρησε, στις 14 Απριλίου 1941 (τα γερμανικά στρατεύματα εισήλθαν, στην Θεσσαλονίκη, στις 9 Απριλίου 1941).
Τον Οκτώβριο του 1944, η "Νέα Ευρώπη" άρχισε να κυκλοφορεί, σε κοινή έκδοση, με μία άλλη φιλοναζιστική εφημερίδα, την “Απογευματινή”. Το τελευταίο φύλλο της κοινής έκδοσης κυκλοφόρησε, στις 29 Οκτωβρίου 1944.
Η αρθρογραφία της εφημερίδας στήριζε τον Άξονα και κατέκρινε τους Έλληνες αντάρτες και την πολιτική των Συμμάχων. Δύο βασικά επίπεδα, στα οποία θεμελιώθηκαν τα δημοσιεύματα της εφημερίδας, ήταν ο αντισημιτισμός και ο αντικομμουνισμός. Κατά τους πρώτους μήνες έκδοσης της "Νέας Ευρώπης", αναγραφόταν, κάτω από τον ελληνόγλωσσο τίτλο, με μικρότερα τυπογραφικά στοιχεία, ο τίτλος του εντύπου και στα γερμανικά : “Das Neue Europa”.
Ως τον Ιούνιο του 1941, διευθυντής της εφημερίδας ήταν ο Βασίλειος Λαμψάκης. Στη συνέχεια (κατόπιν γερμανικής διαταγής), διευθυντής ανέλαβε ο Ιωάννης Σπαθάρης, με αρχισυντάκτη τον Μιχαήλ Παπαστρατηγάκη. Τον Νοέμβριο του 1941, η εφημερίδα αποκτήθηκε, από τους Δημήτριο Ηλιάδη και Πέτρο Ωρολογά, ενώ παρέμεινε, με δεσπόζοντα, πάντα, ρόλο, ο Παπαστρατηγάκης. Τον Φεβρουάριο του 1942, η εφημερίδα αγοράστηκε, από τον Γεώργιο Πολλάτο, υπό τη διεύθυνση του οποίου εκδιδόταν, ως τον Οκτώβριο του 1944, οπότε και διεκόπη η έκδοσή της.
Εκτός από τον αντισημιτισμό και τον αντικομμουνισμό, προωθήθηκαν, επίσης, η στήριξη του πολέμου, ως δυναμικής διαδικασίας, η προσπάθεια σύνδεσης του εθνικοσοσιαλισμού, με το αρχαίο κλασικό πνεύμα, η εργασία, ως στόχος υπαρξιακής δικαίωσης
Παρατίθενται χαρακτηριστικά αποσπάσματα δημοσιευμάτων :
α) Στήριξη του γερμανικού πνεύματος και με παρεπόμενες γενικεύσεις του τότε καθεστώτος της Γερμανίας :
«Από την πρώτη στιγμή, μόλις φθάνει, στην Γερμανία [ο λογοτέχνης Γιάννης Καμπύσης], αναλύεται, σ’ έναν απέραντο θαυμασμό. Είναι ο ευλαβής προσκυνητής του Πνεύματος, είναι η ψυχή, που νοσταλγεί την μεγάλη Ζωή» (Παπαστρατηγάκης).
«[Τα Γράμματα, από την Γερμανία, του Καμπύση] θα μείνουν αυτά, μέσα στην λογοτεχνία μας, σαν μια λαμπρή, ολόφωτη, σε νου και ειλικρίνεια, εκδήλωση πλουσίας, σε αισθήματα, ψυχής, που αναζητούσε οδηγό της, για να αντικρύσει την ουσία της Ζωής και για να ημπορέσει να κλείση, στην Δημιουργία της, το Αιώνιο και την Αλήθεια» (Παπαστρατηγάκης).
β) Σύνδεση του ναζισμού, με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, με όρους φαντασιακούς, αλλά όχι, λογικά, αποδεικτικούς και δικαιολόγηση του επιθετικού πολέμου, ως μέσου, για την επιστροφή, στα κλασικά ιδεώδη :
«Αλήθεια, μα η νέα δύναμη θα λάμψη, σαν λουστή, στο αρχαίο φως. Στην αιώνια εκείνη Αρμονία, θα βρούμε τους τόνους, που θ’ αναστήσουν νέους πόθους, νέα όνειρα. Και η Αρμονία θα γίνη μια δύναμη ζωοποιός, για την Σκέψη, την Τέχνη, την Ζωή» (Παπαστρατηγάκης).
«Ο πόλεμος δεν βασίζεται σε κανένα ψεύδος. Είναι ξέσπασμα δυνάμεων. που ξεπήδησαν, απάνω, από μια κατάσταση ανωμαλίας και αδικίας. Και μέσα, από τον πόνο, μέσα από την οδύνη των θυσιών, υπάρχει το πείσμα μιας ωραίας αισιοδοξίας του ανθρώπου, αγωνιζομένου, για τον προβιβασμό του και για τη βελτίωση των συνθηκών. Και η μεγάλη σύνθεσις, προς την οποίαν κατατείνει ο πόλεμος, θα συντελέση. στην επάνοδο, για την συνθετικότητα, στην απομάκρυνσιν, από το αποσπασματικό, από την φευγαλέα και ακαθόριστη φράση, στο ξαναγύρισμα, σε έναν στέρεο κλασσικισμό, την μόνη έκφραση, που μπορεί να έχη όποιος είναι βέβαιος, για την δύναμή του και τη νίκη του, που θα είναι νίκη του προβιβαζομένου ανθρώπου» (Ωρολογάς).
Στο πλαίσιο μάλιστα της συγκεκριμένης προσπάθειας δημοσιεύονταν και ψευδείς ειδήσεις, ενταγμένες, σε παραπληροφόρηση και φιλοναζιστική προπαγάνδα, όπως αυτή, που υπογράφει, ως «Πέτρος Φωτεινός» ο Πέτρος Ωρολογάς :
«Κάτι ευχάριστες ειδήσεις μάς έρχονται, από την Αθήνα. Άρχισε, λέει, να βελτιώνεται πολύ η, εκεί, κατάστασις, από την άποψιν του επισιτισμού. Μία υπόνοια σχετικής ανέσεως διαφαίνεται. στον ορίζοντα» (Φωτεινός).
Αυτή η είδηση δημοσιεύεται, τον Δεκέμβριο του 1941, όταν είναι, απολύτως, διακριβωμένο ότι, κατά τον φοβερό "Μαύρο Χειμώνα του 1941, ειδικά, στην Αθήνα και στον Πειραιά, έχασαν την ζωή τους χιλιάδες άνθρωποι, από την πείνα, (ανάμεσά τους, πολλά βρέφη και παιδιά).
γ) Εμφαντική προώθηση της εργασίας, ως παράγοντα της ευτυχίας και της υπαρξιακής δικαίωσης.
Στο ακόλουθο απόσπασμα, κατά την συνηθισμένη ναζιστική τακτική, διαστρεβλώνονται, διαμέσου γενικεύσεων και υπεραπλουστεύσεων, κλασικοί της γερμανικής γραμματείας, όπως ο Γκαίτε και ο Νίτσε :
«Ω, η βαθειά κατανόηση της Δουλειάς, σαν Ιδέας και σαν Δυνάμεως, θα μας χαρίση αληθινή ευτυχία. Δουλειά, για τον εαυτό μας και για τους άλλους. Σ’ αυτή την δουλειά. ηύρεν ο Φάουστ την ευτυχία.
Τον ακούσατε τον Ζαρατούστρα;
“Σκοπόν μου έχω εγώ το έργο μου”.
Αχ, να ήταν αυτός ο σκοπός του καθενός μας!
Να είχε καθένας μας σκοπό του το έργο του!» (Παπαστρατηγάκης).
Στον επαναλαμβανόμενο τίτλο ενός κειμένου, που δημοσιεύτηκε, σε τρία μέρη, οι, ναζιστικής χροιάς, υπεραπλουστεύσεις διαστρέφουν το πνεύμα της πλατωνικής Πολιτείας :
«Τα αιώνια διδάγματα. Τα Το ιδεώδες της Πολιτείας του Πλάτωνος.
Οι γεωργοί και οι τεχνίται, ως εγγύησις ενός υγιούς κράτους».
δ) Ακολουθούν χαρακτηριστικά αποσπάσματα, με, έντονα, αντισημιτικό πνεύμα :
«Δεν θα εξολοθρευθούν οι Άριοι λαοί της Ευρώπης. Ο πόλεμος αυτός θα είναι η καταστροφή του εβραϊσμού. Διά πρώτην φοράν δεν θα χύσουν άλλοι λαοί όλον των το αίμα.
Διά πρώτην φοράν θα εφαρμοσθή ο παλαιός Εβραϊκός νόμος, οφθαλμόν. αντί οφθαλμού και οδόντα,αντί οδόντος.
Και εφόσον επεκτείνεται ο πόλεμος (ας το έχη, υπ’ όψιν του, ο εβραϊσμός). επί, τοσούτον επεκτείνεται και ο αντισημιτισμός. Θα έλθη στιγμή, κατά την οποίαν ο μεγαλύτερος εχθρός της ανθρωπότητας, δι’ όλων των αιώνων, θα έχη χάσει το παιγνίδι του, διά, τουλάχιστον, 1000 χρόνια, ίσως».
«Ένα μοναδικόν θέαμα : χιλιάδες Εβραίων, εις την πλατείαν Ελευθερίας. Πρόκειται να εργασθούν, επί τέλους».
«Το ζήτημα των Εβραίων : ο ελληνικός λαός ζητεί την τελικήν εκκαθάρισιν» (Γρηγοριάδης).
ε) Τα επόμενα αποσπάσματα, καθώς και οι τίτλοι κειμένων, υπογραμμίζουν τον, έντονα, αντικομμουνιστικό χαρακτήρα της εφημερίδας, γνώρισμα, απολύτως, αναμενόμενο, για φιλοναζιστικό έντυπο :
«ΟΧΙ! Δεν ημπορεί ένας πνευματικός άνθρωπος, μία τίμια σκέψη, να είναι οπωσδήποτε φίλος των Σοβιέτ. Πολύ περισσότερο δεν ημπορεί να εύχεται την νίκη τους, τη νίκη ανθρώπων. που καθιέρωσαν την Βία. ως σύστημα δικαίου και ως βάση του κράτους. Εν ονόματι της Σκέψεως, πρέπει η σοβιετική τυραννία να συντριβή. Γιατί η Σκέψη δεν ημπορεί, ποτέ, να ευνοήση την βαρβαρότητα. Θέλει να αναπνέη τον αέρα του αληθινού πολιτισμού» (Παπαστρατηγάκης).
Κραυγαλέες, εδώ, οι αντιφάσεις, εφόσον και το εθνικοσοσιαλιστικό κράτος, στην βία, είχε θεμελιωθεί, ενώ μία ορισμένου τύπου «Σκέψη» προωθούσε την ναζιστική βαρβαρότητα.
«Κάθε Έλλην ο οποίος αγαπά την πατρίδα του και διασώζει, ακόμη, κάποιαν δόσιν λογικής, έχει την υποχρέωσιν να θεωρήση, ως προδότας των μεγάλων συμφερόντων του Έθνους, όλους εκείνους τους κακοποιούς, οι οποίοι ετράπησαν, προς τα όρη, δια να “ελευθερώσουν”, δήθεν, τον τόπο».
«Ο μπολσεβικισμός, ως μέσον αποκτηνώσεως του ανθρωπίνου γένους» (Αντωνιάδης).
«Ή Χριστιανός, ή Κομμουνιστής [μέσον τί δεν υπάρχει]» (Παπαδόπουλος).
στ) Από τα δημοσιεύματα λογοτεχνικού ενδιαφέροντος σταχυολογούμε τα ακόλουθα :
«Το μέλλον, όμως, ανήκει, στην Πίστη. Ούτε, στους Δον Κιχώτες, ούτε, στους Αμλέτους, ούτε, στους Σάντσους. Μέσα, στις ψυχές αυτές, ζούσε το σπέρμα της αδυναμίας» (Παπαστρατηγάκης).
Το κριτικό ενδιαφέρον, για την ποίηση του Κ. Π. Καβάφη, δεν ατόνησε, ούτε, κατά την περίοδο της γερμανικής Κατοχής.
Ο Παπαστρατηγάκης δημοσίευσε, στην εφημερίδα, «λίβελο, για τον Καβάφη και τα Τείχη του», ενώ εκθείαζε εθνοκεντρικούς ποιητές υψηλού τόνου, θεωρώντας το καβαφικό έργο «παραστράτημα» :
«Έτσι, παραστράτησεν η νεώτερη ποίησή μας, η σημερινή, στο μεγαλύτερο μέρος της. Κι έτσι νόμισαν πως πήγαιναν, πιο μπροστά, πως προχωρούσαν, πέρα από τον Σολωμό, τον Βαλαωρίτη, τον Κάλβο, τον Παλαμά, πως γίνονται “πανανθρώπινοι”, πως ξεπέρασαν την πατρίδα, ή τις πατρίδες και πως, τώρα πια, βρίσκονται, στ’ αληθινό νόημα μιας απάτριδης Τέχνης. Ένα τέτοιο παραστράτημα, μαζί, με άλλα αίτια, δηλαδή, με την πρόθεση μιας αντιδράσεως, στον Παλαμά, έκανε μερικούς να θεωρήσουνε μεγάλο ποιητή τον Καβάφη. Ποτέ, δεν είχε γνωρίσει η ποίηση και η κριτική μας παρόμοιο παραστράτημα, σαναυτό» (Παπαστρατηγάκης).
Παρ’ όλα αυτά, εντοπίζονται, στην εφημερίδα και θετικά δημοσιεύματα, για την ποίηση του Καβάφη, που δείχνουν, αφενός την σφαιρικότερη ματιά ορισμένων διανοουμένων και αφετέρου. την αντοχή της καβαφικής ποίησης, η αξία της οποίας διαφάνηκε και μέσα, σε ναζιστική περιρρέουσα ατμόσφαιρα :
«Εμείς παραδεχόμαστε πως και ποιητική διάθεση υπάρχει και δημιουργική πνοή και συνέπεια διακρίνει ολόκληρο το έργο του, μόνο, που το “ιερό πυρ” της ποιητικής του ουσίας, το κρατάει, μακριά, απ’ τους αμύητους κι έτσι. δίνει την εντύπωση ενός “αριστοκράτη” ποιητή».
«Τραγούδησε την ομορφιά του ανθρώπινου σώματος, την μονοτονία, την ματαιότητα, την απαισιοδοξία, αντίκρισε αγέλαστος και ατάραχος, όπως το είχε προβλέψει, τα βασίλεια του Πλούτωνα, τα τραγούδια του, όμως, μένουν, για πάντα, συγκινούν και θα συγκινούν, ίσως κι άλλες γενιές, ύστερ’ από μας».
«Μεγάλη μαεστρία του η αβίαστη μετάθεσις (που, μονάχα, αυτός ήξερε να πραγματοποιή, με τόση απλότητα, με τόση κλασική λιτότητα), από το σήμερα, στο χθες, στην μακρινή ιστορική ελληνιστική περιοχή, την Αλεξάνδρεια».
Το αρνητικό κείμενο του Παπαστρατηγάκη, για «Τα “Τείχη” του Καβάφη», θα μπορούσε να εκληφθεί και ως απάντηση (καθυστερημένη, βέβαια, κατά 8-9 μήνες), στα θετικά, για την καβαφική ποίηση, κείμενα των Domenius και Χασήρ, που δημοσιεύτηκαν, στην εφημερίδα.
Μάλιστα, έναν περίπου μήνα, πριν από την «κατεδάφιση» των καβαφικών «Τειχών», στο κείμενο, όπου η πρόσληψη του Καβάφη, ως μεγάλου ποιητή, είχε χαρακτηριστεί «παραστράτημα», ο Παπαστρατηγάκης σημείωνε, εμφαντικά :
«Θα μιλήσουμε, άλλοτε, για την περίπτωση Καβάφη».
Ενδιαφέρον, επίσης, παρουσιάζουν ορισμένες συγκλίσεις κειμένων της εφημερίδας, με κείμενα αριστερής οπτικής, που δημοσιεύτηκαν, σε άλλα έντυπα.
Παρά την μετωπική σύγκρουση του αριστερού κινήματος και των μαρξιστικών ιδεών, με τον ναζισμό, οι σποραδικές συγκλίσεις, που ανιχνεύονται, υποδεικνύουν την περιπλοκότητα του πνευματικού τοπίου, το οποίο δεν πρέπει να ερευνάται, με εργαλεία τα κριτικά στερεότυπα και τον μανιχαϊσμό.
Ο Μιχαήλ Παπαστρατηγάκης επαινεί ένα κείμενο της Αλίκης Στεφανίδου, στο οποίο, με αφορμή το έργο του Διονυσίου Σολωμού, προτεινόταν, μεταξύ άλλων :
«Ας αφεθούμε, λοιπόν, στη βαθειά ενατένιση της λαμπρής ελληνικής δημιουργίας για ν’ ανακαλύψουμε, μέσα σ’ αυτή, την ελληνική ψυχή.
Σαν κλείσουμε, μέσα μας, μ’ αυτό τον τρόπο, την Ελλάδα, τότε, θα αισθανθούμε, με πρωτόγνωρη και υπέρτατη αγαλλίαση, κάθε είδους μεγαλείο» (Στεφανίδου).
Το κείμενο είχε δημοσιευτεί, στο αριστερό περιοδικό "Ξεκίνημα" και ο Παπαστρατηγάκης σημείωνε, κρίνοντάς το :
«Η φοιτήτρια Στεφανίδου, που ύψωσε την φωνή της, παρουσιάζεται, σαν μια ωραία υπόσχεση : πως τα Νιάτα θα προχωρήσουν, προς την αληθινήν αποκάλυψη της ελληνικής ψυχής. Να ένα μεγάλο έργο, να ένας Προορισμός».
Ο Παπαστρατηγάκης, σίγουρα, ήξερε ότι το περιοδικό "Ξεκίνημα" ελεγχόταν, μέσω του Εκπολιτιστικού Ομίλου Πανεπιστημίου, από την αριστερή οργάνωση νεολαίας, που είχε, τότε, την μεγαλύτερη πολιτική απήχηση, από την ΕΠΟΝ (Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων).
Άλλον προορισμό είχαν, βέβαια, τα νιάτα της Αριστεράς και άλλον το ναζιστικό μόρφωμα της "Νέας Ευρώπης", αλλά και η ελληνική Αριστερά διήνυσε (και ορισμένα τμήματά της και σήμερα, διανύουν) ένα εθνοκεντρικό λαϊκιστικό στάδιο, βασισμένο, στο ιδεολόγημα της εθνικής ψυχής, ιδιαίτερα, έντονο, στην δεκαετία του 1940.
Ενέχει βαθμό ειρωνείας η διαπίστωση πως, πίσω, από το ψευδώνυμο «Αλίκη Στεφανίδου», βρισκόταν ο Μανόλης Αναγνωστάκης, σπουδαίος μεταπολεμικός ποιητής, πολιτικά ενταγμένος, στην Αριστερά, σε όλη την ζωή του και στρατευμένος, εναντίον του ναζισμού και γενικά, εναντίον, κάθε ολοκληρωτισμού (του αριστερού κομματικού ολοκληρωτισμού περιλαμβανομένου).
Ο Παπαστρατηγάκης δεν χάνει την ευκαιρία να επαινέσει, από τις στήλες της "Νέας Ευρώπης" και την αρνητική τοποθέτηση του Μάρκου Αυγέρη, απέναντι στον υπερρεαλισμό.
Ο Αυγέρης, ξεπερνώντας τον εθνικισμό και τον μυστικισμό, που χαρακτήρισαν παλαιότερες φάσεις της κριτικής πορείας του, ήταν, ήδη, από τις αρχές της δεκαετίας του 1940, ένας μαρξιστής κριτικός.
Ο ερμητισμός και οι διασπάσεις της λογικής αλληλουχίας, που ο μοντερνισμός. γενικά και ο υπερρεαλισμός, ειδικότερα, προώθησαν, απωθούσαν εκείνους, που πίστευαν, σε διαυγή μεσσιανικά οράματα, άρα, τόσο η ορθόδοξη μαρξιστική θεώρηση του Αυγέρη, όσο και το ναζιστικό μόρφωμα του Παπαστρατηγάκη ήταν αναμενόμενο να συμπλεύσουν, ως προς την απόρριψη του υπερρεαλισμού :
«Ο Μάρκος Αυγέρης έχει απόλυτο δίκιο. Ο σουρεαλισμός θα περάση, γρήγορα. Και το μόνο κακό θα είναι. που θα χάσουμε μια πηγή ευθυμίας
Μα τι να γίνη;
Δεν είναι, όμως, να γελά κανείς, για δείγματα τέτοιας παρακμής» (Παπαστρατηγάκης).
Ένδειξη τέλος της ιστορικής διαδρομής και του ρόλου που επιτέλεσε η εφημερίδα "Νέα Ευρώπη", είναι η αξιοποίηση των χώρων και των ανθρώπων της εφημερίδας, καθώς και η δραματοποίηση του Μιχαήλ Παπαστρατηγάκη, τόσο, σε κείμενα, λογοτεχνικά, όσο και σε κείμενα, που ανήκουν, στον τύπο του χρονικού, ή της αυτοβιογραφικής μαρτυρίας, στα οποία γίνεται προσπάθεια, για ανασύσταση του κλίματος της κατοχικής Θεσσαλονίκης, ειδικά, καθώς και του ιστορικού πλαισίου της κατεχόμενης, από τον Άξονα Ελλάδας, γενικότερα.
Στις 23 Οκτωβρίου 1945, ξεκίνησε, σε Ειδικό Δικαστήριο, στην Θεσσαλονίκη, η δίκη των δημοσιογράφων, που συνεργάστηκαν με τις αρχές Κατοχής.
Ανάμεσα, στους δεκαεπτά κατηγορουμένους, ήσαν και οι βασικοί συντελεστές της "Νέας Ευρώπης".
Ορισμένοι καταδικάστηκαν, σε φυλάκιση, αλλά ορισμένοι άλλοι διέφυγαν, εκτός Ελλάδας και δικάστηκαν, ερήμην.
Έξω, από κάθε έννοια δικαίου, κάποιοι, από αυτούς (ο Μιχαήλ Παπαστρατηγάκης και ο Νικόλαος Φαρδής), τελικώς, αθωώθηκαν, ενώ ένας (ο Ξενοφών Γιοσμάς) συνέχισε να συμμετέχει, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στην δημόσια ζωή και μάλιστα. έπαιξε ρόλο και στην δολοφονία του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη, το 1963.
Via Δημήτρης Κόκορης.
Ο Κώστας Γεωργιάδης ήταν μια, από τις σημαντικότερες μορφές του αγώνα, απέναντι στους Ναζί κατακτητές, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, πρωτοστάτης του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Ναυτικού (ΕΛΑΝ) και συμπολεμιστής του Άρη Βελουχιώτη.
Γεννήθηκε, το 1912, στο χωριό Χελιδόνι Ηλείας και μεγάλωσε, στην Σπάρτη.
Υπηρέτησε, στο αλβανικό μέτωπο και στις αρχές του 1943, ανέβηκε, στο βουνό, για να συναντήσει την ομάδα του Κρόνου, στην Κουκουβίστα (Καλοσκοπή) της Φωκίδας
Εκεί, προσχώρησε στον ΕΛΑΣ παίρνοντας το ψευδώνυμο καπετάν Ζαχαριάς, με το οποίο και θα μπει, στην ιστορία της Αντίστασης
Πήρε μέρος, σε πολλές μάχες, ενώ, αργότερα, κατόπιν εντολής, πήγε, στην Αντίκυρα, με σκοπό να οργανώσει το τοπικό ΕΛΑΝ, όπου και έδρασε, μέχρι την απελευθέρωση.
Πολλές πληροφορίες, για την ζωή και την δράση του, μας δίνει, σε άρθρο του, ο συντοπίτης του, εκπαιδευτικός, Γιώργος Ευθυμίου :
«Και πρώτα, ας μάθουμε, πώς προήλθε το όνομά του, Ζαχαριάς.
Είναι ψευδώνυμο, που έδιναν, σε όλους τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, εναντίον των Γερμανών, για την ασφάλεια των συγγενών τους.
Το όνομα αυτό το είχε ένας Τουρκοφάγος του 1821, στην Μάνη, στην οποία ο Κωνσταντίνος Γεωργιάδης, έζησε τα εφηβικά του χρόνια, κοντά, στους δύο αδελφούς του, τον Γιώργο και τον Βασίλη, που είχαν φύγει, από το Χελιδόνι και είχαν πάει, εκεί, για μία καλύτερη οικονομικά ζωή.
Του το έδωσε ο συναγωνιστής του Κρόνος, που ήξερε την ιστορία αυτού του Ζαχαριά της Μάνης : ήταν ο πρώτος, που εκπαίδευσε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, για να είναι ικανός να αντιμετωπίζει τους εχθρούς της Πατρίδας μας και ο ίδιος θυσιάστηκε, για την Ελλάδα.
Ο συντοπίτης μας Κωνσταντίνος Γεωργιάδης, γεννήθηκε το 1912, στο Χελιδόνι Ηλείας και μεγάλωσε, στην Σπάρτη, όπου τελείωσε το Σχολαρχείο.
Πήρε μέρος, στον αλβανικό πόλεμο, που, μάλιστα, διακρίθηκε και τιμήθηκε, με ηθική αμοιβή και προαγωγή.
Στα τέλη του 1942, μετά, από μία σύγκρουση, με Γερμανούς, στην Πελοπόννησο, αναγκάστηκε να περάσει, στην παρανομία, συγκροτώντας μια δική του ομάδα, την οποία ενέταξε, στον ΕΛΑΣ, με το ψευδώνυμο Ζαχαριάς και συνέχισε, δίνοντας απανωτές μάχες, εναντίον των κατακτητών.
Αλλά, εκεί, που έδειξε τις αξιοθαύμαστες αρχηγικές, αγωνιστικές και αποτελεσματικές του ικανότητες, ήταν η δημιουργία, εκ του μηδενός, ενός ολόκληρου στόλου, στον Κορινθιακό κόλπο.
Με τρεις συντρόφους του και με 2-3 βενζινάκατα, με ένα πολυβόλο και λίγα λιανοντούφεκα, υπέταξε, αρχικά, ένα γερμανικό καράβι, επτά τόνων και το έκανε ναυαρχίδα του και έπειτα, πάνω στον χρόνο, έκανε έναν στόλο, με 17 κομμάτια, θαυμαστά, εξοπλισμένο.
Έτσι, ίδρυσε το ΕΛΑΝ (Εθνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Ναυτικό) Κορινθιακού, που, στο σύνολό του, το έφτασε, σε 30 σκάφη και τους συναγωνιστές του, σε 1.200.
Μια δύναμη, δηλαδή, ισχυρή, με την οποία σημείωσε πολλές νίκες, εναντίον των Γερμανών, που, όμως, όταν τους συνελάμβανε ζωντανούς, δεν τους εκτελούσε, γιατί τους έβλεπε και τους λυπόταν, επειδή ήξερε πως οι ίδιοι, ποτέ, δεν θα ήθελαν να πολεμήσουν έναν λαό, με τον οποίο αυτοί δεν είχαν καμία διαφορά, αλλά τους είχε ξεγελάσει ο παρανοϊκός αρχηγός τους, με τις αρρωστημένες ιδέες του, πως η Αρεία φυλή έπρεπε να κυριαρχήσει, σε όλον τον κόσμο.
Το ίδιο συμπεριφερόταν, με ανθρωπιά και στους διχασμένους Έλληνες, γιατί ήξερε πως οι πιο πολλοί, ή είχαν παρασυρθεί, ή είχαν εξαναγκαστεί, με τον ένα, ή τον άλλο τρόπο και συμπεριφέρονταν, βάναυσα, στους συνέλληνες.
Τι άλλο αποδεικνύει, άλλωστε και η αγαστή συνεργασία του, με τον Ναπολέοντα Ζέρβα, τον αρχηγό του ΕΔΕΣ (Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου) και τον Δημήτρη Ψαρρό, αρχηγό του ΕΚΑ (Εθνική Κοινωνική Αναγέννηση), αν όχι τον πόθο του και το πάθος του να ελευθερωθεί η Πατρίδα μας;
Και δεν είναι, μόνον, αυτή η συνεισφορά του, στον αγώνα, υπέρ όλων.
Όταν τελείωσε η επάρατη Κατοχή και θα περίμενε κανείς να ριχτούν όλοι οι Έλληνες, «με τα μούτρα», στην αναζωογόνηση και αναδιοργάνωση της ρημαγμένης χώρας μας, για να επουλωθούν, σιγά-σιγά, οι χαίνουσες πληγές της, δυστυχώς, δυστυχέστατα, επακολούθησε ο αποτρόπαιος Εμφύλιος πόλεμος.
Ο πόλεμος ο υποκινημένος, από τον Τσώρτσιλ, που ήθελε τους Έλληνες διαιρεμένους, για να τους έχει «του χεριού του», αφού πίστευε (όπως, ευθαρσώς, έλεγε) πως "τους Έλληνες τους μεταχειρίζεται κανείς, όπως θέλει, αν τους έχει διαιρεμένους".
Πράγμα, που πέτυχε, δίνοντας όπλα και στις δύο πλευρές.
Ο Καπετάν Ζαχαριάς, όμως, βλέποντας τα λάθη και των δύο πλευρών, δεν προσχώρησε, στον Εμφύλιο και γι’ αυτό έτυχε της περιφρόνησης των υψηλά ιστάμενων συναγωνιστών του, που δεν τον τίμησαν, ούτε στην κηδεία του.
Μικρό, μα αντιπροσωπευτικό δείγμα της ευαισθησίας του, της ανθρωπιάς του και της ψυχής του φανερώνει και ο διάλογός του, με τον Ορέστη, τον αρχηγό της Αττικής και της Βοιωτίας, σχετικά, με τους 16 χωρικούς της αντίθετης πλευράς, που πήγαιναν να εκτελέσουν τον Καπετάν Ζαχαριά και τα παλικάρια του.
Ο Ορέστης, μετά την σύλληψή τους, προέτρεψε τον Καπετάν Ζαχαριά να τους εκτελέσουν, εκείνος, όμως, το αρνήθηκε, γιατί ήσαν Έλληνες.
"Εμείς αγωνιζόμαστε να ελευθερώσουμε την Ελλάδα και να φτιάξουμε έναν καινούργιο κόσμο, μακριά, από τα μίση και τα πάθη, μακριά, από εκδίκηση και σκοτωμούς Ελλήνων. Αυτό που προτείνεις, Ορέστη, δεν γίνεται".
Αυτός ήταν, εν ολίγοις, ο Καπετάν Ζαχαριάς, που αγάπησε ανυπόκριτα και ανιδιοτελώς (δεν διεκδίκησε κανένα πολιτικό, ή άλλο αξίωμα), την Ελλάδα και τους Έλληνες, αλλά και την ιδιαίτερή μας Πατρίδα, το Χελιδόνι.
Αυτό το αποδεικνύει, όχι, μόνο, η τοποθέτηση της φωτογραφίας του χωριού μας, στην αρχή του βιβλίου του, αλλά και η εντολή, που άφησε, στους δικούς του, προ του θανάτου του, να ενταφιαστεί, στο Κάστρο του Χελιδονίου, όπου φιλοξενούνται οι συγγενείς του και οι φίλοι μας, από αιώνες αιώνων και ακόμη, οι απανωτές επισκέψεις του, στην γενέτειρά του, χειμώνα- καλοκαίρι.
Μετά τα παραπάνω, αλλά και άλλα πολλά, που παραλήφθηκαν, για τον αξιομνημόνευτο και αληθινό ήρωα, που, στην Αντίκυρα, τον τιμούν, κάθε χρόνο, μπροστά, στον ανδριάντα του, στις 25 Νοέμβρη, ημέρα του Γοργοπόταμου (σύμβολο εθνικής ενότητας), δεν καταλήγει άραγε, κανείς, στο συμπέρασμα ότι η απόδοση τιμών, στους αληθινούς ήρωές μας, μάς διδάσκει πως, πέρα από το «απλώς ζην», έχουμε ανάγκη της προβολής τέτοιων τιμημένων και δοξασμένων ηρώων, για να αποτελούν τα λαμπρά παραδείγματα, για εμάς, αλλά, κυρίως, για τα παιδιά και τα εγγόνια μας, στο να απορρίπτουμε, μετά βδελυγμίας, όλοι μας τον επάρατο διχασμό, που έχει στοιχίσει πολλά δεινά, στην Πατρίδα μας, από τα πανάρχαια χρόνια;».
Ο καπετάν Ζαχαριάς πέθανε το φθινόπωρο του 2000.
Πριν από λίγο καιρό, στο χωριό Χελιδόνι του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας, τοποθετήθηκε προτομή του μεγάλου αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης «Καπετάν Ζαχαριά», κατά κόσμον, Κωνσταντίνου Γεωργιάδη.
Σημ : Τον Μάη του 1944, ο ΕΠΟΝίτης Φώτης Λαμψίδης (Φωτεινός), ενθουσιασμένος, από τα κατορθώματα των ΕΛΑΝιτών, στον Κόλπο της Αντίκυρας, δημιούργησε τον «'Υμνο του ΕΛΑΝ».
Ο Ύμνος αποδόθηκε, από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, σε σύνθεση του Μίκη Θεοδωράκη, το 1976.
Nτοκουμέντο : ΤΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΜΗΤΡΩΟ ΤΟΥ ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ (Θανάση Κλάρα, 1905-1945). ΠΗΓΗ: Geheime Feldpolizei (γερμανική στρατιωτική μυστική αστυνομία)
Ο ''Άρης Βελουχιώτης'' ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός, στέλεχος του ΚΚΕ και ηγέτης του ΕΛΑΣ, του μεγαλύτερου αντάρτικου αντιστασιακού στρατού, στην κατεχόμενη Ελλάδα.
Στο, κάτωθι, έγγραφο της Geheime Feldpolizei (γερμανική στρατιωτική μυστική αστυνομία) βλέπουμε το ποινικό μητρώο του Θανάση Κλάρα (Άρη Βελουχιώτη), προτού αναλάβει την διοίκηση του ΕΛΑΣ, όπως εστάλη, από τα αρχεία της ελληνικής Αστυνομίας. Η εικόνα λοιπόν του Αθανάσιου Κλάρα, μάλλον, όπως προκύπτει από τα επίσημα έγγραφα, δεν συνάδει, με την επίσημη εκδοχή του «λαϊκού ήρωα», αλλά μάλλον, πρόκειται για ένα παραβατικό άτομο, που μπαινόβγαινε, στην φυλακή. Αργότερα, στον ΕΛΑΣ, σύμφωνα, με μαρτυρίες των ίδιων των συντρόφων του, έδειξε και τα σαδιστικά, μοχθηρά ένστικτά του, με τους βασανισμούς και τις σφαγές, ακόμη και ανηλίκων.
Ακολουθεί μετάφραση του εγγράφου :
Ο ΕΔΕΣ παρουσιάζει, στον ελληνικό λαό, τον αρχηγό του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ. Είναι ο Αθανάσιος, ή Ευθύμιος Κλάρας, ή Αναστασιάδης, ή Δημητριάδης ή Άρης Βελουχιώτης.
Mετά, από δύο φορές καταδίκη, για ψευδορκία, τρεις φορές, για πλαστογραφία, δύο φορές, για κλοπή και μια φορά, για διάρρηξη, ανέλαβε τη διοίκηση του ΕΛΑΣ.
Εγκληματολογική Υπηρεσία, Τμήμα Γραφολογίας.
Σύντομη Περιγραφή.
Νο. 21 722
Επώνυμο: Κλάρας.
Όνομα: Αθανάσιος, Ευθύμιος.
Όνομα πατρός : Δημήτριος, Νικόλαος
Όνομα μητρός : Αγλαΐα, Ελένη
Ψευδώνυμο : Αναστασιάδης ή Δημητριάδης
Τόπος γεννήσεως: Λαμία.
Γέννηση: 1905.
Επάγγελμα : εργάτης, γεωργός, συγγραφέας.
Ύψος: 166.
Χρώμα: μαυρισμένο.
Μαλλιά: μαύρα.
Μάτια: μαύρα.
Διεύθυνση: Λαμία.
Κατοικία: Αθήνα, Περιστέρι.
Ποινές :
2 χρόνια φυλακή – δικαστική απόφαση 288 21.7.25. Κλοπή.
20 ημέρες φυλακή – 1254 25.9.29 . Κλοπή.
45 ημέρες φυλακή 1348 23.11.29 Νο. 4229.
2 μήνες φυλακή – 509 23.5.30 (???)
1½ χρόνια φυλακή – 1312 24.11.30 Νο. 4229
6 μήνες φυλακή – 1089 24.11.31 Ψευδορκία.
4 μήνες φυλακή – 1093 5.6.31. Πλαστογραφία.
3 μήνες φυλακή – » 849 5.4.34 ».
2½ μήνες φυλακή – 13030 20.9.34 Ψευδορκία.
3 μήνες φυλακή – » 1835 3.11.37 Πλαστογραφία.
4 μήνες φυλακή – » 6512 31.3.38 Νο. 117 736.
Εκτός απ’ αυτές τις ποινές, τίθεται θέμα και για τις, παρακάτω, συλλήψεις :
Συλληφθείς στις 25.12.36, στην Αθήνα 117/36.
Συλληφθείς, στις 10.1.25, στην Θεσσαλονίκη για κλοπή.
Συλληφθείς, στις 3.6.30 στην Αθήνα 4229.
Συλληφθείς στις 17.2.30 » » »
Συλληφθείς στις 28.4.30 » » »
Συλληφθείς στις 31.7.30 » » »
(Σφραγίδα του ΕΔΕΣ)
Μετάφραση: Ελένη Παπαδοπούλου, καθηγήτρια Γερμανικής φιλολογίας, ερευνήτρια, μεταφράστρια, ποιήτρια.
«22/5/30 : Συνελήφθη, εντός της Εργατικής Λέσχης Αθηνών, ένθα έλαβε χώραν συγκέντρωσις των δρώντων κομμουνιστών, προς εκλογήν αντιπροσώπων, διά την Μόσχαν. Παραπεμφθείς, εις το αυτοφ. Πλημ/κείον επί αδίκω επιθέσει, κατεδικάσθη, εις φυλάκισιν 2 μηνών.
12/10/30 : Συνελήφθη, εις εξέδραν Ν. Φαλήρου, διότι τυγχάνων, επί κεφαλής πολλών κομμουνιστών, ήθελον ν’ ανέλθωσι, επί των, εις Ν. Φάληρον, ελλιμενισμένων σοβιετικών πολεμικών πλοίων, ίνα χαιρετίσωσι τους Ρώσσους ναύτας.
Νοέμβριος 1930 : Συνελήφθη τον Ν/βριον 1930, διότι έλαβε μέρος, εις απαγορευθείσαν κομμουνιστικήν συγκέντρωσιν. Παραπεμφθείς, εις δίκην, κατεδικάσθη, εις φυλάκισιν ενός έτους.
5/6/37 : Εκτίων ποινήν φυλακίσεως, εις Φυλακάς Αιγίνης και μεταφερθείς, συνοδεία, εις Πρωτοδικείον Αθηνών, ίνα δικασθή, απέδρασεν, εκ της αιθούσης τούτου, την 10.30 ώραν, μετ’ άλλων κομμουνιστών».
Ο γεμάτος, με ιστορικά ντοκουμέντα, φάκελος του Αρη Βελουχιώτη βρίσκεται, ανάμεσα, στους 2.120 ατομικούς φακέλους πολιτικών φρονημάτων, που διασώθηκαν, από την καταστροφή του1989 και φυλάσσονται, στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.
Σε ένα άλλο έγγραφο, με τίτλο : «Κομμουνιστής» και ημερομηνία 15-4-1938, σημειώνεται,:
«Κλάρας, ή Αναστασιάδης, ή Δημητριάδης Ευθύμιος, ή Αθανάσιος του Δημητρίου. Εκ Λαμίας, ετών 30-33, συντάκτης “Ριζοσπάστου”, ανάστημα 1,65, αδύνατος χρώμα σιτόχρουν, κατώκει Κλεισόβης 8, ή 41, ή Σωκράτους 49, κατηγορούμενος, επί παραβάσει του Α.Ν. 117 και μεταχθείς, εις το ενταύθα Πλημμελειοδικείον (Αθηνών) την 5-6-1937, απέδρασεν, μετ’ άλλων 6 συγκατηγορουμένων του, εκ του κρατητηρίου του δικαστηρίου».
Το όνειδός του, τελικά, σαν «δηλωσίας», μαζί με την έμφυτη ομοφυλοφιλία του, δημιούργησαν μια εκρηκτική ψυχοπαθολογία, που έβρισκε διέξοδο, μόνον, σε μια πρωτοφανή σκληρότητα και σαδισμό, προς τους συνανθρώπους του και ιδιαίτερα, προς τους αντιπάλους του. Ακόμα και οι σύντροφοί του, στο κόμμα τον θεωρούσαν ένα εγωπαθές, πονηρό, κτηνώδες και απάνθρωπο άτομο, χωρίς ίχνος ανθρωπισμού. Εθισμένος, στις βιαιότητες και αγυρτείες, επέμενε, στην συνέχιση της «εθνικής αντίστασης» και μετά την φυγή των Γερμανών. Το οικτρό τέλος του είναι, σε όλους, γνωστό : αποκηρυγμένος, από το ΚΚΕ, απομονωμένος και καταδιωκόμενος, από τον ελληνικό στρατό, φονεύτηκε, τελικά, τον Ιούνιο του 1945, στην Πίνδο.
ΜΕΘΥΣΟΣ ΣΑΔΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΚΙΝΑΙΔΟΣ.
Εκτός από λωποδύτης, τρία άλλα σοβαρά ελαττώματά του, για τα οποία μιλούν πολλοί γνωστοί του, ακόμα και ''σύντροφοί'' του και στενοί συνεργάτες του, ήταν ότι υπήρξε μέθυσος, σαδιστής και κίναιδος. Για παράδειγμα, ο Βρετανός λοχαγός Ντένις Χάμσον, μέλος της Βρετανικής ομάδος καταδρομέων, που ρίχτηκε, με αλεξίπτωτα την νύκτα της 30ης Σεπτεμβρίου 1942, στην Ελλάδα, με αποστολή την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, γράφει, στο βιβλίο του : «Με τους Έλληνες, στον Γοργοπόταμο» τα εξής :
«Η πρώτη μου εντύπωση, από τον Άρη - ο οποίος, αργότερα, θα ήταν τόσο φιλικός, μαζί μου, όσο δεν ήταν, ποτέ, με οποιονδήποτε ξένο - ήταν δυσάρεστη. Μέσα, σ' εκείνες τις στιγμές, κατάλαβα, κάπως, το ποιόν του - ήταν κάποιος, που δεν σεβόταν τους ανθρώπους, ένας σκληρός, ψυχρός άνδρας. Νομίζω πως ήταν ο πιο αδίστακτος άνδρας, που γνώρισα ποτέ, ο πιο σκληρός, ο πιο ψύχραιμος.
«Ήταν ένας πρώην δάσκαλος, που είχε καταδικαστεί, στην Ελλάδα, για ομοφυλοφιλικά αδικήματα. Ένας έξυπνος, ικανός άνδρας, χωρίς καρδιά, χωρίς ανθρώπινη συμπόνια, ένας φανατικός αρχηγός. Αργότερα, όταν τον γνώρισα, καλύτερα, δεν είχα καμία αμφιβολία πως, μετά από οινοποσία μαζί μου μιας ολόκληρης ημέρας, μέσα στην πιο φιλική ατμόσφαιρα, θα με είχε κυριολεκτικά γδάρει ζωντανό, αν νόμιζε ότι αυτό τον συνέφερε. «Εξακολουθούσε να είναι παιδεραστής και ήταν φανερό, γιατί είχε, σχεδόν, μυθική φυσιογνωμία - ήταν πολύ γενναίος - και πέθανε, από βίαιο θάνατο το 1945, όταν ένας οπαδός του τον σκότωσε, αυτόν και το αγόρι σύντροφό του (Τζαβέλλα), με μια χειροβομβίδα. Τα κεφάλια τους τα είχαν καρφώσει, σε πασσάλους και τα είχαν εκθέσει, στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας. Ήταν μια ζωηρή και σημαντική φυσιογνωμία, σ' αυτή την περίοδο της ελληνικής αντιστασιακής ιστορίας».
Ο ίδιος Άγγλος λοχαγός υπαινίσσεται, καθαρά, στην αγγλική έκδοση του βιβλίου του : «We Fell Among Greeks» πως ο Άρης Βελουχιώτης ήταν ομοφυλόφιλος : «Εξακολουθούσε να είναι παιδεραστής και ήτο αξιοσημείωτο ότι είχε, πάντοτε, ως έμπιστον ακόλουθον, έναν όμορφον νεαρόν, με ρόδινα μάγουλα...»
Τα ίδια επαναλαμβάνει και ο αριστερός συγγραφέας Ανδρέας Κέδρος, στο βιβλίο του ''Η Ελληνική Αντίσταση'', τόμος Α' : Κυκλοφορούσε, γι' αυτόν η φήμη πως ήταν ομοφυλόφιλος. Βασιζόταν η φήμη, στο ότι τον συνόδευε, πάντοτε, ένας υπασπιστής, «όμορφο παλικάρι, με ρόδινα μάγουλα». Ο Άρης, απευθυνόμενος, προς τους αντάρτες του, είπε μια ωμή φράση, που αξίζει να αναφερθεί : ''Βρε, πάρτε το χαμπάρι, εδώ πάν' θα την έχουμε, μόνο, για κατούρμα''»!
Από την άλλη μεριά ο Βρετανός συνταγματάρχης Νίκολας Χάμμοντ, ο σύνδεσμος, με τον ΕΛΑΣ, που γνώρισε προσωπικά τον Άρη, γράφει γι' αυτόν, στο βιβλίο του «Με τους αντάρτες 1943-44» τα εξής: «Ο Άρης, ο πρώτος ''καπετάνιος'' του ΕΛΑΣ, ήταν διάσημος, για την γενναιότητα, αλλά και την σκληρότητά του. Αιμοβόρος και σαδιστής, διεκπεραίωνε την ''βρώμικη δουλειά'' του κομμουνιστικού αγώνα. Είχε δολοφονήσει πολλούς συμπατριώτες του. Αντιπροσώπευε τον, βασικά, τουρκικό τύπο του τραμπούκου, στην ελληνική του εκδοχή».
Ο Νεοζηλανδός λοχαγός Ουίλιαμ Τζόρνταν αποκαλεί τον Βελουχιώτη, στο βιβλίο του «Η αλήθεια, για την Ελλάδα», σαν τον «κόκκινο φύρερ της Ελλάδος'' και υποστηρίζει ότι «διώχτηκε νέος, από το πατρικό του σπίτι, που το είχε ατιμάσει, με τις αποτρόπαιες και αναίσχυντες εκδηλώσεις της σεξουαλικής του διαστροφής».
Γράφει, επίσης, ότι ο Άρης «έφτασε, στην ομοφυλοφιλία και ήταν εκ γενετής διεστραμμένος και σαδιστής, προ παντός, όμως, εγκληματίας. Ένας από τους απαισιότερους εγκληματίες, που γέννησε, ποτέ, σε ώρα συμφοράς, για τους ανθρώπους, η φύση. Ήτανε κάτι χειρότερο, από εγκληματίας. Ήτανε κακούργος σαδιστής.
«Και πρέπει να ομολογήσουμε πως ο Αθανάσιος Κλάρας ήταν αναντίρρητα κορυφή, στην επιστήμη των βασανιστηρίων. Το μαστίγωμα ήταν η αβρότερη, από τις εκδηλώσεις του, προς εκείνους, που είχανε την δυστυχία να τον δυσαρεστήσουν. Το αγαπημένο μαρτύριο του Άρη, η μεγαλύτερή του διασκέδαση, ήτανε να χαράζει βαθιά το κορμί των θυμάτων του και να χύνει καυτό λάδι, μέσα στις πληγές.
«Συχνά, για ποικιλία, προτιμούσε να παραγεμίζει τις τομές με αλάτι. Ένα άλλο, από τ' αστεία του ζωηρού αυτού παιδιού, ήτανε να κόβει τους μαστούς των γυναικών, ή να ξεριζώνει τ' αυτιά των δημάρχων και των προέδρων κοινοτήτων, των χωριών, που δεν είχαν εκδηλώσει μεγάλο εαμικό ενθουσιασμό»
Ο Ναπολέοντας Ζέρβας, επίσης, στα απομνημονεύματά του, γράφει ότι ο Βελουχιώτης, έσφαξε, με τα χέρια του, σε ένα ορεινό χωριό της Φθιώτιδος, ένα 12χρονο κοριτσάκι, επειδή, σύμφωνα, με το αρρωστημένο του μυαλό ήταν πράκτορας των Γερμανών!
Ο Ουίλιαμ Μακνήλ, που διατέλεσε βοηθός του Αμερικανού Στρατιωτικού ακολούθου, στην Ελληνική πρεσβεία, γράφει, στο βιβλίο του «Το Ελληνικό Δίλημμα, Πόλεμος και Επακόλουθα», μεταξύ πολλών άλλων, τα εξής : «Ο Άρης Βελουχιώτης ήταν κομμουνιστής και σαδιστής. Η ομάδα του απέκτησε φήμη, για την μεγάλη της απανθρωπιά και τόλμη. Συχνά, υπηρέτησε, σε ειδικό εκτελεστικό απόσπασμα, το οποίο βασάνισε και δολοφόνησε άνδρες καταδικασθέντες, από τα «λαϊκά δικαστήρια».
Ο κομμουνιστής καθηγητής Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, που διατέλεσε και βουλευτής της ΕΔΑ, παραδέχθηκε, σε συνέντευξή του στην ''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ'' της 5ης Μαρτίου 1980 ότι : «άσχετα, προς τα αίτια, όμως, της παθήσεως, συνάγεται πως ο ελαττωματικός ''πρωτοκαπετάνιος'' θανάτωνε, για να επιδεικνύει τον ανδρισμό του, ή για να εκδικείται το ελάττωμά του». «Σαν τελικό συμπέρασμα που μπορώ να πω, είναι ότι ο αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ ήταν μια δυνατή, αλλά διχασμένη προσωπικότητα. Υπέφερε, από ψυχικά τραύματα, π.χ. από ισχυρό πλέγμα μειονεξίας, λόγω της διαγραφής του, από το Κ.Κ.Ε., εξαιτίας μιας ''δηλώσεως μετανοίας'', που είχε κάνει, στο απώτερο παρελθόν. Υπέφερε, ακόμη και από άλλα, ειδικής φύσεως απωθημένα, δημιουργημένα, από ορισμένη λειτουργική ανεπάρκεια, που του είχε προκαλέσει ο παρατεταμένος βασανισμός του, με πάγο, που τον είχαν υποβάλει, κατά την ομολογία του ίδιου.
Εξάλλου, η λειτουργική ανεπάρκειά του, για την οποία μου είχε μιλήσει ο ίδιος, του προκαλούσε αντισταθμιστική ψυχική αντίδραση και τότε, φαίνεται ότι γινότανε ένας επιθετικός, σκληρός και αδυσώπητος άνθρωπος, όπως κυκλοφορούσε η φήμη, στο αντάρτικο και στον πληθυσμό»
ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΑΔΙΣΤΙΚΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ.
1. Η δολοφονία του 13χρονου αγοριού Γιώργου Μαραθέα, για την οποία αγανάκτησε, εναντίον του, όλη η Ρούμελη. Αφού σκότωσε τον δηλωσία πατέρα του, πήρε αιχμάλωτο το παιδί, για δύο μήνες και παρότι πήρε λύτρα, για την απελευθέρωσή του, σκότωσε, τελικά, το παιδί, με έναν τρομερά απάνθρωπο, εγκληματικό και σαδιστικό τρόπο, που δεν το χωράει ανθρώπου ο νους, αποδεικνύοντας, ακόμα και από αυτό και μόνο, το βάναυσο και ανήθικο έγκλημά του, την νοσηρή σαδιστική ψυχοπαθολογία του. Δεν θα επαναλάβω τις αποτρόπαιες λεπτομέρειες αυτής της στυγερής και βάρβαρης δολοφονίας ενός ανήλικου παιδιού. Έχει, ήδη, περιγραφεί, σε προηγούμενες αναρτήσεις και περιλαμβάνεται, επίσης, στο βιβλίο του δημοσιογράφου Γιώργου Καράγιωργα / «Η ΟΠΛΑ χωρίς θρύλο» των εκδόσεων «Δωδώνη». Λέγετε πως, όταν έμαθε ο Σιάντος τα καθέκαστα, εξοργίστηκε πάρα πολύ.
2. Ο αντισυνταγματάρχης Νικόλας Χ. Μουτούσης μιλάει, στο βιβλίο του, «Και Διηγώντας τα να Κλαις» (1959), για τους έξι μήνες, που έμεινε αιχμάλωτος, στα χέρια του Άρη και τις «θηριωδίες των σύγχρονων ιεροεξεταστών». Αναφέρει, επίσης, τα λόγια του Άρη, στην διάρκεια των βασανιστηρίων, που υπέστη, στα χέρια του: «Ζω την δικτατορία του προλεταριάτου και θα την επιβάλω. Δεν κάνω απελευθερωτικό αγώνα, χωνέψτε το. Ή θα μου παραδώσετε την Ελλάδα, ή θα την σπείρω αλάτι και θα την αφανίσω». Στο ίδιο βιβλίο, περιγράφεται πως ο Βελουχιώτης έσκισε, με μαχαίρι, τον μηρό της κρατούμενής του Ζωής Κουμανιώτου, για να την αναγκάσει να μιλήσει, ενώ της έλεγε : «Μου αρέσει η φωνή σου σοπράνα, γι' αυτό θα σε κεντάω κάθε μέρα, για να σ' ακούω» ...
3. Ο εθνικόφρονας αντάρτης Γιάννης Άγουρίδης, από το χωρίο Δύο Βουνά, έλαβε, οικειοθελώς, μέρος, στην ανατίναξη της Γέφυρας του Γοργοπόταμου. Ο Άρης συνέλαβε, με δόλο 14 αντάρτες της ομάδας Τζιβάρα – Αγουρίδη, τους βασάνισε και τους εκτέλεσε, στο χωριό Μαύρο Λιθάρι. Ο λόγος ήταν ότι δεν θέλησαν να υπαχθούν, υπό της διαταγές του. Ουσιαστικά, τους κάλεσε στο Μαύρο Λιθάρι, για, δήθεν, συνεργασία και συνεννόηση και την νύκτα τους έβαλε, σε διάφορα σπίτια, για διανυκτέρευση.
Τα μεσάνυχτα διέταξε την σύλληψή τους και τον αφοπλισμό τους. Το επόμενο πρωί τους υποχρέωσε, παρουσία των κατοίκων του χωριού, να σκάψουν πρώτα τους τάφους τους, στο νεκροταφείο του χωριού και στην συνέχεια, οι αντάρτες του, τους έδειραν, μέχρι αίματος, με συρμάτινα μαστίγια και τους διαπόμπευσαν, στα μάτια των κατοίκων, κατηγορώντας τους, σαν προδότες και όργανα των Ιταλών.
Τέλος, έσπασαν, με μαχαίρια, τα οστά των βραχιόνων τους και έκοψαν, με θηριώδη τρόπο, τα άκρα των περισσοτέρων, μέχρις ότου τα θύματα υποκύψουν, στα φρικτά αυτά βασανιστήρια. Παρά τις γοερές κραυγές αυτών των ανδρών, κανένας, από τους, υποχρεωτικά, παριστάμενους χωρικούς, δεν τόλμησε να επέμβει, ή να διαμαρτυρηθεί.
Όλα αυτά εκτελέσθηκαν, σύμφωνα, με τις διαταγές του Βελουχιώτη, ο οποίος πρωτοστάτησε, μάλιστα, στο απάνθρωπο και κτηνώδες αυτό έγκλημα. Την γυναίκα του Τζιβάρα την βασάνισε και εκτέλεσε, με μαχαίρι, ο ίδιος ο Άρης. Τα πτώματα των θυμάτων τάφηκαν, στο νεκροταφείο του χωριού, μέσα στους φρεσκοσκαμμένους, από τους ίδιους, προηγουμένως, τάφους τους!
4. Στις 9 Αυγούστου 1942, ο Βελουχιώτης συνέλαβε και εκτέλεσε, στο Δερελή της Φθιώτιδας, έναν πλανόδιο μουσικό, με το όνομα Θωμά, σαν ύποπτο πληροφοριοδότη των Ιταλών.
5. Στις 14 Αυγούστου 1942, συνέλαβε, στην περιοχή Πολύδροσο, τον εθνικόφρονα φαρμακοποιό Παν. Δρίβα και τον εκτέλεσε, σαν συνεργάτη, δήθεν, των Ιταλών.
6. Το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου 1942, εκτελέστηκαν, με εντολή του Άρη, οι δυο κόρες (12 και 13 ετών) του Ι. Κόρδα, από τους Κοχλιούς Ευρυτανίας, επειδή αυτός εγκατέλειψε τον ΕΛΑΣ, στον οποίο είχε καταταγεί, για λίγες ημέρες. Τα δυο κορίτσια σφαγιάσθηκαν, με μαχαίρι, από δυο άντρες του ΕΛΑΣ, στους οποίους δεν είχε εμπιστοσύνη ό Άρης και τους οποίους ήθελε να αναμείξει, στο έγκλημα. Οι δυο αυτοί αντάρτες έγιναν εκτελεστές, παρά την θέλησή τους, κάτω από την απειλή της σφαγής τους, από δυο καπεταναίους τους Άρη («ή, θα τα σφάξετε, ή θα σφάξουμε εμείς εσάς»).
7. Κατά τα τέλη Οκτωβρίου 1942, ο Άρης συνέλαβε τον πρώην αντάρτη του ΕΛΑΣ Πρόβια στο χωριό Τσούκα της Φθιώτιδας. Με εντολή του τον έδεσαν σε ένα κορμό δέντρου και τον εκτέλεσαν με μεσαιωνικά βασανιστήρια (μαχαιριές, λάδι βραστό στις πληγές, κ.λ.π.), επειδή εγκατέλειψε τον ΕΛΑΣ.
8. Στις 20 Νοεμβρίου 1942 και ενώ γίνονταν προετοιμασίες για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, ο Άρης συνέλαβε στην περιοχή Μαυρολιθαρίου την Ιωάννα Γκόγγου από την Στρώμη της Παρνασσίδας, διότι δήθεν κατέδωσε τους Άγγλους της Γκιώνας στους Ιταλούς. Την σκότωσε με μαχαίρι μετά από εντολή του ένας αντάρτης του ΕΛΑΣ, επειδή θεωρήθηκε ύποπτος φυγής από τον Άρη.
9. Στις 23η Νοεμβρίου 1942 ο Άρης εκτέλεσε με τα χέρια του στην πλατεία του χωριού Καστριώτισσα Παρνασσίδας τον κτηνοτρόφο Νικ. Μασσαβέττα, απόγονο του Αθανασίου Διάκου, από τη Μουσουνίτση, σαν ζωοκλέπτη και αφαίρεσε από την οικογένειά του όλα της τα πρόβατα.
10. Η μπαμπέσικη δολοφονία του συνταγματάρχη Ψαρρού είναι σε όλους γνωστή.
11. Οι αποτρόπαιες σφαγές των δοσίλογων στο Μελιγαλά που επίσης είναι σε όλους γνωστές.
Να μη συνεχίσουμε με άλλα εγκλήματα και κουράσουμε το πανελλήνιο με τα έργα του αποτρόπαιου αυτού φονιά, του αναβαπτισμένου σήμερα σαν ήρωα του αιματοβαμμένου με το αίμα Ελλήνων ΚΚΕ.
Αξίζει να σημειώσουμε πως ο μεγάλος λογοτέχνης μας Στρατής Μυριβήλης έγραψε για τον Άρη Βελουχιώτη ότι ήταν ένα «κτήνος διεστραμμένο ερωτικά και διψασμένο από τη σαδιστική λαγνεία του αίματος»... Το σταλινικό ΚΚΕ τιμά και δοξάζει όμως το αποτρόπαια αυτό κτήνος, αποσιωπώντας τα μεγάλα του εγκλήματα, με τον ίδιο τρόπο που οι Χριστιανοί εξαγίασαν το μεγάλο εγκληματία Κωνσταντίνο!
«Είναι γεγονός ότι το ΚΚΕ απέκτησε πολλούς ένθερμους αφελείς νεαρούς οπαδούς που θαύμασαν τον «ηρωικό καπετάνιο» σαν τον «Έλληνα Τσε»... Σύμφωνα με τον Άρη, όπως αναφέρει ο Μυριβήλης, όπως είχε αναφέρει ο ίδιος σε μια συζήτηση, «Εφτάμιση εκατομμύρια Έλληνες είναι. Απ' αυτούς, θα μείνουν τρία εκατομμύρια, και πολύ τους».....Με άλλα λόγια ο αρχιδολοφόνος του ΚΚΕ σκόπευε να ξεπαστρέψει τεσσεράμιση εκατομμύρια Έλληνες!
Όσο για τις ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ του Άρη και του κόμματός του, ας μην ξεχάσουμε την ομιλία του στη Δεσφίνα τον Σεπτέμβριο του 1943:
ΟΜΙΛΙΑ ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΤΣΙΩΤΗ (απόσπασμα): «Σας φέρνω παράδειγμα πως μας επιβάλανε στο 1912 και στο '17 και μετά στα '20 να πολεμήσουμε για να κατακτήσουμε τη Μακεδονία και τη Θράκη και τη Μικρά Ασία και να υποδουλώσουμε λαούς σαν τους Βουλγάρους και τους Τούρκους και να ανοίξουμε έτσι ένα άσπονδο μίσος μεταξύ μας, ιδίως με τους Βουλγάρους, ΕΝΩ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΌΛΥΜΠΟ...
«Το κίνημα του Ζέρβα είναι κίνημα πουλημένο στους Εγγλέζους και αντιπροσωπεύει τα συμφέροντά τους. Είναι τελείως ξένο με τον Ελληνικό λαό, αλλά έχουμε και μ' αυτόν λογαριασμούς που πολύ γρήγορα θα τους ξεκαθαρίσουμε για να φύγει κάθε εμπόδιο από το δρόμο μας... ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΥΝΘΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΧΥΘΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΣΤΑ ΜΕΓΑΡΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΤΙΣ ΑΘΗΝΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΜΑΣ».
ΝΙΚΟΛΑΣ ΓΡΕΒΕΝΙΩΤΗΣ.
parapona-rodou.blogspot.
8 Σεπτεμβρίου 1943 : Η Συνθηκολόγηση της Ιταλίας η αρχή του τέλους.
Η ιταλική συνθηκολόγηση είναι αποτέλεσμα της γενικής στροφής του πολέμου, μετά τις νίκες του Κόκκινου Στρατού, στο Στάλινγκραντ, στο Κουρσκ, στο Ροστόβ και άλλα σημεία του Ανατολικού Μετώπου. Στις αρχές του 1943, η 8η ιταλική στρατιά, που περιλαμβάνει 10 επίλεκτες μεραρχίες και βρίσκεται, στο σοβιετογερμανικό μέτωπο, εκμηδενίζεται. Τον Μάρτη, τα υπολείμματα της στρατιάς φθάνουν, στην Ιταλία, η οποία έχει, πλέον, χάσει όλες τις αποικίες της και ο στόλος της έχει υποστεί βαριές ήττες.
Ο αντίκτυπος, στην ιταλική οικονομία, είναι ισχυρός και την ίδια εποχή φθάνει, σε ολοκληρωτική κατάρρευση, έχοντας αποκοπεί, από τις πηγές εφοδιασμού της, με τους εθνικούς κλάδους της οικονομίας να έχουν παραλύσει, τον πληθυσμό να πεινάει και το δημόσιο χρέος δεκαπλάσιο, από το συνολικό ετήσιο εισόδημα.
Σε αυτές τις συνθήκες, το ιταλικό αντιφασιστικό και εργατικό κίνημα δυναμώνει και από τον Μάη του 1942, αρχίζουν οι πρώτες ενέργειες, κατά του φασισμού, με πρωτοπόρα δύναμη το Κομμουνιστικό κόμμα. Τότε, αρχίζουν και απεργίες, με σαφή πολιτικό περιεχόμενο, οι οποίες στρέφονται, κατά του φασισμού και του πολέμου. Στις 5 Μάρτη του 1943, με την καθοδήγηση του ιταλικού Κ.Κ., κατεβαίνουν, σε απεργία, οι εργάτες της Φίατ. Στις 24 Μάρτη, η απεργία επεκτείνεται, στα πολεμικά εργοστάσια του Μιλάνου και σταδιακά, αγκαλιάζει την Βόρειο Ιταλία, αναγκάζοντας, στις 2 Απρίλη, την φασιστική κυβέρνηση να ικανοποιήσει τα οικονομικά αιτήματα των απεργών.
Διάλυση του φασιστικού καθεστώτος.
Η άνοδος του εργατικού κινήματος ακολουθείται, από διάλυση του φασιστικού κόμματος και αναγκάζει την ιταλική αστική τάξη να προετοιμάσει το έδαφος, για να απαλλαγεί, από τον Μουσολίνι και να αλλάξει πολεμικό στρατόπεδο.
Η συμμαχική απόβαση, στην Σικελία, στις 10 Ιούλη 1943 και η ταχεία διείσδυση, στο ιταλικό έδαφος, δίνει το σύνθημα, για την ανατροπή του Μουσολίνι, ο οποίος αναγκάζεται, από το «Μέγα φασιστικό συμβούλιο», σε παραίτηση και στην συνέχεια, συλλαμβάνεται. Τον αντικαθιστά ο στρατάρχης Μπαντόλιο, κλασικός εκπρόσωπος της αστικής τάξης, των μοναρχικών και ανώτατων στρατιωτικών κύκλων, ο οποίος κρίνεται, ως ο πιο κατάλληλος να βγάλει την Ιταλία, από τον πόλεμο, υπογράφοντας, κρυφά, από την Γερμανία, χωριστή συνθήκη ειρήνης, με τους δυτικούς συμμάχους.
Η κυβέρνηση Μπαντόλιο αρχίζει μυστικές διαπραγματεύσεις, με την κυβέρνηση της Αγγλίας και των Η.Π.Α., στις 15 Αυγούστου, στην Μαδρίτη. Στις 3 Σεπτέμβρη, υπογράφεται η συνθηκολόγηση, με μοναδικό όρο, την διακοπή των πολεμικών επιχειρήσεων, τον επαναπατρισμό των αιχμαλώτων, τον αφοπλισμό του ιταλικού στόλου και της ιταλικής αεροπορίας και την παραχώρηση, σε Αγγλία και ΗΠΑ, του δικαιώματος να χρησιμοποιούν, ανεμπόδιστα, τα ιταλικά αεροδρόμια και τις ναυτικές βάσεις. Στις 13 Οκτώβρη, η κυβέρνηση Μπαντόλιο κηρύσσει τον πόλεμο, κατά της Γερμανίας.
Προσπαθώντας να προλάβουν τις εξελίξεις.
Στόχος των Αγγλοαμερικανών, από τις αρχές του 1943, είναι να εισβάλουν, στο ιταλικό έδαφος, το γρηγορότερο δυνατό, να βγάλουν την Ιταλία, από τον πόλεμο και στην συνέχεια, να επεκταθούν, στα Βαλκάνια και στις χώρες της Νοτιοανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης. Η επιτυχία αυτού του σχεδίου θα δημιουργούσε μια ζώνη ασφαλείας, γύρω από την Σοβιετική Ένωση, εμποδίζοντας τον Κόκκινο Στρατό να προελάσει, εκτός σοβιετικού εδάφους.
Ταυτόχρονα, βλέποντας την ανάπτυξη του ιταλικού εργατικού κινήματος, επείγονται να προλάβουν απρόοπτα, τα οποία θα ανέτρεπαν το στρατιωτικοπολιτικό τους σχεδιασμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Τσώρτσιλ, ο οποίος δεν διστάζει να γράψει, στον Ρούζβελτ, στα τέλη Ιούλη του 1943: «Θα συνεννοηθώ, με οποιαδήποτε ιταλική αρχή, ικανή να εκτελέσει τις υποχρεώσεις της. Και δεν θα με φοβίσει, καθόλου, το αν θα δημιουργηθεί η εντύπωση ότι υποστηρίζω την δυναστεία της Σαβοΐας. ή τον Μπαντόλιο, αρκεί να μπορούν να αναγκάσουν τους Ιταλούς να κάμουν αυτό, που μας χρειάζεται, για τους πολεμικούς μας σκοπούς».
Τετάρτη, 8 Σεπτέμβρη 1943, στις 5:30 το απόγευμα (6.30 μ.μ., στην Ιταλία), από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Αλγερίου, Radio Algiers, ακούγεται η φωνή του στρατηγού Αϊζενχάουερ, σε ένα συγκλονιστικό μήνυμα : Εδώ, στρατηγός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, αρχιστράτηγος των Συμμαχικών Δυνάμεων. Η ιταλική κυβέρνηση παρέδωσε τις ένοπλες δυνάμεις της, άνευ όρων. Οι εχθροπραξίες, μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων των Συμμάχων Εθνών και της Ιταλίας τερματίζονται, αμέσως. Όλοι οι Ιταλοί, που, τώρα, βοηθούν, έμπρακτα, στην εκδίωξη του Γερμανού επιδρομέα, από το ιταλικό έδαφος, θα έχουν την βοήθεια και την υποστήριξη των Συμμάχων Εθνών».
Αμέσως το ραδιοφωνικό αυτό μήνυμα άρχισε να αναμεταδίδεται, από όλους τους συμμαχικούς ραδιοσταθμούς, ενώ ακολουθούσε και μετάφραση, στα ιταλικά.
Μια ώρα αργότερα, περίπου στις 7:45 μ.μ., ώρα Ιταλίας, από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό EIAR (Ente Italiano per le Audizioni Radiofoniche) μεταδίδεται το μήνυμα επιβεβαίωσης του επικεφαλής της κυβέρνησης της φασιστικής Ιταλίας, στρατάρχη Πιέτρο Μπαντόλιο :
«Η ιταλική κυβέρνηση, αφού αναγνώρισε την αδυναμία συνέχισης του άνισου αγώνα, ενάντια, στην συντριπτική αντίθετη εξουσία, προκειμένου να αποφευχθεί, περαιτέρω και σοβαρότερη ζημιά, στο έθνος, ζήτησε μια ανακωχή, από τον στρατηγό Eisenhower αρχιστράτηγο των Συμμαχικών Αγγλοαμερικανικών Δυνάμεων. Το αίτημα έγινε αποδεκτό. Κατά συνέπεια, κάθε πράξη εχθρότητας, ενάντια, στις αγγλοαμερικανικές δυνάμεις, πρέπει να σταματήσει, από τις ιταλικές δυνάμεις, παντού. Ωστόσο, θα αντιδράσουν, σε, τυχόν, επιθέσεις, από οποιαδήποτε άλλη πηγή».
Η μόνη διαφορά είναι ότι ο Αϊζενχάουερ μιλάει, για «Παράδοση, άνευ όρων» ενώ ο Μπαντόλιο, για «Ανακωχή». Η Ιταλία είχε συνθηκολογήσει, Ο φασιστικός Αξονας αποδυναμώνονταν, αισθητά.
Λίγες ώρες, αργότερα, ξεκίνησαν οι συμμαχικοί βομβαρδισμοί, στο Σαλέρνο. Η αμερικανοβρετανική 5η Στρατιά, κάτω από τις διαταγές του στρατηγού Μαρκ Κλαρκ, αρχίζει την απόβαση, στην νότια Ιταλία, συναντώντας την ισχυρή αντίσταση των γερμανικών δυνάμεων, οι οποίες κατάφεραν να συγκρατήσουν τα συμμαχικά στρατεύματα. Τελικά, οι συμμαχικές δυνάμεις επικράτησαν, τον Μάη του 1944 και στις 4 Ιούνη 1944, δυο ημέρες, πριν από την απόβαση, στην Νορμανδία, μπήκαν, νικηφόρα, στην Ρώμη.
Με την ανακοίνωση της Ανακωχής οι γερμανικές δυνάμεις, το ίδιο απόγευμα, επιτέθηκαν στις ιταλικές δυνάμεις. Το πρωί της 9ης Σεπτέμβρη, ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ ΙΙΙ, η βασιλική οικογένεια, ο Πιέτρο Μπαντόλιο, υπουργοί, στρατηγοί και κεφαλαιοκράτες εγκαταλείπουν την Ρώμη και καταφεύγουν, στο Μπρίντιζι της Νότιας Ιταλίας.
Οι Γερμανοί, με μια εντυπωσιακή επιχείρηση Ειδικών Δυνάμεων Αλεξιπτωτιστών, στις 12 Σεπτέμβρη, απελευθερώνουν τον Μουσολίνι και τον μεταφέρουν, στην πόλη Σαλό, στην βόρεια Ιταλία, όπου τον διορίζουν επικεφαλής της «Ιταλικής Δημοκρατίας του Σαλό» (Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία). Από τις 8, ως τις 12 Σεπτέμβρη, οι γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν όλη την ιταλική επικράτεια, που δεν είχε περάσει, ακόμη, κάτω από τον έλεγχο των συμμάχων, εκτός από την Σαρδηνία και την Απουλία.
Στις 13 Οκτώβρη του 1943, η κυβέρνηση Μπαντόλιο κήρυξε τον πόλεμο, κατά της Γερμανίας και οι Σύμμαχοι αναγνώρισαν την Ιταλία, ως σύμμαχη χώρα. Η, άνευ όρων, Συνθηκολόγηση της Ιταλίας, που ανακοινώθηκε, στις 8 Σεπτέμβρη του 1943, είχε υπογραφεί 5 μέρες, νωρίτερα, σε έναν ελαιώνα, στην Σικελία, κοντά, στις Συρακούσες, στην περιοχή Κασίμπιλε. Συμφωνήθηκε, όμως, να κρατηθεί μυστική, μέχρις ότου, αρχίσει η κύρια απόβαση των συμμάχων, στην ηπειρωτική Ιταλία, στο Σαλέρνο, νότια, της Νεάπολης. Στις 2 του Σεπτέμβρη, ο στρατηγός Τζουζέπε Καστελάνο (Giuseppe Castellano) έφθασε, στο Cassibile, σε μυστική αποστολή, για να υπογράψει, εκ μέρους της Ιταλίας, μια συμφωνία ανακωχής, με τους αμερικανοβρετανούς συμμάχους.
Στις 5:00 μ.μ. της 3ης Σεπτέμβρη 1943, μετά από ένα τηλεγράφημα του Μπαντόλιο, με το οποίο εξέφραζε την συμφωνία του, με το κείμενο της ανακωχής και την εξουσιοδότηση του Καστελάνο, ο Ιταλός στρατηγός υπέγραψε, εκ μέρους του Πιέτρο Μπαντόλιο, από τη μία και ο Αμερικάνος στρατηγός Γουόλτερ Μπέντελ Σμιθ (Walter Bedell Smith), ο οποίος, αργότερα, διορίστηκε διευθυντής της CIA, εκ μέρους του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Η Ιταλία είχε, ουσιαστικά και τυπικά, παραδοθεί, άνευ όρων, στους δυτικούς συμμάχους.
Την υπογραφή της Συνθηκολόγησης οι Γερμανοί, παρόλο που το υποψιάζονταν, το πληροφορήθηκαν, μαζί, με τον υπόλοιπο κόσμο, το απόγευμα της 8 Σεπτέμβρη.
Η αντίδραση του Χίτλερ.
Η συνθηκολόγηση της Ιταλίας, όσο και αν, εύλογα, η γερμανική πλευρά ισχυριζόταν το αντίθετο, ήταν ένα σημαντικό πλήγμα, για τους Ναζί και σε επίπεδο επιχειρησιακό, αλλά και σε επίπεδο συμβολισμών και ψυχολογίας. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ, με δημόσια ομιλία του, θέλησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις. Μεταξύ άλλων, ο Χίτλερ ανέφερε :
«Γερμανοί και Γερμανίδες!
»Απηλλαγμένοι, από του καταθλιπτικού βάρους της, από μακρού, πιεζούσης ημάς αναμονής, θεωρώ ότι επέστη η στιγμή, κατά την οποίαν δύναμαι και πάλι, να ομιλήσω, προς τον γερμανικόν λαόν, χωρίς να παρίσταται ανάγκη να προσφύγω, ενώπιον εμού του ιδίου, ή της δημοσιότητος, εις το ψεύδος..
»Η επελθούσα κατάρρευσις της Ιταλίας έπρεπε να προβλέπηται, προ πολλού, όχι, συνεπεία, της ελλείψεως ευνοϊκών ιταλικών δυνατοτήτων, διά μίαν αποτελεσματικωτέραν άμυναν, ή μη, παροχής της απαιτούμενης γερμανικής βοηθείας, αλλά, μάλλον, συνεπεία, της αποτυχίας, ή καλλίτερον, της απροθυμίας των στοιχείων εκείνων, τα οποία, ως κατακλείδα της συστηματικής κωλυσιεργείας των, παρεκίνησαν, προς συνθηκολόγησιν.
»Διότι, τώρα, συνετελέσθη ό,τι οι άνδρες ούτε επεδίωκον, από ετών : η μεταπήδησις της ανωτάτης διοικήσεως του ιταλικού κράτους, από του συμμάχου της Ιταλίας, Γερμανικού Ράιχ, προς τους κοινούς εχθρούς».
πηγές : corfu history eu ιμεροδρομος in gr
Σεπτέμβριος 1944. Απελευθέρωση Καλαμάτας. Ο αρχηγός του ΕΛΑΣ Άρης Βελουχιώτης και ο Λοχαγός του 9ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Ωρίων (Γιάννης Μιχαλόπουλος), μαζί, με τον σύνδεσμο ΣΜΑ (Στρατηγείο Μέσης Ανατολής) λοχαγό του Αμερικανικού Στρατού, Ελληνοαμερικανό Τζων Φατσέα, έξω, από το Ξενοδοχείο "ΡΕΞ".
12/9/1944. Στην Καλαμάτα, οι κομμουνιστές αποδίδουν «Λαϊκή Δικαιοσύνη»!
Ο ΕΛΑΣ μπήκε, στην Καλαμάτα, στις 10 Σεπτεμβρίου, Ἀπό τήν 12η, ἕως τήν 26η τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου, παραμονή τῆς ἄφιξης τοῦ Παναγιώτη Κανελλόπουλου, στήν Καλαμάτα, λειτουργοῦσε, στην πόλη, ἀνταρτοδικεῖο, τό ὁποῖο δίκαζε, καταδίκαζε καί ἐκτελοῦσε Καλαματιανούς καί Μεσσήνιους, ἀπό τούς κρατούμενους, στό στρατόπεδο τοῦ 9ου Συντάγματος.
Οἱ ὁμαδικές ἐκτελέσεις γίνονταν, πάντα, τή νύκτα, στίς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ Νέδοντα καί ἐνίοτε, στό πεδίο βολῆς τοῦ στρατοπέδου. Τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1945, ἡ Ἰατροδικαστική ὑπηρεσία ξέθαψε 80 πτώματα, ἀπό 5 ὁμαδικούς τάφους, στίς ὄχθες τοῦ Νέδοντα, ἀπό τά ὁποῖα ἀνεγνωρίσθησαν τά πτώματα, μόνον, 16 ἀνδρῶν καί 2 γυναικῶν.
Ἡ δίκη τῆς πρώτης ὁμάδας, ἀπό 28 ἄτομα, κατέληξε, σέ “παράσταση”, μέ ὀργανωμένο ἀκροατήριο. Ἔδωσε τή δυνατότητα, στή Λαϊκή Ἐξουσία τῆς Καλαμάτας νά δείξει τή δύναμή της καί νά ἐκφοβίσει τήν “ἀντίδραση”, εἰδικά, λόγω καί τῆς παρουσίας, μεταξύ τῶν κατηγορουμένων, τοῦ τελευταίου κατοχικοῦ δημάρχου, τοῦ φαρμακοποιού Ἠλία Καρατζᾶ (στη φωτο όρθιος, με το λευκό πουκάμισο).
Τά ὀνόματα τῶν 28 κατηγορουμένων, στή “δίκη”, πού περιγράφει ὁ νεαρός, τότε, Κωνσταντινίδης (αύριο Ανάρτηση, με την περιπέτειά του), εἶναι :
1. Δ. Μαρκόπουλος (θάνατος),
2. Ν. Λαρογιάννης (θάνατος),
3. Π. Δαφνᾶς (θάνατος),
4. Α. Λίβας (θάνατος),
5. Α. Δαβλός (θάνατος),
6. Η. Γαλανόπουλος (θάνατος),
7. Λ. Καπόπουλος (θάνατος),
8. Κ. Μηλιός (θάνατος),
9. Π. Παναγιωτόπουλος (θάνατος),
10. Π. Καμαρινόπουλος (θάνατος),
11. Η. Καρατζᾶς (θάνατος),
12. συνταγ/χής Δ. Κουτήφαρης (θάνατος),
13. Θ. Πετρόπουλος (ἰσόβια),
14. Η. Κομπότης (ἀναβολή),
15. ὑπολ/γός Στ. Κυριόπουλος (ἀπαλλαγή),
16. Μ. Τσαλακουβέρτας (θάνατος),
17. Μίχ. Γεωργουλάκος (θάνατος),
18. λοχαγός Κ. Καμουτσής (θάνατος),
19. Π. Τσοῦλος (θάνατος),
20. Θ. Τζουμάνης (ἀπαλλαγή),
21. Δ. Κωνσταντινίδης (θάνατος),
22. Α. Καλαμαρά (ἀπαλλαγῆ),
23. ταγματάρχης Ν. Τζάνες (ἀπαλλαγή),
24. ἐνωματάρχης Α. Τζάνες (ἀπαλλαγή),
25. Γ. Δημουλέας (ἀπαλλαγή),
26. Ν. Πλεμμένος (ἀπαλλαγή),
27. ἀντισ/ρχής Ι. Γεωργανᾶς (θάνατος), καί
28. Στ. Σωφρονάς (θάνατος).
Πρόεδρος τοῦ ἀνταρτοδικείου ἦταν ὁ διοικητής τοῦ Ι τάγματος τοῦ 8ου συντάγματος Λακωνίας τοῦ ΕΛΑΣ, ὁ μόνιμος λοχαγός Κωνσταντῖνος Παπαδάκος (καπετάν Βοριάς), καί ἕνα, ἀπό τά μέλη του, ἦταν ὁ γνωστός Μεσσήνιος καπετάνιος τοῦ ΕΛΑΣ, καί φανατικός κομμουνιστής, ὁ Ὄθων Δρηβαλιάρης.
Οἱ 19, πού καταδικάστηκαν, σέ θάνατο, ἐκτελέστηκαν ὅλοι, ἐκτός τοῦ Κωνσταντινίδη, πού ἐπέζησε τῆς ἐκτέλεσης, στό Νέδα καί διέφυγε. Ἡ “Ἐλεύθερη Μεσσηνία” περιέγραφε, τότε, τά τῆς “δίκης” τῶν 28, τήν καταδίκη σέ θάνατο τῶν 19, καί τήν ἐκτέλεσή τους, μετά τά μεσάνυκτα τῆς 17ης Σεπτεμβρίου.
Τό γνωστότερο θῦμα, μεταξύ τους, ἦταν ὁ τελευταῖος κατοχικός Δήμαρχος Καλαμάτας, ὁ φαρμακοποιός Ἠλίας Καρατζάς. Τις επόμενες ημέρες, δικάστηκε και ὁ νεαρός Γεώργιος Καρατζᾶς, γυιός τοῦ, ἤδη, ἐκτελεσθέντος δημάρχου Ἠλία Καρατζᾶ. Καταδικάστηκε, μόνο, σέ ἰσόβια, “ἐπειδή ἦταν νέος, καί δεχόταν τήν ἐπίδραση τοῦ πατέρα του”, κατά τόν πρόεδρο τοῦ ἀνταρτοδικείου.
Πηγή: "Ματωμένες Μνήμες 1940-45", Ιωάννης Κ. Μπουγάς, Εκδόσεις Πελασγός
ΣΠΑΡΤΗ. Σεπτέμβριος του 1949. Έχει, ήδη, μπει το φθινόπωρο, για τα καλά, και το λεωφορείο του ΚΤΕΛ είναι έτοιμο να ξεκινήσει το ταξίδι του, για την νότια Λακωνία, με τέρμα την Νεάπολη.
Το 1949 έμελλε να είναι η τελευταία χρονιά του αδελφοκτόνου Εμφυλίου Πολέμου και μπροστά, στην διαφαινόμενη επικράτηση του Εθνικού Στρατού, τα ταξίδια, που, κατά την διάρκεια του Εμφυλίου, γίνονταν, αραιά και με φάλαγγες, συνοδεία αστυνομίας και στρατού, τώρα, άρχισαν να πυκνώνουν.
Οι δυο φορτοεκφορτωτές του ΚΤΕΛ έχουν φορτώσει τα μπαγκάζια των ταξιδιωτών, στην σχάρα, πάνω από το λεωφορείο (εκτός, από ένα ταγάρι, που μια γιαγιά δεν θέλησε να αποχωριστεί και το ακούμπησε, στο πεζοδρόμιο) κι ύστερα, βλέποντας τον φωτογράφο να τους «σημαδεύει», με τη μηχανή του, κάθισαν, στην οροφή του λεωφορείου, για να βγουν αναμνηστική φωτογραφία, που, ίσως, δεν πήραν, ποτέ, στα χέρια τους.
Οι ταξιδιώτες πόζαραν κι αυτοί, στον φακό, καθένας, με τον τρόπο του και μετά, μ’ ένα «κλικ», πέρασαν, στην «αθανασία». Ανάμεσά τους και δυο φοιτήτριες της Αμερικάνικης Σχολής Κλασσικών Σπουδών Αθήνας (ASCSA), η Έβελιν Χάρισον (5η, από δεξιά) και η Άννα Μπέντζαμιν (με παντελόνι, που στέκεται, πίσω, από το λεωφορείο), οι οποίες βρίσκονταν, στην Λακωνία, στα πλαίσια Ακαδημαϊκού Προγράμματος της Σχολής, ο κύριος στόχος του οποίου ήταν να γνωρίσουν και να μελετήσουν, οι Αμερικανοί φοιτητές, την ιστορία και την αρχαιολογία της Ελλάδας, επιτόπου.
Η φωτογραφία αυτή, του 1949, η οποία προέρχεται, από το ASCSA Archives, φωτογραφική συλλογή Evelyn L. Smithson, έχει αποτυπώσει, ακριβώς, απέναντι, και το διώροφο σπίτι-φαρμακείο του αείμνηστου Δημάρχου-Φαρμακοποιού Γεωργίου Σαϊνόπουλου, το οποίο παραμένει, έως και σήμερα, ένα αρχιτεκτονικό νεοκλασικό στολίδι και ένα σημείο μνήμης, για την πόλη μας.
Η «μούρη» ενός στρατιωτικού αυτοκινήτου, που ανεβαίνει την Παλαιολόγου, θυμίζει τις ζοφερές εκείνες ημέρες του Εμφυλίου, τότε, που η παρουσία στρατού και αστυνομίας ήταν στοιχείο της καθημερινότητας των Σπαρτιατών.
Το ΚΤΕΛ Λακωνίας λειτούργησε, για πρώτη φορά, το 1946, όταν ιδρύθηκε ο Σύλλογος Πληγέντων Αυτοκινητιστών και πρωτοστεγάσθηκε, μέχρι το 1970, στο ισόγειο του εμβληματικού ξενοδοχείου της Σπάρτης «ΜΕΝΕΛΑΪΟΝ» (εγκαίνια 1935), στην βόρεια γωνία του, Παλαιολόγου και Βρασίδου. Το 1970 το ΚΤΕΛ «έφυγε». από το «ΜΕΝΕΛΑΪΟΝ» και «πήγε» μερικές δεκάδες μέτρα, πιο κάτω, στην οδό Βρασίδου, μέχρι το 2006, οπότε και εγκαταστάθηκε, στις δικές του, σημερινές, σύγχρονες εγκαταστάσεις.
Εκεί, στο ισόγειο του «ΜΕΝΕΛΑΪΟΝ», το ΚΤΕΛ είχε, για «γείτονες», ακριβώς, δίπλα του, το καφε-γαλακτο-ζαχαροπλαστείο του Θεόδωρου Ράπτη, στο οποίο ξεκουράζονταν και απάγκιαζαν οι ταξιδιώτες, πίνοντας το καφεδάκι τους, το γάλα, το αναψυκτικό και το κονιακάκι τους, τρώγοντας μια πάστα, ή μια κομπόστα και αγοράζοντας και καμιά σοκολάτα, για τα εγγόνια τους και τα παιδιά τους, που πρόσμεναν να τους συναντήσουν. Στην νότια γωνία του «ΜΕΝΕΛΑΪΟΝ», λειτουργούσε, τότε, και για πολλές 10ετίες, το υποκατάστημα Σπάρτης της Εθνικής Τραπέζης Ελλάδος.
Το ξενοδοχείο «ΜΕΝΕΛΑΪΟΝ», το ΚΤΕΛ Λακωνίας και η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας, εκεί, στο κέντρο της Σπάρτης, δημιουργούσαν έναν πυρήνα ζωής και έντονης καθημερινής δραστηριότητας. Οι ταξιδιώτες του ΚΤΕΛ, οι φιλοξενούμενοι, στο «ΜΕΝΕΛΑΪΟΝ», οι πελάτες της ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, οι θαμώνες του Γαλακτοπωλείου ΡΑΠΤΗ, οι αχθοφόροι, που έκαναν πιάτσα, εκεί, με τα καροτσάκια τους, για μεροκάματο, οι λούστροι, που, με το κασελάκι τους περασμένο, στον ώμο, γύρευαν πελάτες, με λερωμένα παπούτσια, οι πλανόδιοι μικροπωλητές (η Παναγιώτα, ο Μπαρμπα-Βαγγέλας, ο Μπούζης (Αθανασόπουλος) κ.α), που πουλούσαν τα καλούδια τους (κουλούρια, ματζούνια, καραμελικά, ξηρούς καρπούς, πορτοκαλάδες κλπ), όλοι αυτοί (και άλλοι πολλοί) δημιουργούσαν, εκεί, στο «ΜΕΝΕΛΑΪΟΝ», μια καρδιά της Σπάρτης, παλλόμενη, από ζωή :
«Θυμάμαι πόση εντύπωση έκαναν, στα παιδικά μας μάτια, τα παρκαρισμένα, μπροστά, από το κτίριο, παλαιϊκού τύπου, λεωφορεία, με τους επιβάτες, πάντοτε, βιαστικούς. Και κει, μέσα, από την αίθουσα του ΚΤΕΛ, κάπου, σα να ακούω την ιδιότυπη, βραχνή φωνή του κλητήρα του ΚΤΕΛ, του περίφημου Ακρίβου, να καλεί τους ενδιαφερόμενους, για να ταξιδέψουν, να καταλάβουν τις θέσεις τους : «Τελευταία προειδοποίηση, των δύο και μισή, για Αθήνα αναχωρεί».
Κι όποιος πρόλαβε, τον Κύριον είδε».
(Δημοσθένης Ματάλας –Δήμαρχος Σπαρτιατών, από ομιλία, που έγινε τον Ιανουάριο του 1985, στα εντευκτήρια της Πνευματικής Εστίας Σπάρτης, στα πλαίσια του εορτασμού των 150 χρόνων, από την ίδρυση της νέας Σπάρτης)
Γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος.
https://krokeai.gr/2024/04/26/sparth-1949-mia-fvtografia/
1949. Οι στρατάρχες Ζούκωφ και Ροσοκόφσκυ, μετά τον πόλεμο.
1950 Δεκέμβριος, Αθήνα. Ιωσηφόγλειο Ορφανοτροφείο, Λεωφ. Συγγρού 221, Νέα Σμύρνη. Παιδιά στην ουρά για να λάβουν δωρεάν ψωμί, φτιαγμένο από αλεύρι που στάλθηκε από τις ΗΠΑ. Το ψωμί ψήθηκε σε αρτοποιείο του Ελληνικού Στρατού και διανεμήθηκε από οργανώσεις αρωγής.
Το ημερολόγιο έγραφε 1959, όταν η Σπεράντζα Βρανά, ήδη, μεγάλη βεντέτα, γνώρισε τον νεαρό και ανερχόμενο, τότε, Κώστα Βουτσά, στα παρασκήνια του θεάτρου «Ακροπόλ». Όπως θα αφηγείτο η ίδια, στην αυτοβιογραφία της, με τίτλο «Τολμώ» (εκδόσεις Εξάντας), οι δυο τους έγιναν, γρήγορα, ζευγάρι, αν και η ηθοποιός δεν ήταν ερωτευμένη. Αρχικά, είχε συνάψει σχέση, μαζί του, για να τιμωρήσει την ηθοποιό Στέλλα Στρατηγού, που, εκείνη την εποχή, ήταν, μαζί, με τον Βουτσά, επειδή υποψιαζόταν ότι φλέρταρε έναν πρώην της.
Η σχέση των δυο ηθοποιών θα εξελισσόταν, σε έναν δεσμό γεμάτο πάθος, ζήλιες και καυγάδες, όπως θα έγραφε η Σπεράντζα Βρανά : «Τα μικροκαβγάδακια είχαν, σαν αποτέλεσμα να την βρίσκουμε, πιο ωραία, ερωτικά και πρέπει να ομολογήσω πως ο Κώστας ήταν τέλειος, σαν εραστής, τρυφερός, γλυκός και καλοσυνάτος». Η σχέση κράτησε τέσσερα χρόνια και οι δυο τους αρραβωνιάστηκαν, το 1961, για να χωρίσουν τελικά, λίγο, αργότερα :
«Τέτοιος κωλοχαρακτήρας ήμουν, όσο μου ήταν εντάξει ο Κώστας του καθόμουνα και εγώ, εντάξει, μόλις έκανε ότι μου κουνιόταν, αμέσως, πήγαινα με τον πρώτο που έβρισκα μπροστά μου και τον κεράτωνα, από αντίδραση» έγραψε η Βρανά, στο «Τολμώ», για το τέλος της σχέσης τους.
#elenasdiary #kostasvoutsas #sperantzavrana #greektheaterstories
Η Τζένη Καρέζη παίζει μια παρτίδα τάβλι, με τον θεατρικό παραγωγό Γιώργο Λεμπέση, υπό το βλέμμα του Κώστα Καρρά, σε ένα διάλειμμα, κατά την διάρκεια της παράστασης "Η κυρία κυκλοφόρησε", το 1965!
Η Τζένη, ως γνωστόν, ήταν δεινή ταβλαδόρισσα και όταν είχε άγχος, στις παραστάσεις της, στα διαλείμματα, έβρισκε κάποιον και του ζητούσε να παίξουν τάβλι, λίγο πριν βγει, στην σκηνή!
ACTORS HOUSE
Ο Μάρλον Μπράντο αγόρασε, το 1966, μια ατόλη, στην Γαλλική Πολυνησία. Το Τετιαρόα είναι μιά από τις μεγαλύτερες ατόλες της Πολυνησίας. Είναι σύμπλεγμα 12 μικρών κοραλλιογενών νησιών, γύρω από μια λιμνοθάλασσα 42 Κm, βόρεια της Ταϊτής.
Το 1966 απέκτησε δικαίωμα εκμετάλλευσης, για 99 χρόνια της Τετιαρόα, που, σήμερα, έχει εξελιχθεί, σε έναν, από τους σημαντικότερους χώρους προστασίας της πράσινης Χελώνας
1823 - 2023. Η εξέλιξη του τουρκικού πληθυσμού, στην ελληνική επικράτεια.
6/9/2012 - 9/6/2024. Τα εκλογικά ποσοστά και ο αριθμός ψήφων, που έλαβε η Νέα Δημοκρατία (με πρόεδρο τον Αντώνη Σαμαρά), στις βουλευτικές εκλογές του 2012 και τα εκλογικά ποσοστά και ο αριθμός των ψήφων, που έκανε, στις ευρωεκλογές του 2024 (με πρόεδρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη). Βέβαια, αυτά τα εκλογικά αποτελέσματα δεν είναι συγκρίσιμα, διότι οι βουλευτικές εκλογές δεν μπορούν να συγκριθούν, με τις ευρωεκλογές.
2025. Οι ελληνικές εισαγωγές τροφίμων. Μια τραγική κατάσταση, σε έναν κρίσιμο οικονομικό τομέα, στον οποίο η ελληνική κοινωνία ήταν αυτάρκης, μέχρι την δεκαετία του 1980.
2026. Αρμενία. Χάρτης.
6/9/2026. Ρίο.
7/9/2026. Το πρωτοσέλιδο της γαλλικής εφημερίδας «Liberation» : "Election en Saxe-Anhalt : en Allemagne, le choc fasciste". («Εκλογές, στην Σαξωνία-Άνχαλτ : Το φασιστικό σοκ», είναι προπαγανδιστικό. Το AfD δεν είναι φασιστικό κόμμα.
9/9/2026. Πέθανε ο Γιώργος Μαζωνάκης, σε ηλικία 54 ετών, καθώς βρισκόταν, για προγραμματισμένη πλασμαφαίρεση, σε ένα απατεωνίσκο παθολογικό ιατρείο, στην οδό Καρνεάδου, στο Κολωνάκι. Στις 4:30 το απόγευμα, κλήθηκε το ΕΚΑΒ, για να φθάσει, εκεί μηχανή, με διασώστες, οι οποίοι του έκαναν ΚΑΡΠΑ. Ταυτόχρονα, πήγε και ασθενοφόρο, που τον μετέφερε, στο νοσοκομείο «ΕΛΠΙΣ», όπου διαπιστώθηκε πως είχε, ήδη, υποστεί την ανακοπή καρδιάς και παρά τις προσπάθειες του ιατρικού προσωπικού, δεν κατέστη δυνατή η ανάνηψή του. Απλώς, οι εξαρτήσεις του τον οδήγησαν, στους απατεώνες, στους οποίους ο οικονομικός “φιλελευθερισμός της αγοράς” επιτρέπει να δραστηριοποιούνται.
H τάξη των αρίστων : Ακριβό ντύσιμο, μαϊμού βιογραφικά, κρατικό σπρώξιμο, χοντρή κονόμα.
Κι αν τύχει κάποιοι να πιαστούν, στα πράσα, ως δια μαγείας, οι υπόλοιποι τους αδειάζουν, με τη μία και προσποιούνται ότι, τάχα, δεν τους ξέρουν.
💣Τους ήξεραν λίγο , όσο πατάει η γάτα …😈
🛑Το πρόσταγμα της συμμορίας του αρχιμαφιόζου του Κωλόσογου : Κλέψετε, από ό,που μπορείτε, όπως κι εμείς, αρκεί να μην σας πιάσουν, με την Γίδα στην πλάτη...😈
Το καταφύγιο του κάθε απατεώνα είναι η θρησκεία. Αυτό δεν έχει ειπωθεί, τυχαία. Στην περίπτωση του κομπογιανιτη Ηλία Θεοδωρόπουλου, που παρίστανε τον γιατρό και είχε, για πελάτες, την κολωνακιωτικη ελίτ, βρίσκει την απόλυτη έκφραση του. Το διαπιστώνει, εύκολα, κανείς, βλέποντας τις αμέτρητες εικόνες χριστοπαναγιων και λοιπών αγίων, που κοσμούν το "ιατρείο" του. Τζάμπα τον κόπο, που έκανε να τις αναρτήσει. Στην προκειμένη περίπτωση, δεν έβαλαν οι άγιοι το χεράκι τους.
(Via Γιώργος Βιδάκης).
2026. Έργα ζωγραφικής.
1955. «Θησαυρός». Σκίτσο του Μιχάλη Γάλλια.
1957. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Αρχέλαου.
1961. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Νίκου Κουρσάκη.
1965. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
1975. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Σταμάτη Πολενάκη.
1979. Σκίτσο του Κώστα Βλάχου.
1981. Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
1982. «ΡΟΜΑΝΤΣΟ». Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου.
6/9/2026 Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.
8/9/2026. Σκίτσο του Γιώργου Γαλίτη.
9/9/2026. Σκίτσο της Ευανθίας Ρούνη.
Σχόλια